ႏွင္းဖံုးေတာင္တန္းမ်ား နဲ႔ ရဲတိုက္ျမိဳ႔ေဟာင္း


ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ႏိုင္ငံဟာ တခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ယူနီယံလက္ေအာက္ခံ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ျပီး အင္မတန္ေရွးက်တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္တိုင္းမွာ ရဲတိုက္နီနီၾကီးေတြကိုေတြ႔ႏိုင္ျပီး ေရွးအက်ဆံုး ရဲတိုက္ဟာ သက္တမ္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္ သမိုင္းရွိတဲ့ မက္စ္ခိတာျမိဳ႔က ရဲတိုက္ၾကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံဟာ အာရွနဲ႔ ဥေရာပကို ခ်ိတ္ဆက္ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဘာသာစကားကေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ဘာသာစကားကိုသံုးပါတယ္ ကိုယ္ပိုင္စာေပရွိတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ စိတ္ဝင္စားစရာ ေရွးေဟာင္းသမိုင္းေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံပါ။ ႏိုင္ငံရဲ႔ လူဦးေရက ၄.၈ သန္းသာရွိပါတယ္။ လူဦးေရရဲ႔ ကိုးဆယ္ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ၾကျပီး ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းၾကပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ရွိရွိသမွ် ရဲတိုက္တိုင္းဟာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြသာျဖစ္ျပီး တႏိုင္ငံလံုးမွာ လက္ညိႈးထိုးလို႔ မလြဲေအာင္ ေတြ႔ရပါတယ္။
တကမၻာလံုးအတိုင္းအတာအရ ကမၻာေပၚမွာ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း အေရအတြက္အားျဖင့္ တတိယအမ်ားဆံုးႏိုင္ငံလို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံသံုးေငြေၾကးကို ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ လာရီလို႔ေခၚျပီး တစ္ေဒၚလာကို ၂.၇ လာရီနဲ႔ ေနရာတိုင္းမွာ အလြယ္တကူ လဲလွယ္လို႔ရပါတယ္။ ေငြလဲလွယ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို အိမ္တြင္းအေသးစား လုပ္ငန္းအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ၾကျပီး ေငြေစ်းႏႈန္းကြာဟမႈ မရွိတဲ့အတြက္ ေနရာတိုင္းမွာ စိတ္ခ်လက္ခ်လဲလွယ္လို႔ရပါတယ္။

ႏိုင္ငံရဲ႔ အဓိက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက ခရီးသြားလုပ္ငန္းျဖစ္ျပီး ႏိုင္ငံေပါင္း ၉၀ ေက်ာ္မွ ႏိုင္ငံသားမ်ားကို ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။
အလားတူပဲ ႏိုင္ငံေပါင္း ၅၀ မွာ ေနထိုင္ခြင့္ ဗီဇာ ရရွိထားျပီး အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားကိုလည္း ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ေပးထားပါေသးတယ္။ ဘရာဇီး ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္တိတိ ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ရထားပါေသးတယ္။ ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္မရတဲ့ အျခားႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ အြန္လိုင္းဗီဇာအလြယ္တကူေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါတယ္။

ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုက ခြဲထြက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံပီပီ ဆင္းရဲတဲ့ အထည္ၾကီးပ်က္ ႏိုင္ငံလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကလြဲလို႔ အျခား စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမရွိပါဘူး။ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းမွာ ဝိုင္ကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပီး ေရာင္းၾကပါတယ္။ အိမ္ေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ခ်က္တဲ့ ဝိုင္ကို က်ာက်ာလို႔ေခၚပါတယ္။ ကားသမားတိုင္းဟာ သူတို႔ကားထဲမွာ မိသားစုကခ်က္ထားတဲ့ ဝိုင္ပုလင္းေတြ အလြယ္တကူထည္႔ထားျပီး ဧည္႔ဝတ္ျပဳတတ္ၾကပါတယ္။

ျမိဳ႔တြင္းမွာေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ အိုၾကီးအိုမနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြနဲ႔ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသူေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ လူတိုင္းဟာ အလုပ္ကို ၾကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ၾကပါတယ္။ အဘိုးအို အဘြားအိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခါးကိုင္းကိုင္းနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာကို ဘဝမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ျမင္ဘူးတာပါပဲ။
ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ ေလဆိပ္ကအစျပဳလို႔ တျမိဳ႔လံုးလိုလို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ သူခိုး ခါးပိုက္ႏိႈက္မရွိဘူးလို႔ဆုိပါတယ္။ ႏိုင္ငံထဲမွာ စစ္သားအေရအတြက္မ်ားမ်ားစားစား မရွိပါဘူး ဒါေပမယ့္ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြကိုေတာ့ ေနရာမလပ္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ျမိ႔ထဲလမ္းေတြေပၚ ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြအသြားမ်ားတဲ့ေနရာေတြ ေစ်းေတြ ပန္းျခံေတြ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေတြ အပန္းေျဖစခန္းေတြမွာ ရဲဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြကို လက္ညိႈးထိုးမလြဲေအာင္ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ေနထြက္ခ်ိန္က မနက္ ရွစ္နာရီခြဲျဖစ္ျပီး ေနဝင္ခ်ိန္ဟာ ညေန ငါးနာရီ ေလးဆယ္ျဖစ္လို႔ အလုပ္ခ်ိန္ေတြကို မနက္ ဆယ္နာရီကေန ညဆယ္နာရီအထိ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။
ျမိဳ႔ထဲက လမ္းေတြေပၚေလွ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္စရာေကာင္မေလးေတြက အတင္းလိုက္ဆြဲျပီး Tour package ေတြေရာင္းၾကပါလိမ့္မယ္။ ခရီးသြားအစီအစဥ္ေတြဟာ ေစ်းႏႈန္းသင့္ေတာ္သလို ျမိဳ႔တြင္းက တကၠစီေတြအားလံုးဟာလည္း ေစ်းႏႈန္းသင့္ပါတယ္။တကၠစီသမားေတြကို ေလ့လာမိသေလာက္ လူငယ္ကားသမားေတြဟာ သက္ၾကီးပိုင္းကားသမားေတြေလာက္ ရိုးသားမႈမရွိဘူးလို႔ ထင္ျမင္ယူဆရပါတယ္။

ေလဆိပ္ကေန ငွားစီးလာတဲ့ တကၠစီသမားဟာ လူငယ္ လူနပ္ျဖစ္ျပီး ကၽြန္မတို႔ဆီက မတန္တဆ ကားခယူသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ခရီးစဥ္ေတြအတြက္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကုမၸဏီက ငွားထားတဲ့ လူငယ္ကားသမားဟာလည္း သူ႕ကုိယ္ပိုင္ကားကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းေပမယ့္ စီးပြားေရးဆန္ပါတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ အာေပါက္ေအာင္ ေစ်းဆစ္ရပါတယ္။ ျမိဳ႔ထဲက အသက္ၾကီးပိုင္း အဘိုးအိုအရြယ္ တကၠစီသမားေတြကေတာ့ ေစ်းဆစ္စရာမလိုေအာင္ကို ရိုးသားၾကျပီး ေလးလာရီ ငါးလာရီေလာက္သာ တန္ရာတန္ေၾကးေတာင္းတတ္လို႔ အားနာျပီး ကားခကို ပိုေပးျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ဒူဘိုင္းကေန ည ၈ နာရီထြက္သြားေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံရဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ တီဘလီစီကို ည ၁၂ နာရီေလာက္မွာ ေရာက္ပါတယ္။ ေလယာဥ္ထဲက ထြက္ထြက္ခ်င္း tube ထဲကိုဝင္တာနဲ႔ အႏူတ္ ၂ ဒီဂရီရွိတဲ့ ရာသီဥတုက ေအးစက္စက္ဆီးၾကိဳေနပါတယ္။
လဝက ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ ပါတ္စပို႔စာအုပ္မွာ ကၽြန္မတို႔ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ ယူေအအီးႏိုင္ငံရဲ႔ ဗီဇာကို ၾကည္႔ျပီး ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနမွာလဲ ဒီကျပန္ရင္ဘယ္ကို ဆက္သြားမွာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုေမးျပီး ဗီဇာတံုးထုေပးပါတယ္။ ဗီဇာတံုးထုျပီးတာနဲ႔ ရာသီဥတုေအးတယ္ဆိုျပီး ဝိုင္တစ္ပုလင္းစီေပးပါတယ္။
Tour Package မဝယ္ထားပဲ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္လာတဲ့အတြက္ ေလဆိပ္မွာ တကၠစီစငွားရပါတယ္။ ေလဆိပ္အျပင္မွာ အေတာ္ေအးေနတဲ့ အတြက္ အျပင္ထြက္ျပီး တကၠစီမငွားခင္ လက္အိတ္ေတြနဲ႔ ဦးထုတ္ေတြ ဝတ္ေနတုန္း တကၠစီသမားတစ္ေယာက္ အနားကိုေရာက္လာပါတယ္။ သြားမယ့္ေနရာကိုေမးလာေတာ့ သူ႔ကားက မီတာတကၠစီဟုတ္မဟုတ္ ျပန္ေမးရပါတယ္။ မီတာတကၠစီပါ စိတ္ခ်ပါဆိုလို႔ သူ႔ကားနဲ႔ ဟိုတယ္ကို သြားၾကပါတယ္။

လမ္းမွာ ပိုက္ဆံလဲဖို႔ အိတ္ခ်ိန္းတခုမွာ ကားရပ္ေပးလို႔ ေဒၚလာေတြ လဲလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံထဲမွာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ လာရီကလြဲလို႔ ႏိုင္ငံျခားေငြသံုးလို႔ မရပါဘူး။ ေလဆိပ္ကေန ဟိုတယ္ကို နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကားစီးရပါတယ္။ ည သန္းေခါင္မွ ျမိဳ႔ထဲကိုေရာက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ျမိဳ႔ထဲမွာ လူသြားလူလာမျပတ္ပါဘူး။
ကၽြန္မတို႔ ကံေကာင္းသြားတာက ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ကို ဇန္နဝါရီလ (၇) ရက္ေန႔မွာ ဆင္ႏြဲၾကတာမို႔ ကၽြန္မတို႔ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ခရစ္စမတ္ကို ၾကိဳဆိုတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
တကမၻာလံုးမွာ ဒီဇင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔ကို ခရစ္စမတ္ေန႔လို႔ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံကေတာ့ ဇန္နဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔နဲ႔ ၇ ရက္ေန႔ေတြမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲကို က်င္းပၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမိဳ႔ထဲက လမ္းမေတြမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲကိုၾကိဳဆိုတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြကို ေနရာအႏွံ႔မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ေရြးထားတဲ့ ဟိုတယ္က ၾကယ္သံုးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ပါ။ ျမိဳ႔လည္က ေအာ္ပရာေဟာက္စ္နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ကဆိုေတာ့ သြားေရးလာေရးအတြက္ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ ကားသမားက မီတာ တကၠစီလို႔ဆိုေပမယ့္ သူ႔မီတာက ကားမွာမတပ္ထားပဲ ဖုန္းက မီတာနဲ႔ မွတ္ပါတယ္။ က်သင့္ေငြကိုသူက ေဒၚလာနဲ႔တြက္ျပီး သူတို႔ေငြ လာရီ ၁၇၀ ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က တခါမွမေရာက္ဘူးေတာ့ သူေတာင္းသေလာက္ေပးမိပါတယ္။ ေလဆိပ္ကို အျပန္ခရီးမွာ တကယ္တမ္းက်သင့္ေငြက လာရီ ၄၀ ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ညၾကီးသန္းေခါင္ ေလဆိပ္အျပင္ထြက္ျပီး တရားဝင္တကၠစီကို ရွာဖို႔ ပ်င္းမိတဲ့အတြက္ ကားသမားလူလည္နဲ႔ စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ခံလိုက္ရတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။

ဟိုတယ္အခန္းခကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ခန္းတစ္ခန္းကို တရက္စာအတြက္ ၁၇၀ လာရီ ( ၆၂ ေဒၚလာေလာက္) က်ပါတယ္။ ဒီထက့္ေစ်းသက္သာတဲ့ Hotel ေတြ Hostel ေတြလည္းရွိပါတယ္။ မနက္စာကိုေတာ့ ဟိုတယ္က ေကၽြးတဲ့ ခ်ိစ္ေတြ ေပါင္မုန္႔ေတြမ်ားတဲ့ ေဒသစာေတြကိုပဲ စားရပါတယ္။
ပထမဆံုးေန႔ မနက္စာစားျပီးေတာ့ ဘာအစီအစဥ္မွ မဆြဲရေသးတဲ့အတြက္ ညက ကားသမားျပထားတဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းနဲ႔ ရဲတိုက္ၾကီးေတြဆီကို ေျခဦးလွည္႔ပါတယ္။
ဟိုတယ္ကေန ျမိဳ႔ေဟာင္းရွိရာအရပ္ကို မွန္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာပါ။ ေတာင္ကုန္း ေတာင္ေစာင္းေတြၾကားမွာ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႔မို႔ ကုန္းတက္ ကုန္းဆင္းေတြ မ်ားပါတယ္။

ေျခဦးတည္႔ရာ မွန္းေလွ်ာက္ရင္း တေနရာမွာ ကားသမားတစ္ေယာက္က လာမိတ္ဆက္ျပီး သူ႔ကားကို ငွားမယ္ဆိုရင္ တစ္နာရီကို လာရီ ၂၀ ပဲ ေပးရမယ္ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေနရာေတြသြားရမလဲေမးရင္း သူညႊန္းဆိုတဲ့ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႔ကို သံုးနာရီစာ လာရီ ငါးဆယ္နဲ႔ ေစ်းဆစ္ျပီး ငွားျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ကားငွားခသက္သာတယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ကားက အေတာ္ ေမာ္ဒယ္နိမ့္ေနတဲ့ ျပတိုက္ပို႔လို႔ရကာနီး ဆလြန္းကားေလးပါ။

Mtskheta ျမိဳ႔ေဟာင္း
တဘလီစီျမိဳ႔ထဲကေန ကီလိုမီတာ ၂၀ သာသာေလာက္ေဝးတာမို႔ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းေတာ့ မက္စ္ခိတာ ျမိဳ႔ေဟာင္းကိုေရာက္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚက ရဲတိုက္ၾကီးဆီကို ေရာက္ပါတယ္။ ရဲတိုက္ၾကီးနားကို မေရာက္ခင္မွာ ေတာင္ကုန္းထိပ္ကေန ျမစ္ႏွစ္စင္းကို စေတြ႔ပါတယ္။ ျမစ္ႏွစ္ခုဆံုရာ ေနရာဟာ ေတာင္ထိပ္ကေန စီးမိုးၾကည္႔ေတာ့ သိပ္လွပါတယ္။ ထူးျခားတာက ျမစ္တစ္စင္းက အျပာေရာင္ျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္စင္းက အစိမ္းေရာင္ပါ။ ျမစ္ႏွစ္စင္းဆံုထိေပမယ့္ ေရအေရာင္ေတြဟာ ေရာမသြားပဲ သီးသန္႔ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေဒသရဲ႔ အလွအပ လို႔ ဆိုလို႔ရတဲ့ ျမစ္ႏွစ္စင္းကေတာ့ Mtkvari နဲ႔ Aragvi ျမစ္ေတြပါပဲ။
အဲဒီေတာင္ကုန္းေလးရဲ႔ ထိပ္မွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာခန္႔က ရဲတိုက္ၾကီးရွိပါတယ္။ ရဲတိုက္ၾကီးကိုေတာ့ Jvari church လို႔ေခၚျပီး ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြ ဝတ္ျပဳသူေတြနဲ႔ အျမဲလိုလိုစည္ကားေနတတ္ပါတယ္။

မက္စ္ခိတ ျမိဳ႔ေဟာင္းဟာ သမိုင္းဝင္ ျမိဳ႔ေဟာင္းျဖစ္ျပီး ယူနက္စ္စကိုရဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ BC ၃ ရာစုကေန AD ငါးရာစုအထိ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံရဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ အျဖစ္ရွိခဲ့ပါတယ္။
ဒီျမိဳ႔ေဟာင္းေလးဟာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံနဲ႔ Orthodox Christian ေတြရဲ႔ သမိုင္းကို ေလ့လာဖို႔ ခရီးသြားေတြ စိတ္ဝင္စားၾကတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။
ေတာင္ေပၚကေန ျပန္ဆင္းျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာ အင္မတန္ ေအးခ်မ္းဆိပ္ျငိမ္လွတဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းကို ေရာက္ပါတယ္။ ျမိဳ႔တျမိဳ႔လံုးမွာ လူေနအေဆာက္အဦးအခ်ိဳ႔ရွိေပမယ့္ လူေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္မေတြ႔ရေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ျမိဳ႔ေလးထဲကို ဝင္လိုက္ေတာ့ လမ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေစ်းတန္းေလးခင္းထားတာေတြ႔ရပါတယ္။

ျခံဳထည္ ေခါင္းစြပ္ေတြ ေဒသစာ မုန္႔အခ်ိဳေတြ ဝိုင္ပူပူနဲ႔ ေကာက္ဖီဆိုင္ေလးေတြ အမွတ္တရပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ သစ္သီးဆိုင္ေလးေတြကို ခပ္ရိုးရိုး ခင္းက်င္းထားပါတယ္။ ဆိုင္ေတြရဲ႔ အခင္းအက်ဥ္းနဲ႔ ေစ်းေရာင္းေနသူေတြရဲ႔ ပံုစံက အျဖဴအမည္း ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ေနက် ေရွးဆန္တဲ့ အခင္းအက်ဥ္းေတြပါပဲ။ ေစ်းေရာင္းသူအမ်ားစုဟာ အမ်ိဳးသားမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ႏိုင္ငံသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဂၤလိပ္စကားေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာလည္း ယံုၾကည္မႈအျပည္႔ရွိျပီး သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားေျပာေနသလိုကို ေျပာၾကတာပါ။ ခက္တာက တခါတေလမွာ အေမးတျခား အေျဖတျခား ျဖစ္ေနတာေလးတစ္ခုပါပဲ။
ေစ်းတန္းေလးဆံုးသြားခ်ိန္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္က တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ရဲတိုက္ၾကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ ရဲတိုက္ၾကီးရဲ႔အတြင္းပိုင္း မ်က္ႏွာက်က္နံရံတခုလံုးက ေက်ာက္ဂူေက်ာက္သားကို သခင္ေယရႈပံုထုထားပါတယ္။ Samtavro လို႔ေခၚတဲ့ ဒီ Orthodox church ကို ေလးရာစုမွာ Mirian ဘုရင္ (၃) က တည္ေဆာက္ခဲ့ျပီး ၁၁ ရာစုမွာ ေဂ်ာ့ဘုရင္ (၁) က ျပန္လည္ျပဳျပင္တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ဒီဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကေတာ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ပါတယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုး ဘုရားေက်ာင္းထဲဝင္ရင္ ဗလာထမီလို အနက္ေရာင္ ပိတ္ကို ခါးမွာ ပါတ္ခ်ည္ျပီးမွ ဝင္ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ားကေတာ့ ဦးထုပ္ေတြ ခၽြတ္ျပီးမွ ဝင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာလည္း ဆရာေတာ္တပါးက လွည္႔ပါတ္ၾကည္႔ရႈေနျပီး စည္းကမ္းမလိုက္နာသူေတြကို လိုက္သတိေပးေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီျမိဳ႔ေဟာင္းဟာ ေစ်းတန္းေလးနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းကလြဲလို႔ အျခားေနရာေတြမွာ လူရယ္လို႔ မရွိသေလာက္ နည္းပါးလွပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔ျပီး လူေနမရွိသေလာက္နည္းတဲ့ ျမိဳ႔ရဲ႔ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးကို ေရွးေဟာင္းေရာမ ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲမွာပဲ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။

Mtskheta ျမိဳ႔ကျပန္ေတာ့ တီဘလီစီျမိဳ႔က တီဘလီစီေမာလ္ကိုဝင္ျပီး ေစ်းဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမိဳ႔ရဲ႔ အၾကီးဆံုးေမာလ္ျဖစ္သလို ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္နဲ႔လည္း တိုက္ဆိုင္ေနေတာ့ ေမာလ္မွာ စည္ကားေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္က နာမည္ၾကီးတံဆိပ္ေတာ္ေတ္ာမ်ားမ်ားကိုေတြ႔ရျပီး ဒူဘိုင္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ ေစ်းအေတာ္သက္သာတာကို ေတြ႔ရလို႔ အားရပါးရ ေစ်းဝယ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ သတိတရေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာမွာ ေစ်းဝယ္ထားတဲ့ ေျပစာေတြကို စုထားျပီး ေလဆိပ္က ျပန္ထြက္ခ်ိန္မွာ ေပးထားတဲ့ အခြန္ကို ျပန္ျပီး ေတာင္းခံလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ဒါကို မသိေလေတာ့ ပစၥည္းေတြအကုန္လံုး check in လုပ္ျပီး ေျပစာေတြအားလံုး အိတ္နဲ႔ပါသြားျပီးမွ သိရလို႔ ေလဆိပ္မွာ ေစ်းဝယ္ထားတဲ့ ေျပစာေတြအတြက္ ျပန္မေတာင္းခဲ့ရပါဘူး။

ေစ်းဝယ္ျပီးေတာ့ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အေတာ္အခ်ိန္လင့္ေနတာမို႔ တခုခုစားဖို႔ ရွာရပါတယ္။ ေမာလ္ထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္သာရွိျပီး လူျပည္႔ေနလို႔ အၾကာၾကီး မတ္တပ္ရပ္ျပီးစားပြဲခံုရဖို႔ ေစာင့္ရျပန္ပါတယ္။ ေဒသစာျဖစ္တဲ့ ကာခ်ာပူရီလို႔ေခၚတဲ့ ေပါင္မုန္႔အလယ္မွာ ခ်ိစ္နဲ႔ ၾကက္ဥေဖာက္ထည္႔ျပီး ဖုတ္ထားတဲ့ ေဒသစာကိုစားၾကပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံမွာ ကာခ်ာပူရီလို႔ေခၚတဲ့ ေပါင္မုန္႔ဟာ ေန႔လည္စာ ညစာအကုန္လံုးအတြက္ တမ်ိဳးတည္းေသာ စားဖြယ္လို႔ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိႏၵိယစားေသာက္ဆိုင္ေတြ ရွိတဲ့အတြက္ အစားအေသာက္ေၾကးမ်ားသူ ထမင္းမွ ထမင္းစားခ်င္သူေတြအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ အစားအေသာက္ေတြဟာ ေစ်းႏူန္းသင့္လွပါတယ္။

ေစ်းဝယ္ျပီးေတာ့ ေရွာ့ပင္းေမာလ္ကေနျပန္ထြက္ၾကပါတယ္။ မနက္က သြားခ်င္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းနဲ႔ ရဲတိုက္ၾကီးေတြဆီကို တကၠစီနဲ႔ ခရီးဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကားငွားခေစ်းႏႈန္းေတြက သင့္တင့္တာမို႔ ေစ်းဆစ္ရတာေတြ ဘာေတြ မရွိေတာ့ပဲ အဆင္ေျပေနခဲ့ပါတယ္။ ျမိဳ႔ေဟာင္းကို လည္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဝယ္လာတဲ့ အထုတ္အပိုးေတြက တပံုတပင္မို႔ အထုတ္အပိုးေတြ အမ်ားၾကီးဆြဲျပီး ေကဘယ္စီးဖို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ကိုတက္ဖို႔ ေကဘယ္စီးရတဲ့ေနရာမွာ ပန္းျခံေသးေသးေလးနဲ႔ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ျမိဳ႔ၾကီးက ေဟာင္းႏြမ္းေနတယ္ဆိုေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေရးသမားေတြဟာ မ်က္ေျခမျပတ္ အမိႈက္ေတြ သိမ္းေနတတ္တာမို႔ ျမိဳ႔ေဟာင္းၾကီးဟာ သန္႔ရွင္းေနပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္မွာ အားရပါးရ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးမွ ေကဘယ္စီးျပီး ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေကဘယ္ကားကေတာ့ ေတာင္ေပၚနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ အသြားအျပန္ွ တစ္ေယာက္ကို ငါးလာရီပဲ ေပးရပါတယ္။
ရဲတိုက္ၾကီးေတြနဲ႔ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ရုပ္တုၾကီးရွိတဲ့ ဆိုလိုလာကီ ေတာင္ကုန္းေပၚကေန တျမိဳ႔လံုးကို အေပၚစီးက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ သိပ္လွပါတယ္။
ညေန ေနမဝင္ခင္နဲ႔ ေနဝင္ျပီး စပ္ၾကားကာလေလးမွာ အလင္းအေမွာင္ ေကာင္းလြန္းတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ရခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ ရုပ္တုၾကီးကို တီဘလီစီျမိဳ႔ရဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ျပည္႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဆိုလိုလာကီ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စိုက္ထူခဲ့ပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ရုပ္တုၾကီးရဲ႔ ဘယ္ဘက္လက္မွာေတာ့ ဧည္႔သည္ေတြကို ဧည္႔ဝတ္ျပဳဖို႔ ဝိုင္ခြက္ကို ကိုင္ထားျပီး ညာဘက္လက္မွာေတာ့ ရန္သူေတြကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ ဓါးတစ္လက္ကို ကိုင္ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီေတာင္ေစာင္းေပၚကေန ရဲတိုက္ၾကီးေတြဆီကို ဆင္းသြားလို႔ရသလို ရုကၡေဗဒ ဥယ်ာဥ္ကိုလည္း သြားလို႔ရပါေသးတယ္။ ေကဘယ္လ္နဲ႔မသြားပဲ ကားလမ္းကေန တက္လို႔လည္းရပါတယ္။ ညေနေစာင္းမွာ ခရီးသြားဧည္႔သည္ေတြနဲ႔ အျမဲတမ္းစည္ကားေနတတ္ျပီး ေတာင္ေပၚကိုတက္တဲ့ ေကဘယ္ကားေတြဟာ မနက္ ၁၁ နာရီကေန ည ၁၁ နာရီအထိ ဖြင့္ထားပါတယ္။
ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းလာေတာ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းထဲမွာ ညစာစားဖို႔ အာရွစာရႏိုင္တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို ရွာရျပန္ပါတယ္။ ျမိဳ႔ေဟာင္းနဲ႔ ဟိုတယ္ နီးနီးေလးဆိုတာကို မသိေလေတာ့ ညစာစားျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ကို တကၠစီနဲ႔ျပန္မိပါတယ္။ ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေန႔လည္မယ့္ ခရီးစဥ္အတြက္ ဟိုတယ္မွာ စံုစမ္းေမးျမန္းျပီး ကားငွားရပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ မနက္စာစားျပီးတာနဲ႔ တျခားတျမိဳ႔မွာ ရွိတဲ့ ski resort ကိုသြားဖို႔ ဟိုတယ္ရွာ ခရီးစဥ္ရွာနဲ႔ လည္ဖို႔ပါတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရျပန္ပါတယ္။

ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ေနထြက္ခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီခြဲဆိုေပမယ့္ အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက မနက္ ေျခာက္နာရီေလာက္တည္းက ႏိုးေနခဲ့ပါတယ္။ တီဘလီစီမွာ ေလးညတိတိ အိပ္ခဲ့ရာမွာ တစ္ညက အပူေပးစက္အလုပ္မလုပ္လို႔ ေတာင့္တင္းေအာင္ေအးတဲ့ၾကားက ဂြမ္းေစာင္ ၂ ထပ္နဲ႔ မနည္းအိပ္ရပါတယ္။ ေနာက္ညေတြက်ေတာ့ အပူေပးစက္က အပူလြန္ျပီး လူေတြလည္း ဘာဘီက်ဴးမျဖစ္ရံုတမည္မို႔ Heater ကို ဟိုကလိသည္ကလိနဲ႔ အပူခ်ိန္တင္လိုက္ခ်လိုက္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနရျပန္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အေတြ႔အၾကံဳသစ္တစ္မ်ိဳးပါပဲ။

Gudauri
ေဆာင္းတြင္းကာလမွာ Gudauri ski resort ဟာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာမွာ နာမည္ၾကီးပါတယ္။ ဒီေရခဲေတာင္ အပန္းေျဖစခန္းကို ဒီဇင္ဘာလကေန ဧျပီလေလာက္အထိ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ေဒသခံေတြေရာ ခရီးသြားဧည္႕သည္ေတြပါ က်ိတ္က်ိတ္တိုးေအာင္ စည္တဲ့ ski resort မို႔ ခရီးသြားကုမၸဏီတစ္ခုကေန ကားငွားျပီး ဂူဒါဝီကို မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ စထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ျမိဳ႔ေတာ္ တီဘလီစီကေန ဂူဒါဝီကို ၈၈ ကီလိုမီတာေဝးျပီး ေတာင္တက္လမ္းကို ႏွစ္နာရီေလာက္ေမာင္းရပါတယ္။ ကားလမ္းေတြဟာ ႏွင္းခဲေတြအရည္ေပ်ာ္ေနေတာ့ မိုးတြင္းလမ္းေတြလို အဆင္မေျပလွပါဘူး။

လမ္းတေလွ်ာက္မွာ လမ္းေဘးဝဲယာက ျမိဳ႔ေတြ ရြာေတြအားလံုး ႏွင္းခဲေတြနဲ႔ ဖံုးေနတာကိုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္ ႏွင္းခဲလြင္ျပင္ ႏွင္းခဲခ်ိဳင့္ဝွမ္း ႏွင္းခဲေတြပိတ္ေနတဲ့ ေရခဲျမစ္ေတြ ႏွင္းလႊာေတြပိေနတဲ့ အိမ္ေတြ တံတားေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ ပထမအစီအစဥ္အရ ဂူဒါဝီ ေရခဲေတာင္ အပန္းေျဖစခန္းရွိတဲ့ျမိဳ႔ေလးမွာ တညအိပ္ဖို႔ဆိုျပီး ဟိုတယ္ကေန check out လုပ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ ပိတ္ရက္မို႔ ဟိုတယ္ေတြအားလံုး အခန္းေတြျပည္႔ေနတာရယ္ ေစ်းေတြ အဆမတန္မ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ တီဘလီစီကို ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရျပန္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ညအိပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ေရခဲေနတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ျဖစ္လို႔ ညဘက္မွာ လည္စရာသြားစရာေနရာမရွိသလို ျမိဳ႔ေတာ္မွာလို တကၠစီကားငွားဖို႔လည္း မလြယ္ပါဘူး။

ကားက အသြားတစ္ေၾကာင္းတည္းကို ၁၈၀ လာရီနဲ႔ လိုက္လာေပမယ့္ အျပန္အတြက္ပါဆိုေတာ့ ၂၈၀ နဲ႔ သေဘာတူပါတယ္။ လာရီ၂၈၀ဆိုေတာ့ ေဒၚလာ တစ္ရာစြန္းစြန္းက်တယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ လိုအပ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္တခ်ိဳ႔ကိုယူျပီး ေရခဲေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပင္လယ္မ်က္ႏွာျပင္အထက္ မီတာ ၂၇၅၀ ျမင့္တဲ့ေရခဲေတာင္ေပၚကို မွန္အလံုပိတ္ ေကဘယ္ကားေလးေတြနဲ႔ တဆင့္ျပီးတဆင့္တက္ရပါတယ္။ စကိတ္စီးမယ့္သူေတြက စကိတ္ေတြ လက္ကိုင္တုတ္ေတြပါေတာ့ အလံုပိတ္ေကဘယ္ကားစီးလို႔မရပါဘူး။

စကိတ္စီးသူေတြအတြက္ ျခားရဟတ္ေတြလို ဟင္းလင္းဖြင့္ ေကဘယ္ကားေတြရွိပါတယ္။
ဒါကို သတိမထားမိပဲ လက္မွတ္ဝယ္ျပီးတာနဲ႔ စကိတ္သမားေတြ တန္းစီေနတဲ့ ေနာက္ကေန တိုးျပီးလိုက္သြားေတာ့ မီတာ ၂၇၀၀ ေက်ာ္ကို အဆင့္ဆင့္တက္ရတဲ့ ဟင္းလင္းပြင့္ ေကဘယ္ေပၚမွာ အသည္းတထိတ္ထိတ္နဲ႔ ပါသြားခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ေပၚအတက္မွာ ေရခဲေငြ႔ပါတဲ့ ေလျပင္းေတြတိုက္ျပီး ေကဘယ္ကားေလးက ယိမ္းထိုးေနခဲ့ပါတယ္။ ေရခဲျပင္ ေရခဲေတာင္ေတြကို ငံုံမၾကည္႔ရဲခဲ့သလို ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔လည္း ဖုန္းေတြ မထုတ္ရဲပါဘူး။ ကိုယ္ေပၚပါလာတဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ ျပဳတ္မက်ဖို႔သာ ဂရုစိုက္ေနရပါတယ္။ ေျခေတြလက္ေတြ ထံုက်င္တဲ့အထိ ေအးေနေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ခဏခဏ ေကြးခ်ည္ဆန္႔ခ်ည္လုပ္ေပးရပါတယ္။ အတူပါလာတဲ့ အမေတာ္ကေတာ့ Selfie stick ထုတ္ျပီး ရသေလာက္ အေနအထားနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရွာပါတယ္။

ေတာင္ေပၚမွာေတာ့ စကိတ္စီးသူေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ စကိတ္စီးသင္ေနဆဲသူေတြအတြက္လည္း သီးသန္႔လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သင္ေပးေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ ေကဘယ္လ္စခန္းသံုးခုရွိျပီး သံုးေနရာလံုးမွာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္စီရွိပါတယ္။ ဆိုင္အတြင္းပိုင္းမွာေတာ့ အပူေပးစက္ရွိတဲ့အတြက္ သက္ေတာင့္သက္သာရွိပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္နဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ သန္႔စင္ခန္းရွိပါတယ္။ ဘိုထိုင္လည္းမဟုတ္ ေရလည္းမရွိတဲ့အတြက္ သိပ္အဆင္မေျပလွပါဘူး။ ေရခဲေတြက သန္႔စင္ခန္းထဲက ၾကမ္းျပင္ေတြမွာပါ ေနရာမလပ္ ေနရာယူထားေတာ့ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာပါ စကိတ္စီးေနရသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ သန္႔စင္ခန္းဝင္ဖို႔ တန္းစီေနတုန္းမွာ ေခါင္မိုးေပၚက တစ္ေပေလာက္ထူတဲ့ ႏွင္းခဲၾကီးဝုန္းကနဲ ျပိဳက်လာလို႔ ေဘးလြတ္ရာကို ထြက္ေျပးရပါေသးတယ္။

စားေသာက္ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္မို႔ က်ိတ္က်ိတ္တိုးေအာင္စည္ေနျပီး ထိုင္စရာ ေနရာတေနရာရဖို႔ အေတာ္ၾကီး ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ ေန႔လည္စာစားဖို႔ ေဒသစာ အာခ်ာပူရီမွာေတာ့ တစ္နာရီေစာင့္ရမယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေကာ္ဖီ ဝိုင္ပူပူနဲ႔ ေဒသထြက္သစ္သီးဝိုင္ေတြမွာေတာ့ သိပ္ေစာင့္စရာမလိုပါဘူး။ ေဒသထြက္ သစ္သီးမ်ိဳးစံုကိုု ပုလင္းၾကီးေတြနဲ႔ အစီအရီထည္႔ျပီး ဝိုင္ေဖာက္ထားတာေတြ႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အိမ္ေတြမွာ သရက္ခ်ဥ္တို႔ ကတက္ခ်ဥ္တို႔ အိုးေတြနဲ႔ ထည္႔တည္တာကို ျပန္ျမင္ေယာင္္မိပါတယ္။

ေတာင္ေပၚအပန္းေျဖစခန္းမွာ ကေလးေတြကို စြပ္ဖားလွည္းလို ေရခဲျပင္သံုး လွည္းေလးေတြနဲ႔ ထည္႔ျပီး ဆြဲသြားၾကတာလည္းေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာင္ေအာက္ကေန ေကဘယ္လ္နဲ႔တက္လာျပီး ေတာင္ေစာင္းေတြတေလ်ာက္ စကိတ္နဲ႔ ဆင္းသြားသူေတြ အနီးအနားက ေတာင္ေစာင္းေလးေတြမွာပဲ လွည္႔ျပီး စကိတ္စီးေနသူေတြနဲ႔ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးက စည္ကားေနခဲ့ပါတယ္။ ေကဘယ္လ္လက္မွတ္ကလည္း အသြားအျပန္ကိုမွ ၁၀ လာရီပဲ က်တာမို႔ ဆင္းခ်ည္တက္ခ်ည္ စကိတ္စီးသူေတြအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ စကိတ္မစီးပဲ အလည္သက္သက္ေရာက္သြားသူေတြကေတာ့ ေတာင္ေပၚမွာ ေနရာစံုေအာင္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့ အလုပ္ပဲ ရွိပါတယ္။

ေကာ္ဖီေသာက္ ေနရာအႏွံ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ ေရခဲျပင္ေပၚမွာ စိတ္တိုင္းက် ကစားလို႔ဝမွ အလံုပိတ္ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ ေတာင္ေအာက္က စခန္းကို ျပန္ဆင္းၾကပါတယ္။ မွန္အလံုပိတ္ေကဘယ္ကားနဲ႔ ျပန္ဆင္းေတာ့ အဆင္းလမ္းတေလွ်ာက္လံုးစိတ္တိုင္းက် ဓါတ္ပံုရိုက္ခြင့္ရပါတယ္။ ေလကာမိုးကာ လံုလံုျခံဳျခံဳမို႔ ေရခဲေတာင္ေတြရဲ႔ အလွအပနဲ႔ ေတာင္ေစာင္း ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္မွာ စကိတ္စီးေနသူေတြကိုအေပၚစီးက ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းဟာ ရႈမဆံုးေအာင္ကို လွပပါတယ္။ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကို ေကဘယ္လ္ကားစီးတာ ဆယ္မိနစ္နီးပါးေလာက္ၾကာပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္က စခန္းကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြအားကစားပစၥည္းဆိုင္ေတြ ေတာင္ေအာက္မွာပဲ စကိတ္စီးေနသူေတြနဲ႔ ပိုျပီးစည္ကားေနပါတယ္။ ေရခဲျပင္မွာစီးဖို႔ ဒလက္ေတြတပ္ထားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ၾကီးကို ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ တပါတ္ဝင္စီးခဲ့ၾကပါတယ္။ သူကေတာ့ တပါတ္စီးခ လာရီ ၅၀ ေပးရပါတယ္။ ေရခဲျပင္ တာင္ေစာင္းေတြေပၚမွာ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းႏိုင္ရင္ ကိုယ္တိုင္ေမာင္း မေမာင္းတတ္ရင္ ေမာင္းေပးသူေတြရွိပါတယ္။
ညေနငါးနာရီေလာက္မွာ ေတာင္ေပၚစခန္းကေန ျမိဳ႔ေတာ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။

တီဘီလီစီကေန ေရခဲေတာင္ေပၚကိုသြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းကားလမ္းနဲ႔အျပိဳင္ စီးေနတဲ့ Aragvi ျမစ္ကို လမ္းတေလွ်ာက္မွာပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္လံုးေရေတြခဲေနေတာ့ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ စီးေနတဲ့ ျမစ္ေရကိုေတာင္မေတြ႔ရပါဘူး။ ႏွင္းေတြ အထပ္ထပ္ဖံုးေနတဲ့ ေတာရယ္ ေတာင္ရယ္ ျမစ္ရယ္ လမ္းေဘးက ျမိဳ႔ေလးေတြ အိမ္ေလးေတြရယ္ကို ျဖတ္ျပီးျပန္ရတဲ့ လမ္းမွာ ဆန္းၾကယ္လြန္းတဲ့ သဘာဝအလွေတြကို ေငးမဆံုးေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။

လမ္းတဝက္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ Daba spring ကိုေရာက္ပါတယ္။ ေရခဲေတာင္ေပၚက စီးလာတဲ့ ေရကို ပိုက္နဲ႔သြယ္ျပီး ဘံုပိုင္ေရပိုက္ေလး ႏွစ္ခုလုပ္ေပးထားတဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ဘံုပိုင္ေလးပါ။ ကားေတြရပ္ျပီး ေရပိုက္က စီးက်ေနတဲ့ ေရေတြကို ေသာက္ၾကသလို ပံုးေတြနဲ႔ ထည္႔ျပီး ႏိုင္သေလာက္ သယ္ၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ ႏွင္းေတာင္ေပၚကစီးလာတဲ့ ေရခဲေရဟာ သန္႔ရွင္း လတ္ဆတ္တဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ကြာလတီကိုမီတယ္လို႔ ေရးထားလို႔ လက္ခုပ္နဲ႔ေရခံျပီး ေသာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ Daba Spring က ေသာက္ေရဟာ ေအးစိမ့္ျပီး ကြာလတီေကာင္းတဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ရဲ႔ အရသာကို မီပါတယ္။

အဲဒီေနရာမွာပဲ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ထူးဆန္းစြာေတြ႔ရပါတယ္။ ၂၀၀၈ ကျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ရုရွား ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ဘာဂ်ိဳမီေဒသမွာ သစ္ေတာျပဳန္းတီးမႈနဲ႔ ေဂဟစနစ္ပ်က္ျပားမႈေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြားျဖစ္ခဲ့ျပီး သစ္ေတာဧရိယာ ဟက္တာဧက ၇၀၀ ေက်ာ္ ပ်က္စီးခဲ့တယ္။ ၂၀၁၃ မွာ ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ေတြကို အစားထိုးဖို႔ သစ္ပင္တခ်ိဳ႔ ျပန္စိုက္ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း UNDP ရဲ႔အကူအညီနဲ႔ ေဒသခံေတြကပါ သဘာဝ ပါတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး လုပ္ငန္းေတြကို အားတက္သေရာ ကူညီၾကေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။
ဒုတိယေန႔က ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ check in ျပန္ဝင္ျပီး ျမိဳ႔ထဲမွာ မေရာက္ေသးတဲ့ ေနရာေတြကို လည္ဖို႔ အျပင္ျပန္ထြက္ၾကပါတယ္။ ျမိဳ႕လည္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနတဲ့ မိသားစုေတြကို လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ႔ရတဲ့ ညတညပါပဲ။ ေဒသခံေတြဟာ ခရစ္စမတ္ပြဲကို ပါလီမန္ေဟာက္စ္ေရွ႔မွာ စည္စည္ကားကား ဆင္ႏႊဲေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လည္း ညဆို သန္းေခါင္ေက်ာ္တဲ့အထိ စည္ကားေနတဲ့ျမိဳ႔ လံုျခံဳေအးခ်မ္းတဲ့ျမိဳ႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ အိပ္ခ်ိန္ကလြဲလို႔ ျမိဳ႔ထဲက လမ္းမေတြေပၚမွာ လည္ေနျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။
ထူးျခားတာေလးတစ္ခုကေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာသူ အသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးေတြဟာ မိတ္ကပ္လိမ္းတာနည္းျပီး မိတ္ကပ္လိမ္းသူတခ်ိဳ႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာကို အညိဳေရာင္သမ္းေစတဲ့ မိတ္ကပ္ေတြကို လိမ္းထားၾကပါတယ္။
ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံမွာ လည္စရာ ၾကည္႔စရာ သဘာဝအလွေတြ သမိုင္းဝင္ ေနရာေတြမ်ားလြန္းေတာ့ ဒုတိယေန႔ညမွာလည္း ေနာက္တေန႔လည္ရမယ့္ ေနရာကို ေရြးရျပန္ပါတယ္။ ဝိုင္ထုတ္လုပ္တဲ့ ေဒသက စိုက္ခင္းေတြ သမိုင္းဝင္ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႔ေတြ Underground river ေတြအပါအဝင္ လည္စရာေနရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ ေနာက္တစ္ရက္အတြက္ကိုလည္း ေရခဲေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ကို ထပ္ေရြးခဲ့ပါတယ္။

တတိယေန႔ ခရီးစဥ္ကေတာ့ ဘာဂ်ိဳမီ ( Borjomi)ဆိုတဲ့ ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ ဘာကူရီယာနီ ( Bakuriani)ဆိုတဲ့ ေရခဲေတာင္ အပန္းေျဖစခန္းျမိဳ႔ေလးပါပဲ။ တီဘလီီစီကေန ၁၈၄ ကီလိုမီတာေဝးျပီး ေတာင္ေပၚလမ္းမို႔ သံုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေမာင္းရပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ကားခကေတာ့ ၂၂၀ လာရီပဲ ေပးရပါတယ္။ ႏွင္းေတြပိုထူ ပိုေအးျပီး လမ္းပိုဆိုးပါတယ္။ လမ္းဆိုးတယ္ဆိုတာက ႏွင္းခဲ ေရခဲေတြေၾကာင့္ ခရီးမတြင္တာ လမ္းပိတ္ေနတာေတြကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ဘာဂ်ိဳမီမွာ မီးရထားဘူတာရံုေလးတစ္ခုရွိျပီး ဘာဂ်ိဳမီကေန တီဘလီစီကို တစ္ပါတ္ကို ရထားတစ္စီးထြက္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဘူတာရံုေလးေဘးမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္က ေရေႏြးေငြ႔သံုး မီးရထားေခါင္းတြဲတစ္ခုကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဘာကူရီရာနီ အပန္းေျဖစခန္းကလည္း ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ မီတာ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ျမင့္ပါတယ္။ ပထမေန႔က သြားခဲ့တဲ့ ေနရာနဲ႔ယွဥ္ရင္ သူက ပိုျပီး အရိုင္းဆန္တယ္လို႔ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဒီေဒသေလးမွာလည္းတစ္ႏွစ္ကို ေလးလကေန ငါးလအထိ ေရခဲေနတတ္ပါတယ္။ ႏွင္းခဲေတြဟာ ပိုၾကမ္းျပီး ပိုျပီး က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းပါတယ္။ မွန္လံုပိတ္ ေကဘယ္ကားမရွိတဲ့အတြက္ ေတာင္ေပၚကို အမိုးဖြင့္ေကဘယ္ေတြနဲ႔ပဲ တက္လို႔ရပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းႏွစ္ဆင့္လံုးကို ေကဘယ္နဲ႔ ေတာက္ေလ်ာက္တက္ျပီး ေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာင္တက္လမ္းက ပိုမတ္ေစာက္တယ္ ရာသီဥတုပိုျပင္းျပီး ေတာင္ဆင္းလမ္း ေတာင္ေစာင္းေတြဟာလည္း ပိုျပီးေစာက္မတ္တဲ့အတြက္ ဒီေနရာမွာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စကိတ္သမား အနည္းစုကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘာကူရီယာနီ ေရခဲေတာင္ စခန္းဟာ အိုလံပစ္အားကစားပြဲေတာ္ရဲ႔ စကိတ္ျပိဳင္ပြဲဝင္ေတြအတြက္ စံခ်ိန္စံညႊန္းနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ စခန္းျဖစ္လို႔ ဝါရင့္ ျပိဳင္ပြဲဝင္ေတြ လာေလ့က်င့္ၾကတာမ်ားတယ္လို႔ဆိုၾကပါတယ္။
လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြက စကိတ္စီးသူေတြ ေဘးကင္းလံုျခံဳေရးအတြက္ အထူးဂရုစိုက္ ေစာင့္ၾကည္႕ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚေရာေတာင္ေအာက္မွာပါ လံုျခံဳေရး ဝန္ထမ္းတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေတာင္ထိပ္မွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနခ်ိန္မွာ စကိတ္သမားတစ္ေယာက္နဲ႔ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြ အေျခအတင္ျဖစ္ေနတာေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြက စကိတ္သမားကို ခ်ဳပ္ျပီး စီးထားတဲ့ စကိတ္ေတြ လက္ကိုင္တုတ္ေတြ သိမ္းသြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ စကိတ္သမားဟာ အရက္မူးေနတယ္လို႔ယူဆတဲ့အတြက္ ေတာင္ေပၚကေန စကိတ္နဲ႔ ဆင္းခြင့္မျပဳတာပါ။
ေတာင္ေပၚကဆင္းျပီး ျမိဳ႔ေတာ္ကိုျပန္ေတာ့ လမ္းမွာ ေရခဲေတြဖံုးျပီး လမ္းပိတ္ေနတဲ့အတြက္ ကားေတြ ပိတ္ေနျပန္ပါတယ္။ ဒီျမိဳ႔ေလးကေတာ့ ဂူဒါရီထက္ ႏွင္းထုပိုထူပါတယ္။ ေနေရာင္သာရွိမေနဘူးဆိုရင္ အလက္စကားကို ေရာက္ေနသလိုကို ႏွင္းေတာၾကီးထဲ ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ သြားခဲ့တဲ့ ေတာင္ေပၚစခန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ ေတာင္ေျခက စကိတ္ကြင္းေတြထဲမွာ စကိတ္စီးသူေတြနဲ႔ က်ိတ္က်ိတ္တိုး စည္ကားေနတာ ထပ္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီေန႔ကေတာ့ အျပန္ခရီးဟာ ေလးနာရီေလာက္ၾကာျပီး ဟိုတယ္ကို မိုးခ်ဳပ္မွျပန္ေရာက္ျပန္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ျမိဳ႔ေဟာင္းဘက္ကိုျပန္သြားျပီး ညစာထြက္စားရင္း ျမိဳ႔ရဲ႔ ညကို မရိုးႏိုင္ေအာင္ လွည္႔ပါတ္ၾကည္႔ခဲ့ပါေသးတယ္။
ေနာက္ေန႔ညေနေလယာဥ္နဲ႔ ျပန္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေနရာေတြဆီသြားလည္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေလဆိပ္ကို ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီဆင္းရမွာမို႔ ေနထြက္လို႔ အိပ္ယာႏိုးခ်ိန္ မနက္စာစားျပီးခ်ိန္ဟာ အလိုလို ၁၀နာရီခြဲသြားတတ္တာမို႔ ေဝးေဝးလံလံ လည္မယ့္အစီအစဥ္ေတြ မဆြဲျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

စတုတၳေန႔မွာေတာ့ မနက္စာစားျပီး ရသမွ် အခ်ိန္ေတြကို တဘလီစီျမိဳ႔ေဟာင္းထဲက မသြားဘူးတဲ့ လမ္းေတြဆီ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး လည္ပါတယ္။ ျမိဳ႔ေဟာင္းက အိမ္အိုၾကီးေတြ ပန္းျခံေတြ ေတာင္ကမ္းပါးေပၚက ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္ သံုးရာ သက္တမ္းရွိတဲ့ ျပိဳလုျပိဳခင္ အိမ္အိုအိမ္ေဟာင္းေတြကို ေငးေမာရင္း ေကဘယ္ကားစီးျပီး ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ထပ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္ဖက္က ေလွကားေတြကေန ဆင္းသြားရတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေတြဆီကို သြားၾကပါတယ္။ ေန႔လည္စာကို ေဂ်ာ္ဂ်ီယာေဒသစာျဖစ္တဲ့ အာခ်ာပူရီစားျပီး ဒီခရီးစဥ္ကို အဆံုးသတ္ၾကပါတယ္။

ေန႔လည္ႏွစ္နာရီမွာေတာ့ ေလဆိပ္ကို ျပန္ဆင္းရင္း ရဲတိုက္ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
ဒီခရီးစဥ္အတြက္ တီဘလီစီကို အဲမရိတ္က ဖလိုက္မရွိတဲ့အတြက္ ဖလိုင္းဒူဘိုင္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ျပီး သြားရပါတယ္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုး ( အသြားအျပန္)အပါအဝင္ ေလးညအိပ္ ငါးရက္စာ စားေသာက္ လည္ပါတ္လို႔ ကုန္က်တဲ့စရိတ္က တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ငါးရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။
ဒီကုန္က်စရိတ္ထဲမွာ ေရွာ့ပင္းေမာလ္မွာ ေစ်းဝယ္တာေတြလည္းပါပါေသးတယ္။








တကယ္လို႔ သံုးညအိပ္ ေလးရက္ခရီးသြားမယ္ဆိုရင္ ဒီထက္မက စရိတ္သက္သာႏိုင္သလို ေလးရက္အတြင္းမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လည္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔လို ကားစင္းလံုးမငွားပဲ တိုးအစီအစဥ္ေတြနဲ႔ လည္မယ္ဆိုရင္ လည္ပါတ္တဲ့စရိတ္ စရိတ္ပိုသက္သာႏိုင္ပါတယ္။ ေစ်းအေတာ္သက္သာတဲ့ ဟိုတယ္ေတြျမိဳ႔ထဲမွာ လည္းရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။
အတိုခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္သက္တမ္းရွိတဲ့ ရဲတိုက္ေတြ သမိုင္းဝင္တဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းၾကီးနဲ႔ ေရခဲဖံုးေတာင္တန္း အပန္းေျဖစခန္းေတြရွိတဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံဟာ အလြယ္တကူ သြားလည္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ အခြင့္အခါသင့္ရင္ သြားလည္သင့္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံအလိုက္ ဗီဇာ ကင္းလြတ္ခြင့္ရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ လင့္ခ္ေလးက ဒီမွာပါ။
http://georgia.travel/visa-information
( ဓါတ္ပံုေတြအားလံုးက ကိုယ္တိုင္ရိုက္ကူးထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ လြတ္လပ္စြာ မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္။)
ႏွင္း (မာယာ)
14 Jan 2017.

ဆိုေရးရွိက ဆိုရေပေရာ့မည္


ျမန္မာျပည္နဲ႔ေဝးေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ ရွိေနတုန္း….ကိုယ္အၾကာၾကီး က်င္လည္ခဲ့ဘူးတဲ့ နယ္ပယ္မို႔ ဘယ္ေတာ့မွ သံေယာဇဥ္ျပတ္မယ္မထင္ဘူးရယ္။ ခရီးသြားရွားပါးတဲ့ၾကားက ဟိုတယ္ေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ အခန္းေတြ အလုအယက္ေရာင္းခဲ့ဘူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း မေမ့ေသးဘူး။

ျမန္မာ့ခရီးသြားနဲ႔ပက္သက္ရင္ ဝဋ္နာကံနာတခုလို ယိုးဒယားကို မေက်မနပ္နဲ႔ စိတ္ေကာင္းမထားႏိုင္ေသးတာကေတာ့ မရင့္က်က္မႈရဲ႔လကၡဏာ ။ ဘယ္ေလာက္အထိ မရင့္က်က္သလဲဆို ဒီကိုေရာက္ပီးမွ ျပည္ပကို အလည္အပါတ္ခရီးသြားဖို႔ ႏိုင္ငံေရြးရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ကို အျမဲ ၾကက္ေျခခတ္ပစ္ခဲ့ဘူးတာ။

အခု ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္တာေတာ့ ေျပာင္းလဲလာတယ္ ရင့္က်က္ခ်ိန္တန္ေတာ့ ရင့္က်က္လာတယ္။ ဒီအတြက္ ေလ့လာရ သင္ယူရ သင္ခန္းစာယူရတာေတြက တပံုတပင္။
ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြ ယိုးဒယားကို သေဘာက်တယ္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ခရီးသြားေစ်းကြက္မွာ ဘန္ေကာက္က တိုးရစ္စ္ေတြရဲ႔ သည္းေျခၾကိဳက္ဆိုတာ ဟိုတုန္းတည္းက သိထားတယ္ .. အခုေတာ့ ပိုသိလာတယ္။

တေလာတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘန္ေကာက္ထရန္စစ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္တာ ကိုယ္က သူ႔အတြက္ ဖလိုက္ေတြ ၾကည္႔ေပးရတယ္။ ဒူဘိုင္းကေန ဘန္ေကာက္ကို တေန႔ကို ေလယာဥ္ ခုနစ္စီးရွိတယ္ အဲဒီ ခုနစ္စီးမွာမွ ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ အဲဘတ္စ္ 380 က အနည္းဆံုး သံုးစီးကေန ေလးစီးအထိရွိတယ္။ အားလံုးျပည္႔လွ်ံေနတယ္။ ထရန္စစ္ခရီးသည္ေတြကို ခဏေမ့ထား ေလယာဥ္တစီးကို အနည္းဆံုး ခရီးသည္ သံုးရာႏႈန္းနဲ႔ပဲ ပါးပါးေလးတြက္ ( အဲဘတ္စ္ ေအ ၃၈၀ ( A-380) ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ က ေလယာဥ္တစီးကို ခရီးသည္ ေျခာက္ရာေက်ာ္ပါတယ္) ဒူဘိုင္းကေန ဘန္ေကာက္သြားသူေတြ တေန႔ကို ႏွစ္ေထာင့္တစ္ရာအနည္းဆံုးရွိတယ္။ တစ္ႏွစ္ကို ခုနစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ဆိုတဲ့ ကိန္းဂဏန္းက အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းတစ္ခုတည္းက ခရီးသည္အေရအတြက္။

အခုတခါ အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းက ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္စမယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ေပ်ာ္တာမွ မိုးမျမင္ေလမျမင္ေပ်ာ္တာ။ ျမန္မာျပည္ကို ကမၻာလွည္႔ခရီးသည္ေတြ အဆင္ေျပေျပလာႏိုင္ပီေပါ့။ ပထမဆံုးဖလိုက္ကစလို႔ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည္႔မိတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ ရင္နာစရာက ဒူဘိုင္း ရန္ကုန္ ဟႏိြဳင္း ေျပးတဲ့ ခရီးစဥ္မွာ ဗီယက္နမ္ကို သြားတဲ့ ခရီးသည္ကပိုမ်ားေနတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ေဖာ္ျမဴလာအရ ခရီးသည္ ၃၂၀ ေလာက္ဆန္႔တဲ့ ဖလိုက္ အျမဲျပည္႔ေနတယ္ဆိုေတာ့ ပ်မ္းမွ် ခရီးသည္ ၃၀၀ ေန႔စဥ္ထြက္ေနတာ ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္ေလာက္ဝင္မယ္ထင္ၾကလဲ။ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဗီယက္နမ္ကို ဘယ္ေလာက္ေရာက္သြားၾကတယ္ထင္လဲ။

ဒူဘိုင္း ရန္ကုန္ ဟႏိြဳင္းပထမဆံုးဖလိုက္ထြက္ေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေနာက္က်တယ္။
ဘာလို႔ဖလိုက္ေနာက္က်လဲဆိုေတာ့ကာ ေမာ္လ္ဒိုက္ကလာတဲ့ ဖလိုက္က ခရီးသည္ ၁၄၀ ေက်ာ္ ဟႏိြဳင္းကိုလိုက္ဖို႔ ခ်ိတ္ထားလို႔ သူတို႔ကိုေစာင့္ရင္းေနာက္က်ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အိုးမုိင္ေဂါ့ေပါ့။ တကယ္လည္တယ္ဆိုတဲ့သူေတြက ေတာင္ကၽြန္းနဲ႔ ေျမာက္ကၽြန္းကို အဲသလိုကို အားရပါးရလည္ၾကတယ္။
ဒါေတြကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေပမယ့္ အေသးစိတ္ျပန္စဥ္းစားတယ္။ တိုးရစ္စ္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဗီယက္နမ္ကို သြားလည္ၾကတယ္ ဘန္ေကာက္ကို လည္ၾကတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲေပါ့။

အဓိက သြားေတြ႔တာက ကုန္က်စရိတ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ခရီးတခုသြားမယ္ဆို အနည္းဆံုး ဘယ္ေလာက္ကုန္မယ္ ကုိယ္ဘယ္ေလာက္သံုးမယ္ ဘတ္ဂ်က္ဆြဲျပီးမွ သြားတာကိုး။ ဒီမွာ သြားေတြ႔တာက အာရွႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ စရိတ္အင္မတန္သက္သာတာေတြ႔တယ္။ စကၤာပူ မေလးရွား ဖိလစ္ပိုင္ ဗီယက္နမ္ ဘန္ေကာက္ အင္ဒိုနီးရွား ကိုယ္ေရာက္ဖူးတဲ့ အာရွႏိုင္ငံေတြထဲမွာ ဗီယက္နမ္က အေတာ္ စရိတ္သက္သာေသးတယ္ေျပာလို႔ရတယ္။ စကၤာပူကေတာ့ နည္းနည္းေစ်းၾကီးလို႔ စရိတ္သက္သာတဲ့စာရင္းက ခဏဖယ္ထားတယ္။

ဗီယက္နမ္မွမဟုတ္ပါဘူး လက္ထဲမွာ ေဒၚလာ ႏွစ္ရာေလာက္ရွိရင္ ဖိလစ္ပိုင္ မေလးရွား အင္ဒိုနီးရွား ၾကိဳက္သေလာက္လည္ ၾကိဳက္သေလာက္စား သံုးရက္ေလာက္အသာေလးေနလို႔စားလို႔ရတယ္။ ကိုယ္ေရြးမယ့္ ဟိုတယ္ေတာ့ ေသခ်ာေရြးရတာေပါ့။ ( ၾကယ္ငါးပြင့္ ၾကယ္ေလးပြင့္ဟိုတယ္ေတြေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး)
ဒီေနရာမွာ ခရီးသြားသူေတြကို အၾကမ္းဖ်င္းခြဲျခားၾကည္႔ေတာ့ မၾကာခဏ ခရီးသြားေနၾကတာက ကိုယ့္အနားက မိတ္ေဆြေတြ .. သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြဆို ဘန္ေကာက္ကို သူ႔အိမ္သူယာလို သေဘာထားျပီး ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္သြား တခါသြားရင္ ေလးငါးရက္ ေအးေအးေဆးေဆးေနၾကေသးတာ။ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြက်ေတာ့ ႏိုင္ငံေရြးပီေပါ့။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သြားႏိုင္ လည္ႏိုင္တဲ့လူတန္းစားဟာ သူတို႔အတြက္ သြားဖို႔ လည္ဖို႔ အခ်ိန္ရွိတယ္။ ခရီးသြားဖို႔ သိပ္မမ်ားတဲ့ ဘတ္ဂ်က္ကို သံုးၾကတယ္။ ဒီလိုလူေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္မားကတ္ကို ဘယ္ကပ္ႏိုင္မလဲေနာ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈစရိတ္ေတြ ခရီးစရိတ္ေတြ ကိုယ္အသိဆံုး။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ယူတဲ့ ျပည္တြင္းေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းက အေမရိကားနဲ႔ တရုတ္ျပည္ ဘတ္ဂ်က္အဲလိုင္းနဲ႔ သြားလို႔ရေလာက္ေသးတယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေစ်းၾကီးလို႔ ဟိုတယ္ေတြ သက္သာမလားေမး ႏိုးပါ။ အစားအေသာက္ ေစ်းႏႈန္း ထူးမျခားနားဆိုေတာ့ ေတာ္ရံုခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို အလည္မလာႏိုင္ေလာက္ဘူး။
အလွအပပိုင္း သန္႔ရွင္းေရးပိုင္းၾကည္႔မလား ဗီယက္နမ္က ျမန္မာျပည္ထက္ပိုလွမယ္ ပိုသန္႔မယ္ … ဗီယက္နမ္ကိုဘယ္လိုျမင္မိလဲဆိုရင္ မဆလေခတ္က ျမန္မာျပည္ တစိတ္တပိုင္းကို ျပန္ျမင္ရသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ သိပ္လွတယ္ သိပ္သန္႔တယ္ … သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေတာ္ရံုခ်မ္းသာမႈမ်ိဳးနဲ႔ ကားမစီးႏိုင္ေတာ့ ကားလမ္းမေတြဟာ ရွင္းလင္းေနတတ္တယ္။ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဟိုခ်ီမင္းက ကမၻာ့ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျမိဳ႔ေတာ္ေတြထဲမွာ ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္သမားေတြ အင္မတန္စည္းကမ္းေကာင္းၾကတယ္။ မႏၱေလးက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြလို ပရမ္းပတာမေတြ႔မိဘူး။

ဘန္ေကာက္က ျမန္မာျပည္နဲ႔ သိပ္မကြာသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ သိပ္အသန္႔ၾကီးမဟုတ္ဘူးလားလို႔ ( ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း အျမင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္)
သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြနဲ႔ ေနရာတကာယွဥ္တယ္လို႔ မေျပာေစခ်င္ဘူး။ အာရွႏိုင္ငံတိုင္းက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အားနည္းခ်က္ေတြရွိၾကတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္သြားလည္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းမေလးက ၾကိဳသတိေပးထားတယ္ သူတို႔ဆီမွာ ခါးပိုက္ႏိုက္ေတြ သူခိုးေတြ ေပါသတဲ့ သတိထားပါ မလိုအပ္ပဲ တန္ဘိုးၾကီးတာေတြ မယူလာနဲ႔ လက္ဝတ္ရတနာေတြ ခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့။

သူကိုယ္တိုင္လည္း လက္ဝတ္ရတာနာ မဝတ္ဘူး အျပင္ထြက္ရင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး key pad ဖုန္းနဲ႔ထြက္တယ္။ အလစ္သုတ္သမားေတြက လမ္းေပၚမွာ ဖုန္းေတြဘာေတြပါ လုၾကတာေလ။ ဒါက်ေတာ့ မေလးရွားတို႔ အင္ဒိုနီးရွားတို႔နဲ႔ တထပ္တည္းသြားတူတယ္။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ဒါမ်ိဳးမေၾကာက္ရဘူးဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ေမွာက္ကာလအေျခအေနမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ သူခိုး ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြရဲ႔ သတင္းက အာရွႏိုင္ငံေတြကို မီရံုမက ေက်ာ္တက္သြားတာေတြ႔ရတယ္။

သဘာဝအလွေတြက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ လွၾကတာပါပဲ။ ဒီသဘာဝေတြကို သပ္သပ္ယပ္ယပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းျပီး ပိုက္ဆံယူေနၾကတာပဲကြာတယ္။ တန္ရာတန္ေၾကးယူၾကတာနဲ႔ မတန္မရာယူတာရယ္လို႔ေတာ့ ကြာတာေပါ့။
ခရီးသြားေတြ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဘန္ေကာက္ ဗီယက္နမ္ေတြကို လွ်ံထြက္သြားရျခင္းမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ လူမႈေရး စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြလည္းပါႏိုင္ပါတယ္။

ဒီကႏၱာရတိုင္းမွာက မတ္လကေန စက္တင္ဘာလကုန္အထိ ေႏြရာသီ …. ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ဆိုတာ အင္မတန္ပူျပင္းတဲ့လေတြ ။ ဒီေတာ့ ဒီတိုင္းျပည္က ဌာေန လူဆင္းရဲ လူခ်မ္းသာမွန္သမွ် ေႏြအပူေရွာင္ၾကတယ္။ ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ဆိုတာ ေလဆိပ္မွာ အင္မတန္ အလုပ္မ်ားတဲ့ ရာသီ ဒီကထြက္သမွ်ဖလိုက္ေတြ ျပည္႔ရံုမက လွ်ံထြက္ေနတတ္တယ္။
အားလံုးက လည္လည္သြားၾကတာ ကမၻာတလႊား လည္လို႔ ပါတ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို သြားလည္ၾကတာ။ ကိုယ္ရွာထားတဲ့ပိုက္ဆံေတြ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာသြားသံုးၾကတာ။

အင္မတန္ခ်မ္းသာတဲ့သူေရာ သိပ္မခ်မ္းသာသူေတြပါ ဥေရာပမွာ တလကိုးသီတင္းသြားေနတတ္ၾကတယ္။ ဘန္ေကာက္ စကၤာပူေလာက္က အိမ္ေရွ႔နဲ႔ အိမ္ေနာက္လို ကူးၾကတာ။ ေငြကို ေရထက္ေပါေပါမ်ားမ်ားသံုးႏိုင္သူေတြ ျမန္မာျပည္ကို မလည္ၾကတာေတာ့ နည္းနည္း အံ႔ၾသမိတယ္။ မလည္ခ်င္ၾကတာကိုပဲ တခါတေလ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ( ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကလူေတြရဲ႔ အေျခခံစိတ္ဓါတ္ေတြ လူတန္းစားခြဲျခားမႈေတြ သေဘာထားၾကီးမႈေတြကို ကိုယ္သာ အသိဆံုးေလ)။
အခုေတာင္ ရန္ကုန္ကို ေလယာဥ္တိုက္ရိုက္ရွိေတာ့ အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြ ရန္ကုန္လာဖို႔ ေမးၾကျမန္းၾက စပ္စုၾက မလာနဲ႔ေျပာလို႔ စိတ္ဆိုးၾကနဲ႔။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အေၾကာင္း သိသူေတြက သိၾကတယ္ နားစြန္နားဖ်ားၾကားျပီး လန္႔သူေတြကလန္႔ၾကတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို လာလည္ဖို႔ ေၾကာက္ၾကသူေတြကုိေတြ႔ေတာ့ ကိုယ့္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာရ ေပ်ာ္ရတယ္.. ( ဒီလိုလူတကာ လန္႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရတာ နည္းတဲ့ ကုသိုလ္လား)။ လက္ရွိ အေျခအေနအရ သူတို႔လာလည္ျပီး ျပႆနာေတြျဖစ္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ စိတ္ညစ္ရမွာေလ။

ကိုယ့္အိမ္ကို ဧည္႕သည္လာမွာ ေၾကာက္တဲ့လူမ်ိဳး ျမန္မာလူမ်ိဳးလို႔ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္လွတယ္ စိမ္းလန္းတယ္လို႔ ၾကြားရမလား ျငိမ္ေနရမလားမသိ… လွေန စိမ္းလန္းေနတာ ကိုယ့္တႏိုင္ငံတည္းမွမဟုတ္တာ။ ကႏၱာရတိုင္းျပည္ေတာင္ သစ္ပင္ေတြ စိမ္းစိုေနေအာင္ ေတာအုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားေသးတာ။ အာရွႏိုင္ငံတိုင္း သူ႔သဘာဝနဲ႔သူလွၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္တျပည္တည္း ထူးျပီးလွေနတာမဟုတ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးရတယ္။ ဟိုးတုန္းကေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္မွမေရာက္ခဲ့ဘူးေတာ့ သိပ္လွတဲ့ ေရႊျမန္မာလို႔မ်က္စိမွိတ္ျပီး ၾကြားခ်င္ခဲ့တာေလ။

အဓိကေျပာခ်င္တာက ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ေျပးေနေသာ္ျငား ျပည္တြင္းမွာ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ဘာမွ မဖန္တီးေပးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဘာကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရဘူးဆိုတာပါပဲ။
အစိုးရေျပာင္းလည္း ေျပာင္းတာပဲရွိမယ္။ လက္ရွိျပည္သူေတြအတြက္လိုအပ္တဲ့ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြေတာင္ မျဖည္႔ႏိုင္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာက ခရီးသြားေတြကို ေမွ်ာ္ဖို႔ အင္မတန္ေဝးေနပါေသးတယ္။

ယိုးဒယား ဗီယက္နမ္ေတြရထားတဲ့ မားကတ္ေတြကို လိုက္မီဖို႔ သူတို႔သြားေနတဲ့ ေပၚလစီေတြနဲ႔ တန္းညွိေပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ခရီးသြားေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ယိုးဒယားကိုသြားမယ္ ျမန္မာျပည္ကို ငံု႔ၾကည္႔ျပီး ဗီယက္နမ္ ကေမၻာဒီးယား လာအို အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီေရာက္သြားၾကလိမ့္မယ္။ သိပ္မထူးဆန္းဘူး … ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ျပီး သံုးေလးရက္ကို ေဒၚလာႏွစ္ရာေလာက္နဲ႔ အမုန္းလည္လို႔ရတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြ အာရွတိုက္ထဲမွာ တပံုၾကီး အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႔….တစ္ရက္ကို ေဒၚလာ သံုးေလးဆယ္ေလာက္နဲ႔ တည္းလို႔ရတဲ့ ဟိုတယ္သန္႔သန္႔ေတြ ယိုးဒယား ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံေတြမွာ မိႈလိုေပါက္ေနတာ တခုနဲ႔တခု ငါးမိနစ္ေတာင္ လမ္းေလွ်ာက္စရာမလိုဘူးလို႔….

အခုေတာ့ ရန္ကုန္ ဟႏိြုင္း ဖလိုက္ကို စိတ္ဝင္တစားေစာင့္ၾကည္႔ျခင္းကို ခဏရပ္ထားတယ္။ ဟႏိြဳင္းရဲ႔ ခရီးသြားမားကတ္ကို ရန္ကုန္က မယွဥ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရလို႔။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခ်က္က ျပည္တြင္းမွာ ထားဝယ္ ျမိတ္ေလာက္ကို ေလယာဥ္နဲ႔သြားလို႔ ကုန္တဲ့ ခရီးစရိတ္ ေနထိုင္စားေသာက္လို႔ ကုန္တဲ့ စားရိတ္က ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံကို ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္အားရပါးရ လည္လို႔ပါတ္လို႔ရတဲ့ စရိတ္နဲ႔လည္း ညီမွ်ေနေသးတယ္။

ျပည္တြင္းက ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္ေတြ မိတ္ေဆြ တိုးဂိုက္ေတြ ကုမၸဏီေတြ ဟိုတယ္ေတြကိုေတာ့ အားနာမိပါရဲ႔။ အားနာနာနဲ႔ သံုးသပ္ရမယ္ဆိုရင္ေလ…
ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ဟိုတယ္ေတြ ရံုးခန္းေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ခရီးသြားကုမၸဏီေတြ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ေပါသထက္ေပါလာမွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲလို႔….`

အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္း ( Seychells )



၂၀၁၆ ႏွစ္သစ္မွာ ခရီးတစ္ခု သြားမယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာမို႔ ရုရွားနဲ႔ အာေမးနီးယား ႏိုင္ငံႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားက ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို သြားလည္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တိုင္ပင္ထားခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းသြားဖို႔ ရက္နီးလာေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို သြားလည္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကို Tbilisi က လက္မခံပဲ ျပန္လႊတ္တယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒူဘိုင္းကေန Tbilisi ျမိဳ႔ကို ေလယာဥ္စီး တဘလီစီ ကေနမွ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို ရထား ေလးနာရီေလာက္ ထပ္စီးရတာ။  တဘလီစီ ျမိဳ႔က လက္ရွိ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးအရ ခရီးသည္ေတြကို လက္မခံတာဆိုေတာ့့ အဲဒီခရီးစဥ္အစား အျခားတႏိုင္ငံကုိသြားလည္ဖို႔ ခရီးစဥ္ ျပန္ေျပာင္းဆြဲရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ ဆႏၵရွိတဲ့ ကၽြန္းကိုသြားတဲ့ ဖလိုက္ေတြကေခ်ာင္ေနတာမို႔ အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္းေတြဆီကို သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ေဆးရွဲလ္ Seychells လို႔ေခၚတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးဟာ အိႏၵိယ သမုဒၵရာထဲမွာ ရွိျပီး ကၽြန္းၾကီး သံုးကၽြန္းစုစည္းထားတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးတစ္ခု။ ေဆးရွဲလ္ရဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မဒါဂတ္စကားကၽြန္း ေမာ္လဒိုက္ကၽြန္း ေမာ္ရီးရွပ္ကၽြန္းစု နဲ႔ ေကာ္မိုရိုစ္႔ကၽြန္းစုေတြ ရွိပါတယ္။ ေဆးရွဲလ္ကေတာ့ အာဖရိကတိုက္ရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုဆိုေတာ့ ဆိုမားလီးယား နဲ႔ ကင္ညာႏိုင္ငံေတြရဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိတယ္။
ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြရဲ႔ အသြင္အျပင္ကေတာ့ အာဖရိက လူမ်ိဳးစုရဲ႔ အသြင္အျပင္အတိုင္းပါပဲ ဒါေပမယ့္ ေဆးရွဲလ္ ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြရဲ႔ အသားအေရက အညိဳေရာင္သမ္းပါတယ္ မ်က္ႏွာက် သြယ္ပါတယ္ အျခားအာဖရိကေတြေလာက္ အသားမမည္းၾကပါဘူး။ လူတိုင္းေစ့ အဂၤလိပ္စကားကို ေရေရလည္လည္ သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။
ႏိုင္ငံရဲ႔ လူဦးေရ ခုနစ္ေသာင္းသာရွိတဲ့ ကၽြန္းၾကီးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျပီး ေအးခ်မ္းလြန္းတယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္းပါတ္ပါတ္လည္မွာ ကားလမ္းတစ္လမ္းေဖာက္ထားျပီး ကားလမ္းဟာ ကမ္းေျခပါတ္လမ္းတစ္ခုပါ။ ကားလမ္းရဲ႔ ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ကမ္းေျခေတြ အစီအရီေတြ႔ရျပီး ကားလမ္းရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ကမ္းပါးခပ္ျမင့္ျမင့္ ေတာင္ေစာင္းေတြေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္ေတြ အစီအရီ ေတြ႔ရပါတယ္။
ျပည္နယ္ ၂၅ ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က ျပည္နယ္တိုင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုစီ ရွိေနသလို ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ တြဲလ်က္မွာ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံသားတိုင္း အသက္ ၁၅ ႏွစ္အထိ အခမဲ့ ပညာသင္ယူခြင့္ရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရး ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း အခမဲ့ပါ။ ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္ျပီး သင္ရိုးေတြအားလံုးက ျဗိတိသွ် သင္ရိုးကို အေျခခံပါတယ္။ တကၠသိုလ္အေနနဲ႔ေတာ့ ၾသစေၾတးလ်က လာဖြင့္ထားတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ရွိပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပညာဆည္းပူးလိုသူေတြအတြက္ ပညာေတာ္သင္ေလွ်ာက္ထားခြင့္ရွိသလို ႏိုင္ငံျခားမွာ တကၠလိုလ္ တက္ခ်င္ရင္လဲ တက္ခြင့္ရွိပါေသးတယ္။
ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံမိခင္ဘာသာစကားကေတာ့ ခရီရိုး ( Creole) ဘာသာျဖစ္ျပီး ရံုးသံုး ဘာသာစကားကေတာ့ အဂၤလိပ္စာပါ။ ျပင္သစ္ကိုလိုနီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံမို႔ မိခင္ဘာသာစကားဟာ ျပင္သစ္သံဘက္နီးတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားတစ္ခုျဖစ္ေနျပီး ႏိုင္ငံသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုလဲ ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။
ထူးျခားတာတခုက ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံမွာ ပင္လယ္စာ အစံုမရပါဘူး။ ပုဇြန္မရွိပါဘူး ဂဏန္းရွားပါးပါတယ္ ငါးအစံုမရပါဘူး။ ပုဇြန္ကို ေရခ်ိဳကန္ေတြနဲ႔ ေမြးခဲ့ဘူးေပမယ့္ ေရခ်ိဳပုဇြန္လုပ္ငန္းဟာ အရံႈးေပၚလို႔ ရပ္လိုက္ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဓိက ထုတ္ကုန္အေနနဲ႔ ငါးေသတၱာစက္ရံုသာရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေဆးလ္ရွဲႏိုင္ငံဟာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရပါတယ္။ ခရီးသြား လုပ္ငန္းကို မွီခိုရတယ္ဆိုေပမယ့္  ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြဟာ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းေဒသက ေစာ္ဘြားေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားပိုင္ဟိုတယ္ေတြက ၾကယ္သံုးပြင့္ ဟိုတယ္ေလးေတြမ်ားပါတယ္။
အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ပညာေရး က်န္းမာေရးအတြက္ သူတို႔လစာထဲက မွ်ေဝက်ခံၾကရပါတယ္။ အနိမ့္ဆံုးလစာကေတာ့ တစ္လကို ေဆးလ္ရွဲရူပီး ၄၅၀၀ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၃၂၉ ေဒၚလာ) လို႔ဆိုပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္အရာရွိေတြ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ လစာေကာင္းၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ထုတ္ကုန္မရွိပဲ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သြင္းကုန္ေတြကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရေပမယ့္ သူတို႔ႏိုင္ငံေလးမွာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ ကြာဟမႈ မရွိပါဘူး။ အားလံုး တန္းတူေနႏိုင္စားႏိုင္သလို ႏိုင္ငံသားတိုင္းဟာ သူတို႔ဘဝေတြအေပၚ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္။
ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးမို႔ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေဖာက္ထားတဲ့ အဓိက ကားလမ္းေလးတစ္လမ္းသာရွိပါတယ္။ ကားလမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေတြ အမိႈက္ေတြ မရွိရေလေအာင္ ျမဴနီစပါယ္ ဝန္ထမ္းေတြက အလုပ္ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ လမ္းေလးဝဲယာမွာ အစိမ္းေရာင္ အမိႈက္ပံုးၾကီး ေလးပံုးကိုတြဲရက္သား ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာပါ အမိႈက္ပံုးေတြ စနစ္တက် ထားထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေဆးရွဲလ္ ေလဆိပ္ကို ေလယာဥ္ဆိုက္ေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးေလးက ကမ္းေျခနဲ႔ တေျပးတည္းေဆာက္ထားတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးဆိုေပမယ့္ ဘိုးရင္း ၇၇၇ ေလယာဥ္ၾကီးေတြ ဆင္းၾကပါတယ္။ ကမ္းေျခနဲ႔ တေျပးတည္းေဖာက္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းတိုတိုေလးကခ်စ္စရာေကာင္းသလို အသည္းထိတ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ တကယ္ဆို ဒီေလယာဥ္ကြင္းေလးက ျမန္မာျပည္က ဟဲဟိုးတို႔ ျမိတ္တို႔က ေလယာဥ္ကြင္းေတြလို ခပ္ေသးေသး က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ေလယာဥ္ကြင္းက ေတာင္တန္းနဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခၾကားက လမ္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးနဲ႔ဆင္တယ္။
ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံဟာ ကၽြန္းသံုးကၽြန္းနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားျပီး မာဟီဆိုတဲ့ ကၽြန္းက အဓိကအခ်က္အျခာ ကၽြန္းၾကီးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေလဆိပ္ ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အဓိက ျမိဳ႔ေလးျဖစ္တဲ့ ဗစ္တိုးရီးယား ျမိဳ႔ေလးကို မာဟီကၽြန္းမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။
မာဟီကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အခ်က္အခ်ာ ျဖစ္တဲ့ ဗစ္တိုးရီးယားမွာသာ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားေတြအတြက္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘဏ္ေတြ ေလယာဥ္ရံုးေတြနဲ႔ အဓိက ေစ်းေတြရွိပါတယ္။ အျခားေနရာေတြမွာေတာ့ မီနီမားကတ္သာသာ စတိုးဆိုင္ေလးေတြပဲရွိျပီး စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းရွားပါတယ္။
ခရီးသြားေတြအတြက္ေတာ့ စရိတ္မသက္သာလွပါဘူး။ ေဒသခံေတြအေနနဲ႔ ငါးအေကာင္ခပ္လတ္လတ္ ၁၂ ေကာင္ေလာက္ပါတဲ့ ငါးတြဲ တစ္တြဲကို ရူပီး ငါးဆယ္သာေပးရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ကၽြန္မတို႔ ငါးေၾကာ္နဲ႔ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္မွာေတာ့ တစ္ပြဲကို ရူပီး ႏွစ္ရာေပးရပါတယ္။ ၾကက္ဥကေတာ့ တစ္လံုးကို သံုးက်ပ္ခြဲနဲ႔ စတိုးဆိုင္ေလးေတြမွာ ဝယ္လို႔ရပါတယ္။  
 ေလယာဥ္ကြင္းကို ေလယာဥ္ဆိုက္ေတာ့ လဝက ေကာင္တာေတြဆယ္ခုေလာက္ ဖြင့္ေပးထားပါတယ္။ ေဆးရွဲလ္ ႏိုင္ငံရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က ဘယ္ႏိုင္ငံသားမဆို ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ရတယ္ ဗီဇာ မလိုပဲ ဟိုတယ္ဘြတ္ကင္ရွိသေလာက္ ေနခြင့္ေပးတယ္ တစ္လထက္ပိုေနခ်င္ရင္ေတာ့ ဟိုေရာက္ျပီးမွ ထပ္ေလွ်ာက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေပၚက မာဖီးယားေတြ တံခါးမရွိ ဓါးမရွိ ဝင္လို႔ ထြက္လို႔ရေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ေျပာၾကတယ္။
ေလယာဥ္ကြင္း အေဆာက္အဦထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ ေကာင္တာေပၚမွာေတြ႔တဲ့ ေျမပံု သံုးေလးခုကို ယူခဲ့တယ္။ ဒီကၽြန္းကို ေရာက္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေသေသခ်ာခ်ာမွာလိုက္တာ ေျမပံုကို ေလယာဥ္ကြင္းကလြဲလို႔ ဘယ္မွာမွ မရဘူး ဒီေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ေျမပံုရေအာင္ယူခဲ့ အက်ိဳး မယုတ္ဘူးတဲ့ ။သူတို႔ႏိုင္ငံက သစ္ေတာထြက္ အစားအေသာက္ေတြ ယူသြားလို႔မရပါဘူး။ အစားအေသာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေလဆိပ္မွာ သိမ္းတယ္လို႔ ၾကားဘူးပါတယ္။
 လဝကေကာင္တာကိုျဖတ္ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြေရြး ျပီးတာနဲ႔ အျပင္ကိုထြက္ေတာ့ ဟိုတယ္က လာၾကိဳတဲ့ ကားသမားက ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုင္ျပီး ၾကိဳေနတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလဆိပ္ကေန ဟိုတယ္ကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေလးေမာင္းရတာကို ကားခ ယူရို အစိတ္က်ပါတယ္။
ကားသမားက ကားထဲမွာ ေဆးရွဲကၽြန္းက ၾကိဳဆိုပါတယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံုးပုဒ္ေလာက္ကို ဖြင့္ထားေပးတယ္။ေဆးရွဲလ္က ဟိုတယ္ေတြက ေစ်းေတာ့ မသက္သာလွဘူး။ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြဆို တစ္ညကို ယူရို တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ေပးရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရြးထားတဲ့ ၾကယ္သံုးပြင့္အဆင့္ဟိုတယ္ကေတာ့ တစ္ညကို ယူရို တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ေပးရတယ္။ မနက္စာမပါဘူး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားဖို႔ အိုးခြက္ ပန္းကန္အစံုအလင္နဲ႔ ေကာ္ဖီေတြ လက္ဖက္ရည္ေတြေတာ့ ထည္႔ေပးထားတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ေတြကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ ဟိုတယ္ေတြမွာ မနက္စာ မရတာမ်ိဳး။
လမ္းေဘးမွာ ငါးေတြ သစ္သီးေတြေရာင္းတယ္ ေငြေဆာင္တို႔ ေခ်ာင္းသာတို႔မွာလို ငါးေတြဝယ္ျပီးရင္ ခ်က္ေပးတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ သစ္သီးေတြေရာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ပါခ်ီပါခ်က္.. သစ္သီးအစံုမေတြ႔ရဘူး.. ေတာထဲကရတဲ့ အုန္းသီး ငွက္ေပ်ာသီး သေဘၤာသီးနဲ႔ ေစာင္းလ်ားသီးေလာက္ပဲ ေတြ႔ရတယ္။
ကၽြန္မတို႔ဟိုတယ္က ေတာင္ေစာင္းေလးေပၚမွာရွိတယ္ ေအာက္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္ ဆင္းလိုက္ရင္ ကမ္းေျခကိုေရာက္တယ္။ ကမ္းေျခကေတာ့ အဆံုးမရွိတဲ့ ကမ္းေျခေတြ။ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္ ပိုင္ရွင္က ေလယာဥ္မွဴးလင္မယား သူတို႔မွာ အသက္ ဆယ့္ငါးႏွစ္အရြယ္ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလးနဲ႔ ငါးႏွစ္အရြယ္ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ သူတို႔ေနတဲ့ တိုက္ေလးတစ္လံုး လက္ရွိဟိုတယ္အတြက္ ႏွစ္ထပ္တိုက္ပုေလးတစ္လံုးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တိုက္ေလးတစ္လံုးထပ္ေဆာက္ေနတယ္။
ေဆးရွဲလ္မွာ တႏိုင္တပိုင္ တိုက္ပုေလးေတြ ေဆာက္ျပီး Self catering တည္းခိုခန္းေလးေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေဆာက္ထားၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ဟိုတယ္ေလးက အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႔ အျပင္အဆင္အတိုင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လွလွပပေလး ။ ဧည္႔ခန္းနဲ႔ မီးဖိုခန္းက်ယ္ၾကီးရယ္ ဝရန္တာ ပါတ္ပါတ္လည္နဲ႔ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္းပါတဲ့ အိမ္ေလးက ဟိုတယ္တစ္ခုနဲ႔မတူပဲ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို ေရာက္ေနသလို အျပင္အဆင္ေလး။
 ႏွစ္ထပ္တိုက္ပုေလးပတ္ပတ္လည္မွာ ဝရန္တာ အျပည္႔ အခန္းေတြက မွန္ေတြအျပည္႔ဆုိေတာ့ အိမ္ပါတ္ပါတ္လည္က ေတာေတာင္ သဘာဝအလွေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကမ္းေျခနဲ႔ ပင္လယ္အလွေတြကို အျပည္႔အဝ ခံစားလို႔ရတယ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ သစ္ၾကီးဝါးၾကီး အရိပ္ေအာက္မွာ သိပ္ေအးခ်မ္းတယ္။ အိမ္ေဘးနားကေန ေကြ႔ပါတ္စီးသြားတဲ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးက ေရတံခြန္အေသးစားေလးလို စမ္းေရ စီးသံ တသြင္သြင္နဲ႔ ပကတိ ျငိမ္းခ်မ္းလြန္းလွတယ္။ ျခံထဲမွာ ေတာပန္းေလးေတြက အေရာင္စံု အနီ အဝါ အျဖဴ ပန္းနာမည္ေတြေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး ျမန္မာျပည္မွာ ျမင္ေနက် ပန္းေလးေတြ မ်ားပါတယ္။
ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ကိုေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ပူမိတာက ျခင္ဒုကၡ။ အိမ္ရွင္ကို ျခင္ရွိလားေမးေတာ့ မရွိပါဘူးတဲ့ ဝရံတာ တံခါးေတြ ျပတင္းေပါက္ေတြ စိတ္ၾကိဳက္ဖြင့္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ေအးရတယ္။
ေလဆိပ္ကေရာက္ျပီးေတာ့ အခန္းမွာ ခဏနား ေရခ်ိဳးျပီးေတာ့ ေတာင္ေစာင္းေလးအတိုင္းဆင္းျပီး ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။ ညေနေစာင္းဆိုေပမယ့္ လမ္းမွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ကားတခ်ိဳ႔ကလြဲလို႔ လူသြားလူလာ နည္းတယ္။ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ ေအးေအးေဆးေဆးလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဓါတ္ပံုေတြစရိုက္ၾကတယ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း  ညစာစားဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ရတယ္။ ဟိုတယ္နားကေန ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းေရာက္တဲ့ အထိ စားေသာက္ဆိုင္ မေတြ႔ရပဲ အရက္ေရာင္းတဲ့ ဘားေတြပဲေတြ႔ေတာ့ ညစာအတြက္အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ရျပန္တယ္။
သူတို႔ဆီမွာက ကုန္စံုဆိုင္လို စတိုးဆိုင္ ပိစိေသးေသးေလးေတြ ေနရာတိုင္းမွာရွိတယ္ အစားအေသာက္ကေတာ့ အေတာ္ရွားပါးပံုရတယ္။ ၾကက္ဥ ေပါင္မုန္႔ ဒိန္ခဲ ေထာပါတ္ ႏြားႏို႔ အခ်ိဳရည္ဘူးေတြ ဝယ္ျပီး ညစာန႔ဲ ေနာက္ေန႔ မနက္စာအတြက္ ရိကၡာစျဖည္႔ရတယ္။
ကၽြန္းၾကီးက ၾကီးသေလာက္ လူသူျပတ္လြန္းေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တဲ့ အထိ အျပင္မွာ မေနရဲဘူး ေနမဝင္ခင္ တည္းခိုအိမ္ကို ျပန္တက္ရတယ္။ အိမ္ရွင္ကိုရွာျပီး ေနာက္ေန႔ေတြအတြက္ ခရီးစဥ္စဆြဲရတယ္။ လည္ဖို႔ပါတ္ဖို႔ သြားသင့္တဲ့ေနရာေတြ တိုင္ပင္ရတယ္။ ကားငွားရတယ္။ အျခားကၽြန္းေတြဆီလည္ဖို႔ စံုစမ္းရတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ရက္ပိုင္းမွာ မိုးေတြရြာေနေတာ့ အျခားကၽြန္းကို ခပ္ျပျပေတာင္ မွိန္မွိန္ေလးပဲ ျမင္ရတယ္။ မိုးရိပ္ဆင္ေနေတာ့ အတူသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စပိဘုတ္မစီးရဲဘူးဆိုတာနဲ႔ ရာသီဥတုကိုၾကည္႔ျပီးမွ အျခားကၽြန္းေတြ လည္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ရတယ္။
သိပ္လွတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ပရာေလး ကၽြန္းကိုသြားမယ္ဆိုရင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေန႔လည္စာအပါအဝင္ ခရီးစဥ္ တခုလံုးအတြက္ တစ္ေယာက္ကို ယူရို ႏွစ္ရာ က်မယ္လို႔ဆိုတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ကားသမားေရာက္လာတယ္ အိမ္ရွင္ ေလယာဥ္မွဴးကလဲ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္လာတယ္။ ေျမပံုရွိရင္ ယူခဲ့ ေဘာပင္ေလးပါယူခဲ့ဆိုေတာ့ ေျမပံုကိုင္ျပီး ေဘာပင္ရွာရတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေဘာပင္မပါသြားဘူး အလွျပင္ပစၥည္းေတြထဲမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ထြက္ေနတဲ့ မ်က္ခံုးေမႊးဆြဲခဲတံေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ယူသြားေပးလိုက္တယ္။
အိမ္ရွင္က ေျမပံုေပၚမွာ အမွတ္အသားေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရွိေနတဲ့ ေနရာ လည္ရမယ့္ေနရာေတြ ျပတယ္။ မျဖစ္မေန အေရာက္သြားရမယ့္ လွတဲ့ ေနရာေတြကို ၾကက္ေျခခတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေျမပံုကလဲ ရွင္းလို႔လင္းလို႔ လမ္းကေတာ့ မွားစရာမရွိ ကၽြန္းၾကီးကို ပါတ္ျပီး ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းပဲ ရွိတာ ဘယ္လိုသြားသြား မွားစရာမရွိ အႏၱရာယ္ မရွိတဲ့ ကၽြန္း။ ေျမပံုႏွစ္ခ်ပ္ကိုင္ျပီး ကၽြန္မတို႔ စစ္ဆင္ေရးထြက္ဖို႔ ရယ္ဒီျဖစ္ခ်ိန္က မနက္ ကိုးနာရီ မထိုးေသးဘူး။ ကားငွားခက အေတာ့္ကို ေစ်းၾကီးပါတယ္။
လမ္းတေလွ်ာက္ လွတဲ့ ကမ္းေျခေတြ႔တိုင္း ကားရပ္ျပီး ဓါတ္ပံုဆင္းရိုက္။ ေတာထဲမွာ ေဖာက္ထားတဲ့ ကားလမ္းတေလ်ာက္ ဟိုသည္ေငးေမာျပီး ကၽြန္းၾကီး မာဟီကို စပါတ္ၾကတယ္။ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အဓိက သြားရမယ့္ေနရာက ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားလို႔ သတ္မွတ္ထားလိုက္တယ္။ မနက္ အိပ္ယာႏိုးႏိုးခ်င္း ရာသီဥတုကိုၾကည္႔တုန္းက ေန႔လည္ ၁၁ နာရီမွာ မိုးစရြာမယ္လို႔ေျပာထားတယ္။ သူေျပာထားတဲ့အတိုင္း ၁၁ နာရီမွာ မိုးစရြာတယ္။ ရြာတာမွ တေန႔လံုး တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ရြာတာ။
လမ္းတေလွ်ာက္မွာ စတိုးဆိုင္ေလးေတြမွာ မုန္႔ဝယ္ အေအးဝယ္ စားေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး လည္ၾကတယ္။ ေတာအုပ္တေနရာမွာ အုန္းသီးေတြေတြ႔ေတာ့ အုန္းရည္ ေသာက္ၾကေသးတယ္။ မိုးတစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ေတာလမ္းတေလွ်ာက္ သြားၾကရင္း ကၽြန္းရဲ႔ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းအတိုင္း ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားကို ခီ်တက္ၾကတယ္။ ကားသမားက သူ႔ဟာသူေမာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က ေျမပံုေထာက္ ဆရာလုပ္တာကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း အစဥ္အလာမပ်က္ေစရေအာင္ပါ။
ထူးဆန္းတာက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကမ္းေျခေတြက လွသထက္လွလာသလို ရႈမဆံုးတဲ့ အလွေတြကိုပဲ ေတြ႔ေနရတယ္။ ကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ ျဖတ္လမ္းက ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ျဖတ္ေက်ာ္ရတဲ့ လမ္း။ ေတာၾကီးမ်က္မည္းဆိုေပသိ လမ္းက သာေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ေတာၾကီးတခုလံုး အမိႈက္သရိုက္မရွိေအာင္ စည္ပင္ေတြက အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာလည္း အမိႈက္ပံုးၾကီးေတြ ေလးပံုးတြဲရက္ ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ရျပန္တယ္။
ရႈခင္းသာပြိဳင္႔ေတြမွာ ေဒသခံ ဝန္ထမ္းေတြ ေတြ႔ရတယ္ ခရီးသြားေတြကို ကူညီၾကတယ္။ ေတာင္ထိပ္ဖ်ားဆီကေန ကၽြန္မတို႔သြားမယ့္ ဗစ္တိုးရီးယားျမိဳ႔ေလးကို ဆီးေတြ႔ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ျမိဳ႔ေလးကို အေဆာက္အဦေတြ အစုလိုက္အ အျပံဳလိုက္ ပံုစံနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့ ထူးဆန္းေနျပန္တယ္။
 ျမိဳ႔ထဲကို မေရာက္ခင္မွာ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ေတြ႔ေတာ့ ဝင္ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ဝင္ေၾကးက တစ္ေယာက္ကို ဆယ္ေဒၚလာေပးရတယ္။ သစ္ၾကီးဝါးၾကီးေတြနဲ႔ ေတာၾကီးမဟာပါပဲ။ ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရတာက လိပ္အၾကီးၾကီးေတြ ဧရာမလိပ္ၾကီးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လိပ္အနားကို သြားခ်င္ရင္ေတာ့ ေဆးရွဲလ္ေငြ တစ္ေယာက္ကို ငါးဆယ္ေပးရတယ္ ဒါက လိပ္စာေကၽြးဖို႔ေပးရတဲ့ သေဘာလို႔ထင္တယ္ ေဘာက္ခ်ာမရဘူး။ ရူပီးငါးဆယ္ေပးေတာ့ ငွက္ေပ်ာရြက္ ႏွစ္ရြက္စီရတယ္။ ငွက္ေပ်ာရြက္ကိုအရင္းကကိုင္ျပီးေကၽြးေတာ့ လိပ္ေတြက အားရပါးရ စားၾကတယ္။
အမ်ိဳးသား ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲမွာ ေခ်ာကလက္လုပ္တဲ့ ကိုကိုးပင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိုကိုးပင္က ထြက္တဲ့ အသီးက သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ National fruit လို႔ေျပာၾကတယ္။ အသီးက အဖိုနဲ႔ အမ ႏွစ္မ်ိဳးရွိျပီး အမကသူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ အသီးရဲ႔ ပံုစံက အမ်ိဳးသမီးရဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းကိုယ္ အဂါၤနဲ႔တူတယ္။ အဲဒီအသီးကို ေသာ့ခ်ိတ္ေတြ လုပ္ျပီး ေရာင္းတာကိုထပ္ေတြ႔ရတယ္။ ကိုကိုးသီးရဲ႔ ပံုစံက အုန္းသီးလို ထန္းသီးလို ဒါေပမယ့္ အေလးခ်ိန္က တစ္လံုးကို ဆယ့္ငါးကီလိုအထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။
ဗစ္တိုးရီးယားျမိဳ႔ေလးထဲကိုဝင္သြားေတာ့ ကားလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြ ကားေတြ လူေတြကို ဘြားကနဲေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမိဳ႔ေသးေသးေလးမွာ ကားေသးေသးေလးေတြပဲ စီးၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ကၽြန္းတကၽြန္းလံုးမွာ ကားလမ္းက တစ္လမ္းေမာင္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ ကားႏွစ္စီးစာပဲ ရွိေတာ့ ကားမွတ္တိုင္ေတြကို ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ Bus Stop လို႔ စာေရးျပီး အမွတ္အသားလုပ္ထားၾကတယ္။
ေက်ာင္းကားေရာ ဘတ္စ္ကားေတြပါ အျပာေရာင္ကားၾကီးေတြ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ သက္ေတာင့္သက္သာရွိတာေတြ႔ရတယ္။ ျမိဳ႔ထဲမွာ လူသြားလူလာမျပတ္ စည္ကားေပမယ့္ လူသိပ္မရႈပ္လွဘူး။ ေန႔လည္တည္းက ရြာေနတဲ့မိုးက တစိမ့္စိမ့္။ ရာသီဥတု အေျခအေနၾကည္႔ခဲ့ေပမယ့္ ထီးမယူလာမိေတာ့ ဂ်ာကင္ဝတ္ ဦးထုတ္ေဆာင္းျပီး မိုးေရထဲမွာ ျမိဳ႕ေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး လည္ၾကတယ္။ ကမ္းေျခမွာ ေနပူရင္ေဆာင္းဖို႔ ယူလာတဲ့ ဦးထုပ္ ဖားဖားၾကီးေတြက မိုးရြာေတာ့လည္း အဆင္ေျပသြားတယ္။
ျမိဳ႔ကေသးေတာ့ သိပ္မပါတ္လိုက္ရဘူး။ စားေသာက္ဆိုင္ကေတာ့ အေတာ္ရွာလိုက္ရတယ္။ ျမိဳ႔လည္ေခါင္ နာရီစင္ေဘးနားမွာ တစ္ဆိုင္ နာရီစင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ေစ်းေလးနားမွာ တစ္ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ေတြ႔ရတယ္။ ေန႔လည္စာဆိုေပမယ့္ မိုးရြာထဲမွာ ဟိုလည္ သည္လည္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွ ဆိုင္ရွာေတြ႔ေတာ့ ထမင္းစားရတဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ သံုးနာရီခြဲ။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ ငါးနဲ႔ အားလူးေခ်ာင္းေၾကာ္မွာစားတယ္။ က်န္တဲ့ မီႏူးေတြက ဥေရာပစာ မီႏူးေတြ။
ညစာစားျပီး မိုးေရထဲမွာ ျမိဳ႔ကို ခဏလည္ ေစ်းပိစိေလးကို ေလွ်ာက္ၾကည္႔ မိုးမခ်ဳပ္ခင္ ကမ္းနားလမ္းဘက္ကေန တည္းခိုတဲ့ ေနရာကို ျပန္ၾကတယ္။ လမ္းမီးတိုင္ေတြ ေတြ႔မိတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမိဳ႔လည္ေခါင္ကလြဲလို႔ ကၽြန္းက လူျပတ္လြန္းတာမို႔ ခပ္ေစာေစာ အိပ္တန္းျပန္တက္ရတယ္။ လမ္းေဘးမွာ သစ္သီးဆိုင္ေလးနဲ႔ ငါးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ ေရာင္းေနတဲ့ ေဒသခံ တခ်ိဳ႔ကိုေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ဆီမွာလည္း ေစ်းေရာင္းသူေတြက အမ်ိဳးသားေတြ။
တည္းခိုတဲ့ ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးမိထားတဲ့ဒဏ္နဲ႔ အေညာင္းမိတဲ့ဒဏ္ေပါင္းျပီး ဧည္႔ခန္းက ဆိုဖာေပၚမွာ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လံုး ဗိုက္ဆာလို႔ တေရးႏိုးလာေတာ့ ညဆယ္နာရီ။
ေနာက္ေန႔မနက္အတြက္ သြားဖို႔ လည္ဖို႔ အစီအစဥ္ထပ္ဆြဲျပီး ခ်န္နယ္ သံုးေလးခုေလာက္ပဲရွိတဲ့ တီဗီကို ထိုင္ၾကည္႔ၾကတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ရာသီဥတုကို ထပ္ၾကည္႔တယ္ မိုးရြာမယ္ေျပာျပန္တယ္ ရာသီဥတု မေကာင္းဘူးထင္ရတာမို႔ အျခားကၽြန္းကို ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ သြားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ရတယ္။ တစိမ့္စိမ့္ရြာေနတဲ့ မိုးကို ၾကံဳဖူးလိုက္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ ကၽြန္းေတြ ကူးရမွာ လန္႔ေနမိတယ္။ ဒီေတာ့ မနက္စာစားျပီးတာနဲ႔ ေျမပံုတခ်ပ္ေရွ႔ခ် မေန႔က မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ထပ္လည္မယ္ဆိုျပီး အစီအစဥ္ ကတိုက္ကရိုက္ေျပာင္း ကားထပ္ငွားျပီး မာဟီကၽြန္းေတာ္ကို ေနာက္တပါတ္ထပ္ပါတ္ၾကတယ္။
တကယ္လည္း ကၽြန္မတို႔ ပထမေန႔က ေက်ာ္သြားတဲ့ ေနရာေတြ သတိမထားမိတဲ့ ေနရာေတြ သိပ္လွတဲ့ ကၽြန္းေတြ ကမ္းေျခေတြ အမ်ားၾကီးကို ထပ္ေတြ႔ရတယ္။
မာဟီကၽြန္းမွာ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ တာကာမာကာ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးေဆးေဆး နားနားေနေန ဓါတ္ပံုရိုက္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားမွာ ေရေဆာ့ လိပ္ေတြထပ္ေတြ႔ေတာ့ ထပ္ျပီး စပ္စုၾကတယ္။ တာကာမာကာကိုေရာက္ေတာ့ ကမ္းေျခအလွကိုအေငးလြန္ ကားသမားကိုဆရာလုပ္ျပီး ငွားလာတဲ့ကားက သဲထဲနစ္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အမ်ိဳးသမီးရဲအရာရွိတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဒသခံေတြ ေရာက္လာျပီး ကူညီၾကတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကမ္းေျခတိုင္းမွာ ရဲအရာရွိေတြ ရွိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ ရဲအရာရွိေတြက မနက္ ကိုးနာရီကေန ညေန ငါးနာရီခြဲ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းမွာ လာသမွ် ဧည္႔သည္ေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတယ္။ ေဒသခံေတြက ရိုးသားၾကတယ္ စိတ္ရင္းေစတနာနဲ႔ ကူညီၾကတယ္ ကူစရာရွိတာကူျပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလွည္႔ေျပးေတာ့တာ ဒီေတာ့ ရဲအရာရွိမကို အကူအညီေတာင္းျပီး မုန္႔ဖိုးေပးခိုင္းရတယ္။
တာကာမာကာက ထြက္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားဖို႔ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတာကို ေျမပံုေပၚမွာ မူးေနာက္ေနေအာင္ရွာရတယ္။ ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားကလြဲရင္ အျခားေနရာေတြမွာ စားေသာက္ဆိုင္ရွားပါးတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ရွားပါးတဲ့ေနရာမွာ ေၾကးကမ်ားေသးတယ္ ။ ေျမပံုေပၚမွာ စားေသာက္ဆိုင္လို႔ ျပထားျပီဆိုရင္ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ စားစရာတခုခုေတာ့ ရႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ။ ဒါနဲ႔ ေအဒင္ကၽြန္းကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ႔လို႔ ဆင္းၾကတာ။
စားေသာက္ဆိုင္ေလးက ကမ္းေျခမွာ ပင္လယ္ကို မ်က္ႏွာမူထားတာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကမ္းေျခနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကၽြန္း သံုးကၽြန္းေတြ႔ရတယ္။ စားရင္းေသာက္ရင္း ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီ သြားလို႔ရမရ စပ္စုေတာ့ ရတယ္တဲ့။ မလွမ္းမကမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီကို တခ်ိဳ႔ ဧည္႔သည္ေတြက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေသးေသးေလးနဲ႔ ကူးသြားတာေတြ႔ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားေနၾကတယ္။ ေရက သိပ္မနက္ဘူး ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေတာ့ ေရေအာက္ထဲကို အတိုင္းသားျမင္ေနရတယ္။ ေရအနက္က ကၽြန္မတို႔ဒူးေခါင္းအထက္နားကေန ေပါင္ရင္းေလာက္ပဲရွိမယ္ ခါးနားဆီေတာင္ မေရာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
အခ်ိန္က ေန႔လည္ ႏွစ္ရာရီ ေနက က်ဲက်ဲေတာက္ပူတယ္။ ေဆးရွဲလ္ဟာ ကမ္းေျခေတြ သိပ္လွသလို ေနေရာင္ျခည္မွာယူဗီၤြေတြ သိပ္မ်ားတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတယ္။ အသားအေရကို ေနမေလာင္ေအာင္ ယူဗီြကာကြယ္တဲ့ ခရင္ေတြ လိမ္းလာျပီးသားဆိုေတာ့ ဦးထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္း မ်က္မွန္တပ္ အသားအေရကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေနမေလာင္ေအာင္ အကာအကြယ္ေတြလုပ္ျပီး ေရထဲ ဆင္းၾကတယ္။
ကမ္းစပ္က ေလွသမားက လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ သဲျပင္ေတြကိုျမင္ေနရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းျဖဴျဖဴပိုင္းက ေရတိမ္တယ္ ေရေမွာ္ပင္ေတြရွိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းစိမ္းစိမ္းက နည္းနည္းနက္မယ္ ဒီေတာ့ ျဖဴတဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပါတ္ျပီး ကၽြန္းကို သြားပါလို႔ လမ္းျပတယ္။ သူ႔စကားနားေထာင္ျပီး ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းကို အတည္႔ မကူးပဲ ေကြ႔ပတ္ျပီး ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။
ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ ေခၽြးနည္းနည္းစို႔ေနျပီ။  ကမ္းေျခကေန ကၽြန္းေပၚကသစ္ပင္ရိပ္ေတြဆီကို ေျပးသြားမိတယ္။ ကၽြန္းေပၚကိုတက္တဲ့ ေလွကားထစ္နားကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္းက လံုျခံဳေရးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႔ကို လာတားတယ္။ ဒီေနရာက တားျမစ္ေနရာပါ ဒီအေပၚကို ဆက္တက္လို႔မရပါဘူး အေပၚမွာ ရိႈးရိုက္ေနပါတယ္ဆိုျပီး ကင္မရာေတြကို လက္ညိႈးထိုးျပတယ္။
ကၽြန္းေလးေပၚမွာ ကင္မရာေတြ အျပည္႔တပ္ထားတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေပၚနားဆီမွာ စကားေျပာေနသံေတြပါၾကားရတယ္။ ဒီေတာ့ အိုေကလို႔ေျပာျပီး သြားလို႔ရတဲ့ ေနရာေတြကေန ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္းပိစိေလးကို ရုရွားေတြက အပိုင္ဝယ္ထားတာလို႔ သိရတယ္။ သူတို႔ေတြ ရိႈးတစ္ခုရိုက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဘာရိႈးလဲလို႔ စပ္စုမိျပန္တယ္။ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းက ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ အံ႔ၾသရတယ္။ ေမးမိတဲ့ ပါးစပ္ကိုလဲ မနည္းျပန္ပိတ္ရတယ္။ သူတို႔က ပြင့္လင္းလြန္းတာကိုး။
ဒီဘက္ကၽြန္းကိုေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔လာခဲ့တဲ့ မာဟီကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အလွအပကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့တယ္။
မ်က္စိတဆံုး ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းၾကီးက စိမ္းစိမ္းစိုိစုိ ေတာင္ကမ္းပါးယံေတြေပၚက အိမ္ေတြ ဟိုတယ္ေတြ ကမ္းေျချဖဴျဖဴေတြ မ်က္စိတဆံုး ရႈမဆံုးေအာင္ကို လွပါတယ္။
ကၽြန္းပိစိေလးကေန မာဟီကၽြန္းၾကီးဆီကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္ကူးလာခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္မွာေတာ့ ဒီေရတက္လို႔လား စိတ္ထင္လို႔လားမသိ အသြားထက္ကို ေရက ပိုနက္သလို ခံစားရတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္က လူေတြက ဆိုင္နားမွာ ေရတံခြန္တစ္ခုရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့ မလွမ္းမကမ္းက ေရတံခြန္ဆီကို ဆက္ျပီး ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကားဝင္လို႔ရတဲ့ ေနရာအထိဝင္ျပီး ေဒသခံ လမ္းျပတစ္ေယာက္က ေရတံခြန္အေရာက္ပို႔ေပးတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း ေနဝင္ျပီး ေမွာင္သြားရင္ ကၽြန္းေပၚမွာ ဒုကၡေရာက္မွာစိုးေတာ့ ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေစာေစာျပန္လွည္႔ၾကတယ္။အျပန္လမ္းမွာ ဟိုတယ္နားနီးတဲ့ ကမ္းေျခတစ္ခုမွာ တိုးရစ္စ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရစိမ္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အားက်မခံ ေရဆင္းစိမ္ၾကတယ္။
ေရကေတာ့ ဆားဓါတ္နည္းျပီး ေရခ်ိဳနဲ႔ မျခားလွဘူး။ ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေတာ့ ေအာက္ေျခက သဲျပင္ကို အတိုင္းသားေတြ႔ေနရတယ္။ လိႈင္းေလ ကင္းစင္ေနေတာ့ ညေနေစာင္းေလးမွာ ေရကူးသူ ေရစိမ္သူေတြနဲ႔ ကမ္းေျခက စည္ကားေနတယ္။ အဝတ္လဲခန္းသီးသန္႔ မရွိေပမယ့္ အားလံုးက ေပါ့ေပ့ါပါးပါး ကမ္းေျခက သစ္ပင္ေတြ ျခံဳေတြၾကားမွာ အဝတ္လဲၾကတယ္။ ေရစိမ္ေနတုန္း ေနမေစာင္းခင္မွာ မိုးရိပ္ဆင္လာေတာ့ ေရထဲက တက္ျပီး ဟိုတယ္ကို ျပန္ေျပးၾကတယ္။
ကမ္းေျခတိုင္းမွာ တိုးရစ္ေတြ အုပ္စုလိုက္ ေအးေအးေဆးေဆး ေရကူး ေရစိမ္လုပ္ေနၾကေတာ့ ကမ္းေျခတိုင္းက လူမျပတ္ဘူး။ အနည္းဆံုး ေရကူးေနတဲ့သူ သံုးေလးေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ရတယ္။
ေဆးရွဲလ္ကၽြန္းက မျပန္ခင္ညေနေစာင္းေလးမွာ မိုးဖြဲဖြဲေလးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ရွာတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ေလယာဥ္စီးရမွာမို႔ ဟိုတယ္မွာ ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းထုတ္ပိုးရေတာ့တယ္။
ကၽြန္မတို႔ မနက္ေစာေစာထျပီး ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းဖို႔ျပင္ဆင္ျပီးတဲ့ အထိ ေနမထြက္ေသးဘူး။ ေရာင္နီသမ္းလာေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္က ထြက္လာၾကတယ္။ လမ္းမွာေတာ့ ေနေကာင္းေကာင္း မထြက္ခင္မွာပဲ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ေတြ႔ရတယ္။
ထူးထူးျခားျခား သတိထားမိတဲ့ အခ်က္က ေဆးလ္ရွဲကၽြန္းမွာ ေစ်းေရာင္းေနသူေတြအားလံုးဟာ အမ်ိဳးသားေတြ စတိုးဆိုင္နဲ႔ လမ္းေဘးကငါးစိမ္းဆိုင္ေတြမွာ အမ်ိဳးသားေတြပဲ ေစ်းေရာင္းတယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေတြနဲ႔ ကားေတြေပၚမွာ လမ္းေတြေပၚမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ အမ်ိဳးသားေတြကို လမ္းေပၚမွာ မေတြ႔ရသေလာက္ရွားပါးတယ္။
ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီးမွာ ေလဆိပ္ေသးေသးေလးက ခရီးသြားေတြနဲ႔ စည္ကားေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဂ်ဴတီဖရီးဆိုင္ေသးေသးေလးမွာ အလွကုန္ေတြ ေရေမႊးေတြကို လိုက္စပ္စု ေစ်းႏႈန္းေတြကို ဟိုႏိုင္ငံနဲ႔ သည္ႏိုင္ငံ ဘယ္ကမ်ားတယ္ နည္းတယ္ေဝဖန္ၾကျပီး ေဆးရွဲလ္ကၽြန္းေလးကို လက္ျပခဲ့ၾကတယ္။
ကၽြန္းကေနျပန္ေရာက္တဲ့အထိ မ်က္စိထဲမွာ ေရေတြ ပင္လယ္ကမ္းေျခေတြနဲ႔ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ကို တစိမ့္စိမ့္ျပန္ျမင္ေနတုန္း။
ႏွင္း (မာယာ)
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၆ ၂၀၁၆

သားၾသခ်စ္ရဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၁၁



ဘာလိုလိုနဲ႔ သားၾကီးၾသခ်စ္က ၁၁ ႏွစ္ျပည္႔ျပီတဲ့။ သူ႔မိဘေတာ့ မသိဘူး ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို လူၾကီးမျဖစ္ေစခ်င္ေသးဘူး။ ကေလးပိစိေလးလို ျမင္ေနတုန္း။ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို ခ်စ္လို႔မဝေသးေပမယ့္ သူ႔အနားမွာ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြက သိပ္နည္းလြန္းခဲ့တာ။ သူပိစိေလးတည္းက အေမကို အာခံျပီး အေဒၚကို သဲသဲလႈပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ကေလးေလး။  ခုခ်ိန္ထိ မာမားကို မခ်စ္ပါဘူး သားၾကီးလာရင္ တီတီေလးနဲ႔ေနမွာလို႔ ဂ်စ္ကန္ကန္ေျပာေနတုန္း။
ကိုယ္ေတြ ၾကီးျပင္လာခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ သူတို႔က သိပ္ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာလို႔ရေသးတယ္။ 

သားေယာက္်ားေလးပီပီ ကေလးဘဝကို ကေလးပီသလြန္းစြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့တာကိုေတာ့ ေက်နပ္တယ္။ အေမက စည္းကမ္းၾကီးျပီး ဟိုမလုပ္နဲ႔ ဒီမလုပ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္တားတား ညီအကို သံုးေယာက္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၾကတာကို ကိုယ္ေတြက ေဘးကေန ပြဲၾကည္႔ပရိတ္သတ္လုပ္ျပီး သူတို႔ကြယ္ရာမွာ ရီရတယ္။
သူ႔အေမက ကေလးေတြကို အင္မတန္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ထိန္းသိမ္းေနတဲ့ၾကားက ဇာတိေလးေတြျပျပီး ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ေဆာ့ၾကေတာ့ ေဆးရံုေဆးခန္း ခဏခဏေရာက္။  သူတို႔ ညီအကိုသံုးေယာက္လံုး ေဆးရံု ေဆးခန္း အေရးေပၚ မေရာက္ဖူးတဲ့သူမရွိ။

သားၾကီး ၁၀ ႏွစ္ျပည္႔ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေျခက်ိဳးဘူးတယ္ လက္က်ိဳးဘူးတယ္ မ်က္စိေဆးရံု ခဏခဏေရာက္တယ္။  လက္က်ိဳးေနခ်ိန္မွာေတာင္ ေက်ာက္ပတ္တီးနဲ႔ ေဘာလံုးကန္မပ်က္။  အေဆာ့မပ်က္ဘူး။  ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔အိမ္ကို ေမ်ာက္ရြာလို႔ ေခၚမိတယ္ ။ သူ႔အေဖကလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို ကေလးေတြကို ေရကူးကန္ေခၚသြား ေဘာလံုးကြင္းေခၚသြား အိမ္မွာလဲ လက္ေဝွ႔ထိုးတဲ့ သဲအိတ္ေတြဝယ္ေပးထား သူလဲေဆာ့ ကေလးေတြလဲေဆာ့ သိပ္တာဝန္ေက်တဲ့အေဖ။

သူတို႔က ျမိဳ႔ထဲမွာေနေပမယ့္ ေသာၾကာညဆို တမိသားစုလံုး အိမ္ေရာက္လာျပီး  စေန တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္မွာ ကေလးေတြကို သဘာဝတရားနဲ႔ မကင္းကြာေအာင္ထားတတ္ေသးတယ္။
သူတို႔ကလည္း အေဒၚေတြကို သိပ္ခ်စ္တယ္ မႏွစ္က ကိုယ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ။ သူတို႔လဲ က်ဴရွင္ေတြဆက္ျပီး ပင္ပန္းေနေတာ့ အဘြားအိမ္ကို မနက္မွ ပို႔မယ္ ေျပာတာမရဘူး။ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္ ေအာ္ဟစ္ ေသာင္းက်န္း ဂ်ီက် ငိုၾကေတာ့ အကိုက ဖုန္းဆက္လာတယ္ နင့္သူပုန္ေတြ ေသာင္းက်န္းေနျပီတဲ့။ ဒီေတာ့ မေနႏိုင္တဲ့ အေဒၚက ညၾကီး မိုးခ်ဳပ္သူတို႔ဆီ ေျပးရတယ္။

ဒီလို အရြယ္ေလးေတြက တစတစၾကီးျပင္းလာျပီး သူတို႔ အခ်စ္ေတြကို မရေတာ့မွာ စိုးမိတယ္။
ဒါေတာင္ တႏွစ္နဲ႔ တႏွစ္ အေျပာင္းအလဲက မတူေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးအေခါက္ေ၇ာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ  သားၾကီးက ၁၀ ႏွစ္နဲ႔  ညီညီက ၉ ႏွစ္ ရွက္တတ္ေနျပီ လူၾကီးစိတ္ဝင္ခ်င္ေနၾကျပီ။
သူတို႔ေရခ်ိဳး သနပ္ခါးလိမ္းတာကို အျခားသူကို အထိမတို႔ မခံခ်င္ေတာ့ဘူး အေဒၚကိုေတာ့ ခ်စ္လြန္းလို႔ ခြင့္ျပဳပံုရတယ္။ သားၾကီးထက္ဆိုးတာက ညီညီ ေက်ာင္းသြားရင္ ေဘာင္းဘီရွည္ပဲ ဝတ္ေတာ့တယ္ အတို မဝတ္ေတာ့ဘူး။

ေခတ္ကာလ ကေလးေတြရဲ႔ထံုးစံအတိုင္း ဖုန္းထဲက ဂိမ္းေတြ တီဗီဂိမ္းေတြ ေဆာ့လြန္းလို႔ သူတို႔အိမ္မွာ တီဗီေတာင္မထားေပးေပမယ့္ သူ႔အေဖလက္ပ္ေတာ့ကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကလိၾကေသးတယ္။ စေနတနဂၤေႏြက်ေတာ့ အဘြားအိမ္မွာ တီဗီ ႏွစ္လံုးကေန သံုးလံုးအထိ ထားေပးပီး ဂိမ္းစက္ေတြပါရွိေတာ့ သူတို႔အတြက္ နိဗၺာန္ဘံုက အဘြားအိမ္ေပ့ါ။ ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြရဲ႔ ဖုန္းေတြကို ကလိ Tab ေတြ အိုင္ပက္ေတြလဲ အလြတ္မေပးၾကဘူး။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာက ညီအကို သံုးေယာက္ တက္ညီလက္ညီ ရွိၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ဂိမ္းစက္တခုခု မွာရင္ တစ္ေယာက္က မလိုေသးဘူး မဝယ္နဲ႔ လိုမွ ေျပာမယ္ဆိုျပီး ထိန္းတတ္ၾကေသးတယ္။

သူတို႔အိမ္မွာ တီဗီ မၾကည္႔ရေပမယ့္ မုန္႔ဘိုးေတြစုျပီး သူတို႔ၾကည္႔ခ်င္တဲ့ အေခြေတြ ဝယ္ထားတတ္တယ္။ ပိတ္ရက္ဆို  ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲမွာ အေခြကိုယ္စီနဲ႔ အဘြားအိမ္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။
ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ေက်ာင္းခ်ိန္မီေအာင္ ျပန္ပို႔တိုင္း သူတို႔ေတြ ကားေပၚမွာ အသံထြက္ျပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္။ “မီးပြိဳင့္ၾကာၾကာမိပါေစ ေက်ာင္းမမီပါေစနဲ႔ “တဲ့။ တခါတေလ သူတို႔ဆုေတာင္းေတြက ျပည္႔တတ္ေတာ့ အေဒၚေတြက အတန္းထဲထိ လိုက္ပို႔ျပီး ဆရာမေတြကို ခြင့္ေတာင္းေပးရတတ္ေသးတယ္။

တခါတေလ အိမ္က လူၾကီးေတြမအားလို႔ လမ္းထဲက အသိ တကၠစီေတြနဲ႔ ထည္႔ေပးရင္ ကားဆရာကို သူတို႔က အပိုင္ေပါင္းၾကေသးတယ္။
“ေက်ာင္းမမီလဲ ကိစၥမရွိဘူး ဦးေလး ေျဖးေျဖးေမာင္းတဲ့… “
သူ႔ဦးေလး သူ႔အေဖေေမာင္းရင္ေတာ့ မီးပိြဳင့္မိတိုင္း “တဟာဟာ တဟင္ဟင္ … ဟာ ဒီမီးပိြဳင့္ကလဲ မိျပန္ပီကြာ “လို႔ ရြတ္ေနေပမယ့္ သူတို႔အားလံုး ေပ်ာ္ေနတာ ကို ဖံုးမရ ဖိမရ။
ဒါကမွ တကယ့္ ကေလးဘဝေပါ့။ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ ေက်ာင္းပ်င္းခ်င္တယ္ဆိုေပမယ့္ စာေမးပြဲရွိရင္ေတာ့ သူတို႔အားလံုး အသည္းအသန္ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။

ဂိမ္းေတြ ေဆာ့လို႔ မ်က္စိပ်က္မယ္ ေအာ္ေနတဲ့ အေမ ေျပာလို႔မွမဆံုးေသး သားၾကီးကို မ်က္စိစမ္းဖို႔ မ်က္စိေဆးရံုပို႔ရတယ္။ မ်က္စိတစ္ဖက္ ေရာင္ေနေတာ့ ေရာင္ေနတဲ့ တျခမ္းကို လက္နဲ႔ပိတ္ျပီး ေကာင္းေနတဲ့ တဖက္နဲ႔ တီဗီၾကည္႔တယ္ ဂိမ္းေဆာ့တယ္။ ဒါေတြအားလံုး အဘြားအိမ္မွာပဲ လုပ္ခြင့္ရွိေတာ့ မ်က္စိေဆးခန္းျပျပီး မ်က္စိနာေနတဲ့ ရက္မွာ အဘြားအိမ္မွာပဲထားဖို႔ ဆႏၵျပတယ္ သူ႔အိမ္ကို မျပန္ေတာ့ဘူး။

ပိတ္ရက္တစ္ရက္ၾကေတာ့ တီဗီၾကည္႔ေနၾကတဲ့ သူတို႔အဖြဲ႔ကို အျပင္ထြက္ လမ္းထဲက သစ္ပင္ေတြကို သြားၾကည္႔ သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္းေတြ ၾကည္႔တာ မ်က္စိအားေကာင္းတယ္… ဆိုျပီး သူတို႔အေဖက သစ္ပင္အၾကည္႔ခိုင္းလိုက္တယ္။
ကေလးေတြအားလံုး လမ္းထဲမွာ ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြကို လိုက္ၾကည္႔ေနတုန္း ၁၀ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ သားၾကီးက အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာတယ္။
“သားၾကီီး သစ္ပင္ေတြ သြားၾကည္႔ခိုင္းထားတယ္ေလ ဘာလို႔ျပန္လာတာလဲ “ ေမးေတာ့ သားၾကီးက သူခူးလာတဲ့ ဝါးရြက္ ေလးငါးရြက္ကိုျပျပီး “ အဲဒါသားၾကီးၾကည္႔ေနတယ္ေလ… အပင္ေပၚေမာ့ၾကည္႔ရတာ ဇက္ေညာင္းတယ္” လို႔ျပန္ေျပာေတာ့ အေဒၚေတြမွာရီရမလို ငိုရမလို….
သူ႔အေဖကေတာ့ ငါ့သား ဥာဏ္ၾကီးရွင္လို႔ ေျပာျပီး တဟားဟားရီလို႔…

လူၾကီးေတြကေတာ့ သူတို႔ကို ရုပ္ဝတၳဳကမၻာထဲမွာ နစ္ျမဳတ္ေနမွာစိုးရိမ္ၾကတာ။ တိုက္ခန္းေတြထဲမွာေနျပီး ကမၻာေျမကို ေမ့ေလ်ာ့မွာစိုးလို႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ေဘာလံုးကန္တတ္ေအာင္ စက္ဘီးစီးတတ္ေအာင္ ေရကူးတတ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ေတြလုပ္ေပးၾကတယ္။
တျခားကေလးေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ကေလးဘဝက ပိုျပီး လြတ္လပ္ျပည္႔စံုတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတာေပါ့။

မိဘေတြက ေက်ာင္းစာဘက္မွာ ထူးခၽြန္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးဆိုေတာ့ သိပ္ တြန္းအားမေပးဖို႔ ေျပာမိတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကေလးတစ္ေယာက္လို လြတ္လပ္စြာ ၾကီးျပင္းသင့္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ဆႏၵကအေႏွာင္အဖြဲ႔ ကင္းကင္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းေက်ာင္းေစခ်င္တာ။ သိပ္ဆိုးဆိုးရြားရြား မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေဘးကေန ေစာင့္ၾကည္႔ေပးၾကတာေပါ့။

သူ႔ညီ ညီညီကေတာ့ ေက်ာင္းစာမွာ သူရေနက် အဆင့္တစ္ခုကို ပံုမွန္ထိန္းထားႏိုင္တယ္။ သူ႔အရြယ္ေလးနဲ႔ မိဘက ေျပာစရာမလိုေအာင္ စာက်က္တယ္ ေက်ာင္းစာဘက္မလစ္ဟင္းေစရေအာင္ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းေက်ာင္းတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူက အဆင့္ ၂ ဆိုတဲ့ ေနရာက ဘယ္ေတာ့မွမက်ဘူး တခါတေလ အဆင့္ ၁ ေပါ့။

သားၾကီးကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ လုပ္စရာရွိတာလုပ္တတ္ေပမယ့္ သိပ္ ျပင္းျပင္းျပျပ ဆႏၵရွိပံုမရ။ ေက်ာင္းမွာဆို သူ႔အဆင့္ေတြက တက္လိုက္က်လိုက္။ တခါေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း အဆင့္ ၃ ျပီးေတာ့ ၁၂ ထိုးက်သြားတယ္ သိပ္မၾကာဘူး ၁၆ ေတြ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ေရာ။
သူ႔အေမက စိတ္ပူေတာ့ “အတန္းပိုင္ဆရာမက ဘာေျပာလဲ သားၾကီးအဆင့္ေတြ မျငိမ္ဘူးေနာ္ “လို႔ ေမးေတာ့…
“ၾသခ်စ္ကိုၾကည္႔ျပီး ဆရာမ ရူးခ်င္တယ္ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမၾကီးနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မယ္ ဒုကၡပါပဲလို႔ ေျပာတယ္… သားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး မာမားရယ္“ ဆိုတယ္..

သူ႔ပံုကေတာ့ ခပ္ေအးေအး။ ေက်ာင္းခ်ိန္ပီးရင္ ေက်ာင္းကသင္တဲ့က်ဴရွင္ ညက်ရင္ က်ဴရွင္ဆရာက အိမ္လာသင္တဲ့ က်ဴရွင္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ညီအကို သံုးေယာက္ ညက်ဴရွင္ဆို ငိုက္ေနၾကျပီ။
ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က သူ႔မိဘေတြ မရွိတုန္း ကေလးေတြအိမ္မွာ သြားေနေပးေတာ့ ညဦးပိုင္းမွာ
“တီတီေလး ဝရန္တာ တံခါးပိတ္ မီးပိတ္ထား ဆရာက မီးလင္းေနရင္ လာလိမ့္မယ္” ဆိုျပီး ညီအကိုေတြ တညီတညြတ္တည္း ေတာင္းဆိုၾကတယ္။
သူ႔မိဘေတြ မရွိတဲ့ တလအတြင္း ကိုယ္ကလဲ ေရာက္ေနေတာ့ က်ဴရွင္ဆရာကို ခဏခဏ ဖုန္းဆက္ျပီး ခြင့္တိုင္ေပးရတယ္။

“သားတို႔ ပင္ပန္းလွျပီ စာမသင္ခ်င္ဘူး” သူတို႔ ဂ်ီက်ေတာ့ေခ်ာ့ရ ေျခာက္ရနဲ႔ စိတ္မေကာင္းလဲ ျဖစ္ရတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကေလးေတြကို သနားလို႔ အိမ္မွာ ေခၚသင္တဲ့ က်ဴရွင္ကို သူ႔အေဖက နားေပးလိုက္တယ္။

အတန္းစာ ေက်ာင္းစာေတြထက္ အေရးၾကီးတဲ့ အရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ေလ။ ကေလးေတြကို ပညာေရးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖိအားမေပးတဲ့ အကိုကို သေဘာက်တယ္ ေယာင္းမကေတာ့ အေမပီပီ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ အားေပးေနတုန္း။
တေလာတုန္းကေတာ့ ညီညီက စာစီစာကံုးေရးရမယ္ တီတီေလးကိုေျပာေပးတဲ့။ အေဝးၾကီးက အေဒၚကို သတိတရနဲ႔ အဘြားကို လွမ္းဖုန္းဆက္ခိုင္းတယ္။ ကိုယ္က ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ “သားမသိေသးတာ တီတီေလး နည္းနည္းေလးေျပာျပ သားကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရးမယ္” လို႔ ဆိုလာေတာ့ သားငယ္ရဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္ကို မေလးစားပဲ မေနႏိုင္ဘူး။

သူ႔အေမက အျမဲေျပာတယ္။  ညီညီကို စိတ္ခ်တယ္ သူက ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္ျပီး သူ႔စည္းကမ္းနဲ႔သူ သားၾကီးကေတာ့ ညီညီ႔ေလာက္ ဇြဲမရွိဘူး ရယ္လို႔ ညည္းရွာတယ္။
သူ႔အေမက သူ႔ကို တပူပူတဆူဆူလုပ္ေတာ့ “သားၾကီးက စာေမးပြဲမက်ဘူးေလ… ဘြဲ႔ယူျပီး တီတီေလးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသြားလိုက္သြားမွာ ဘာမွမပူနဲ႔ “ လို႔ဆိုသတဲ့…

ႏိုင္ငံျခားမွာ ကေလးေတြကို မူၾကိဳမွာတည္းက အိမ္မႈကိစၥစိတ္ဝင္စားေအာင္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ေအာင္ သင္ေပးတာေတြ႔ဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ သိပ္မရွိသလို မိဘေတြကလဲ ကေလးေတြကို ဖူးဖူးမႈတ္ထားတာမ်ားပါတယ္။ 

ေယာင္းမကေတာ့ အညာသူပီပီ ကေလးေတြကို အိမ္မႈကိစၥအားလံုးကို ကူညီခိုင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔က မၾကိဳက္ေပမယ့္ ဝင္မစြက္ဖက္ခဲ့ပါဘူး။
ကေလးေတြအားလံုးက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို အေမကို အစစအရာရာ ကူညီၾကတယ္။ တံမ်က္စည္းလွည္း ၾကမ္းတိုက္ ၾကက္သြန္ႏြာ ပန္းကန္ေဆး ထမင္းဝိုင္းျပင္တာ သိမ္းတာ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္နဲ႔ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ ေရတင္ မီးစက္ေမာင္း အကုန္လံုး အကြက္ေစ့ေအာင္ ကူၾကရတယ္။ တခါတေလ သူတို႔အိမ္နားက ေစ်းေလးမွာ လက္တိုလက္ေတာင္း ေစ်းဝယ္ရတယ္။ အၾကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သားၾကီးကေတာ့ အမိိႈက္သိမ္းကားလာရင္ အမိႈက္ပံုးဆင္းပစ္ေပးရတယ္။ 

ေယာက္်ားေလးေတြကို အိမ္အလုပ္ေတြခိုင္းေတာ့ အဘြားျဖစ္တဲ့သူက စိတ္ဆိုး ကၽြန္မတို႔က စိတ္ဆိုးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မိဘေတြ တစ္လေလာက္ခရီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ကေလးသံုးေယာက္က အိမ္သြားေစာင့္ေပးတဲ့ အေဒၚေတြ ဦးေလးေတြကို လိုအပ္သည္မ်ားကို ျပန္သင္ေပးၾကပါေလေရာ။

သားၾကီးက ဒါလုပ္မယ္.. ညီညီက ဟိုဟာလုပ္… အငယ္ဆံုးကေတာ့ ဘာလုပ္မယ္ဆိုျပီး ကိုယ္စီကိုယ္စီ သူ႔တာဝန္သူယူၾကေလရဲ႔။ ဒီေတာ့လဲ ကၽြန္မတို႔ သူ႔အေမကို ေက်းဇူးတင္ရတယ္။
“တီီတီေလးကလဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား… မိန္းခလုတ္ကဒါ… ေရတင္တာက ဒီဟာ…အဲယားကြန္းက ဒီကဖြင့္…  အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ ခလုပ္က ဒီကဖြင့္… ဟင္းခ်က္တဲ့ ပလပ္က ဒီပလပ္ေပါက္ သားၾကီးတို႔ အကုန္လုပ္တတ္တယ္” တဲ့…ကေလးပိစိေလးေတြလို႔ ကိုယ္ျမင္ေနမိတဲ့ ကေလးေလးေတြက မိဘ မ်က္ကြယ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းတတ္ေနတာ ဝမ္းသာစရာ။

သူ႔ဦးေလးက တစ္လလံုးလံုး သူတို႔ကိစၥအဝဝကို တာဝန္ယူရေတာ့ တခါတေလ ဟင္းခ်က္ေကၽြးတတ္ေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပင္က ဝယ္စားၾကရတာ..
တစ္ရက္ ကၽြန္မဟင္းခ်က္ေကၽြးေတာ့ ေမာင္ေလးက ကေလးေတြအားလံုးကို ေမးတယ္။ ဦးငယ္ခ်က္တာနဲ႔ တီတီေလး ခ်က္တာ ဘယ္ဟာပိုေကာင္းလဲတဲ့…
ညီညီကေတာ့ ျငိမ္ေနတယ္ ဘာမွ မေျပာဘူး အသံမထြက္ပဲ  က်ိတ္ျပီး ျပံဳးေနတာ..သူက သံတမန္နည္းလမ္းသံုးေပမယ့္ အငယ္ဆံုးေလးက သြက္မွသြက္ “ တီေလးခ်က္တာေကာင္းတယ္..” တဲ့ သားၾကီးက အကိုၾကီးဆိုေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔
“ဦးငယ္ခ်က္တာက အရသာ တမ်ိဳး တီေလးခ်က္တာ အရသာတမ်ိဳး မတူဘူးေလ  တမ်ိဳးစီေကာင္းတယ္ ဦးငယ္“ တဲ့ ပညာရွိေျဖနည္းေျဖရွာတယ္။ ဦးေလးနဲ႔ အေဒၚၾကား ဗ်ာမ်ားရွာတဲ့ ကေလးသံုးေယာက္။

ဒီအခ်ိန္မွာ သိလိုက္တာက ကေလးေတြအားလံုး သူ႔ဦးေလးကို သိပ္ခ်စ္ သိပ္အားကိုးၾကတယ္ ဦးေလး ျငိဳျငင္မွာ မလိုလားဘူးဆိုတာပဲ။ သူ႔ဦးေလးက သူတို႔ကို ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငမ္းတတ္ေပမယ့္ အလိုလိုက္တာမ်ားတာ သူတို႔သိတယ္ေလ။
မိဘေတြကြယ္ရာမွာ သူတို႔ရဲ႔ တေန႔စာ အသံုးစားရိတ္ေတြအားလံုးကို ဦးေလးနဲ႔တူတူ စာရင္းမွတ္ျပီး လိမ္လိမ္မာမာသံုးၾကတယ္ စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔သံုးၾကတယ္။ စုဘူးေလးေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံစုတတ္ၾကေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ခရီးသြားမယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔မိဘေတြထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံကို မသံုးခိုင္းပဲ သူတို႔စုဗူးေလးေတြေဖာက္ျပီး အေဒၚေတြနဲ႔ လိုက္လာၾကတယ္။

ကေလးစုဗူးဆိုေပမယ့္ ညီအကို သံုးေယာက္ေပါင္းကို ေျခာက္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရတယ္။ ဒါကလဲ သူတို႔ဦးေလးက မင္းတို႔လိုက္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ ကိုယ္လိုက္ဆိုျပီး ေနာက္လို႔ တကယ္ထင္ျပီး အားရပါးရ စုဗူးေဖာက္ၾကတာ။

ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ အခန္းခေမးတာေတြ အစားအေသာက္ ေစ်းႏႈန္းေတြကို သူတို႔ ေသေသခ်ာလိုက္မွတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးကျပန္ေတာ့ ေငြေဆာင္ရြာထဲကေတာင္ မထြက္ေသးဘူး သားတို႔စုဗူးေတြ ျပန္ဝယ္ျပီး ပိုက္ဆံျပန္ထည္႔ေပး မာမားျပန္လာရင္ဆူလိမ့္မယ္ဆိုလို႔ မရီမိေအာင္ ထိန္းရတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ စုဗူးအသစ္ေတြျပန္ဝယ္ျပီး ရထားတဲ့ စာရင္းအတိုင္း အညီအမွ်ျပန္ထည္႔ေပးရတာပဲ။ 

ျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီတုန္းက ရာသီဥတုပူေတာ့ သူ႔ဦးေလးက ကေလးေတြအားလံုးကို တန္းစီျပီး ကတံုးရိတ္ေပးတယ္ သားၾကီးက ရွက္လို႔ တရံႈ႔ရႈံ႕နဲ႔ ငိုတယ္ သူလူၾကီးစိတ္ဝင္ေနျပီေလ။ အရမ္းလွခ်င္ေနပီတဲ့။ ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ ဆံပင္ေတြ ျပန္ရွည္လာမွာေပါ့လို႔ ေခ်ာ့ေတာ့ ျပန္ျငိမ္သြားတယ္။ 

သူတို႔ကို နာရီေလးေတြ မျပတ္ေအာင္ ဝယ္ေပးထားေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ သားၾကီးက နာရီထပ္ဝယ္ေပးပါတဲ့ လူၾကီးပါတ္တဲ့ ပံုစံဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲ နည္းနည္းသေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဖုန္းဆက္ရင္လဲ အရင္လို တတြတ္တြတ္မေျပာဘူး တခုခုဆို အၾကာၾကီးကို စဥ္းစားျပီးမွေျပာ တီတီေလး ပိုက္ဆံကုန္ေနမယ္ဆိုတာေတြပါ ထည္႔စဥ္းစားတတ္လာေတာ့ တကယ့္ကို လူၾကီးစိတ္ဝင္သြားမွာ စိုးရိမ္ရျပန္တယ္။

တႏွစ္ကတုန္းက သားၾကီးက ကိုးႏွစ္မျပည္႔ေသး ညီညီက ရွစ္ႏွစ္ သူတို႔မိသားစု ခရီးသြားေတာ့ တည္းတဲ့အိမ္မွာ အိမ္ရွင္ ေကာင္ေလးကို ညီညီက သူ႔အိမ္ဖုန္းနံပါတ္ေတြ လိပ္စာေတြ က်က်နနေပး သူ႔မွာ အေဒၚရွိတယ္ဆိုတာလဲ ၾကြားေသး။ ရန္ကုန္လာရင္ အိမ္လာလည္ပါ ဘာညာဖိတ္ေတာ့ သားၾကီးက အသံတိတ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ သူ႔အေဖက သားၾကီးက ဘာလို႔ အိမ္လိပ္စာမေပးတာလဲ ညီညီကမွ လိမ္မာေသးတယ္ေျပာေတာ့ “အခုမွ စေတြ႔ဘူးတဲ့ သူေတြကို ဖုန္းနံပါတ္ေပးလို႔မရဘူးေလ… တီတီေလးရွိတာလဲ ေျပာလို႔မရဘူး” လို႔ စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ျပန္ေျဖရွာတယ္။ 

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးပီပီ ေဆာ့တယ္ ေဆာ့လို႔ က်ိဳးတယ္ပဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ သူက်န္းမာလို႔ ေဆာ့ႏိုင္တာ လို႔ ေျဖေတြးေတြးရတယ္။ ကေလးေတြ ထိုက္တန္တဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈေလးေတြ ရွိမယ္ ပညာေရးမွာ ဆိုးဆိုးရြားရြား မညံ႔ဘူးဆိုရင္ပဲ ကၽြန္မတို႔ေက်နပ္သင့္ပါျပီ။ ဘဝမွာ ဘာၾကီးျဖစ္မွဆိုတဲ့ သံမဏိစည္းမ်ဥ္းေတြ မလိုပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ တည္ေဆာက္ရမွာဆိုေတာ့ သူတို႔ စိတ္တိုင္းက် တည္ေဆာက္ေစခ်င္တာပဲရွိတာ။

ကေလးေတြကို ဘာျဖစ္မွ ညာျဖစ္မွ ဆိုတဲ့ ဖိအားေတြေပးေနတာထက္စာရင္ သူတို႔ ဆႏၵအတိုင္း လြတ္လြပ္လပ္လပ္ေလး ၾကီးျပင္းေစခ်င္တယ္။

သားၾကီးနဲ႔ ညီညီနဲ႔က လွခ်င္ ပခ်င္ လူၾကီးစိတ္ဝင္ေနပီလို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ေဟာင္ေကာင္ပံုစံ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးကို အေဖာ္မပါပဲ အေပၚထပ္ မတက္ရဲၾကေသးဘူး။  မျမင္ရတဲ့ နာနာဘာဝေတြကို ေၾကာက္တဲ့ကိစၥမွာေတာ့ ခုထိ သူတို႔ ကေလးဆန္ေနတုန္း။ ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႔ေတြ အေဖာ္မပါပဲ တစ္ေယာက္တည္း အေပၚထပ္တက္ရဲေနျပီဆိုတဲ့ အသံကို ခုခ်ိန္မွာ မၾကားရဲေသးဘူး.. ၾကားဖို႔လဲ အသင့္မျဖစ္ေသးဘူးရယ္။


ၾသခ်စ္ဘုန္းမိုရ္ ၁၁ ႏွစ္ျပည္႔ အမွတ္တရ (၁၄ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅ )

 

My Blog List