ဧရာဝတီကို စုန္ေသာ္




















ဧရာဝတီႏွင့္အတူ ျမန္မာ့သမိုင္းသည္ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ စီးဆင္းခဲ့သည္။
ပထဝီ ေျမမ်က္ႏွာ သြင္ျပင္သည္ အေျပာင္းအလဲျဖင့္ ေကြ႔ဝိုက္ကာက်န္ရစ္ခဲ့သည္။
ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈသည္ ႏူးညံ႔စြာ သိမ္ေမြ႔စြာ စီးဆင္းခဲ့သည္။
အတုမရွိေသာ အႏုပညာသည္ လွပစြာ သို႔ေသာ္ ဂႏၱဝင္ေျမာက္စြာ စီးဆင္းခဲ့သည္။
သမိုင္းအဆက္ဆက္ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ဧရာဝတီကို မွီတည္ၾကကုန္ေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားသည္ တခါတရံ တည္ျငိမ္စြာ တခါတရံ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ စီးဆင္းခဲ့သည္။
ဧရာဝတီႏွင့္အတူ ရွင္သန္ၾကကုန္ေသာ လူေနမႈဘဝမ်ားသည္ ျမစ္ေရျပင္တေၾကာတြင္ နိမ့္တံု ျမင့္တံု ရွိခဲ့ၾကကုန္၏

ဧရာဝတီတြင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ၾကကုန္ေသာငါးမ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ခုနစ္ဆယ့္ကိုးမ်ိဳး ႏွင့္ ငွက္စားက်က္နယ္ေျမ ေလးမ်ိဳးတြင္ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားၾကကုန္ေသာ ငွက္သတၱဝါအေပါင္းတို႔သည္လည္း ျမစ္မင္းဧရာ တေၾကာတြင္ ဇီဝသတၱတို႔၏ ျပယုဂ္အျဖစ္ ရွိခဲ့ၾကသည္။
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဧရာဝတီသည္ ရံဖန္ရံခါ ျမင္မက္ခဲ့ဘူးေသာ အိပ္မက္မွ်သာျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။ ကၽြန္မ၏ အိပ္မက္တို႔တြင္ ဧရာဝတီကို ပံုစံမ်ိဳးစံု အခင္းအက်င္းစံုလင္စြာ ျမင္မက္ခဲ့ဘူးသည္။
ဧရာဝတီသည္ ကၽြန္မတို႔မိသားစုအတြက္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ စီးဆင္းေပးခဲ့ေသာ ျမစ္ၾကီးတစ္စင္းဟု ဆိုမည္ဆိုက ဆိုႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မ လူ႔ဘဝထဲကို မေရာက္မီကတည္းက အဘိုးသည္ ဧရာဝတီတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့သည္။ ကၽြန္မေဖေဖ ေျပာျပခဲ့ဘူးေသာ သူ၏ ဧရာဝတီ ေန႔မ်ားတြင္ ကိုသန္းလိႈင္ႏွင့္အတူ ေရဒီယို ဓါတ္ျပားရ သီခ်င္းမ်ားစြာ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ဘူးသည္။

အိပ္မက္၌သာ အခါခါ ျမင္မက္ခဲ့ဘူးေသာ ဧရာဝတီကို လက္ေတြ႔စုန္ဆင္းရေသာ အခိုက္အတန္႔သည္ တင္စားရန္ စကားလံုးမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးကုန္သည္အထိ ဆန္းၾကယ္ခဲ့သည္။ အိပ္မက္ေပၚ အိပ္မက္ဆင့္ရသလို ဧရာဝတီ အစုန္ခရီးသည္ ရသေျမာက္စြာ အႏုပညာဆန္လြန္းလွစြာ လွပ ခမ္းနားခဲ့ပါသည္။

ဧရာဝတီ ခရီးစဥ္ အစ
ဧရာဝတီ ခရီးစဥ္ အေၾကာင္း မေရးခင္ ခရီးရွည္သြားသူမ်ားအတြက္ စာအုပ္မ်ား၏ အေရးပါပံုကို ပထမဆံုးေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္က ခရီးတုိခရီးရွည္မ်ား မၾကာမၾကာ သြားတတ္သူဆိုေပသည့္ ခရီးသြားတိုင္း ဖတ္စရာစာအုပ္မ်ားမ်ားစားစား သယ္ေလ့ရွိသူမဟုတ္ပါ။ ခရီးစဥ္အတြက္ သိသင့္သိထိုက္သည္မ်ားကို ခရီးမထြက္မီ ၾကိဳတင္ ဖတ္ရႈေလ့လာျခင္းမ်ိဳးကိုသာ မျဖစ္မေန လုပ္ေလ့ရွိခဲ့ပါသည္။
စာဖတ္ျခင္း၌ ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာ္လည္း ခရီးစဥ္အတြင္း စာအုပ္မ်ားမ်ားစားစား ဖတ္ဖို႔ကို စိတ္အားမထက္သန္လွပါ။ ခရီးသြားမွတ္တမ္း ဓါတ္ပံုမ်ားကိုသာ မက္မက္ေမာေမာရိုက္ကူးလိုေသာ အာသီသက ပိုခဲ့ပါသည္၊

ကၽြန္မ၏ ဧရာဝတီ ခရီးစဥ္တြင္ေတာ့ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ သယ္ေဆာင္လာေသာ ဂ်ာမာန္ခရီးသြား စံုတြဲတတြဲကို ေလးစားစရာ အားက်စရာ ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ ဂ်ာမန္ စံုတြဲသယ္ေဆာင္လာေသာ စာအုပ္မ်ားအားလံုးမွာ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ေရးထားေသာ ကမၻာေက်ာ္ စာအုပ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဧရာဝတီ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ သေဘာၤအေပၚထပ္ရွိ စားပြဲေပၚတြင္ ျမန္မာျပည္ ေျမပံုၾကီးႏွင့္ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားစြာတို႔ကို စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ရႈေလ့လာရင္း မွတ္တမ္းတင္ျခင္း ေလ့လာစူးစမ္းျခင္းမ်ားကို မပ်င္းမရိ ဝီရိယေကာင္းစြာ ငါးရက္လံုးလံုး လံု႔လထုတ္ခဲ့ၾကသည္။

မွတ္မွတ္ရရ ဆိုရေသာ္ခရီးစဥ္ ဒုတိယေန႔တြင္ ကသာျမိဳ႔ကို ဝင္ေရာက္လည္ပါတ္ျပီး ေန႔လည္စာ စားျပီးခ်ိန္ေလာက္တြင္ သူတို႔စားပြဲၾကီးေပၚ၌တင္ထားေသာ ေျမပံုၾကီးကို ခဲတံျဖင့္ေထာက္ကာေေထာက္ကာျဖင့္ ေရႊလီျမစ္ကို ေရာက္ျပီလား ဘယ္ေတာ့ျမင္ရမွာလဲဟု ေမးလာၾကသည္။
ကသာျမိဳ႔မွ စုန္ဆင္းျပီး ထီးခ်ိဳ႔င့္ျမိဳ႔မေရာက္မီအေရွ႔ဘက္မွ ေရႊလီျမစ္သည္ ဧရာဝတီျမစ္ထဲသို႔ စီးဝင္သည္။ ေရႊလီျမစ္ေၾကာင္းမွ တဆင့္သစ္ေဖာင္ဝါးေဖာင္မ်ား ေမွ်ာေလ့ရွိၾကသည္ဟု ဆိုၾကသည္။
ဂ်ာမန္ဧည္႔သည္ႏွစ္ေယာက္ ေမးလာေသာအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို႔ သေဘၤာမွာ ထီးခ်ိဳ႔င့္တံတားကို ခပ္ျပျပျမင္ေနရေသာေနရာသို႔ေရာက္ေနခဲ့ျပီး ေရႊလီျမစ္ကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ဝမ္းနည္းစြာသိခဲ့ရသည္။

ဗန္းေမာ္ မႏၱေလး
ခရီးစဥ္၏ပထမဆံုးေန႔ကို ကခ်င္ျပည္နယ္ ဗန္းေမာ္ျမိဳ႔မွ အစျပဳခဲ့ပါသည္။ ဗန္းေမာ္ျမိ႔ဳေလးသည္ အထက္ျမန္မာျပည္တြင္ ဧရာဝတီျမစ္၏ သမိုင္းႏွင့္အတူ ထင္ရွားခဲ့ဘူးေသာ ျမိဳ႔ငယ္ေလးတစ္ျမိဳ႔ျဖစ္ျပီး ဆိတ္ျငိမ္ေအးခ်မ္းျခင္းအတိျပီးေသာ ျမိဳ႔တျမိဳ႔ျဖစ္သည္။ ထိုျမိဳ႔ေလးမွ အစျပဳကာ Chindwin Discovery သေဘၤာျဖင့္ ဗန္းေမာ္ျမိဳ႔မွ ဧရာဝတီကို စတင္စုန္ဆင္းခဲ့ၾကပါသည္။ ခ်င္းတြင္း ဒစ္စ္ကာဗာရီ သေဘၤာေလးမွာ ႏွစ္ထပ္ သေဘၤာေလးျဖစ္ျပီး ေအာက္ထပ္တြင္ အိပ္ခန္းငါးခန္းပါရွိကာ အေပၚထပ္တြင္ စားေသာက္ခန္းႏွင့္ သေဘာၤဦးမွသည္ အေပၚထပ္တထပ္လံုး အနားယူအပန္းေျဖႏိုင္ရန္ ထိုင္ခံုမ်ားအျပည္႔ပါရွိပါသည္။

ခရီးစဥ္တြင္လိုက္ပါမည္႔ ဂ်ာမာန္စံုတြဲမွာ သေဘာၤထြက္မည္႔ေန႔ မနက္ပိုင္းတြင္ ဟဲဟိုးမွ ဗန္းေမာ္သို႔ ေလယာဥ္ျဖင့္လာခဲ့ၾကသည္။ ဗန္းေမာ္ခရီးစဥ္တြင္ ေလယာဥ္ၾကန္႔ၾကာခဲ့သျဖင့္ မနက္ ၁၀ နာရီ စတင္မည္႔ခရီးစဥ္ကို ေန႔လည္ ၁ နာရီခန္႔တြင္ စတင္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေန႔က ျမစ္ေရ သတိေပးခ်က္ ထုတ္ျပန္္ထားေသာ္လည္း ဗန္းေမာ္ဆိပ္ကမ္းတြင္ ေရက်ေနေသာေၾကာင့္ ေရစူး ႏွစ္ေတာင္သာရွိေသာ သေဘၤာငယ္မွာ ဗန္းေမာ္ဆိပ္ကမ္းကို မကပ္ႏိုင္ပဲ ျမစ္လယ္တြင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ရသည္။

ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္တြင္ ျမစ္ၾကမ္းျပင္မ်ား ျမင့္တက္လာမႈ သဲေသာင္ျပင္မ်ား ေနရာအႏွံ႔တြင္ ေပၚထြန္းလာမႈတို႔ေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းသြားလာေရးမွာ ထင္သေလာက္ မေခ်ာေမြ႔လွပါ။ သေဘၤာမ်ားဆိုက္ကပ္ရန္္ အခက္အခဲရွိေသာ ဆိပ္ကမ္းမ်ားကို ေလွငယ္ေလးျဖင့္တဆင့္ တဆင့္သြားခဲ့ရသည္ကမ်ားသည္။
ခရီးစဥ္ မစမီ ဗန္းေမာ္ဆိပ္ကမ္းတြင္ ဧရာဝတီ၏ ေျမပံုကို ဂူဂယ္မွတဆင့္ ဝင္ၾကည္႔ေသာ္ ေသာင္အထပ္ထပ္ကို ေကြ႔ကာဝိုက္ကာ ခက္ခဲ ပင္ပန္းစြာ စီးဆင္းေနရေသာ ျမစ္တစ္စင္းကို သနားစဖြယ္ေတြ႔ရျပန္သည္။

ဗန္းေမာ္ ဆိပ္ကမ္းတြင္ ျမစ္လယ္တြင္ေစာင့္ေနေသာ သေဘၤာသို႔ ေလွငယ္ျဖင့္တဆင့္ သြားခဲ့ရသည္။ ေန႔လည္တစ္နာရီခန္႔တြင္ သေဘာၤစထြက္သျဖင့္ ေန႔လည္စာစားရင္း ဧရာဝတီ၏ အလွအပမ်ားကို စတင္ စတင္ခံစားခြင့္ရခဲ့သည္။ ဗန္းေမာ္မွ ထြက္ခြာျပီး မၾကာမီ စင္းခမ္းတံတားကို စတင္ေတြ႔ျမင္ရသည္။

ဒုတိယ ျမစ္က်ဥ္း
တဆက္တည္းမွာပင္ ဧရာဝတီျမစ္၏ ဒုတိယ ျမစ္က်ဥ္းကို စတင္ေတြ႔ျမင္ရသည္။ ၁၄ မိုင္ရွည္လ်ားေသာ ဒုတိယျမစ္က်ဥ္းသည္ စင္းခမ္းရြာတြင္ အစျပဳကာ ဝဲမရြာတြင္ အဆံုးသတ္သည္။ ဒုတိယ ျမစ္က်ဥ္းအတြင္း ျမစ္၏အက်ယ္မွာ ကိုက္ ၁၅၀ ခန္႔သာရွိျပီး ျမစ္ေၾကာင္းသည္ ေတာင္ျမင့္ ကမ္းပါးမ်ားၾကားမွ စီးဆင္းရသည္။ ျမစ္က်ဥ္းတေလွ်ာက္လံုး ေတာင္တန္းမ်ားအၾကားမွ စီးဆင္းေနေသာ ဧရာဝတီ၏အလွမွာ တင္စားစရာ စကားလံုးရွာမေတြ႔ေလာက္ေအာင္ လွပလြန္းသည္။
ျမစ္က်ဥ္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ နာမည္ေက်ာ္ ၾကက္တူေရြးႏႈတ္သီးကို ေတြ႔ရသည္။

ကမ္း၏ ညာဘက္ျခမ္းတြင္ ျပဴထြက္ေနေသာ ေက်ာက္ေဆာင္ငယ္မွာ ၾကက္တူေရြးငွက္၏ ႏႈတ္သီးႏွင့္ ဆင္လွသည္။ ျမစ္ေရတက္ခ်ိန္တြင္ ျမစ္ေရသည္ ၾကက္တူေရြး ႏႈတ္သီးပံုစံ ေရထဲသို႔ တိုးထြက္ေနေသာ ေက်ာက္ေဆာင္အထိ ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျမင့္တက္ေလ့ရွိကာ ေရစီးၾကမ္းတတ္သည္။
ၾကက္တူေရြး ႏႈတ္သီးမွလြန္ေသာ္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ျမစ္အတြင္းသို႔ တိတိျပတ္ျပတ္ ထိုးဆင္းေနေသာ ေက်ာက္သားအတိျပီးေသာ နတ္သမီး ကမ္းပါးကို ေတြ႔ရသည္။ နတ္သမီး ကမ္းပါးကို နတ္မ်က္ႏွာေတာင္ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ နတ္သမီးကမ္းပါး ၏ ေနာက္ကြယ္မွ ဒ႑ာရီ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကလည္း ကၽြန္မတို႔ ငယ္စဥ္က ၾကားခဲ့ဘူးေသာ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္မ်ားလို နားေထာင္ေကာင္းလွသည္။

ဒုတိယ ျမစ္က်ဥ္းတေလွ်ာက္တြင္ ေတာအုပ္ေတာင္တန္းမ်ား အုပ္မိုးကာရံထားေသာ ျမစ္ေရ၏အေရာင္မွာ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ျဖစ္ျပီး ျမစ္ျပင္ကိုျဖတ္သန္းလာေသာ ေလေျပေလညွင္းမ်ားမွာ ေအးျမျခင္းအတိျပီးေသာ ေလမ်ားျဖစ္သည္။
ညေန ေလးနာရီခန္႔တြင္ ေရႊေပၚကၽြန္းဘုရားသို႔ေရာက္ခဲ့သည္။ ေရႊေပၚကၽြန္းေစတီမ်ားသည္ အာေသာကမင္းၾကီး၏ေကာင္းမွဴေတာ္မ်ားဟု ဆိုခဲ့ၾကသည္။ အာေသာကမင္းၾကီး၏ ေကာင္းမႈေတာ္ဆိုေပေသာ္ျငား အာေသာက မင္းၾကီးကိုယ္တိုင္ တည္ထားျခင္းမဟုတ္ပဲ သာသနာျပဳအဖြဲ႔မွ သမင္း ဆင္ က်ား မိေက်ာင္း တို႔၏ အကူအညီျဖင့္ ဓါတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မ်ားကို ပင့္ေဆာင္လာျပီး ေရႊေပၚကၽြန္းရြာၾကီးတြင္ ေစတီမ်ားတည္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။

ဓါတ္ေတာ္ေမြေတာ္ ( ၇၇၇၇) ဆူအနက္မွ ( ၇၇၇၃) ဆူကို ဌာပနာကာ ေရႊေပၚကၽြန္းရြာတြင္ ေစတီေပါင္း (၇၇၇၃) ဆူတည္ခဲ့သည္။ ပင္မေစတီေတ္ာၾကီး၌ ဌာပနာမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာေသာ သမင္ ဆင္ က်ား မိေက်ာင္း ရုပ္တုမ်ားအတြင္း၌ ဓါတ္ေတာ္ေမြေတာ္ ၄ ဆူကို အသီးသီးဌာပနာသြင္းကာ ပင္မေစတီတည္ထားခဲ့သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ဧရာဝတီျမစ္ေရတိုက္စားမႈေၾကာင့္ အခ်ိဳ႔ေစတီမ်ားမွာ ျမစ္အတြင္းက်ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ လက္က်န္ရွိေနေသးေသာ ေစတီေတာ္မ်ားစြာကို ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားအၾကားတြင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

ေစတီေတာ္အမ်ားစုမွာ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ ေတြ႔ရေလ့ရွိေသာ ရွမ္းေစတီမ်ားႏွင့္ ပံုစံတူလွသည္။ အလွဴရွင္မ်ားမွ အသစ္ျပန္လည္ မြမ္းမံျပင္ဆင္ခဲ့ၾကေသာ ေစတီေတာ္အခ်ိဳ႔ကို မတူညီေသာ ပံုစံမ်ားျဖင့္ ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ျမင္ရျပန္သည္။ ထူးျခားခ်က္တခုမွာ အျမင့္ေပ ေျခာက္လက္မခန္႔ရွိေသာ ေရွးေဟာင္း ဗုဒၵဆင္းတုေတာ္အမ်ားအျပားကို ေစတီမ်ားၾကားတြင္ ေတြ႔ရသလို ဘုရားဝင္းအတြင္းရွိ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားအတြင္းတြင္လည္း အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ေတြ႔ရသည္။
အဆိုပါ ဆင္းတုငယ္မ်ားကို ဘုရားဝင္းအတြင္းမွ တိတ္တဆိတ္ ယူေအာင္သြားသူတိုင္း ေရလမ္းသြားပါက ေရလမ္းအႏၱရာယ္ ကုန္းလမ္းသြားပါက ကုန္းလမ္းကပ္ဆိုးက်ေရာက္တတ္သည္ဟု ဆိုၾကသျဖင့္ မည္သူမွ် မယူေဆာင္ရဲၾကဟု သိရသည္။

ေရႊေပၚကၽြန္းရြာတြင္ ခန္႔မွန္း အိမ္ေျခ တစ္ရာ့ငါးဆယ္ခန္႔ေတြ႔ရျပီး မူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းေတြ႔ရသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ အနီးအနားရွိ ေရႊကူျမိဳ႔တြင္ရွိသည္။
ေရႊေပၚကၽြန္းေစတီ၏ ဗုဒၶပူဇနိယ ပြဲေတာ္ကို ႏွစ္စဥ္ တေပါင္းလျပည္႔ေန႔တြင္ က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ဘုရားပြဲနီးခ်ိန္တြင္ ေစတီတို႔ကို အုပ္မိုး ပိတ္ဆို႔ေနေသာ ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းျပီး ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းမႈ အစုစုကို ျပဳၾကသည္ဟု သိရသည္။ ေရႊေပၚကၽြန္း ေစတီအနီးတြင္ ႏွီးဘုရားႏွင့္ သီလရွင္ေက်ာင္းကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ေရႊေပၚကၽြန္းေစတီမွအျပန္လမ္းတြင္ ရြာတြင္းမွျပန္ခဲ့ၾကရာ လမ္းေဘးဝဲယာတြင္ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ေစတီမ်ား အုတ္ပံုမ်ားကို လူေနအိမ္မ်ားၾကားတြင္ ထပ္မံေတြ႔ခဲ့ရသည္။

ေရႊေပၚကၽြန္းရြာမွ ထြက္ခြာျပီး မၾကာမီ စစ္ကိုင္းတိုင္းႏွင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္ နယ္စပ္တြင္ သေဘာၤေက်ာက္ခ်ရပ္နားျပီး ဧရာဝတီျမစ္ေပၚတြင္ တညတာ အနားယူခဲ့ၾကသည္။ ထိုညသည္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႔ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔ျဖစ္သျဖင့္ စူပါမြန္း၏ အေရာင္အဝါျဖင့္ ျမစ္အတြင္း လရိပ္ခိုခြင့္ရခဲ့ေသာ ညတညလည္းျဖစ္သည္။
လမထြက္မီကာလအပိုင္းအျခားတခု၌ ေကာင္းကင္တခြင္လံုးၾကယ္မ်ားအားလံုး ျပိဳက်လာသေယာင္ ၾကယ္စင္အေပါင္းခေညာင္းေသာ ညတစ္ညကို ဘဝတြင္ ပထမဆံုး ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရျခင္းလည္းျဖစ္သည္။

ဧရာဝတီ ဖေလာ္တီလာ
ဗန္းေမာ္မွ စုန္ဆင္းလာျပီး ဒုတိယျမစ္က်ဥ္းဆံုးေသာေနရာႏွင့္ ေရႊကူျမိဳ႔အၾကားတြင္ ၁၈၈၃ ခုႏွစ္က ဧရာဝတီ ဖေလာ္တီရာပိုင္ ရတနာပံုေခတ္ နာမည္ေက်ာ္ ျမနန္းစၾကၤာႏွင့္ ေရနန္းစၾကၤာ သေဘာၤႏွစ္စင္း နစ္ျမဳပ္ခဲ့သည္။ အဆိုပါေနရာတြင္ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ၾကာျပီးေနာက္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္တြင္ နစ္ျမဳပ္ခဲ့ေသာ သေဘၤာႏွစ္စင္းကို ျပန္ဆယ္ယူခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ျမန္မာျပည္မွ ဆုတ္ခြာခ်ိန္၌ ဧရာဝတီ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ မႏၱေလး ေက်ာက္ေျမာင္း ကသာ ဗန္းေမာ္ ျမိဳ႔မ်ားတြင္ ဧရာဝတၤီ ဖေလာ္တီလာ ကုမၸဏီပိုင္ မီးသေဘာၤမ်ား ကုန္သေဘၤာမ်ား တြဲသမၺာန္မ်ား ဆိပ္ခံတံတားမ်ား စုစုေပါင္း အစင္းေရ (၅၅၀) ေက်ာ္ကို ႏွစ္ျမႈပ္ဖ်က္စီးခဲ့ၾကသည္။

ဗန္းေမာ္ျမိဳ႔ ႏွင့္ ကသာျမိဳ႕မ်ားတြင္ သေဘာၤမ်ားစြာ ႏွစ္ျမႈပ္ ဖ်က္စီးခဲ့ျပီး ၁၉၉၀ အလြန္ကာလမ်ားအထိ သေဘၤာမ်ားကို ျပန္ဆယ္ယူခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားစြာရွိခဲ့သည္။
ျပန္လည္ ဆယ္ယူရရွိလာေသာသေဘၤာ၏ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ဆန္စက္ ဆီစက္မ်ားေဆာက္လုပ္ရာတြင္ သံုးၾကသည္ အခ်ိဳ႔သေဘၤာမ်ားကို တြန္းသေဘၤာမ်ားအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းခဲ့ၾကသည္။
ျပန္ဆယ္ယူရရွိေသာ သေဘၤာမ်ားကို လက္ရွိ ဧရာျမစ္ျပင္ေၾကာတြင္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးအတြက္ ျပန္လည္အသံုးျပဳေနၾကသည္လည္းရွိခဲ့သည္။
ခ်င္းတြင္းျမစ္အတြင္းတြင္ ႏွစ္ျမႈပ္ခဲ့ၾကေသာ ဧရာဝတီဖေလာ္တီလာ သေဘာၤမ်ားလည္းရွိခဲ့သည္။
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဧရာဝတီဖေလာ္တီလာပိုင္ သေဘာၤတစ္စီးကို ကၽြန္မ၏ခရီးစဥ္ တတိယေန႔တြင္ ဧရာဝတီျမစ္အတြင္း ျပန္လည္ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သည္။

ခရီးစဥ္၏ ဒုတိယေန႔တြင္ မနက္ ေျခာက္နာရီခြဲခန္႔တြင္ ျမစ္ကို ဆက္လက္ စုန္ဆင္းၾကသည္။ ခရီးစဥ္စတင္ျပီး မၾကာမီ မနက္ ခုနစ္နာရီခန္႔တြင္ မင္းေခ်ာင္းကုန္းရြာအနီးတြင္ ဧရာဝတီလင္းပိုင္မ်ားကို စတင္ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ေအးခ်မ္းလွေသာ ဧရာဝတီမနက္ခင္းတြင္ ဧရာဝတီလင္းပိုင္ ေျခာက္ေကာင္ခန္႔ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနသည္ကို ျမဴမ်ားၾကားမွ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ျမင္ေတြ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။

နံနက္စာစားခ်ိန္၌ ခရီးသြား ဂ်ာမာန္စံုတြဲထံတြင္ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာ ေဂ်ာ့ေအာ္ဝဲ ၏ ျမန္မာကို ကမၻာက သိေစခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္ေန႔ရက္မ်ားစာအုပ္ႏွင့္ Amitav Ghosh ၏ The Glass Palace စာအုပ္မ်ားကို ဂ်ာမာန္ဘာသာမ်ားျဖင့္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ မၾကာမီ ကသာျမိဳ႔ကို ဝင္ေရာက္ လည္ပါတ္မည္ျဖစ္သျဖင့္ ေဂ်ာ့အိုဝယ္၏ စာအုပ္ကို ေၾကညက္ေအာင္ ေလ့လာထားၾကပံုရသည္။
တိုက္ဆိုင္လွစြာပင္ ဆရာေနဝင္းျမင့္ထံမွ လက္ေဆာင္ရထားေသာ The Glass Palace ကို ျမန္မာဘာသာျပန္ထားသည္႔ ေရကန္သာ ၾကာတိုင္းေအး စာအုပ္ႏွင့္ ဆရာ ေက်ာ္ဦးလွ ဘာသာျပန္ေသာ ဧရာဝတီဖေလာ္တီလာစာအုပ္တို႔ ကၽြန္မလက္ထဲတြင္ ရွိေနခဲ့သည္။

ခရီးစဥ္ ဒုတိယေန႔ မနက္စာစားခ်ိန္မွစကာ ကသာျမိဳ႔ကို ေရာက္သည္အထိ ဂ်ာမာန္စံုတြဲႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ သယ္ေဆာင္လာၾကေသာ စာအုပ္မ်ားအေၾကာင္း စိတ္ဝင္တစား ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကသည္။
ထူးဆန္းသည္မွာ ျမန္မာျပည္ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို ေက်ညက္စြာဖတ္ထားသူမ်ားပီပီ ဧရာဝတီႏွင့္ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ဂ်ာမန္ဧည္႔သည္မ်ားက ကၽြန္မတို႔ထက္ ပိုပိုရင္းႏွီးေနၾကျပီး ကၽြန္မတို႔က သူတို႔ေမးသမွ်ေမးခြန္းေတြကို အံ႔ၾသျခင္းၾကီးစြာျဖင့္ ျပန္ေျဖေနရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ဂ်ာမာန္အမ်ိဳးသမီးက ေဂ်ာ့ေအာ္ဝဲလ္၏ ျမန္မာျပည္ေန႔ရက္မ်ားႏွင့္ သူ၏စာအုပ္အေၾကာင္းကို တသသျဖင့္ ေျပာမဆံုး။

ေဂ်ာ့အိုဝယ္ရဲ႔ ေက်ာက္တံတားျမိဳ႔ေလး ( ျမိဳ႕ ကသာ)

နာမည္ေက်ာ္ အဂၤလိပ္စာေရးသူ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာဝဲလ္၏ ကမၻာေက်ာ္ စာအုပ္ျဖစ္သည္႔ ျမန္မာျပည္ေန႔ရက္မ်ား စာအုပ္ျဖင့္ ကသာျမိဳ႔ကို ကမၻာက သိေစခဲ့သည္။ ထိုစာအုပ္ကို အေျခခံျပီး ေအာ္ဝဲလ္ ေျခရာခံသူမ်ား ေအာ္ဝဲလ္၏ စာအုပ္ေနာက္ဆက္တြဲမ်ားစြာလည္း ရွိခဲ့ဘူးသည္။
ေဂ်ာ့ခ်္ေအာဝဲလ္ စာအုပ္ေၾကာင့္ ကသာျမိဳ႔ကို လာေရာက္ေလ့လာခဲ့သူ ႏိုင္ငံျခားသား အမ်ားအျပားရွိခဲ့ဘူးသလို ေအာ္ဝဲလ္၏ အိမ္ႏွင့္ ေအာ္ဝဲလ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဘူးေသာ ကသာျမိဳ႔ေလးအေၾကာင္း ကမၻာ့မီဒီယာေတြက စိတ္ဝင္တစား တင္ဆက္ခဲ့ၾကသည္။

အေမရိကန္စာေရးဆရာမ Emma Larkin ကလည္း Finding George Orwell in Burma ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးနဲ႔ ကသာျမိဳ႔ကို ထပ္မံ ညႊန္းဆိုခဲ့ျပန္သည္။ အေနာက္တိုင္းစာေရးသူမ်ား ညႊန္းဆိုခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းမွ ျမိဳ႔ေတာ္ ကသာကို ဧရာဝတီ ခရီးစဥ္ေၾကာင့္သာ တေခါက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။
ဒုတိယေန႔တြင္ မနက္ ၁၀ နာရီမွစကာ ကသာဆိပ္ကမ္းကို ကပ္ျပီး ကသာျမိဳ႔ေစ်းၾကီးကိို စတင္ၾကည္႔ရႈၾကပါသည္။
နယ္ျမိဳ႔ေလးမ်ားတြင္ ေတြ႔ေနက် ေစ်းမ်ား၏ အသြင္အျပင္အတိုင္း ကသာေစ်းၾကီးက သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနခဲ့ပါသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ ေတြ႔ေနက် ေခါပုတ္မ်ားႏွင့္ ရန္ကုန္သူမ်ားႏွင့္ရင္းႏွီးေနေသာ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္မ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ေဒသထြက္ အသီးအႏွံအခ်ဳ႔ိကိုလည္းေတြ႔ရသည္။

ကၽြန္မတို႔ ၾကည္႔ရႈလည္ပါတ္လိုေသာ ေနရာမ်ားမွာ ကမ္းနားနွင့္ မေဝးလွေသာေၾကာင့္ ကသာျမိဳ႔ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လည္ပါတ္ခဲ့ၾကသည္။
ဂ်ာမာန္စံုတြဲႏွင့္အတူ ေစ်းတေစ်းလံုး လွည္႔ပါတ္ ၾကည္႔ရႈျပီးစီးေနာက္ ကသာျမိဳ႔တြင္းရွိ အထင္ကရ ေနရာမ်ားသို႔ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါသည္။
စကားမစပ္ ဆိုရေသာ္ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာၾကီး ေဂ်ာ့ဂ်္ေအာ္ဝဲလ္ကို သူေရးခဲ့ေသာ ဆင္ပစ္ျခင္း အက္ေဆးျဖင့္ စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ဘူးသည္။ ဆင္ပစ္ျခင္းအက္ေဆးကို ျမန္မာဘာသာသို႔ျပန္ဆိုသူမ်ားစြာ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ ဘေလာ့ဂါ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ဘာသာျပန္ေသာ ဆင္ပစ္ျခင္းကို စတင္ ဖတ္မိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အဂၤလိပ္စာေရးဆရာၾကီး ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္ဝဲလ္ တခ်ိန္တခါက ေနထိုင္ခဲ့ဘူးေသာ အိမ္ၾကီးမွာ အိုေဟာင္း ယိုယြင္းစျပဳေနျပီျဖစ္ေသာ ကိုလိုနီေခတ္ အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ျဖစ္ျပီး ကသာျမိဳ႔တြင္ လက္ရွိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ရဲဝန္ထမ္းႏွစ္ဦး ေနထိုင္လွ်က္ရွိသည္။ အဆိုပါ ဝန္ထမ္းမ်ားမွ အိမ္ၾကီးတခုလံုး အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ ေနရာအႏွံ႔ လိုက္လံျပသခဲ့ပါသည္။ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ လက္ရွိေနထိုင္သူမရွိသျဖင့္ အိမ္အသံုးအေဆာင္ အေဆာင္အေယာင္မ်ားမရွိပဲ ရွင္းလင္းေနေသာ ခန္းမက်ယ္ၾကီးမ်ားအျဖစ္သာ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရသည္။

အိမ္ေအာက္ထပ္တြင္ ကိုလိုနီေခတ္လက္က်န္ ပန္ကာၾကီးတစ္စင္း ဝတၱရားမပ်က္ လည္ပါတ္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္။ အိမ္ေနာက္ဖက္တြင္ အမဲလိုက္ရာတြင္ အသံုးျပဳေသာ ေသနတ္အေဟာင္းတစ္လက္ကို ေထာင္ရက္သား ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ေဂ်ာ့ေအာ္ဝဲလ္ ေနထိုင္စဥ္ကာလတည္းက အသံုးျပဳခဲ့ေသာ သန္႔စင္ခန္းကို ယေန႔အခ်ိန္ထိ ဆက္လက္အသံုးျပဳေနသည္ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တခ်ိန္က အမွန္တကယ္ ေနထိုင္ခဲ့ဘူးသူ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာၾကီး၏ အိမ္ၾကီး တနည္းအားျဖင့္ ျမန္မာျပည္ေန႔ရက္မ်ားစာအုပ္ အေျခတည္ေမြးဖြားခဲ့ေသာ အိမ္ၾကီးကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရျခင္းအတြက္ အတိုင္းမသိ ပီတိျဖစ္ရသည္။ ေဂ်ာ့ဂ်္ေအာ္ဝဲ၏ မိတ္ေဆြမ်ားေျပာၾကားခ်က္အရ ျမန္မာျပည္ေန႔ရက္မ်ားစာအုပ္ကို အဆိုပါအိမ္ၾကီးတြင္ ေဂ်ာ့ဂ်္ေအာ္ဝဲလ္သည္ ေရနံဆီမီးခြက္ထြန္းျပီး ေရးခဲ့သည္ဟုသိရသည္။
ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္ဝဲ အိမ္မွတဆင့္ ကသာ တင္းနစ္ကြင္းသို႔ေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။ ကိုလိုနီေခတ္လက္က်န္ တင္းနစ္ကြင္းကို မူလလက္ရာမပ်က္ မပ်က္မစီးေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားေသာေၾကာင့္ မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္ အသက္ဝင္ေနဆဲ တင္းနစ္ကြင္းတစ္ကြင္းလည္းျဖစ္သည္။ ကိုလိုနီေခတ္တြင္ ကသာျမိဳ႔မွ အဂၤလိပ္အရာရွိမ်ားကစားခဲ့ေသာ တင္းနစ္ကြင္းသည္ ေဂ်ာ့ေအာ္ဝဲလ္၏ အရွိန္အဝါေၾကာင့္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ နာမည္ၾကီးေနဆဲျဖစ္သည္။

ထိုမွတဆင့္ ကသာျမိဳ႔မွ ကိုလိုနီေခတ္လက္က်န္ ေရွးေဟာင္းအိမ္နီၾကီးဆီသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုအိမ္ၾကီးမွာ ခရိုင္ဝန္ (သို႔) အေရးပိုင္မင္း အဆက္ဆက္ ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္ၾကီးျဖစ္ျပီး အင္တာနက္တြင္ ထိုအိမ္ၾကီး၏ ဓါတ္ပံုကို ႏွစ္ေဒၚလာခြဲျဖင့္ ဝယ္ယူသူမ်ားျပားလွသျဖင့္ နာမည္ေက်ာ္ အိမ္ၾကီးတစ္လံုးလည္းျဖစ္ျပန္သည္။
သမိုင္းမွတ္တမ္း အခက္အခဲမ်ားေၾကာင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၁၃ ကာလမ်ားအထိ အေရးပိုင္မင္းေနထိုင္ခဲ့ေသာအိမ္ကို စာေရးဆရာၾကီး ေဂ်ာ့ဂ်္ေအာ္ဝဲလ္၏ ေနအိမ္အျဖစ္ ထင္မွတ္မွားကာ ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားမ်ားအား ျပသခဲ့သည္႔ အျဖစ္မ်ား ကမၻာ့မီဒီယာမ်ားတြင္ လြဲမွားေဖာ္ျပခဲ့ျခင္းမ်ားရွိခဲ့ဘူးသည္။

ကသာျမိဳ႔မွ စာေရးသူ ကိုညိဳကိုႏိုင္မွ ကသာျမိဳ႔၏ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားႏွင့္အတူ စာေရးသူ ေဂ်ာ့ဂ်္ေအာဝဲလ္ ျမန္မာျပည္တြင္းေနထိုင္ခဲ့ေသာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ျပီး ၂၀၁၄ ခုႏွစ္တြင္ အေရးပိုင္မင္းေနအိမ္ႏွင့္ ေဂ်ာ့ဂ်္ေအာ္ဝဲ၏ေနအိမ္ေနရာမ်ားကို ခြဲျခားမွတ္တမ္းတင္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အဆိုပါအိမ္ၾကီးကို ေလ့လာလိုသူမ်ားအေနျဖင့္ အေရးပိုင္မင္းအိမ္ေရွ႔တြင္ေနထိုင္ေသာ အျငိမ္းစား သူနာျပဳဆရာမၾကီး ေဒၚဂ်ိမ္းေမထံမွ အိမ္ေသာ့ႏွင့္ ျခံေသာ့မ်ား ေတာင္းယူျပီး အခမဲ့ေလ့လာၾကည္႔ရႈႏိုင္ပါသည္။

ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦးမ်ားကို မူလလက္ရာမပ်က္ သမိုင္းတန္ဖိုးမေလ်ာ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားခဲ့ေသာ ကသာျမိဳ႔မွ စာေရးသူ ဆရာညိဳကိုႏိုင္ႏွင့္ ကသာျမိဳ႔သားမ်ား၏ တာဝန္ေက်မႈေၾကာင့္ ကသာျမိဳ႔သည္ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္း ခရီးစဥ္တေလ်ာက္ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားမ်ားအတြက္ သပ္ယပ္ သန္႔ရွင္းလွပေသာျမိဳ႔တျမိဳ႔ဟု ဆိုႏိုင္သည္။
ကသာျမိဳ႔တြင္း လည္ပါတ္ျခင္း အစီအစဥ္ကို ကၽြန္မတို႔ ကသာဘူတာတြင္ အဆံုးသတ္ခဲ့ၾကသည္။ ျမိဳ႔တြင္း လူေနရပ္ကြက္မ်ားၾကားမွ တေနရာျပီးတေနရာ ၾကည္႔ရႈခဲ့ရာ ကသာျမိဳ႔တြင္ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ မပ်က္မစီး မယိုမယြင္း က်န္ရွိေနဆဲ ကိုလိုနီေခတ္ လက္က်န္အိမ္နီ အိမ္မည္းၾကီးမ်ားကို ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

သေဘာၤဆိပ္သို႔ျပန္ဆင္းခ်ိန္တြင္ ကမ္းနား၌ေတြ႔မိေသာ ေဒသခံမ်ားကို စစ္ျပီးေခတ္ ဧရာဝတီ ဖေလာ္တီလာသေဘာၤမ်ား ဆယ္ယူျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားအေၾကာင္း ထပ္မံေမးျမန္းစပ္စုခဲ့ၾကေသးသည္။
ကသာျမိဳ႔တြင္ အဂၤလိပ္တို႔ ဆုတ္ခြာစဥ္တြင္ ႏွစ္ျမႈပ္ဖ်က္စီးခဲ့ေသာ သေဘာၤမ်ားကို ျပန္လည္ဆယ္ယူျခင္းကို ၁၉၉၀ ကာလမ်ားအထိ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္ဟု ျမိဳ႔ခံမ်ားကဆိုၾကသည္။
ျပန္လည္ဆယ္ယူရရွိလာေသာ ဧရာဝတီ ဖေလာ္တီရာကိုမၸဏီပိုင္ သေဘၤာမ်ားထဲမွ သမိုင္းဝင္ သေဘာၤႏွစ္စင္းျဖစ္ေသာ Japan ႏွင့္ Taping သေဘၤာမ်ားမွ ေခါင္းေလာင္းမ်ားကို ကသာျမိဳ႕ မီးသတ္ဌာနတြင္ ယေန႔ခ်ိန္ထိ ဆက္လက္ အသံုးျပဳေနၾကဆဲျဖစ္သည္။

ဧရာဝတီ လင္းပိုင္
ကသာျမိဳ႔မွတဆင့္ ခရီးဆက္ခဲ့ရာတြင္ ေန႔လည္၃ နာရီခန္႔တြင္ ထီးခ်ိဳင့္တံတားကို လွမ္းျမင္ရသည္။ ညေနေစာင္းေနမဝင္မီ ဗိုလ္ကုန္းရြာအနီးတြင္ ဧရာဝတီ လင္းပိုင္မ်ားကို ထပ္မံေတြ႔ရသည္။ မင္းေခ်ာင္းကုန္းရြာ ဗိုလ္ကုန္းရြာမ်ားအနီးတြင္ ဧရာဝတီလင္းပိုင္မ်ားကို အမ်ားဆံုးေတြ႔ရေလ့ရွိျပီး လင္းပိုင္မ်ားကို ေလွငယ္မ်ားျဖင့္ သီးသန္႔သြားေရာက္ၾကည္႔ရႈႏိုင္ေသာ အစီအစဥ္မ်ားလည္း ဧရာဝတီျမစ္အတြင္းတြင္ရွိပါသည္။

ဧရာဝတီ ျမစ္ေၾကာင္းတေလ်ာက္တြင္ မင္းကြန္းေရာက္သည္အထိ ဧရာဝတီလင္းပိုင္မ်ားကို ေတြ႔ရတတ္သည္။
ေလွနံရံကို ေခါက္ျပီး ေခၚသံျပဳကာ လင္းပိုင္မ်ားကို ေခၚနိုင္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ညေန ေျခာက္နာရီခြဲခန္႔တြင္ တေကာင္းျမိဳ႔အနီးေက်ာက္ခ်ရပ္နားခဲ့ၾကပါသည္။
ဧရာဝတီ၏ ဒုတိယညသည္လည္း ပထမညထက္မေလ်ာ့ေသာအလွျဖင့္ ၾကယ္ေရာင္လေရာင္စံုစံုလင္လင္ျဖင့္ ေအးခ်မ္းလွပေနခဲ့သည္။ ေကာင္းကင္တခြင္လံုး ၾကယ္ေတြျပိဳဆင္းမတတ္ အိက်ေနေသာ ည၏အလွကို ဧရာဝတီတြင္သာ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သည္။

ပ်ဴႏိုင္ငံ တေကာင္းျမိဳ႔
ခရီးစဥ္၏ တတိယေန႔တြင္ တေကာင္းျမိဳ႔ေဟာင္းသို႔ မနက္စာစားျပီးခ်ိန္တြင္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ရာဇဝင္ထဲက ျမိဳ႔တေကာင္းသည္ ကမ္းေပၚစတက္ခ်ိန္မွအစျပဳကာ ကၽြန္မတို႔ ခရီးသြားဧည္႔သည္မ်ားကို ထူးျခားစြာ ဧည္႔ဝတ္ျပဳခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ ေရာက္ခဲ့ဘူးေသာ ဆိပ္ကမ္း ကမ္းနားမ်ားတြင္ တေကာင္းဆိပ္ကမ္းသည္ တမူထူးျခား၏။ ကမ္းနားတေလွ်ာက္လံုး အမိႈက္မ်ားျဖင့္ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနသည္။ ကမ္းနားမွ တက္လာရာလမ္းတြင္ သစ္ပံုတခ်ိဳ႔ကိုေတြ႔သည္။ ဖမ္းဆီးထားေသာသစ္မ်ားကို ကမ္းနားတြင္ပံုထားျခင္းျဖစ္ျပီး မလွမ္းမကမ္းတြင္ အမိႈက္မ်ားကို မီးရိႈ႔ထားေသာ မီးပံုတခ်ိဳ႔ကိုေတြ႔သည္။
တေကာင္းျမိဳ႔အဝင္၌ နတ္ကြန္းၾကီးတစ္ခုကို ခမ္းနားစြာေတြ႔ရသည္။

အဆိုပါနတ္ကြန္းတြင္ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားမ်ားၾကည္႔ရႈႏိုင္ရန္ နတ္ပြဲမ်ား စီစဥ္ေပးေလ့ရွိသည္ဟု သိရသည္။ နန္းကြန္း၏အေရွ႔တည္႔တည္႔တြင္ ေစတီငယ္ တစ္ဆူရွိျပီး အဆိုပါေစတီငယ္ႏွင့္ နတ္ကြန္းကို အမိႈက္ပံုတစ္ခုက ျခားထားပံုကလည္း တမူထူးေနခဲ့သည္။
ထိုနတ္ကြန္းမွလြန္ေသာ္ ဥတၱရ ယဥ္စြန္းတန္း ( ေျမာက္ယဥ္စြန္းတန္း ေခၚ ေျမာက္လတၱီက်ဳ မ်ဥ္း) ၂၃ံ ၃၀' ၀၀" ျဖတ္သန္းသြားရာေနရာသို႔ေရာက္သည္။
ဥတၱရ ယဥ္စြန္းတန္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ခ်င္းျပည္နယ္ တီးတိန္ၿမိဳ႕ ရွမ္းျပည္နယ္ ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေပၚရွိ တေကာင္းၿမိဳ႕တို႔ကို ျဖတ္သန္းသြားေသာမ်ဥ္းျဖစ္သည္။

ဥတၱရ ယဥ္စြန္းတန္း ျဖတ္သန္းသြားေသာ အမွတ္အသား ကဗၼည္းတိုင္၏အေနာက္တည္႔တည္႔တြင္ သစ္ပင္မ်ားဖံုးလႊမ္းေနေသာ ၿပိဳက်ပ်က္စီးေနသည္႔ ပထမ တေကာင္းၿမိဳ႕ေဟာင္း၏ၿမိဳ႕႐ိုးကိုေတြ႕ရသည္။ ပထမ တေကာင္းၿမိဳ႕ေဟာင္း၏ အစိတ္အပိုင္းတခ်ိဳ႔မွာ ဧရာဝတီ ျမစ္ေအာက္ကိုေရာက္ေနခဲ့ၿပီး ဒုတိယတေကာင္း တတိယ တေကာင္း ၿမိဳ႕႐ိုးမ်ားကို အုတ္ပံုမ်ားအျဖစ္ ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရသည္။
ထိုမွလြန္ေသာ္ တေကာင္းေစ်းသို႔ေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။ တေကာင္းေစ်းထဲတြင္ ေျမပဲ ေျပာင္း ႏွမ္း ပဲမ်ိဳးစံု မ်ိဳးေစ့မ်ားကို အမ်ားအျပားေတြ႔ရသည္။ တေကာင္းျမိဳ႔ႏွင္းအနီးအဝိုက္ရွိ ရြာမ်ားမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးျဖင့္ အသက္ေမြးၾကသည္႔ရြာမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဧရာဝတီ၏ အေရွ႔ဘက္ကမ္း အေနာက္ဘက္ကမ္း တေလွ်ာက္လံုး စိုက္ခင္းမ်ားျဖင့္ စိမ္းစိုေန၏။ ဧရာဝတီျမစ္ေပၚရွိ ေသာင္ကၽြန္မ်ားတြင္လည္း စိုက္ခင္းမ်ားကို မ်က္စိတဆံုးေတြ႔ခဲ့ရသည္။

တေကာင္းျမိဳ႔ရွိ ေလးမ်က္ႏွာဘုရားကိုေရာက္ေသာ္ ေလးမ်က္ႏွာဘုရားၾကီး၏ သမိုင္းႏွင့္အတူ မူလေရွးေဟာင္း ဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို အသစ္ျပန္လည္မြမ္းမံထားေသာ အသြင္သစ္လက္ရာသစ္ျဖင့္ ႏွေျမာစရာ ေတြ႔ရျပန္၏။
ေရွးေဟာင္းရုပ္ပြားေတာ္ၾကီး၏ သမိုင္းအေမြအႏွစ္အျဖစ္ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္က တူးေဖာ္ေတြ႔ရွိထားေသာ ဓါတ္ပံုမ်ားကိုသာ ထူးထူးျခားျခား ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သည္။
တေကာင္းယဥ္ေက်းမႈျပတိုက္ကိုေတာ့ တခမ္းတနားေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ျပတိုက္မွ ဝန္ထမ္းမ်ားလည္း ပ်ဴငွာလွသည္။ ျပတိုက္အတြင္းတြင္ ပ်ဴေခတ္တြင္ တူးေဖာ္ရရွိခဲ့ေသာ အိုးျခမ္းပဲ့ အနည္းငယ္ ဒဂါၤျပားတခ်ိဳ႔ႏွင့္ သံခ်က္ဖိုၾကီးကို ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ေတြ႔ရွိထားေသာ အျခားေသာ သမိုင္းဝင္ ေရွးေဟာင္းျပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ျပသထားခဲ့သည္။

တေကာင္းျမိဳ႔မွ ဆက္လက္စုန္ဆင္းၾကရာ လမ္းတလ်ာက္တြင္ ဝါးေဖာင္မ်ား ေမ်ာလာသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ျမစ္တေၾကာတြင္ ေသာင္ျပင္ေဖြးေဖြးမ်ားကို ရႈမဆံုးေအာင္ျမင္ေတြ႔ရသည္။
သေဘာၤငယ္မွာ ေသာင္မ်ားကိုေရွာင္ကာ ေကြ႔ကာဝိုက္ကာ ခရီးဆက္ရ၏။ ျမစ္ကို တည္႔တည္႔ စုန္ဆင္းရန္ ေသာင္ျပင္မ်ားက တားဆီးထားသျဖင့္ ေရေၾကာင္းခရီးမွာ မူလေရမိုင္ထက္ပိုရွည္လ်ားခဲ့သည္။
ေန႔လည္ပိုင္းတြင္ ဧရာဝတီျမစ္၏ တတိယ ျမစ္က်ဥ္းကို စျဖတ္ခဲ့သည္။ တတိယျမစ္က်ဥ္းသည္လည္း ဒုတိယျမစ္က်ဥ္းကဲ့သို႔ လွပေသာ ေတာေတာင္သဘာဝအလွမ်ားျဖင့္ျပည္႔ႏွက္ေနသည္။ ၃၇ မိုင္ရွည္လ်ားေသာ တတိယျမစ္က်ဥ္းသည္ မလယ္ရြာတြင္ စတင္ျပီး ေက်ာက္ေျမာင္းျမိဳ႔တြင္ အဆံုးသတ္သည္။

တတိယျမစ္က်ဥ္းကိုဝင္ျပီး မၾကာမီ သပိတ္က်င္းျမိဳ႔ကို လွမ္းျမင္ရသည္။ သပိတ္က်င္းမွတဆင့္ မိုးကုတ္သို႔ ကားလမ္းေပါက္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအတြက္ သီးျခားခြင့္ျပဳမိန္႔ရမွသာ မိုးကုတ္သို႔ ခရီးဆက္ႏိုင္သည္ဟု သိရသည္။
အညာသီဟေတာဘုရား
သပိတ္က်ဥ္းျမိဳ႔ကိုျဖတ္ျပီးေနာက္ စဥ္႔ကူးမင္းထီးနန္းက်ရာ အညာသီဟေတာ ဘုရားသို႔ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ သီဟေတာဘုရားသည္ ဧရာဝတီျမစ္၏ အလယ္တည္႔တည္႔တြင္ရွိျပီး ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ လူသိမ်ား စည္ကားလာသည္ဟု ဆိုၾကသည္။

အေလာင္းစည္သူမင္းၾကီး၏ ေကာင္းမႈေတာ္ျဖစ္ေသာ သီဟေတာဘုရားသည္လည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေခတ္ေဟာင္းသမိုင္း ေခတ္သစ္သမိုင္းမ်ားႏွင့္ ျပည္႔ႏွက္ေနခဲ့သည္။ သီဟေတာဘုရားကို ေခတ္အဆက္ဆက္က ျပဳျပင္မြမ္းမံခဲ့ၾကေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အၾကီးအကဲမ်ား၏ ထူးေထြဆန္းျပားလွေသာ အလွဴဒါနမ်ားကို ဘုရားေဂါပကတစ္ဦးထံမွ အခ်ိန္တစ္နာရီနီးပါး ၾကားသိခြင့္ရခဲ့သည္။
အညာသီဟေတာ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚတြင္ ဧရာမေက်ာက္ျပင္ၾကီးမ်ားႏွင့္ သနပ္ခါးတံုးမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ရသည္။ ဧရာမေက်ာက္ျပင္ၾကီးအနားတြင္ ေက်ာက္ျပင္ၾကီးမ်ားအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကေသာအခါ မတူညီေသာ ရႈေထာင့္မ်ားမွ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားေပးၾကသည္ကို ၾကားသိရ၏။

မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္ ဘုရားဖူးသူမ်ားသနပ္ခါးေသြးရန္ ရင္ျပင္ေပၚတြင္ထားရွိေသာ ေက်ာက္ျပင္မ်ားမွာ တခ်ိန္တခါဆီက ျမန္မာရဲမက္မ်ား ဓါးလွံမ်ားေသြးေသာ ေက်ာက္ျပင္ၾကီးလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ဆင္ျခင္သံုးသတ္ၾကသည္။ မွန္သည္ မွားသည္ တုတ္ထမ္းဓါးထမ္းျငင္းစရာမရွိေသာ္လည္း ေဖာက္ထြက္ စဥ္းစားျခင္းျဖင့္ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးျခင္းမည္ေပသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ အဆိုပါ ေက်ာက္ျပင္ၾကီးမ်ားမွာ ဘုရားဖူးသူမ်ားအတြက္ အလြန္အဆင္ေျပလွ၏။ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးမ်ားမွာလည္း သင္းပ်ံံေမႊးၾကိဳင္လွသည္။ တေပါင္းလ ဘုရားပြဲေတာ္ကာလမ်ားတြင္ ဘုရားဖူးလာၾကေသာ ပရိတ္သတ္အေပါင္းတို႔သည္ ျမစ္ကမ္းနဖူးတြင္ ေရခ်ိဳးကာ ဘုရားရင္ျပင္ရွိ ေက်ာက္ျပင္ၾကီးမ်ားတြင္ သနပ္ခါးလိမ္းေလ့ရွိၾကသည္ဟုဆိုၾကသည္။

သီဟေတာဘုရားမွ စိတ္ဝင္စားဖြယ္အခ်က္မွာ ဘုရားတည္စဥ္က ဌာပနာအျဖစ္ သိၾကားမင္းဆက္သခဲ့သည္႔ သရခံဘုရားဆင္းတုေတာ္ငယ္ေလးကို မႏၱေလးျမိဳ႔တြင္ လံုျခံဳစြာ သိမ္းဆည္းထားျပီး တေပါင္းလ ဘုရားပြဲေတာ္ရက္နီးမွ ျပန္လည္ပင့္ေဆာင္ အပူေဇာ္ခံျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
သီဟေတာဘုရားေပၚမွ လွမ္းျမင္ရေသာ ဧရာဝတီသည္လည္း မရိုးႏိုင္ေအာင္လွပါေပ၏
ထိုမွတဖန္ စုန္ဆင္းၾကေသာ္ မအူရြာကိုျဖတ္ျပီး ဧရာဝတီတံတား (ရတနာသိဃၤ) ကို ခပ္ျပျပ ျမင္ရေသာ ေက်ာက္ေျမာင္း အနီးတြင္ တညတာ ရပ္နားခဲ့ၾကသည္။

ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး ဧရာဝတီ၏ သမိုင္း ဧရာဝတီ၏ ပံုျပင္တို႔ကား ေျပာမကုန္ ေဆြးေႏြးမကုန္ ေအာင္ မ်ားျပားလွ၏။ အဂၤလိပ္ျမန္မာ တတိယ က်ဴးေက်ာ္စစ္ မွသည္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္၏ အနိဌာရံုမ်ားအဆံုး ဧရာဝတီသည္ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီးေနရာမွ ဖန္တရာေတေအာင္ ပါဝင္ခဲ့သူ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီးလည္း ျဖစ္ခဲ့၏။
ကမၻာေက်ာ္ ဝတၳဳမ်ားတြင္လည္း ဧရာဝတီ ႏွင့္ မႏၱေလး ဗန္းေမာ္ ရွိန္းမကား မိုးတား ကသာ စစ္ကိုင္း မင္းကြန္းျမိဳ႔မ်ားကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာေတြ႔ျမင္ရသည္။ ကမၻာေက်ာ္ေအာင္ သမိုင္းတြင္ခဲ့သည္႔ဧရာဝတီသည္ သူစီးဆင္းရာ လမ္းတေလ်ာက္လံုးတြင္မတူညီေသာ သမိုင္းအေမြအႏွစ္မ်ားကို ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ေသးသည္။

ကၽြန္မတို႔က သမိုင္းေျခရာေကာက္သူမ်ားဟု မဟုတ္ပါ။ ထိုသမိုင္းမ်ား ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ျမင္ခြင့္ၾကားခြင့္ရေသာ သာမာန္ ခရီးသြားတစ္ဦးသာျဖစ္ျပီး သမိုင္းစာအုပ္မ်ားဆီက ေျပာျပခဲ့ေသာ ပံုျပင္မ်ားကို လက္ေတြ႔က်က် ျမင္ေတြ႔ခြင့္ကိုသာရခဲ့ပါသည္။

 ေတြးစရာ ေငးစရာ ဧရာနဒီ
ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ျမစ္ဧရာတြင္းက ဘဝေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ႔ရသလို ျမစ္ရဲ႔ အေရွ႔ဘက္ကမ္း အေနာက္ဘက္ကမ္းဆီမွ သစ္ေတာမ်ားနဲ႔ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ သတၱဳစက္ရံုမ်ားကိုပါ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရပါသည္။ ဝါးေဖာင္မ်ား ခရီးသည္တင္သေဘၤာ ကုန္တင္သေဘာၤ တြန္းသေဘၤာ သဗၼာန္မ်ားအျပင္ ကြန္တိန္နာတင္သေဘၤာတခ်ိဳ႔႕ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။
ျမစ္ကမ္းတဖက္တခ်က္စီက သစ္ေတာမ်ားနဲ႔ သစ္ထုတ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္းကေတာ့ မရိုးႏိုင္တဲ့ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ေတြလို။ ကသာျမိဳ႔အနီးမွ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးစခန္းမ်ားအားလံုး ကိုလိုနီေခတ္ကအစျပဳလို႔ နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ သစ္စခန္းေတြဟု သိရသည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာလည္း ဧရာဝတီတေၾကာ သစ္ထုတ္လုပ္မႈမ်ားရွိေနခဲ့သည္။ ျမစ္ကမ္းနဖူးတေနရာမွ ျမင္ရေသာ ေတာအုပ္တစ္ခုအတြင္း သစ္ထုတ္လုပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေတာင္ဂတံုးျဖစ္ေနတာကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

တေနရာတြင္ေတာ့ ယူကလစ္ပင္မ်ား ျပန္စိုက္ထားၾကသည္ဟုသိရသည္။ ထင္းရွဴးႏွင့္ ယူကလစ္ပင္မ်ားသည္ ေျမဆီလႊာပ်က္စီးေစသည္ဟု ၾကားဘူးနားဝရွိခဲ့သည္မို႔ စိတ္မသက္မသာျဖစ္မိရသည္။ ေဂဟ စနစ္ ပ်က္စီးျခင္းအေၾကာင္းတရားမ်ားကို ဧရာနဒီတေၾကာမွ လိွႈင္းထေနေသာ သဲေသာင္ခံုမ်ားက ကၽြန္မတို႔ထက္ ပိုသိၾကပါလိမ့္မည္။တဖန္ ျမစ္တြင္းမွ ကြန္တိန္နာသေဘၤာၾကီးေတြနဲ႔ ပါသြားတာ ဘာေတြမ်ားပါလိမ့္လို႔ ေတြးစရာ အေတြးတစနဲ႔ ရင္ေမာမိခဲ့ရသည္။

ႏြယ္ျငိမ္းရြာ အိုးလုပ္ငန္း
ခရီးစဥ္၏ စတုထၱေန႔တြင္ မနက္ေစာေစာထကာ ျမဴႏွင္းမ်ားၾကားမွ ဧရာဝတီကို စူးစမ္းမိသည္။ ျမဴႏွင္းမ်ားမကြဲေသးေသာ မနက္ခင္းမို႔ သေဘာၤအေပၚထပ္ တထပ္လံုး ႏွင္းရည္မ်ားျဖင့္ ရႊဲရႊဲစိုေနေသးသည္။
ျမဴႏွင္းမ်ားပိတ္ဆို႔ေနေသာေၾကာင့္ ေဘးပါတ္ဝန္းက်င္ကို သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ႏိုင္ေသး ေအးခ်မ္းစိုစြတ္ေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုကိုသာ ရိုးစင္းစြာေတြ႔ျမင္ရသည္။
နံနက္စာစားျပီးခ်ိန္ ႏွင္းကြဲခ်ိန္တြင္ အိုးလုပ္ငန္းျဖင့္ နာမည္ေက်ာ္ေသာ ႏြယ္ျငိမ္းရြာသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကျပန္သည္။

ပထမဆံုး ေရာက္သြားေသာ အိုးဖိုၾကီးတြင္ အိုးမ်ားဖုတ္ေနသည္ကို စတင္ေတြ႔ရွိရသည္။ ရာဝင္အိုး အလံုး ၈၀ ေက်ာ္ႏွင့္ အျခား အိုးငယ္မ်ားစြာ ဆံ႔ေသာ ဧရာမအိုးဖိုၾကီးသည္ အိမ္တစ္လံုးစာမွ် ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွသည္။ အိုးမ်ားဖုတ္ရာတြင္ ၄၈ နာရီတိတိ မီးေပးရသည္ျဖစ္ရာ ထင္းမီးထည္႔ေပးရေသာ မီးကင္းေစာင့္သူမ်ားက အလွည္႔က် တာဝန္ယူျပီး ၄၈ နာရီလံုးလံုး မ်က္္ေျခမျပတ္ေစာင့္ၾကည္႔ေနၾကရသည္။
ႏြယ္ျငိမ္းရြာတရြာလံုး အိုးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးၾကရာ ရြာလံုးကၽြတ္ ထင္းမ်ားေလွာင္ထားၾကသည္။ ထင္းေလာင္စာမ်ား ထင္းဂိုေထာင္မ်ားျဖင့္ တရြာလံုး ျပည္႔ႏွက္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးမ်ားမွလြဲကာ ေယာက္်ားမိန္းမမေရြး အရြယ္ရွိသူတိုင္း အိုးလုပ္ငန္းတြင္ ဘက္စံုက ပါဝင္အားျဖည္႔ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

စဥ္႔အိုးတစ္လံုးအတြက္ ရႊံ႔ႏွဲသည္မွအစျပဳကာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ စဥ္႔ေဆးသုတ္သည္အထိ တက္ညီလက္ညီ လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ရြာသူတဦးမွ စဥ္႔အိုးအျပင္ဘက္၌ ေဆးသုတ္ရန္ ေက်ာက္မႈန္႔မ်ားႏွင့္ ခဲကာဗြန္နိတ္တို႔ကို လက္ဗလာျဖင့္ ဇကာစစ္တိုက္ခ်ေနသည္ကို စိတ္မေကာင္းစြာေတြ႔ရသည္။ ဓါတုဆိုးေဆးမ်ား၏ အႏၱရာယ္ကို လက္လွမ္းမမီသည္ေသာ မမႈသည္ေလာ မသိရေခ်။

ႏြယ္ျငိမ္းရြာမွျပန္ထြက္ေသာ္ အတူပါလာေသာ ဂ်ာမာန္ခရီးသည္ႏွစ္ေယာက္ မ်က္စိမ်က္ႏွာမေကာင္းလွ။ တရြာလံုးမွာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ေလာင္စာမ်ားႏွင့္ အႏၱရာယ္မ်ားအေၾကာင္း ခပ္ဆဆ ေျပာလာၾကသည္။ လုပ္ငန္းခြင္ အႏၱရာယ္ကင္းေရး တကုိယ္ေရ သန္႔ရွင္းေရး အိုးအိမ္လံုျခံဳေရးတို႔အတြက္ စိုးရမ္ပူပန္ေၾကာင္းသာ တဖြဖြ ဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ မိရိုးဖလာ လုပ္ကိုင္လာၾကေသာ အိမ္တြင္းစီးပြားေရးအျဖစ္သာ ျမင္ပါေလဟု ျပန္လည္ႏွစ္သိမ့္ရ၏
ေနာက္ဆံုးေန႔ အစုန္ခရီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေန႔လည္ ၃နာရီခြဲခန္႔တြင္ မင္းကြန္းသို႔ေရာက္ခဲ့သည္။ မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ၾကီး မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းၾကီး ျမသိန္းတန္ေစတီ ႏွင့္ မင္းကြန္းအနီးပါတ္ဝန္းက်င္ကို ေနမဝင္မီ လွည္႔လည္ၾကည္႔ရႈခဲ့ၾကသည္။
မင္းကြန္းမွ ျပန္ထြက္ျပီးေနာက္ လွပေသာ ေသာင္ျပင္တခုအနီးတြင္ သေဘာၤဆိုက္ကပ္ျပီး သဲေသာင္ျပင္ ဘာဘီက်ဴး ညစာအတြက္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။

သေဘာၤယာယီဆိုက္ထားေသာ သဲေသာင္ျပင္စပ္တြင္ ေျမပဲခင္းတစ္ခင္းသာရွိျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ တဲရွည္ၾကီးတစ္လံုးကိုျမင္ရသည္။ ေနဝင္သြားျပီးမၾကာမီ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးမ်ား ဟိုတစု သည္တစု ျမင္ေတြ႔ရသည္။ မၾကာမီ ဘယ္အရပ္ဆီမွ ေရာက္လာမွန္းမသိေသာ ရြာသားမ်ား သဲေသာင္ျပင္ေပၚေရာက္လာျပီး အခ်င္းခ်င္းစပ္စုေမးျမန္းေနသံကို ၾကားရသည္။ ခပ္ရဲရဲတစ္ေယာက္က သေဘာၤေပၚတက္ၾကည္႔ရေအာင္ဟု ေဆာ္ၾသသံကိုပါၾကားရ၏။

ရြာသားမ်ား တစတစမ်ားလာခ်ိန္တြင္ သေဘာၤမန္ေနဂ်ာမွ ဆင္းသြားျပီး ရြာသားမ်ားႏွင့္စကားစျမည္ေျပာေနသည္ကို သေဘာၤေပၚမွျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေမးျမန္းရင္း သေဘာၤကို စပ္စုရန္ဟန္ျပင္ေနၾကေသာ ရြာသားမ်ားကို ျပန္လည္အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေနသည္ကို သေဘာက်စြာေတြ႔ရျပန္သည္။
သဲေသာင္ျပင္ေတြေပၚမွာ ရာသီခ်ိန္အတြင္း ဖရဲသီးစိုက္ရန္ မေကြးဘက္မွလာၾကေသာ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္သားမ်ားျဖစ္ၾကျပီး တေန႔စာအတြက္ လုပ္အားခ သံုးေထာင္စီရၾကသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဖရဲခင္းပိုင္ရွင္မွာ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ဦးျဖစ္ျပီး အဆိုပါဖရဲခင္းမွ ဖရဲသီးမ်ားကို တရုတ္ျပည္သို႔ တိုက္ရိုက္တင္ပို႔သည္ဟုသိရသည္။ ဖရဲစိုက္ခင္းတြင္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္းျဖင့္ ရြာမွာထက္ ဝင္ေငြပိုရၾကသည္ဟုသိရသည္။

ရိုးသားေသာ ရြာသားမ်ားပီပီ ေသာင္ျပင္မွ ညစာစားပြဲတြင္ အဆိုအတီးအကမ်ား ပါပါရဲ႔လားဟု စပ္စုၾကသည္။ ပြဲငတ္ေနသျဖင့္ ပြဲၾကည္႔ရန္လာၾကသည္ဟု ဘြင္းဘြင္းဆိုၾကသည္။
ထိုညက ခ်င္းတြင္းသေဘာၤမွ တည္ခင္းဧည္႔ခံေသာ ဘာဘီက်ဴးညစာကို သဲေသာင္ျပင္ေဖြးေဖြးေပၚတြင္ စားသံုးၾကျပီးေနာက္ မီးဖိုၾကီးေဘးတြင္ မီးလံႈကာ မျပီးဆံုးႏိုင္ေသာ စကားမ်ားကို ေျပာၾကျပန္သည္။
ဂ်ာမန္ဧည္႔သည္တို႔က ဝိုင္တစ္လံုးျပီးတစ္လံုးေသာက္ရင္း သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွ ဧရာဝတီရ႔ဲအလွကို အျပည္႔အဝခံစားၾကမွာ ည သန္းေခါင္အထိျဖစ္သည္။

ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာ မနက္စာ စားျပီးခ်ိန္တြင္ မႏၱေလးဆိပ္ကမ္းသို႔ေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္။
မႏၱေလးသို႔ သေဘာၤမဆိုက္မီ မႏၱေလးဘက္မွ ထြက္ခြာလာေသာ သေဘာၤတစၤစီးႏွင့္ ျမစ္ထဲတြင္ ဆံုၾကရာ အဆိုပါသေဘာၤဆီမွ မေနာ၏ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ သီခ်င္းကို ဧရာဝတီျဖစ္ထဲတြင္ ပီသစြာ ၾကားရျပန္၏။
ဧရာဝတီျမစ္ေပၚရွိ ျမိဳ႔တျမိဳ႔သို႔ ကထိန္လွည္႔ေသာ သေဘာၤျဖစ္ေၾကာင္း အနီးကပ္မွသိလိုက္ရေလရာ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္၏ ေက်ာ္ေစာျခင္းသည္ ေတာေရာ ျမိဳ႔ပါမက်န္ ဧရာဝတီျမစ္အတြင္းသို႔ပင္ သက္ဆင္းလာေခ်ျပီဟု ေကာင္းခ်ီးေပးရျပန္သည္။
မႏၱေလးေရာက္ခ်ိန္တြင္ ခ်င္းတြင္းသေဘၤာေပၚမွ ဧည္႔ဝတ္ေက်လြန္းလွေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားအားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရသည္။

ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး ေန႔ေရာညပါ ကၽြန္မတို႔ ေမးျမန္းေလသမွ် စိတ္ရွည္စြာ ေျဖၾကားေပးၾကေသာ သေဘာ္မာလိန္မွဴး သေဘာၤမန္ေနဂ်ာႏွင့္ ဝန္ထမ္းအေပါင္းတို႔ကို ေက်းဇူးစကားအခါခါဆိုရင္း လမ္းခြဲခဲ့ရသည္။
တလက္စတည္း ခ်ီးမြမ္းစကားဆိုရေသာ္ ခ်င္းတြင္းသေဘာၤမွ ေပးလာေသာဝန္ေဆာင္မႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ရွိ နာမည္ေက်ာ္စားေသာက္ဆိုင္ၾကီးမ်ားတြင္ ဝန္ေဆာင္မႈ ေလ်ာ့ရဲၾကေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားေၾကာင့္ အၾကိမ္ၾကိမ္ စိတ္ပ်က္ခဲ့ရသမွ် ဧရာဝတီခရီးတေလွ်ာက္ ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ႏွင့္ညီမွ်ေသာ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းမ်ားကို ရခဲ့သျဖင့္ သေဘာၤဝန္ထမ္းမ်ားအားလံုးကို မခ်ီးမြမ္းပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ပါ။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ဧရာဝတီ၏ သမိုင္းႏွင့္ ဧရာဝတီခရီးရွည္ၾကီးကို ခ်င္းတြင္းဒစ္စ္ကာဗာရီမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စီစဥ္ေပးေသာေၾကာင့္သာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ သိခြင့္ျမင္ခြင့္ ခံစားခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ Discovery မိသာစုဝင္မ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရပါသည္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပခဲ့ေသာ မန္ေနဂ်ာ ကိုထင္ေၾကာင့္ ဧရာဝတီခရီးစဥ္တစ္ခုလံုးျပီးျပည္႔စံုျခင္းသို႔ေရာက္ခဲ့ရပါသည္။

ႏွင္း ( မာယာ)
30 Dec 2016

ႏွင္းဖံုးေတာင္တန္းမ်ား နဲ႔ ရဲတိုက္ျမိဳ႔ေဟာင္း


ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ႏိုင္ငံဟာ တခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ယူနီယံလက္ေအာက္ခံ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ျပီး အင္မတန္ေရွးက်တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္တိုင္းမွာ ရဲတိုက္နီနီၾကီးေတြကိုေတြ႔ႏိုင္ျပီး ေရွးအက်ဆံုး ရဲတိုက္ဟာ သက္တမ္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္ သမိုင္းရွိတဲ့ မက္စ္ခိတာျမိဳ႔က ရဲတိုက္ၾကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံဟာ အာရွနဲ႔ ဥေရာပကို ခ်ိတ္ဆက္ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဘာသာစကားကေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ဘာသာစကားကိုသံုးပါတယ္ ကိုယ္ပိုင္စာေပရွိတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ စိတ္ဝင္စားစရာ ေရွးေဟာင္းသမိုင္းေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံပါ။ ႏိုင္ငံရဲ႔ လူဦးေရက ၄.၈ သန္းသာရွိပါတယ္။ လူဦးေရရဲ႔ ကိုးဆယ္ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ၾကျပီး ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းၾကပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ရွိရွိသမွ် ရဲတိုက္တိုင္းဟာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြသာျဖစ္ျပီး တႏိုင္ငံလံုးမွာ လက္ညိႈးထိုးလို႔ မလြဲေအာင္ ေတြ႔ရပါတယ္။
တကမၻာလံုးအတိုင္းအတာအရ ကမၻာေပၚမွာ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း အေရအတြက္အားျဖင့္ တတိယအမ်ားဆံုးႏိုင္ငံလို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံသံုးေငြေၾကးကို ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ လာရီလို႔ေခၚျပီး တစ္ေဒၚလာကို ၂.၇ လာရီနဲ႔ ေနရာတိုင္းမွာ အလြယ္တကူ လဲလွယ္လို႔ရပါတယ္။ ေငြလဲလွယ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို အိမ္တြင္းအေသးစား လုပ္ငန္းအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ၾကျပီး ေငြေစ်းႏႈန္းကြာဟမႈ မရွိတဲ့အတြက္ ေနရာတိုင္းမွာ စိတ္ခ်လက္ခ်လဲလွယ္လို႔ရပါတယ္။

ႏိုင္ငံရဲ႔ အဓိက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက ခရီးသြားလုပ္ငန္းျဖစ္ျပီး ႏိုင္ငံေပါင္း ၉၀ ေက်ာ္မွ ႏိုင္ငံသားမ်ားကို ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။
အလားတူပဲ ႏိုင္ငံေပါင္း ၅၀ မွာ ေနထိုင္ခြင့္ ဗီဇာ ရရွိထားျပီး အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားကိုလည္း ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ေပးထားပါေသးတယ္။ ဘရာဇီး ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္တိတိ ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ရထားပါေသးတယ္။ ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္မရတဲ့ အျခားႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ အြန္လိုင္းဗီဇာအလြယ္တကူေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါတယ္။

ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုက ခြဲထြက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံပီပီ ဆင္းရဲတဲ့ အထည္ၾကီးပ်က္ ႏိုင္ငံလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကလြဲလို႔ အျခား စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမရွိပါဘူး။ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းမွာ ဝိုင္ကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပီး ေရာင္းၾကပါတယ္။ အိမ္ေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ခ်က္တဲ့ ဝိုင္ကို က်ာက်ာလို႔ေခၚပါတယ္။ ကားသမားတိုင္းဟာ သူတို႔ကားထဲမွာ မိသားစုကခ်က္ထားတဲ့ ဝိုင္ပုလင္းေတြ အလြယ္တကူထည္႔ထားျပီး ဧည္႔ဝတ္ျပဳတတ္ၾကပါတယ္။

ျမိဳ႔တြင္းမွာေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ အိုၾကီးအိုမနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြနဲ႔ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသူေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ လူတိုင္းဟာ အလုပ္ကို ၾကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ၾကပါတယ္။ အဘိုးအို အဘြားအိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခါးကိုင္းကိုင္းနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာကို ဘဝမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ျမင္ဘူးတာပါပဲ။
ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ ေလဆိပ္ကအစျပဳလို႔ တျမိဳ႔လံုးလိုလို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ သူခိုး ခါးပိုက္ႏိႈက္မရွိဘူးလို႔ဆုိပါတယ္။ ႏိုင္ငံထဲမွာ စစ္သားအေရအတြက္မ်ားမ်ားစားစား မရွိပါဘူး ဒါေပမယ့္ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြကိုေတာ့ ေနရာမလပ္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ျမိ႔ထဲလမ္းေတြေပၚ ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြအသြားမ်ားတဲ့ေနရာေတြ ေစ်းေတြ ပန္းျခံေတြ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေတြ အပန္းေျဖစခန္းေတြမွာ ရဲဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြကို လက္ညိႈးထိုးမလြဲေအာင္ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ေနထြက္ခ်ိန္က မနက္ ရွစ္နာရီခြဲျဖစ္ျပီး ေနဝင္ခ်ိန္ဟာ ညေန ငါးနာရီ ေလးဆယ္ျဖစ္လို႔ အလုပ္ခ်ိန္ေတြကို မနက္ ဆယ္နာရီကေန ညဆယ္နာရီအထိ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။
ျမိဳ႔ထဲက လမ္းေတြေပၚေလွ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္စရာေကာင္မေလးေတြက အတင္းလိုက္ဆြဲျပီး Tour package ေတြေရာင္းၾကပါလိမ့္မယ္။ ခရီးသြားအစီအစဥ္ေတြဟာ ေစ်းႏႈန္းသင့္ေတာ္သလို ျမိဳ႔တြင္းက တကၠစီေတြအားလံုးဟာလည္း ေစ်းႏႈန္းသင့္ပါတယ္။တကၠစီသမားေတြကို ေလ့လာမိသေလာက္ လူငယ္ကားသမားေတြဟာ သက္ၾကီးပိုင္းကားသမားေတြေလာက္ ရိုးသားမႈမရွိဘူးလို႔ ထင္ျမင္ယူဆရပါတယ္။

ေလဆိပ္ကေန ငွားစီးလာတဲ့ တကၠစီသမားဟာ လူငယ္ လူနပ္ျဖစ္ျပီး ကၽြန္မတို႔ဆီက မတန္တဆ ကားခယူသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ခရီးစဥ္ေတြအတြက္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကုမၸဏီက ငွားထားတဲ့ လူငယ္ကားသမားဟာလည္း သူ႕ကုိယ္ပိုင္ကားကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းေပမယ့္ စီးပြားေရးဆန္ပါတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ အာေပါက္ေအာင္ ေစ်းဆစ္ရပါတယ္။ ျမိဳ႔ထဲက အသက္ၾကီးပိုင္း အဘိုးအိုအရြယ္ တကၠစီသမားေတြကေတာ့ ေစ်းဆစ္စရာမလိုေအာင္ကို ရိုးသားၾကျပီး ေလးလာရီ ငါးလာရီေလာက္သာ တန္ရာတန္ေၾကးေတာင္းတတ္လို႔ အားနာျပီး ကားခကို ပိုေပးျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ဒူဘိုင္းကေန ည ၈ နာရီထြက္သြားေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံရဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ တီဘလီစီကို ည ၁၂ နာရီေလာက္မွာ ေရာက္ပါတယ္။ ေလယာဥ္ထဲက ထြက္ထြက္ခ်င္း tube ထဲကိုဝင္တာနဲ႔ အႏူတ္ ၂ ဒီဂရီရွိတဲ့ ရာသီဥတုက ေအးစက္စက္ဆီးၾကိဳေနပါတယ္။
လဝက ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ ပါတ္စပို႔စာအုပ္မွာ ကၽြန္မတို႔ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ ယူေအအီးႏိုင္ငံရဲ႔ ဗီဇာကို ၾကည္႔ျပီး ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနမွာလဲ ဒီကျပန္ရင္ဘယ္ကို ဆက္သြားမွာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုေမးျပီး ဗီဇာတံုးထုေပးပါတယ္။ ဗီဇာတံုးထုျပီးတာနဲ႔ ရာသီဥတုေအးတယ္ဆိုျပီး ဝိုင္တစ္ပုလင္းစီေပးပါတယ္။
Tour Package မဝယ္ထားပဲ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္လာတဲ့အတြက္ ေလဆိပ္မွာ တကၠစီစငွားရပါတယ္။ ေလဆိပ္အျပင္မွာ အေတာ္ေအးေနတဲ့ အတြက္ အျပင္ထြက္ျပီး တကၠစီမငွားခင္ လက္အိတ္ေတြနဲ႔ ဦးထုတ္ေတြ ဝတ္ေနတုန္း တကၠစီသမားတစ္ေယာက္ အနားကိုေရာက္လာပါတယ္။ သြားမယ့္ေနရာကိုေမးလာေတာ့ သူ႔ကားက မီတာတကၠစီဟုတ္မဟုတ္ ျပန္ေမးရပါတယ္။ မီတာတကၠစီပါ စိတ္ခ်ပါဆိုလို႔ သူ႔ကားနဲ႔ ဟိုတယ္ကို သြားၾကပါတယ္။

လမ္းမွာ ပိုက္ဆံလဲဖို႔ အိတ္ခ်ိန္းတခုမွာ ကားရပ္ေပးလို႔ ေဒၚလာေတြ လဲလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံထဲမွာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ လာရီကလြဲလို႔ ႏိုင္ငံျခားေငြသံုးလို႔ မရပါဘူး။ ေလဆိပ္ကေန ဟိုတယ္ကို နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကားစီးရပါတယ္။ ည သန္းေခါင္မွ ျမိဳ႔ထဲကိုေရာက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ျမိဳ႔ထဲမွာ လူသြားလူလာမျပတ္ပါဘူး။
ကၽြန္မတို႔ ကံေကာင္းသြားတာက ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ကို ဇန္နဝါရီလ (၇) ရက္ေန႔မွာ ဆင္ႏြဲၾကတာမို႔ ကၽြန္မတို႔ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ခရစ္စမတ္ကို ၾကိဳဆိုတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
တကမၻာလံုးမွာ ဒီဇင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔ကို ခရစ္စမတ္ေန႔လို႔ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံကေတာ့ ဇန္နဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔နဲ႔ ၇ ရက္ေန႔ေတြမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲကို က်င္းပၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမိဳ႔ထဲက လမ္းမေတြမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲကိုၾကိဳဆိုတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြကို ေနရာအႏွံ႔မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ေရြးထားတဲ့ ဟိုတယ္က ၾကယ္သံုးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ပါ။ ျမိဳ႔လည္က ေအာ္ပရာေဟာက္စ္နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ကဆိုေတာ့ သြားေရးလာေရးအတြက္ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ ကားသမားက မီတာ တကၠစီလို႔ဆိုေပမယ့္ သူ႔မီတာက ကားမွာမတပ္ထားပဲ ဖုန္းက မီတာနဲ႔ မွတ္ပါတယ္။ က်သင့္ေငြကိုသူက ေဒၚလာနဲ႔တြက္ျပီး သူတို႔ေငြ လာရီ ၁၇၀ ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က တခါမွမေရာက္ဘူးေတာ့ သူေတာင္းသေလာက္ေပးမိပါတယ္။ ေလဆိပ္ကို အျပန္ခရီးမွာ တကယ္တမ္းက်သင့္ေငြက လာရီ ၄၀ ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ညၾကီးသန္းေခါင္ ေလဆိပ္အျပင္ထြက္ျပီး တရားဝင္တကၠစီကို ရွာဖို႔ ပ်င္းမိတဲ့အတြက္ ကားသမားလူလည္နဲ႔ စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ခံလိုက္ရတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။

ဟိုတယ္အခန္းခကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ခန္းတစ္ခန္းကို တရက္စာအတြက္ ၁၇၀ လာရီ ( ၆၂ ေဒၚလာေလာက္) က်ပါတယ္။ ဒီထက့္ေစ်းသက္သာတဲ့ Hotel ေတြ Hostel ေတြလည္းရွိပါတယ္။ မနက္စာကိုေတာ့ ဟိုတယ္က ေကၽြးတဲ့ ခ်ိစ္ေတြ ေပါင္မုန္႔ေတြမ်ားတဲ့ ေဒသစာေတြကိုပဲ စားရပါတယ္။
ပထမဆံုးေန႔ မနက္စာစားျပီးေတာ့ ဘာအစီအစဥ္မွ မဆြဲရေသးတဲ့အတြက္ ညက ကားသမားျပထားတဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းနဲ႔ ရဲတိုက္ၾကီးေတြဆီကို ေျခဦးလွည္႔ပါတယ္။
ဟိုတယ္ကေန ျမိဳ႔ေဟာင္းရွိရာအရပ္ကို မွန္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာပါ။ ေတာင္ကုန္း ေတာင္ေစာင္းေတြၾကားမွာ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႔မို႔ ကုန္းတက္ ကုန္းဆင္းေတြ မ်ားပါတယ္။

ေျခဦးတည္႔ရာ မွန္းေလွ်ာက္ရင္း တေနရာမွာ ကားသမားတစ္ေယာက္က လာမိတ္ဆက္ျပီး သူ႔ကားကို ငွားမယ္ဆိုရင္ တစ္နာရီကို လာရီ ၂၀ ပဲ ေပးရမယ္ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေနရာေတြသြားရမလဲေမးရင္း သူညႊန္းဆိုတဲ့ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႔ကို သံုးနာရီစာ လာရီ ငါးဆယ္နဲ႔ ေစ်းဆစ္ျပီး ငွားျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ကားငွားခသက္သာတယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ကားက အေတာ္ ေမာ္ဒယ္နိမ့္ေနတဲ့ ျပတိုက္ပို႔လို႔ရကာနီး ဆလြန္းကားေလးပါ။

Mtskheta ျမိဳ႔ေဟာင္း
တဘလီစီျမိဳ႔ထဲကေန ကီလိုမီတာ ၂၀ သာသာေလာက္ေဝးတာမို႔ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းေတာ့ မက္စ္ခိတာ ျမိဳ႔ေဟာင္းကိုေရာက္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚက ရဲတိုက္ၾကီးဆီကို ေရာက္ပါတယ္။ ရဲတိုက္ၾကီးနားကို မေရာက္ခင္မွာ ေတာင္ကုန္းထိပ္ကေန ျမစ္ႏွစ္စင္းကို စေတြ႔ပါတယ္။ ျမစ္ႏွစ္ခုဆံုရာ ေနရာဟာ ေတာင္ထိပ္ကေန စီးမိုးၾကည္႔ေတာ့ သိပ္လွပါတယ္။ ထူးျခားတာက ျမစ္တစ္စင္းက အျပာေရာင္ျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္စင္းက အစိမ္းေရာင္ပါ။ ျမစ္ႏွစ္စင္းဆံုထိေပမယ့္ ေရအေရာင္ေတြဟာ ေရာမသြားပဲ သီးသန္႔ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေဒသရဲ႔ အလွအပ လို႔ ဆိုလို႔ရတဲ့ ျမစ္ႏွစ္စင္းကေတာ့ Mtkvari နဲ႔ Aragvi ျမစ္ေတြပါပဲ။
အဲဒီေတာင္ကုန္းေလးရဲ႔ ထိပ္မွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာခန္႔က ရဲတိုက္ၾကီးရွိပါတယ္။ ရဲတိုက္ၾကီးကိုေတာ့ Jvari church လို႔ေခၚျပီး ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြ ဝတ္ျပဳသူေတြနဲ႔ အျမဲလိုလိုစည္ကားေနတတ္ပါတယ္။

မက္စ္ခိတ ျမိဳ႔ေဟာင္းဟာ သမိုင္းဝင္ ျမိဳ႔ေဟာင္းျဖစ္ျပီး ယူနက္စ္စကိုရဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ BC ၃ ရာစုကေန AD ငါးရာစုအထိ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံရဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ အျဖစ္ရွိခဲ့ပါတယ္။
ဒီျမိဳ႔ေဟာင္းေလးဟာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံနဲ႔ Orthodox Christian ေတြရဲ႔ သမိုင္းကို ေလ့လာဖို႔ ခရီးသြားေတြ စိတ္ဝင္စားၾကတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။
ေတာင္ေပၚကေန ျပန္ဆင္းျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာ အင္မတန္ ေအးခ်မ္းဆိပ္ျငိမ္လွတဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းကို ေရာက္ပါတယ္။ ျမိဳ႔တျမိဳ႔လံုးမွာ လူေနအေဆာက္အဦးအခ်ိဳ႔ရွိေပမယ့္ လူေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္မေတြ႔ရေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ျမိဳ႔ေလးထဲကို ဝင္လိုက္ေတာ့ လမ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေစ်းတန္းေလးခင္းထားတာေတြ႔ရပါတယ္။

ျခံဳထည္ ေခါင္းစြပ္ေတြ ေဒသစာ မုန္႔အခ်ိဳေတြ ဝိုင္ပူပူနဲ႔ ေကာက္ဖီဆိုင္ေလးေတြ အမွတ္တရပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ သစ္သီးဆိုင္ေလးေတြကို ခပ္ရိုးရိုး ခင္းက်င္းထားပါတယ္။ ဆိုင္ေတြရဲ႔ အခင္းအက်ဥ္းနဲ႔ ေစ်းေရာင္းေနသူေတြရဲ႔ ပံုစံက အျဖဴအမည္း ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ေနက် ေရွးဆန္တဲ့ အခင္းအက်ဥ္းေတြပါပဲ။ ေစ်းေရာင္းသူအမ်ားစုဟာ အမ်ိဳးသားမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ႏိုင္ငံသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဂၤလိပ္စကားေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာလည္း ယံုၾကည္မႈအျပည္႔ရွိျပီး သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားေျပာေနသလိုကို ေျပာၾကတာပါ။ ခက္တာက တခါတေလမွာ အေမးတျခား အေျဖတျခား ျဖစ္ေနတာေလးတစ္ခုပါပဲ။
ေစ်းတန္းေလးဆံုးသြားခ်ိန္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္က တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ရဲတိုက္ၾကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ ရဲတိုက္ၾကီးရဲ႔အတြင္းပိုင္း မ်က္ႏွာက်က္နံရံတခုလံုးက ေက်ာက္ဂူေက်ာက္သားကို သခင္ေယရႈပံုထုထားပါတယ္။ Samtavro လို႔ေခၚတဲ့ ဒီ Orthodox church ကို ေလးရာစုမွာ Mirian ဘုရင္ (၃) က တည္ေဆာက္ခဲ့ျပီး ၁၁ ရာစုမွာ ေဂ်ာ့ဘုရင္ (၁) က ျပန္လည္ျပဳျပင္တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ဒီဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကေတာ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ပါတယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုး ဘုရားေက်ာင္းထဲဝင္ရင္ ဗလာထမီလို အနက္ေရာင္ ပိတ္ကို ခါးမွာ ပါတ္ခ်ည္ျပီးမွ ဝင္ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ားကေတာ့ ဦးထုပ္ေတြ ခၽြတ္ျပီးမွ ဝင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာလည္း ဆရာေတာ္တပါးက လွည္႔ပါတ္ၾကည္႔ရႈေနျပီး စည္းကမ္းမလိုက္နာသူေတြကို လိုက္သတိေပးေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီျမိဳ႔ေဟာင္းဟာ ေစ်းတန္းေလးနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းကလြဲလို႔ အျခားေနရာေတြမွာ လူရယ္လို႔ မရွိသေလာက္ နည္းပါးလွပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔ျပီး လူေနမရွိသေလာက္နည္းတဲ့ ျမိဳ႔ရဲ႔ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးကို ေရွးေဟာင္းေရာမ ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲမွာပဲ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။

Mtskheta ျမိဳ႔ကျပန္ေတာ့ တီဘလီစီျမိဳ႔က တီဘလီစီေမာလ္ကိုဝင္ျပီး ေစ်းဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမိဳ႔ရဲ႔ အၾကီးဆံုးေမာလ္ျဖစ္သလို ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္နဲ႔လည္း တိုက္ဆိုင္ေနေတာ့ ေမာလ္မွာ စည္ကားေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္က နာမည္ၾကီးတံဆိပ္ေတာ္ေတ္ာမ်ားမ်ားကိုေတြ႔ရျပီး ဒူဘိုင္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ ေစ်းအေတာ္သက္သာတာကို ေတြ႔ရလို႔ အားရပါးရ ေစ်းဝယ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ သတိတရေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာမွာ ေစ်းဝယ္ထားတဲ့ ေျပစာေတြကို စုထားျပီး ေလဆိပ္က ျပန္ထြက္ခ်ိန္မွာ ေပးထားတဲ့ အခြန္ကို ျပန္ျပီး ေတာင္းခံလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ဒါကို မသိေလေတာ့ ပစၥည္းေတြအကုန္လံုး check in လုပ္ျပီး ေျပစာေတြအားလံုး အိတ္နဲ႔ပါသြားျပီးမွ သိရလို႔ ေလဆိပ္မွာ ေစ်းဝယ္ထားတဲ့ ေျပစာေတြအတြက္ ျပန္မေတာင္းခဲ့ရပါဘူး။

ေစ်းဝယ္ျပီးေတာ့ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အေတာ္အခ်ိန္လင့္ေနတာမို႔ တခုခုစားဖို႔ ရွာရပါတယ္။ ေမာလ္ထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္သာရွိျပီး လူျပည္႔ေနလို႔ အၾကာၾကီး မတ္တပ္ရပ္ျပီးစားပြဲခံုရဖို႔ ေစာင့္ရျပန္ပါတယ္။ ေဒသစာျဖစ္တဲ့ ကာခ်ာပူရီလို႔ေခၚတဲ့ ေပါင္မုန္႔အလယ္မွာ ခ်ိစ္နဲ႔ ၾကက္ဥေဖာက္ထည္႔ျပီး ဖုတ္ထားတဲ့ ေဒသစာကိုစားၾကပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံမွာ ကာခ်ာပူရီလို႔ေခၚတဲ့ ေပါင္မုန္႔ဟာ ေန႔လည္စာ ညစာအကုန္လံုးအတြက္ တမ်ိဳးတည္းေသာ စားဖြယ္လို႔ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိႏၵိယစားေသာက္ဆိုင္ေတြ ရွိတဲ့အတြက္ အစားအေသာက္ေၾကးမ်ားသူ ထမင္းမွ ထမင္းစားခ်င္သူေတြအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ အစားအေသာက္ေတြဟာ ေစ်းႏူန္းသင့္လွပါတယ္။

ေစ်းဝယ္ျပီးေတာ့ ေရွာ့ပင္းေမာလ္ကေနျပန္ထြက္ၾကပါတယ္။ မနက္က သြားခ်င္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းနဲ႔ ရဲတိုက္ၾကီးေတြဆီကို တကၠစီနဲ႔ ခရီးဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကားငွားခေစ်းႏႈန္းေတြက သင့္တင့္တာမို႔ ေစ်းဆစ္ရတာေတြ ဘာေတြ မရွိေတာ့ပဲ အဆင္ေျပေနခဲ့ပါတယ္။ ျမိဳ႔ေဟာင္းကို လည္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဝယ္လာတဲ့ အထုတ္အပိုးေတြက တပံုတပင္မို႔ အထုတ္အပိုးေတြ အမ်ားၾကီးဆြဲျပီး ေကဘယ္စီးဖို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ကိုတက္ဖို႔ ေကဘယ္စီးရတဲ့ေနရာမွာ ပန္းျခံေသးေသးေလးနဲ႔ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ျမိဳ႔ၾကီးက ေဟာင္းႏြမ္းေနတယ္ဆိုေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေရးသမားေတြဟာ မ်က္ေျခမျပတ္ အမိႈက္ေတြ သိမ္းေနတတ္တာမို႔ ျမိဳ႔ေဟာင္းၾကီးဟာ သန္႔ရွင္းေနပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္မွာ အားရပါးရ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးမွ ေကဘယ္စီးျပီး ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေကဘယ္ကားကေတာ့ ေတာင္ေပၚနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ အသြားအျပန္ွ တစ္ေယာက္ကို ငါးလာရီပဲ ေပးရပါတယ္။
ရဲတိုက္ၾကီးေတြနဲ႔ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ရုပ္တုၾကီးရွိတဲ့ ဆိုလိုလာကီ ေတာင္ကုန္းေပၚကေန တျမိဳ႔လံုးကို အေပၚစီးက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ သိပ္လွပါတယ္။
ညေန ေနမဝင္ခင္နဲ႔ ေနဝင္ျပီး စပ္ၾကားကာလေလးမွာ အလင္းအေမွာင္ ေကာင္းလြန္းတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ရခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ ရုပ္တုၾကီးကို တီဘလီစီျမိဳ႔ရဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ျပည္႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဆိုလိုလာကီ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စိုက္ထူခဲ့ပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ရုပ္တုၾကီးရဲ႔ ဘယ္ဘက္လက္မွာေတာ့ ဧည္႔သည္ေတြကို ဧည္႔ဝတ္ျပဳဖို႔ ဝိုင္ခြက္ကို ကိုင္ထားျပီး ညာဘက္လက္မွာေတာ့ ရန္သူေတြကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ ဓါးတစ္လက္ကို ကိုင္ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီေတာင္ေစာင္းေပၚကေန ရဲတိုက္ၾကီးေတြဆီကို ဆင္းသြားလို႔ရသလို ရုကၡေဗဒ ဥယ်ာဥ္ကိုလည္း သြားလို႔ရပါေသးတယ္။ ေကဘယ္လ္နဲ႔မသြားပဲ ကားလမ္းကေန တက္လို႔လည္းရပါတယ္။ ညေနေစာင္းမွာ ခရီးသြားဧည္႔သည္ေတြနဲ႔ အျမဲတမ္းစည္ကားေနတတ္ျပီး ေတာင္ေပၚကိုတက္တဲ့ ေကဘယ္ကားေတြဟာ မနက္ ၁၁ နာရီကေန ည ၁၁ နာရီအထိ ဖြင့္ထားပါတယ္။
ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းလာေတာ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းထဲမွာ ညစာစားဖို႔ အာရွစာရႏိုင္တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို ရွာရျပန္ပါတယ္။ ျမိဳ႔ေဟာင္းနဲ႔ ဟိုတယ္ နီးနီးေလးဆိုတာကို မသိေလေတာ့ ညစာစားျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ကို တကၠစီနဲ႔ျပန္မိပါတယ္။ ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေန႔လည္မယ့္ ခရီးစဥ္အတြက္ ဟိုတယ္မွာ စံုစမ္းေမးျမန္းျပီး ကားငွားရပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ မနက္စာစားျပီးတာနဲ႔ တျခားတျမိဳ႔မွာ ရွိတဲ့ ski resort ကိုသြားဖို႔ ဟိုတယ္ရွာ ခရီးစဥ္ရွာနဲ႔ လည္ဖို႔ပါတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရျပန္ပါတယ္။

ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ေနထြက္ခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီခြဲဆိုေပမယ့္ အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက မနက္ ေျခာက္နာရီေလာက္တည္းက ႏိုးေနခဲ့ပါတယ္။ တီဘလီစီမွာ ေလးညတိတိ အိပ္ခဲ့ရာမွာ တစ္ညက အပူေပးစက္အလုပ္မလုပ္လို႔ ေတာင့္တင္းေအာင္ေအးတဲ့ၾကားက ဂြမ္းေစာင္ ၂ ထပ္နဲ႔ မနည္းအိပ္ရပါတယ္။ ေနာက္ညေတြက်ေတာ့ အပူေပးစက္က အပူလြန္ျပီး လူေတြလည္း ဘာဘီက်ဴးမျဖစ္ရံုတမည္မို႔ Heater ကို ဟိုကလိသည္ကလိနဲ႔ အပူခ်ိန္တင္လိုက္ခ်လိုက္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနရျပန္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အေတြ႔အၾကံဳသစ္တစ္မ်ိဳးပါပဲ။

Gudauri
ေဆာင္းတြင္းကာလမွာ Gudauri ski resort ဟာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာမွာ နာမည္ၾကီးပါတယ္။ ဒီေရခဲေတာင္ အပန္းေျဖစခန္းကို ဒီဇင္ဘာလကေန ဧျပီလေလာက္အထိ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ေဒသခံေတြေရာ ခရီးသြားဧည္႕သည္ေတြပါ က်ိတ္က်ိတ္တိုးေအာင္ စည္တဲ့ ski resort မို႔ ခရီးသြားကုမၸဏီတစ္ခုကေန ကားငွားျပီး ဂူဒါဝီကို မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ စထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ျမိဳ႔ေတာ္ တီဘလီစီကေန ဂူဒါဝီကို ၈၈ ကီလိုမီတာေဝးျပီး ေတာင္တက္လမ္းကို ႏွစ္နာရီေလာက္ေမာင္းရပါတယ္။ ကားလမ္းေတြဟာ ႏွင္းခဲေတြအရည္ေပ်ာ္ေနေတာ့ မိုးတြင္းလမ္းေတြလို အဆင္မေျပလွပါဘူး။

လမ္းတေလွ်ာက္မွာ လမ္းေဘးဝဲယာက ျမိဳ႔ေတြ ရြာေတြအားလံုး ႏွင္းခဲေတြနဲ႔ ဖံုးေနတာကိုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္ ႏွင္းခဲလြင္ျပင္ ႏွင္းခဲခ်ိဳင့္ဝွမ္း ႏွင္းခဲေတြပိတ္ေနတဲ့ ေရခဲျမစ္ေတြ ႏွင္းလႊာေတြပိေနတဲ့ အိမ္ေတြ တံတားေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ ပထမအစီအစဥ္အရ ဂူဒါဝီ ေရခဲေတာင္ အပန္းေျဖစခန္းရွိတဲ့ျမိဳ႔ေလးမွာ တညအိပ္ဖို႔ဆိုျပီး ဟိုတယ္ကေန check out လုပ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ ပိတ္ရက္မို႔ ဟိုတယ္ေတြအားလံုး အခန္းေတြျပည္႔ေနတာရယ္ ေစ်းေတြ အဆမတန္မ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ တီဘလီစီကို ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရျပန္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ညအိပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ေရခဲေနတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ျဖစ္လို႔ ညဘက္မွာ လည္စရာသြားစရာေနရာမရွိသလို ျမိဳ႔ေတာ္မွာလို တကၠစီကားငွားဖို႔လည္း မလြယ္ပါဘူး။

ကားက အသြားတစ္ေၾကာင္းတည္းကို ၁၈၀ လာရီနဲ႔ လိုက္လာေပမယ့္ အျပန္အတြက္ပါဆိုေတာ့ ၂၈၀ နဲ႔ သေဘာတူပါတယ္။ လာရီ၂၈၀ဆိုေတာ့ ေဒၚလာ တစ္ရာစြန္းစြန္းက်တယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ လိုအပ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္တခ်ိဳ႔ကိုယူျပီး ေရခဲေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပင္လယ္မ်က္ႏွာျပင္အထက္ မီတာ ၂၇၅၀ ျမင့္တဲ့ေရခဲေတာင္ေပၚကို မွန္အလံုပိတ္ ေကဘယ္ကားေလးေတြနဲ႔ တဆင့္ျပီးတဆင့္တက္ရပါတယ္။ စကိတ္စီးမယ့္သူေတြက စကိတ္ေတြ လက္ကိုင္တုတ္ေတြပါေတာ့ အလံုပိတ္ေကဘယ္ကားစီးလို႔မရပါဘူး။

စကိတ္စီးသူေတြအတြက္ ျခားရဟတ္ေတြလို ဟင္းလင္းဖြင့္ ေကဘယ္ကားေတြရွိပါတယ္။
ဒါကို သတိမထားမိပဲ လက္မွတ္ဝယ္ျပီးတာနဲ႔ စကိတ္သမားေတြ တန္းစီေနတဲ့ ေနာက္ကေန တိုးျပီးလိုက္သြားေတာ့ မီတာ ၂၇၀၀ ေက်ာ္ကို အဆင့္ဆင့္တက္ရတဲ့ ဟင္းလင္းပြင့္ ေကဘယ္ေပၚမွာ အသည္းတထိတ္ထိတ္နဲ႔ ပါသြားခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ေပၚအတက္မွာ ေရခဲေငြ႔ပါတဲ့ ေလျပင္းေတြတိုက္ျပီး ေကဘယ္ကားေလးက ယိမ္းထိုးေနခဲ့ပါတယ္။ ေရခဲျပင္ ေရခဲေတာင္ေတြကို ငံုံမၾကည္႔ရဲခဲ့သလို ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔လည္း ဖုန္းေတြ မထုတ္ရဲပါဘူး။ ကိုယ္ေပၚပါလာတဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ ျပဳတ္မက်ဖို႔သာ ဂရုစိုက္ေနရပါတယ္။ ေျခေတြလက္ေတြ ထံုက်င္တဲ့အထိ ေအးေနေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ခဏခဏ ေကြးခ်ည္ဆန္႔ခ်ည္လုပ္ေပးရပါတယ္။ အတူပါလာတဲ့ အမေတာ္ကေတာ့ Selfie stick ထုတ္ျပီး ရသေလာက္ အေနအထားနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရွာပါတယ္။

ေတာင္ေပၚမွာေတာ့ စကိတ္စီးသူေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ စကိတ္စီးသင္ေနဆဲသူေတြအတြက္လည္း သီးသန္႔လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သင္ေပးေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ ေကဘယ္လ္စခန္းသံုးခုရွိျပီး သံုးေနရာလံုးမွာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္စီရွိပါတယ္။ ဆိုင္အတြင္းပိုင္းမွာေတာ့ အပူေပးစက္ရွိတဲ့အတြက္ သက္ေတာင့္သက္သာရွိပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္နဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ သန္႔စင္ခန္းရွိပါတယ္။ ဘိုထိုင္လည္းမဟုတ္ ေရလည္းမရွိတဲ့အတြက္ သိပ္အဆင္မေျပလွပါဘူး။ ေရခဲေတြက သန္႔စင္ခန္းထဲက ၾကမ္းျပင္ေတြမွာပါ ေနရာမလပ္ ေနရာယူထားေတာ့ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာပါ စကိတ္စီးေနရသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ သန္႔စင္ခန္းဝင္ဖို႔ တန္းစီေနတုန္းမွာ ေခါင္မိုးေပၚက တစ္ေပေလာက္ထူတဲ့ ႏွင္းခဲၾကီးဝုန္းကနဲ ျပိဳက်လာလို႔ ေဘးလြတ္ရာကို ထြက္ေျပးရပါေသးတယ္။

စားေသာက္ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္မို႔ က်ိတ္က်ိတ္တိုးေအာင္စည္ေနျပီး ထိုင္စရာ ေနရာတေနရာရဖို႔ အေတာ္ၾကီး ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ ေန႔လည္စာစားဖို႔ ေဒသစာ အာခ်ာပူရီမွာေတာ့ တစ္နာရီေစာင့္ရမယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေကာ္ဖီ ဝိုင္ပူပူနဲ႔ ေဒသထြက္သစ္သီးဝိုင္ေတြမွာေတာ့ သိပ္ေစာင့္စရာမလိုပါဘူး။ ေဒသထြက္ သစ္သီးမ်ိဳးစံုကိုု ပုလင္းၾကီးေတြနဲ႔ အစီအရီထည္႔ျပီး ဝိုင္ေဖာက္ထားတာေတြ႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အိမ္ေတြမွာ သရက္ခ်ဥ္တို႔ ကတက္ခ်ဥ္တို႔ အိုးေတြနဲ႔ ထည္႔တည္တာကို ျပန္ျမင္ေယာင္္မိပါတယ္။

ေတာင္ေပၚအပန္းေျဖစခန္းမွာ ကေလးေတြကို စြပ္ဖားလွည္းလို ေရခဲျပင္သံုး လွည္းေလးေတြနဲ႔ ထည္႔ျပီး ဆြဲသြားၾကတာလည္းေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာင္ေအာက္ကေန ေကဘယ္လ္နဲ႔တက္လာျပီး ေတာင္ေစာင္းေတြတေလ်ာက္ စကိတ္နဲ႔ ဆင္းသြားသူေတြ အနီးအနားက ေတာင္ေစာင္းေလးေတြမွာပဲ လွည္႔ျပီး စကိတ္စီးေနသူေတြနဲ႔ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးက စည္ကားေနခဲ့ပါတယ္။ ေကဘယ္လ္လက္မွတ္ကလည္း အသြားအျပန္ကိုမွ ၁၀ လာရီပဲ က်တာမို႔ ဆင္းခ်ည္တက္ခ်ည္ စကိတ္စီးသူေတြအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ စကိတ္မစီးပဲ အလည္သက္သက္ေရာက္သြားသူေတြကေတာ့ ေတာင္ေပၚမွာ ေနရာစံုေအာင္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့ အလုပ္ပဲ ရွိပါတယ္။

ေကာ္ဖီေသာက္ ေနရာအႏွံ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ ေရခဲျပင္ေပၚမွာ စိတ္တိုင္းက် ကစားလို႔ဝမွ အလံုပိတ္ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ ေတာင္ေအာက္က စခန္းကို ျပန္ဆင္းၾကပါတယ္။ မွန္အလံုပိတ္ေကဘယ္ကားနဲ႔ ျပန္ဆင္းေတာ့ အဆင္းလမ္းတေလွ်ာက္လံုးစိတ္တိုင္းက် ဓါတ္ပံုရိုက္ခြင့္ရပါတယ္။ ေလကာမိုးကာ လံုလံုျခံဳျခံဳမို႔ ေရခဲေတာင္ေတြရဲ႔ အလွအပနဲ႔ ေတာင္ေစာင္း ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္မွာ စကိတ္စီးေနသူေတြကိုအေပၚစီးက ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းဟာ ရႈမဆံုးေအာင္ကို လွပပါတယ္။ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကို ေကဘယ္လ္ကားစီးတာ ဆယ္မိနစ္နီးပါးေလာက္ၾကာပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္က စခန္းကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြအားကစားပစၥည္းဆိုင္ေတြ ေတာင္ေအာက္မွာပဲ စကိတ္စီးေနသူေတြနဲ႔ ပိုျပီးစည္ကားေနပါတယ္။ ေရခဲျပင္မွာစီးဖို႔ ဒလက္ေတြတပ္ထားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ၾကီးကို ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ တပါတ္ဝင္စီးခဲ့ၾကပါတယ္။ သူကေတာ့ တပါတ္စီးခ လာရီ ၅၀ ေပးရပါတယ္။ ေရခဲျပင္ တာင္ေစာင္းေတြေပၚမွာ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းႏိုင္ရင္ ကိုယ္တိုင္ေမာင္း မေမာင္းတတ္ရင္ ေမာင္းေပးသူေတြရွိပါတယ္။
ညေနငါးနာရီေလာက္မွာ ေတာင္ေပၚစခန္းကေန ျမိဳ႔ေတာ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။

တီဘီလီစီကေန ေရခဲေတာင္ေပၚကိုသြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းကားလမ္းနဲ႔အျပိဳင္ စီးေနတဲ့ Aragvi ျမစ္ကို လမ္းတေလွ်ာက္မွာပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္လံုးေရေတြခဲေနေတာ့ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ စီးေနတဲ့ ျမစ္ေရကိုေတာင္မေတြ႔ရပါဘူး။ ႏွင္းေတြ အထပ္ထပ္ဖံုးေနတဲ့ ေတာရယ္ ေတာင္ရယ္ ျမစ္ရယ္ လမ္းေဘးက ျမိဳ႔ေလးေတြ အိမ္ေလးေတြရယ္ကို ျဖတ္ျပီးျပန္ရတဲ့ လမ္းမွာ ဆန္းၾကယ္လြန္းတဲ့ သဘာဝအလွေတြကို ေငးမဆံုးေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။

လမ္းတဝက္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ Daba spring ကိုေရာက္ပါတယ္။ ေရခဲေတာင္ေပၚက စီးလာတဲ့ ေရကို ပိုက္နဲ႔သြယ္ျပီး ဘံုပိုင္ေရပိုက္ေလး ႏွစ္ခုလုပ္ေပးထားတဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ဘံုပိုင္ေလးပါ။ ကားေတြရပ္ျပီး ေရပိုက္က စီးက်ေနတဲ့ ေရေတြကို ေသာက္ၾကသလို ပံုးေတြနဲ႔ ထည္႔ျပီး ႏိုင္သေလာက္ သယ္ၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ ႏွင္းေတာင္ေပၚကစီးလာတဲ့ ေရခဲေရဟာ သန္႔ရွင္း လတ္ဆတ္တဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ကြာလတီကိုမီတယ္လို႔ ေရးထားလို႔ လက္ခုပ္နဲ႔ေရခံျပီး ေသာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ Daba Spring က ေသာက္ေရဟာ ေအးစိမ့္ျပီး ကြာလတီေကာင္းတဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ရဲ႔ အရသာကို မီပါတယ္။

အဲဒီေနရာမွာပဲ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ထူးဆန္းစြာေတြ႔ရပါတယ္။ ၂၀၀၈ ကျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ရုရွား ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ဘာဂ်ိဳမီေဒသမွာ သစ္ေတာျပဳန္းတီးမႈနဲ႔ ေဂဟစနစ္ပ်က္ျပားမႈေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြားျဖစ္ခဲ့ျပီး သစ္ေတာဧရိယာ ဟက္တာဧက ၇၀၀ ေက်ာ္ ပ်က္စီးခဲ့တယ္။ ၂၀၁၃ မွာ ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ေတြကို အစားထိုးဖို႔ သစ္ပင္တခ်ိဳ႔ ျပန္စိုက္ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း UNDP ရဲ႔အကူအညီနဲ႔ ေဒသခံေတြကပါ သဘာဝ ပါတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး လုပ္ငန္းေတြကို အားတက္သေရာ ကူညီၾကေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။
ဒုတိယေန႔က ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ check in ျပန္ဝင္ျပီး ျမိဳ႔ထဲမွာ မေရာက္ေသးတဲ့ ေနရာေတြကို လည္ဖို႔ အျပင္ျပန္ထြက္ၾကပါတယ္။ ျမိဳ႕လည္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ခရစ္စမတ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနတဲ့ မိသားစုေတြကို လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ႔ရတဲ့ ညတညပါပဲ။ ေဒသခံေတြဟာ ခရစ္စမတ္ပြဲကို ပါလီမန္ေဟာက္စ္ေရွ႔မွာ စည္စည္ကားကား ဆင္ႏႊဲေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လည္း ညဆို သန္းေခါင္ေက်ာ္တဲ့အထိ စည္ကားေနတဲ့ျမိဳ႔ လံုျခံဳေအးခ်မ္းတဲ့ျမိဳ႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ အိပ္ခ်ိန္ကလြဲလို႔ ျမိဳ႔ထဲက လမ္းမေတြေပၚမွာ လည္ေနျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။
ထူးျခားတာေလးတစ္ခုကေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာသူ အသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးေတြဟာ မိတ္ကပ္လိမ္းတာနည္းျပီး မိတ္ကပ္လိမ္းသူတခ်ိဳ႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာကို အညိဳေရာင္သမ္းေစတဲ့ မိတ္ကပ္ေတြကို လိမ္းထားၾကပါတယ္။
ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံမွာ လည္စရာ ၾကည္႔စရာ သဘာဝအလွေတြ သမိုင္းဝင္ ေနရာေတြမ်ားလြန္းေတာ့ ဒုတိယေန႔ညမွာလည္း ေနာက္တေန႔လည္ရမယ့္ ေနရာကို ေရြးရျပန္ပါတယ္။ ဝိုင္ထုတ္လုပ္တဲ့ ေဒသက စိုက္ခင္းေတြ သမိုင္းဝင္ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႔ေတြ Underground river ေတြအပါအဝင္ လည္စရာေနရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ ေနာက္တစ္ရက္အတြက္ကိုလည္း ေရခဲေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ကို ထပ္ေရြးခဲ့ပါတယ္။

တတိယေန႔ ခရီးစဥ္ကေတာ့ ဘာဂ်ိဳမီ ( Borjomi)ဆိုတဲ့ ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ ဘာကူရီယာနီ ( Bakuriani)ဆိုတဲ့ ေရခဲေတာင္ အပန္းေျဖစခန္းျမိဳ႔ေလးပါပဲ။ တီဘလီီစီကေန ၁၈၄ ကီလိုမီတာေဝးျပီး ေတာင္ေပၚလမ္းမို႔ သံုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေမာင္းရပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ကားခကေတာ့ ၂၂၀ လာရီပဲ ေပးရပါတယ္။ ႏွင္းေတြပိုထူ ပိုေအးျပီး လမ္းပိုဆိုးပါတယ္။ လမ္းဆိုးတယ္ဆိုတာက ႏွင္းခဲ ေရခဲေတြေၾကာင့္ ခရီးမတြင္တာ လမ္းပိတ္ေနတာေတြကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ဘာဂ်ိဳမီမွာ မီးရထားဘူတာရံုေလးတစ္ခုရွိျပီး ဘာဂ်ိဳမီကေန တီဘလီစီကို တစ္ပါတ္ကို ရထားတစ္စီးထြက္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဘူတာရံုေလးေဘးမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္က ေရေႏြးေငြ႔သံုး မီးရထားေခါင္းတြဲတစ္ခုကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဘာကူရီရာနီ အပန္းေျဖစခန္းကလည္း ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ မီတာ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ျမင့္ပါတယ္။ ပထမေန႔က သြားခဲ့တဲ့ ေနရာနဲ႔ယွဥ္ရင္ သူက ပိုျပီး အရိုင္းဆန္တယ္လို႔ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ဒီေဒသေလးမွာလည္းတစ္ႏွစ္ကို ေလးလကေန ငါးလအထိ ေရခဲေနတတ္ပါတယ္။ ႏွင္းခဲေတြဟာ ပိုၾကမ္းျပီး ပိုျပီး က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းပါတယ္။ မွန္လံုပိတ္ ေကဘယ္ကားမရွိတဲ့အတြက္ ေတာင္ေပၚကို အမိုးဖြင့္ေကဘယ္ေတြနဲ႔ပဲ တက္လို႔ရပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းႏွစ္ဆင့္လံုးကို ေကဘယ္နဲ႔ ေတာက္ေလ်ာက္တက္ျပီး ေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာင္တက္လမ္းက ပိုမတ္ေစာက္တယ္ ရာသီဥတုပိုျပင္းျပီး ေတာင္ဆင္းလမ္း ေတာင္ေစာင္းေတြဟာလည္း ပိုျပီးေစာက္မတ္တဲ့အတြက္ ဒီေနရာမွာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စကိတ္သမား အနည္းစုကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘာကူရီယာနီ ေရခဲေတာင္ စခန္းဟာ အိုလံပစ္အားကစားပြဲေတာ္ရဲ႔ စကိတ္ျပိဳင္ပြဲဝင္ေတြအတြက္ စံခ်ိန္စံညႊန္းနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ စခန္းျဖစ္လို႔ ဝါရင့္ ျပိဳင္ပြဲဝင္ေတြ လာေလ့က်င့္ၾကတာမ်ားတယ္လို႔ဆိုၾကပါတယ္။
လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြက စကိတ္စီးသူေတြ ေဘးကင္းလံုျခံဳေရးအတြက္ အထူးဂရုစိုက္ ေစာင့္ၾကည္႕ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚေရာေတာင္ေအာက္မွာပါ လံုျခံဳေရး ဝန္ထမ္းတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေတာင္ထိပ္မွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနခ်ိန္မွာ စကိတ္သမားတစ္ေယာက္နဲ႔ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြ အေျခအတင္ျဖစ္ေနတာေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြက စကိတ္သမားကို ခ်ဳပ္ျပီး စီးထားတဲ့ စကိတ္ေတြ လက္ကိုင္တုတ္ေတြ သိမ္းသြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ စကိတ္သမားဟာ အရက္မူးေနတယ္လို႔ယူဆတဲ့အတြက္ ေတာင္ေပၚကေန စကိတ္နဲ႔ ဆင္းခြင့္မျပဳတာပါ။
ေတာင္ေပၚကဆင္းျပီး ျမိဳ႔ေတာ္ကိုျပန္ေတာ့ လမ္းမွာ ေရခဲေတြဖံုးျပီး လမ္းပိတ္ေနတဲ့အတြက္ ကားေတြ ပိတ္ေနျပန္ပါတယ္။ ဒီျမိဳ႔ေလးကေတာ့ ဂူဒါရီထက္ ႏွင္းထုပိုထူပါတယ္။ ေနေရာင္သာရွိမေနဘူးဆိုရင္ အလက္စကားကို ေရာက္ေနသလိုကို ႏွင္းေတာၾကီးထဲ ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ သြားခဲ့တဲ့ ေတာင္ေပၚစခန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ ေတာင္ေျခက စကိတ္ကြင္းေတြထဲမွာ စကိတ္စီးသူေတြနဲ႔ က်ိတ္က်ိတ္တိုး စည္ကားေနတာ ထပ္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီေန႔ကေတာ့ အျပန္ခရီးဟာ ေလးနာရီေလာက္ၾကာျပီး ဟိုတယ္ကို မိုးခ်ဳပ္မွျပန္ေရာက္ျပန္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ျမိဳ႔ေဟာင္းဘက္ကိုျပန္သြားျပီး ညစာထြက္စားရင္း ျမိဳ႔ရဲ႔ ညကို မရိုးႏိုင္ေအာင္ လွည္႔ပါတ္ၾကည္႔ခဲ့ပါေသးတယ္။
ေနာက္ေန႔ညေနေလယာဥ္နဲ႔ ျပန္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေနရာေတြဆီသြားလည္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေလဆိပ္ကို ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီဆင္းရမွာမို႔ ေနထြက္လို႔ အိပ္ယာႏိုးခ်ိန္ မနက္စာစားျပီးခ်ိန္ဟာ အလိုလို ၁၀နာရီခြဲသြားတတ္တာမို႔ ေဝးေဝးလံလံ လည္မယ့္အစီအစဥ္ေတြ မဆြဲျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

စတုတၳေန႔မွာေတာ့ မနက္စာစားျပီး ရသမွ် အခ်ိန္ေတြကို တဘလီစီျမိဳ႔ေဟာင္းထဲက မသြားဘူးတဲ့ လမ္းေတြဆီ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး လည္ပါတယ္။ ျမိဳ႔ေဟာင္းက အိမ္အိုၾကီးေတြ ပန္းျခံေတြ ေတာင္ကမ္းပါးေပၚက ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္ သံုးရာ သက္တမ္းရွိတဲ့ ျပိဳလုျပိဳခင္ အိမ္အိုအိမ္ေဟာင္းေတြကို ေငးေမာရင္း ေကဘယ္ကားစီးျပီး ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႔ မိခင္ရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ထပ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္ဖက္က ေလွကားေတြကေန ဆင္းသြားရတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေတြဆီကို သြားၾကပါတယ္။ ေန႔လည္စာကို ေဂ်ာ္ဂ်ီယာေဒသစာျဖစ္တဲ့ အာခ်ာပူရီစားျပီး ဒီခရီးစဥ္ကို အဆံုးသတ္ၾကပါတယ္။

ေန႔လည္ႏွစ္နာရီမွာေတာ့ ေလဆိပ္ကို ျပန္ဆင္းရင္း ရဲတိုက္ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
ဒီခရီးစဥ္အတြက္ တီဘလီစီကို အဲမရိတ္က ဖလိုက္မရွိတဲ့အတြက္ ဖလိုင္းဒူဘိုင္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ျပီး သြားရပါတယ္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုး ( အသြားအျပန္)အပါအဝင္ ေလးညအိပ္ ငါးရက္စာ စားေသာက္ လည္ပါတ္လို႔ ကုန္က်တဲ့စရိတ္က တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ငါးရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။
ဒီကုန္က်စရိတ္ထဲမွာ ေရွာ့ပင္းေမာလ္မွာ ေစ်းဝယ္တာေတြလည္းပါပါေသးတယ္။








တကယ္လို႔ သံုးညအိပ္ ေလးရက္ခရီးသြားမယ္ဆိုရင္ ဒီထက္မက စရိတ္သက္သာႏိုင္သလို ေလးရက္အတြင္းမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လည္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔လို ကားစင္းလံုးမငွားပဲ တိုးအစီအစဥ္ေတြနဲ႔ လည္မယ္ဆိုရင္ လည္ပါတ္တဲ့စရိတ္ စရိတ္ပိုသက္သာႏိုင္ပါတယ္။ ေစ်းအေတာ္သက္သာတဲ့ ဟိုတယ္ေတြျမိဳ႔ထဲမွာ လည္းရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။
အတိုခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္သက္တမ္းရွိတဲ့ ရဲတိုက္ေတြ သမိုင္းဝင္တဲ့ ျမိဳ႔ေဟာင္းၾကီးနဲ႔ ေရခဲဖံုးေတာင္တန္း အပန္းေျဖစခန္းေတြရွိတဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာႏိုင္ငံဟာ အလြယ္တကူ သြားလည္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ အခြင့္အခါသင့္ရင္ သြားလည္သင့္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံအလိုက္ ဗီဇာ ကင္းလြတ္ခြင့္ရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ လင့္ခ္ေလးက ဒီမွာပါ။
http://georgia.travel/visa-information
( ဓါတ္ပံုေတြအားလံုးက ကိုယ္တိုင္ရိုက္ကူးထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ လြတ္လပ္စြာ မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္။)
ႏွင္း (မာယာ)
14 Jan 2017.

ဆိုေရးရွိက ဆိုရေပေရာ့မည္


ျမန္မာျပည္နဲ႔ေဝးေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ ရွိေနတုန္း….ကိုယ္အၾကာၾကီး က်င္လည္ခဲ့ဘူးတဲ့ နယ္ပယ္မို႔ ဘယ္ေတာ့မွ သံေယာဇဥ္ျပတ္မယ္မထင္ဘူးရယ္။ ခရီးသြားရွားပါးတဲ့ၾကားက ဟိုတယ္ေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ အခန္းေတြ အလုအယက္ေရာင္းခဲ့ဘူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း မေမ့ေသးဘူး။

ျမန္မာ့ခရီးသြားနဲ႔ပက္သက္ရင္ ဝဋ္နာကံနာတခုလို ယိုးဒယားကို မေက်မနပ္နဲ႔ စိတ္ေကာင္းမထားႏိုင္ေသးတာကေတာ့ မရင့္က်က္မႈရဲ႔လကၡဏာ ။ ဘယ္ေလာက္အထိ မရင့္က်က္သလဲဆို ဒီကိုေရာက္ပီးမွ ျပည္ပကို အလည္အပါတ္ခရီးသြားဖို႔ ႏိုင္ငံေရြးရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ကို အျမဲ ၾကက္ေျခခတ္ပစ္ခဲ့ဘူးတာ။

အခု ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္တာေတာ့ ေျပာင္းလဲလာတယ္ ရင့္က်က္ခ်ိန္တန္ေတာ့ ရင့္က်က္လာတယ္။ ဒီအတြက္ ေလ့လာရ သင္ယူရ သင္ခန္းစာယူရတာေတြက တပံုတပင္။
ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြ ယိုးဒယားကို သေဘာက်တယ္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ခရီးသြားေစ်းကြက္မွာ ဘန္ေကာက္က တိုးရစ္စ္ေတြရဲ႔ သည္းေျခၾကိဳက္ဆိုတာ ဟိုတုန္းတည္းက သိထားတယ္ .. အခုေတာ့ ပိုသိလာတယ္။

တေလာတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘန္ေကာက္ထရန္စစ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္တာ ကိုယ္က သူ႔အတြက္ ဖလိုက္ေတြ ၾကည္႔ေပးရတယ္။ ဒူဘိုင္းကေန ဘန္ေကာက္ကို တေန႔ကို ေလယာဥ္ ခုနစ္စီးရွိတယ္ အဲဒီ ခုနစ္စီးမွာမွ ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ အဲဘတ္စ္ 380 က အနည္းဆံုး သံုးစီးကေန ေလးစီးအထိရွိတယ္။ အားလံုးျပည္႔လွ်ံေနတယ္။ ထရန္စစ္ခရီးသည္ေတြကို ခဏေမ့ထား ေလယာဥ္တစီးကို အနည္းဆံုး ခရီးသည္ သံုးရာႏႈန္းနဲ႔ပဲ ပါးပါးေလးတြက္ ( အဲဘတ္စ္ ေအ ၃၈၀ ( A-380) ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ က ေလယာဥ္တစီးကို ခရီးသည္ ေျခာက္ရာေက်ာ္ပါတယ္) ဒူဘိုင္းကေန ဘန္ေကာက္သြားသူေတြ တေန႔ကို ႏွစ္ေထာင့္တစ္ရာအနည္းဆံုးရွိတယ္။ တစ္ႏွစ္ကို ခုနစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ဆိုတဲ့ ကိန္းဂဏန္းက အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းတစ္ခုတည္းက ခရီးသည္အေရအတြက္။

အခုတခါ အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းက ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္စမယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ေပ်ာ္တာမွ မိုးမျမင္ေလမျမင္ေပ်ာ္တာ။ ျမန္မာျပည္ကို ကမၻာလွည္႔ခရီးသည္ေတြ အဆင္ေျပေျပလာႏိုင္ပီေပါ့။ ပထမဆံုးဖလိုက္ကစလို႔ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည္႔မိတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ ရင္နာစရာက ဒူဘိုင္း ရန္ကုန္ ဟႏိြဳင္း ေျပးတဲ့ ခရီးစဥ္မွာ ဗီယက္နမ္ကို သြားတဲ့ ခရီးသည္ကပိုမ်ားေနတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ေဖာ္ျမဴလာအရ ခရီးသည္ ၃၂၀ ေလာက္ဆန္႔တဲ့ ဖလိုက္ အျမဲျပည္႔ေနတယ္ဆိုေတာ့ ပ်မ္းမွ် ခရီးသည္ ၃၀၀ ေန႔စဥ္ထြက္ေနတာ ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္ေလာက္ဝင္မယ္ထင္ၾကလဲ။ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဗီယက္နမ္ကို ဘယ္ေလာက္ေရာက္သြားၾကတယ္ထင္လဲ။

ဒူဘိုင္း ရန္ကုန္ ဟႏိြဳင္းပထမဆံုးဖလိုက္ထြက္ေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေနာက္က်တယ္။
ဘာလို႔ဖလိုက္ေနာက္က်လဲဆိုေတာ့ကာ ေမာ္လ္ဒိုက္ကလာတဲ့ ဖလိုက္က ခရီးသည္ ၁၄၀ ေက်ာ္ ဟႏိြဳင္းကိုလိုက္ဖို႔ ခ်ိတ္ထားလို႔ သူတို႔ကိုေစာင့္ရင္းေနာက္က်ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အိုးမုိင္ေဂါ့ေပါ့။ တကယ္လည္တယ္ဆိုတဲ့သူေတြက ေတာင္ကၽြန္းနဲ႔ ေျမာက္ကၽြန္းကို အဲသလိုကို အားရပါးရလည္ၾကတယ္။
ဒါေတြကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေပမယ့္ အေသးစိတ္ျပန္စဥ္းစားတယ္။ တိုးရစ္စ္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဗီယက္နမ္ကို သြားလည္ၾကတယ္ ဘန္ေကာက္ကို လည္ၾကတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲေပါ့။

အဓိက သြားေတြ႔တာက ကုန္က်စရိတ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ခရီးတခုသြားမယ္ဆို အနည္းဆံုး ဘယ္ေလာက္ကုန္မယ္ ကုိယ္ဘယ္ေလာက္သံုးမယ္ ဘတ္ဂ်က္ဆြဲျပီးမွ သြားတာကိုး။ ဒီမွာ သြားေတြ႔တာက အာရွႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ စရိတ္အင္မတန္သက္သာတာေတြ႔တယ္။ စကၤာပူ မေလးရွား ဖိလစ္ပိုင္ ဗီယက္နမ္ ဘန္ေကာက္ အင္ဒိုနီးရွား ကိုယ္ေရာက္ဖူးတဲ့ အာရွႏိုင္ငံေတြထဲမွာ ဗီယက္နမ္က အေတာ္ စရိတ္သက္သာေသးတယ္ေျပာလို႔ရတယ္။ စကၤာပူကေတာ့ နည္းနည္းေစ်းၾကီးလို႔ စရိတ္သက္သာတဲ့စာရင္းက ခဏဖယ္ထားတယ္။

ဗီယက္နမ္မွမဟုတ္ပါဘူး လက္ထဲမွာ ေဒၚလာ ႏွစ္ရာေလာက္ရွိရင္ ဖိလစ္ပိုင္ မေလးရွား အင္ဒိုနီးရွား ၾကိဳက္သေလာက္လည္ ၾကိဳက္သေလာက္စား သံုးရက္ေလာက္အသာေလးေနလို႔စားလို႔ရတယ္။ ကိုယ္ေရြးမယ့္ ဟိုတယ္ေတာ့ ေသခ်ာေရြးရတာေပါ့။ ( ၾကယ္ငါးပြင့္ ၾကယ္ေလးပြင့္ဟိုတယ္ေတြေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး)
ဒီေနရာမွာ ခရီးသြားသူေတြကို အၾကမ္းဖ်င္းခြဲျခားၾကည္႔ေတာ့ မၾကာခဏ ခရီးသြားေနၾကတာက ကိုယ့္အနားက မိတ္ေဆြေတြ .. သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြဆို ဘန္ေကာက္ကို သူ႔အိမ္သူယာလို သေဘာထားျပီး ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္သြား တခါသြားရင္ ေလးငါးရက္ ေအးေအးေဆးေဆးေနၾကေသးတာ။ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြက်ေတာ့ ႏိုင္ငံေရြးပီေပါ့။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သြားႏိုင္ လည္ႏိုင္တဲ့လူတန္းစားဟာ သူတို႔အတြက္ သြားဖို႔ လည္ဖို႔ အခ်ိန္ရွိတယ္။ ခရီးသြားဖို႔ သိပ္မမ်ားတဲ့ ဘတ္ဂ်က္ကို သံုးၾကတယ္။ ဒီလိုလူေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္မားကတ္ကို ဘယ္ကပ္ႏိုင္မလဲေနာ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈစရိတ္ေတြ ခရီးစရိတ္ေတြ ကိုယ္အသိဆံုး။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ယူတဲ့ ျပည္တြင္းေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းက အေမရိကားနဲ႔ တရုတ္ျပည္ ဘတ္ဂ်က္အဲလိုင္းနဲ႔ သြားလို႔ရေလာက္ေသးတယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေစ်းၾကီးလို႔ ဟိုတယ္ေတြ သက္သာမလားေမး ႏိုးပါ။ အစားအေသာက္ ေစ်းႏႈန္း ထူးမျခားနားဆိုေတာ့ ေတာ္ရံုခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို အလည္မလာႏိုင္ေလာက္ဘူး။
အလွအပပိုင္း သန္႔ရွင္းေရးပိုင္းၾကည္႔မလား ဗီယက္နမ္က ျမန္မာျပည္ထက္ပိုလွမယ္ ပိုသန္႔မယ္ … ဗီယက္နမ္ကိုဘယ္လိုျမင္မိလဲဆိုရင္ မဆလေခတ္က ျမန္မာျပည္ တစိတ္တပိုင္းကို ျပန္ျမင္ရသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ သိပ္လွတယ္ သိပ္သန္႔တယ္ … သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေတာ္ရံုခ်မ္းသာမႈမ်ိဳးနဲ႔ ကားမစီးႏိုင္ေတာ့ ကားလမ္းမေတြဟာ ရွင္းလင္းေနတတ္တယ္။ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဟိုခ်ီမင္းက ကမၻာ့ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျမိဳ႔ေတာ္ေတြထဲမွာ ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္သမားေတြ အင္မတန္စည္းကမ္းေကာင္းၾကတယ္။ မႏၱေလးက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြလို ပရမ္းပတာမေတြ႔မိဘူး။

ဘန္ေကာက္က ျမန္မာျပည္နဲ႔ သိပ္မကြာသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ သိပ္အသန္႔ၾကီးမဟုတ္ဘူးလားလို႔ ( ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း အျမင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္)
သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြနဲ႔ ေနရာတကာယွဥ္တယ္လို႔ မေျပာေစခ်င္ဘူး။ အာရွႏိုင္ငံတိုင္းက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အားနည္းခ်က္ေတြရွိၾကတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္သြားလည္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းမေလးက ၾကိဳသတိေပးထားတယ္ သူတို႔ဆီမွာ ခါးပိုက္ႏိုက္ေတြ သူခိုးေတြ ေပါသတဲ့ သတိထားပါ မလိုအပ္ပဲ တန္ဘိုးၾကီးတာေတြ မယူလာနဲ႔ လက္ဝတ္ရတနာေတြ ခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့။

သူကိုယ္တိုင္လည္း လက္ဝတ္ရတာနာ မဝတ္ဘူး အျပင္ထြက္ရင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး key pad ဖုန္းနဲ႔ထြက္တယ္။ အလစ္သုတ္သမားေတြက လမ္းေပၚမွာ ဖုန္းေတြဘာေတြပါ လုၾကတာေလ။ ဒါက်ေတာ့ မေလးရွားတို႔ အင္ဒိုနီးရွားတို႔နဲ႔ တထပ္တည္းသြားတူတယ္။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ဒါမ်ိဳးမေၾကာက္ရဘူးဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ေမွာက္ကာလအေျခအေနမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ သူခိုး ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြရဲ႔ သတင္းက အာရွႏိုင္ငံေတြကို မီရံုမက ေက်ာ္တက္သြားတာေတြ႔ရတယ္။

သဘာဝအလွေတြက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ လွၾကတာပါပဲ။ ဒီသဘာဝေတြကို သပ္သပ္ယပ္ယပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းျပီး ပိုက္ဆံယူေနၾကတာပဲကြာတယ္။ တန္ရာတန္ေၾကးယူၾကတာနဲ႔ မတန္မရာယူတာရယ္လို႔ေတာ့ ကြာတာေပါ့။
ခရီးသြားေတြ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဘန္ေကာက္ ဗီယက္နမ္ေတြကို လွ်ံထြက္သြားရျခင္းမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ လူမႈေရး စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြလည္းပါႏိုင္ပါတယ္။

ဒီကႏၱာရတိုင္းမွာက မတ္လကေန စက္တင္ဘာလကုန္အထိ ေႏြရာသီ …. ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ဆိုတာ အင္မတန္ပူျပင္းတဲ့လေတြ ။ ဒီေတာ့ ဒီတိုင္းျပည္က ဌာေန လူဆင္းရဲ လူခ်မ္းသာမွန္သမွ် ေႏြအပူေရွာင္ၾကတယ္။ ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ဆိုတာ ေလဆိပ္မွာ အင္မတန္ အလုပ္မ်ားတဲ့ ရာသီ ဒီကထြက္သမွ်ဖလိုက္ေတြ ျပည္႔ရံုမက လွ်ံထြက္ေနတတ္တယ္။
အားလံုးက လည္လည္သြားၾကတာ ကမၻာတလႊား လည္လို႔ ပါတ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို သြားလည္ၾကတာ။ ကိုယ္ရွာထားတဲ့ပိုက္ဆံေတြ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာသြားသံုးၾကတာ။

အင္မတန္ခ်မ္းသာတဲ့သူေရာ သိပ္မခ်မ္းသာသူေတြပါ ဥေရာပမွာ တလကိုးသီတင္းသြားေနတတ္ၾကတယ္။ ဘန္ေကာက္ စကၤာပူေလာက္က အိမ္ေရွ႔နဲ႔ အိမ္ေနာက္လို ကူးၾကတာ။ ေငြကို ေရထက္ေပါေပါမ်ားမ်ားသံုးႏိုင္သူေတြ ျမန္မာျပည္ကို မလည္ၾကတာေတာ့ နည္းနည္း အံ႔ၾသမိတယ္။ မလည္ခ်င္ၾကတာကိုပဲ တခါတေလ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ( ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကလူေတြရဲ႔ အေျခခံစိတ္ဓါတ္ေတြ လူတန္းစားခြဲျခားမႈေတြ သေဘာထားၾကီးမႈေတြကို ကိုယ္သာ အသိဆံုးေလ)။
အခုေတာင္ ရန္ကုန္ကို ေလယာဥ္တိုက္ရိုက္ရွိေတာ့ အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြ ရန္ကုန္လာဖို႔ ေမးၾကျမန္းၾက စပ္စုၾက မလာနဲ႔ေျပာလို႔ စိတ္ဆိုးၾကနဲ႔။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အေၾကာင္း သိသူေတြက သိၾကတယ္ နားစြန္နားဖ်ားၾကားျပီး လန္႔သူေတြကလန္႔ၾကတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို လာလည္ဖို႔ ေၾကာက္ၾကသူေတြကုိေတြ႔ေတာ့ ကိုယ့္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာရ ေပ်ာ္ရတယ္.. ( ဒီလိုလူတကာ လန္႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရတာ နည္းတဲ့ ကုသိုလ္လား)။ လက္ရွိ အေျခအေနအရ သူတို႔လာလည္ျပီး ျပႆနာေတြျဖစ္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ စိတ္ညစ္ရမွာေလ။

ကိုယ့္အိမ္ကို ဧည္႕သည္လာမွာ ေၾကာက္တဲ့လူမ်ိဳး ျမန္မာလူမ်ိဳးလို႔ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္လွတယ္ စိမ္းလန္းတယ္လို႔ ၾကြားရမလား ျငိမ္ေနရမလားမသိ… လွေန စိမ္းလန္းေနတာ ကိုယ့္တႏိုင္ငံတည္းမွမဟုတ္တာ။ ကႏၱာရတိုင္းျပည္ေတာင္ သစ္ပင္ေတြ စိမ္းစိုေနေအာင္ ေတာအုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားေသးတာ။ အာရွႏိုင္ငံတိုင္း သူ႔သဘာဝနဲ႔သူလွၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္တျပည္တည္း ထူးျပီးလွေနတာမဟုတ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးရတယ္။ ဟိုးတုန္းကေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္မွမေရာက္ခဲ့ဘူးေတာ့ သိပ္လွတဲ့ ေရႊျမန္မာလို႔မ်က္စိမွိတ္ျပီး ၾကြားခ်င္ခဲ့တာေလ။

အဓိကေျပာခ်င္တာက ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ေျပးေနေသာ္ျငား ျပည္တြင္းမွာ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ဘာမွ မဖန္တီးေပးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဘာကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရဘူးဆိုတာပါပဲ။
အစိုးရေျပာင္းလည္း ေျပာင္းတာပဲရွိမယ္။ လက္ရွိျပည္သူေတြအတြက္လိုအပ္တဲ့ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြေတာင္ မျဖည္႔ႏိုင္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာက ခရီးသြားေတြကို ေမွ်ာ္ဖို႔ အင္မတန္ေဝးေနပါေသးတယ္။

ယိုးဒယား ဗီယက္နမ္ေတြရထားတဲ့ မားကတ္ေတြကို လိုက္မီဖို႔ သူတို႔သြားေနတဲ့ ေပၚလစီေတြနဲ႔ တန္းညွိေပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ခရီးသြားေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ယိုးဒယားကိုသြားမယ္ ျမန္မာျပည္ကို ငံု႔ၾကည္႔ျပီး ဗီယက္နမ္ ကေမၻာဒီးယား လာအို အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီေရာက္သြားၾကလိမ့္မယ္။ သိပ္မထူးဆန္းဘူး … ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ျပီး သံုးေလးရက္ကို ေဒၚလာႏွစ္ရာေလာက္နဲ႔ အမုန္းလည္လို႔ရတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြ အာရွတိုက္ထဲမွာ တပံုၾကီး အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႔….တစ္ရက္ကို ေဒၚလာ သံုးေလးဆယ္ေလာက္နဲ႔ တည္းလို႔ရတဲ့ ဟိုတယ္သန္႔သန္႔ေတြ ယိုးဒယား ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံေတြမွာ မိႈလိုေပါက္ေနတာ တခုနဲ႔တခု ငါးမိနစ္ေတာင္ လမ္းေလွ်ာက္စရာမလိုဘူးလို႔….

အခုေတာ့ ရန္ကုန္ ဟႏိြုင္း ဖလိုက္ကို စိတ္ဝင္တစားေစာင့္ၾကည္႔ျခင္းကို ခဏရပ္ထားတယ္။ ဟႏိြဳင္းရဲ႔ ခရီးသြားမားကတ္ကို ရန္ကုန္က မယွဥ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရလို႔။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခ်က္က ျပည္တြင္းမွာ ထားဝယ္ ျမိတ္ေလာက္ကို ေလယာဥ္နဲ႔သြားလို႔ ကုန္တဲ့ ခရီးစရိတ္ ေနထိုင္စားေသာက္လို႔ ကုန္တဲ့ စားရိတ္က ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံကို ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္အားရပါးရ လည္လို႔ပါတ္လို႔ရတဲ့ စရိတ္နဲ႔လည္း ညီမွ်ေနေသးတယ္။

ျပည္တြင္းက ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္ေတြ မိတ္ေဆြ တိုးဂိုက္ေတြ ကုမၸဏီေတြ ဟိုတယ္ေတြကိုေတာ့ အားနာမိပါရဲ႔။ အားနာနာနဲ႔ သံုးသပ္ရမယ္ဆိုရင္ေလ…
ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ဟိုတယ္ေတြ ရံုးခန္းေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ခရီးသြားကုမၸဏီေတြ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ေပါသထက္ေပါလာမွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲလို႔….`

အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္း ( Seychells )



၂၀၁၆ ႏွစ္သစ္မွာ ခရီးတစ္ခု သြားမယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာမို႔ ရုရွားနဲ႔ အာေမးနီးယား ႏိုင္ငံႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားက ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို သြားလည္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တိုင္ပင္ထားခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းသြားဖို႔ ရက္နီးလာေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို သြားလည္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကို Tbilisi က လက္မခံပဲ ျပန္လႊတ္တယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒူဘိုင္းကေန Tbilisi ျမိဳ႔ကို ေလယာဥ္စီး တဘလီစီ ကေနမွ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို ရထား ေလးနာရီေလာက္ ထပ္စီးရတာ။  တဘလီစီ ျမိဳ႔က လက္ရွိ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးအရ ခရီးသည္ေတြကို လက္မခံတာဆိုေတာ့့ အဲဒီခရီးစဥ္အစား အျခားတႏိုင္ငံကုိသြားလည္ဖို႔ ခရီးစဥ္ ျပန္ေျပာင္းဆြဲရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ ဆႏၵရွိတဲ့ ကၽြန္းကိုသြားတဲ့ ဖလိုက္ေတြကေခ်ာင္ေနတာမို႔ အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္းေတြဆီကို သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ေဆးရွဲလ္ Seychells လို႔ေခၚတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးဟာ အိႏၵိယ သမုဒၵရာထဲမွာ ရွိျပီး ကၽြန္းၾကီး သံုးကၽြန္းစုစည္းထားတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးတစ္ခု။ ေဆးရွဲလ္ရဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မဒါဂတ္စကားကၽြန္း ေမာ္လဒိုက္ကၽြန္း ေမာ္ရီးရွပ္ကၽြန္းစု နဲ႔ ေကာ္မိုရိုစ္႔ကၽြန္းစုေတြ ရွိပါတယ္။ ေဆးရွဲလ္ကေတာ့ အာဖရိကတိုက္ရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုဆိုေတာ့ ဆိုမားလီးယား နဲ႔ ကင္ညာႏိုင္ငံေတြရဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိတယ္။
ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြရဲ႔ အသြင္အျပင္ကေတာ့ အာဖရိက လူမ်ိဳးစုရဲ႔ အသြင္အျပင္အတိုင္းပါပဲ ဒါေပမယ့္ ေဆးရွဲလ္ ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြရဲ႔ အသားအေရက အညိဳေရာင္သမ္းပါတယ္ မ်က္ႏွာက် သြယ္ပါတယ္ အျခားအာဖရိကေတြေလာက္ အသားမမည္းၾကပါဘူး။ လူတိုင္းေစ့ အဂၤလိပ္စကားကို ေရေရလည္လည္ သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။
ႏိုင္ငံရဲ႔ လူဦးေရ ခုနစ္ေသာင္းသာရွိတဲ့ ကၽြန္းၾကီးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျပီး ေအးခ်မ္းလြန္းတယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္းပါတ္ပါတ္လည္မွာ ကားလမ္းတစ္လမ္းေဖာက္ထားျပီး ကားလမ္းဟာ ကမ္းေျခပါတ္လမ္းတစ္ခုပါ။ ကားလမ္းရဲ႔ ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ကမ္းေျခေတြ အစီအရီေတြ႔ရျပီး ကားလမ္းရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ကမ္းပါးခပ္ျမင့္ျမင့္ ေတာင္ေစာင္းေတြေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္ေတြ အစီအရီ ေတြ႔ရပါတယ္။
ျပည္နယ္ ၂၅ ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က ျပည္နယ္တိုင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုစီ ရွိေနသလို ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ တြဲလ်က္မွာ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံသားတိုင္း အသက္ ၁၅ ႏွစ္အထိ အခမဲ့ ပညာသင္ယူခြင့္ရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရး ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း အခမဲ့ပါ။ ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္ျပီး သင္ရိုးေတြအားလံုးက ျဗိတိသွ် သင္ရိုးကို အေျခခံပါတယ္။ တကၠသိုလ္အေနနဲ႔ေတာ့ ၾသစေၾတးလ်က လာဖြင့္ထားတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ရွိပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပညာဆည္းပူးလိုသူေတြအတြက္ ပညာေတာ္သင္ေလွ်ာက္ထားခြင့္ရွိသလို ႏိုင္ငံျခားမွာ တကၠလိုလ္ တက္ခ်င္ရင္လဲ တက္ခြင့္ရွိပါေသးတယ္။
ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံမိခင္ဘာသာစကားကေတာ့ ခရီရိုး ( Creole) ဘာသာျဖစ္ျပီး ရံုးသံုး ဘာသာစကားကေတာ့ အဂၤလိပ္စာပါ။ ျပင္သစ္ကိုလိုနီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံမို႔ မိခင္ဘာသာစကားဟာ ျပင္သစ္သံဘက္နီးတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားတစ္ခုျဖစ္ေနျပီး ႏိုင္ငံသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုလဲ ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။
ထူးျခားတာတခုက ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံမွာ ပင္လယ္စာ အစံုမရပါဘူး။ ပုဇြန္မရွိပါဘူး ဂဏန္းရွားပါးပါတယ္ ငါးအစံုမရပါဘူး။ ပုဇြန္ကို ေရခ်ိဳကန္ေတြနဲ႔ ေမြးခဲ့ဘူးေပမယ့္ ေရခ်ိဳပုဇြန္လုပ္ငန္းဟာ အရံႈးေပၚလို႔ ရပ္လိုက္ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဓိက ထုတ္ကုန္အေနနဲ႔ ငါးေသတၱာစက္ရံုသာရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေဆးလ္ရွဲႏိုင္ငံဟာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရပါတယ္။ ခရီးသြား လုပ္ငန္းကို မွီခိုရတယ္ဆိုေပမယ့္  ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြဟာ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းေဒသက ေစာ္ဘြားေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားပိုင္ဟိုတယ္ေတြက ၾကယ္သံုးပြင့္ ဟိုတယ္ေလးေတြမ်ားပါတယ္။
အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ပညာေရး က်န္းမာေရးအတြက္ သူတို႔လစာထဲက မွ်ေဝက်ခံၾကရပါတယ္။ အနိမ့္ဆံုးလစာကေတာ့ တစ္လကို ေဆးလ္ရွဲရူပီး ၄၅၀၀ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၃၂၉ ေဒၚလာ) လို႔ဆိုပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္အရာရွိေတြ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ လစာေကာင္းၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ထုတ္ကုန္မရွိပဲ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သြင္းကုန္ေတြကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရေပမယ့္ သူတို႔ႏိုင္ငံေလးမွာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ ကြာဟမႈ မရွိပါဘူး။ အားလံုး တန္းတူေနႏိုင္စားႏိုင္သလို ႏိုင္ငံသားတိုင္းဟာ သူတို႔ဘဝေတြအေပၚ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္။
ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးမို႔ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေဖာက္ထားတဲ့ အဓိက ကားလမ္းေလးတစ္လမ္းသာရွိပါတယ္။ ကားလမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေတြ အမိႈက္ေတြ မရွိရေလေအာင္ ျမဴနီစပါယ္ ဝန္ထမ္းေတြက အလုပ္ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ လမ္းေလးဝဲယာမွာ အစိမ္းေရာင္ အမိႈက္ပံုးၾကီး ေလးပံုးကိုတြဲရက္သား ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာပါ အမိႈက္ပံုးေတြ စနစ္တက် ထားထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေဆးရွဲလ္ ေလဆိပ္ကို ေလယာဥ္ဆိုက္ေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးေလးက ကမ္းေျခနဲ႔ တေျပးတည္းေဆာက္ထားတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးဆိုေပမယ့္ ဘိုးရင္း ၇၇၇ ေလယာဥ္ၾကီးေတြ ဆင္းၾကပါတယ္။ ကမ္းေျခနဲ႔ တေျပးတည္းေဖာက္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းတိုတိုေလးကခ်စ္စရာေကာင္းသလို အသည္းထိတ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ တကယ္ဆို ဒီေလယာဥ္ကြင္းေလးက ျမန္မာျပည္က ဟဲဟိုးတို႔ ျမိတ္တို႔က ေလယာဥ္ကြင္းေတြလို ခပ္ေသးေသး က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ေလယာဥ္ကြင္းက ေတာင္တန္းနဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခၾကားက လမ္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးနဲ႔ဆင္တယ္။
ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံဟာ ကၽြန္းသံုးကၽြန္းနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားျပီး မာဟီဆိုတဲ့ ကၽြန္းက အဓိကအခ်က္အျခာ ကၽြန္းၾကီးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေလဆိပ္ ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အဓိက ျမိဳ႔ေလးျဖစ္တဲ့ ဗစ္တိုးရီးယား ျမိဳ႔ေလးကို မာဟီကၽြန္းမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။
မာဟီကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အခ်က္အခ်ာ ျဖစ္တဲ့ ဗစ္တိုးရီးယားမွာသာ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားေတြအတြက္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘဏ္ေတြ ေလယာဥ္ရံုးေတြနဲ႔ အဓိက ေစ်းေတြရွိပါတယ္။ အျခားေနရာေတြမွာေတာ့ မီနီမားကတ္သာသာ စတိုးဆိုင္ေလးေတြပဲရွိျပီး စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းရွားပါတယ္။
ခရီးသြားေတြအတြက္ေတာ့ စရိတ္မသက္သာလွပါဘူး။ ေဒသခံေတြအေနနဲ႔ ငါးအေကာင္ခပ္လတ္လတ္ ၁၂ ေကာင္ေလာက္ပါတဲ့ ငါးတြဲ တစ္တြဲကို ရူပီး ငါးဆယ္သာေပးရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ကၽြန္မတို႔ ငါးေၾကာ္နဲ႔ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္မွာေတာ့ တစ္ပြဲကို ရူပီး ႏွစ္ရာေပးရပါတယ္။ ၾကက္ဥကေတာ့ တစ္လံုးကို သံုးက်ပ္ခြဲနဲ႔ စတိုးဆိုင္ေလးေတြမွာ ဝယ္လို႔ရပါတယ္။  
 ေလယာဥ္ကြင္းကို ေလယာဥ္ဆိုက္ေတာ့ လဝက ေကာင္တာေတြဆယ္ခုေလာက္ ဖြင့္ေပးထားပါတယ္။ ေဆးရွဲလ္ ႏိုင္ငံရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က ဘယ္ႏိုင္ငံသားမဆို ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ရတယ္ ဗီဇာ မလိုပဲ ဟိုတယ္ဘြတ္ကင္ရွိသေလာက္ ေနခြင့္ေပးတယ္ တစ္လထက္ပိုေနခ်င္ရင္ေတာ့ ဟိုေရာက္ျပီးမွ ထပ္ေလွ်ာက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေပၚက မာဖီးယားေတြ တံခါးမရွိ ဓါးမရွိ ဝင္လို႔ ထြက္လို႔ရေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ေျပာၾကတယ္။
ေလယာဥ္ကြင္း အေဆာက္အဦထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ ေကာင္တာေပၚမွာေတြ႔တဲ့ ေျမပံု သံုးေလးခုကို ယူခဲ့တယ္။ ဒီကၽြန္းကို ေရာက္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေသေသခ်ာခ်ာမွာလိုက္တာ ေျမပံုကို ေလယာဥ္ကြင္းကလြဲလို႔ ဘယ္မွာမွ မရဘူး ဒီေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ေျမပံုရေအာင္ယူခဲ့ အက်ိဳး မယုတ္ဘူးတဲ့ ။သူတို႔ႏိုင္ငံက သစ္ေတာထြက္ အစားအေသာက္ေတြ ယူသြားလို႔မရပါဘူး။ အစားအေသာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေလဆိပ္မွာ သိမ္းတယ္လို႔ ၾကားဘူးပါတယ္။
 လဝကေကာင္တာကိုျဖတ္ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြေရြး ျပီးတာနဲ႔ အျပင္ကိုထြက္ေတာ့ ဟိုတယ္က လာၾကိဳတဲ့ ကားသမားက ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုင္ျပီး ၾကိဳေနတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလဆိပ္ကေန ဟိုတယ္ကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေလးေမာင္းရတာကို ကားခ ယူရို အစိတ္က်ပါတယ္။
ကားသမားက ကားထဲမွာ ေဆးရွဲကၽြန္းက ၾကိဳဆိုပါတယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံုးပုဒ္ေလာက္ကို ဖြင့္ထားေပးတယ္။ေဆးရွဲလ္က ဟိုတယ္ေတြက ေစ်းေတာ့ မသက္သာလွဘူး။ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြဆို တစ္ညကို ယူရို တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ေပးရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရြးထားတဲ့ ၾကယ္သံုးပြင့္အဆင့္ဟိုတယ္ကေတာ့ တစ္ညကို ယူရို တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ေပးရတယ္။ မနက္စာမပါဘူး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားဖို႔ အိုးခြက္ ပန္းကန္အစံုအလင္နဲ႔ ေကာ္ဖီေတြ လက္ဖက္ရည္ေတြေတာ့ ထည္႔ေပးထားတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ေတြကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ ဟိုတယ္ေတြမွာ မနက္စာ မရတာမ်ိဳး။
လမ္းေဘးမွာ ငါးေတြ သစ္သီးေတြေရာင္းတယ္ ေငြေဆာင္တို႔ ေခ်ာင္းသာတို႔မွာလို ငါးေတြဝယ္ျပီးရင္ ခ်က္ေပးတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ သစ္သီးေတြေရာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ပါခ်ီပါခ်က္.. သစ္သီးအစံုမေတြ႔ရဘူး.. ေတာထဲကရတဲ့ အုန္းသီး ငွက္ေပ်ာသီး သေဘၤာသီးနဲ႔ ေစာင္းလ်ားသီးေလာက္ပဲ ေတြ႔ရတယ္။
ကၽြန္မတို႔ဟိုတယ္က ေတာင္ေစာင္းေလးေပၚမွာရွိတယ္ ေအာက္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္ ဆင္းလိုက္ရင္ ကမ္းေျခကိုေရာက္တယ္။ ကမ္းေျခကေတာ့ အဆံုးမရွိတဲ့ ကမ္းေျခေတြ။ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္ ပိုင္ရွင္က ေလယာဥ္မွဴးလင္မယား သူတို႔မွာ အသက္ ဆယ့္ငါးႏွစ္အရြယ္ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလးနဲ႔ ငါးႏွစ္အရြယ္ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ သူတို႔ေနတဲ့ တိုက္ေလးတစ္လံုး လက္ရွိဟိုတယ္အတြက္ ႏွစ္ထပ္တိုက္ပုေလးတစ္လံုးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တိုက္ေလးတစ္လံုးထပ္ေဆာက္ေနတယ္။
ေဆးရွဲလ္မွာ တႏိုင္တပိုင္ တိုက္ပုေလးေတြ ေဆာက္ျပီး Self catering တည္းခိုခန္းေလးေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေဆာက္ထားၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ဟိုတယ္ေလးက အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႔ အျပင္အဆင္အတိုင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လွလွပပေလး ။ ဧည္႔ခန္းနဲ႔ မီးဖိုခန္းက်ယ္ၾကီးရယ္ ဝရန္တာ ပါတ္ပါတ္လည္နဲ႔ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္းပါတဲ့ အိမ္ေလးက ဟိုတယ္တစ္ခုနဲ႔မတူပဲ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို ေရာက္ေနသလို အျပင္အဆင္ေလး။
 ႏွစ္ထပ္တိုက္ပုေလးပတ္ပတ္လည္မွာ ဝရန္တာ အျပည္႔ အခန္းေတြက မွန္ေတြအျပည္႔ဆုိေတာ့ အိမ္ပါတ္ပါတ္လည္က ေတာေတာင္ သဘာဝအလွေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကမ္းေျခနဲ႔ ပင္လယ္အလွေတြကို အျပည္႔အဝ ခံစားလို႔ရတယ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ သစ္ၾကီးဝါးၾကီး အရိပ္ေအာက္မွာ သိပ္ေအးခ်မ္းတယ္။ အိမ္ေဘးနားကေန ေကြ႔ပါတ္စီးသြားတဲ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးက ေရတံခြန္အေသးစားေလးလို စမ္းေရ စီးသံ တသြင္သြင္နဲ႔ ပကတိ ျငိမ္းခ်မ္းလြန္းလွတယ္။ ျခံထဲမွာ ေတာပန္းေလးေတြက အေရာင္စံု အနီ အဝါ အျဖဴ ပန္းနာမည္ေတြေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး ျမန္မာျပည္မွာ ျမင္ေနက် ပန္းေလးေတြ မ်ားပါတယ္။
ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ကိုေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ပူမိတာက ျခင္ဒုကၡ။ အိမ္ရွင္ကို ျခင္ရွိလားေမးေတာ့ မရွိပါဘူးတဲ့ ဝရံတာ တံခါးေတြ ျပတင္းေပါက္ေတြ စိတ္ၾကိဳက္ဖြင့္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ေအးရတယ္။
ေလဆိပ္ကေရာက္ျပီးေတာ့ အခန္းမွာ ခဏနား ေရခ်ိဳးျပီးေတာ့ ေတာင္ေစာင္းေလးအတိုင္းဆင္းျပီး ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။ ညေနေစာင္းဆိုေပမယ့္ လမ္းမွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ကားတခ်ိဳ႔ကလြဲလို႔ လူသြားလူလာ နည္းတယ္။ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ ေအးေအးေဆးေဆးလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဓါတ္ပံုေတြစရိုက္ၾကတယ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း  ညစာစားဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ရတယ္။ ဟိုတယ္နားကေန ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းေရာက္တဲ့ အထိ စားေသာက္ဆိုင္ မေတြ႔ရပဲ အရက္ေရာင္းတဲ့ ဘားေတြပဲေတြ႔ေတာ့ ညစာအတြက္အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ရျပန္တယ္။
သူတို႔ဆီမွာက ကုန္စံုဆိုင္လို စတိုးဆိုင္ ပိစိေသးေသးေလးေတြ ေနရာတိုင္းမွာရွိတယ္ အစားအေသာက္ကေတာ့ အေတာ္ရွားပါးပံုရတယ္။ ၾကက္ဥ ေပါင္မုန္႔ ဒိန္ခဲ ေထာပါတ္ ႏြားႏို႔ အခ်ိဳရည္ဘူးေတြ ဝယ္ျပီး ညစာန႔ဲ ေနာက္ေန႔ မနက္စာအတြက္ ရိကၡာစျဖည္႔ရတယ္။
ကၽြန္းၾကီးက ၾကီးသေလာက္ လူသူျပတ္လြန္းေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တဲ့ အထိ အျပင္မွာ မေနရဲဘူး ေနမဝင္ခင္ တည္းခိုအိမ္ကို ျပန္တက္ရတယ္။ အိမ္ရွင္ကိုရွာျပီး ေနာက္ေန႔ေတြအတြက္ ခရီးစဥ္စဆြဲရတယ္။ လည္ဖို႔ပါတ္ဖို႔ သြားသင့္တဲ့ေနရာေတြ တိုင္ပင္ရတယ္။ ကားငွားရတယ္။ အျခားကၽြန္းေတြဆီလည္ဖို႔ စံုစမ္းရတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ရက္ပိုင္းမွာ မိုးေတြရြာေနေတာ့ အျခားကၽြန္းကို ခပ္ျပျပေတာင္ မွိန္မွိန္ေလးပဲ ျမင္ရတယ္။ မိုးရိပ္ဆင္ေနေတာ့ အတူသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စပိဘုတ္မစီးရဲဘူးဆိုတာနဲ႔ ရာသီဥတုကိုၾကည္႔ျပီးမွ အျခားကၽြန္းေတြ လည္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ရတယ္။
သိပ္လွတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ပရာေလး ကၽြန္းကိုသြားမယ္ဆိုရင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေန႔လည္စာအပါအဝင္ ခရီးစဥ္ တခုလံုးအတြက္ တစ္ေယာက္ကို ယူရို ႏွစ္ရာ က်မယ္လို႔ဆိုတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ကားသမားေရာက္လာတယ္ အိမ္ရွင္ ေလယာဥ္မွဴးကလဲ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္လာတယ္။ ေျမပံုရွိရင္ ယူခဲ့ ေဘာပင္ေလးပါယူခဲ့ဆိုေတာ့ ေျမပံုကိုင္ျပီး ေဘာပင္ရွာရတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေဘာပင္မပါသြားဘူး အလွျပင္ပစၥည္းေတြထဲမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ထြက္ေနတဲ့ မ်က္ခံုးေမႊးဆြဲခဲတံေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ယူသြားေပးလိုက္တယ္။
အိမ္ရွင္က ေျမပံုေပၚမွာ အမွတ္အသားေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရွိေနတဲ့ ေနရာ လည္ရမယ့္ေနရာေတြ ျပတယ္။ မျဖစ္မေန အေရာက္သြားရမယ့္ လွတဲ့ ေနရာေတြကို ၾကက္ေျခခတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေျမပံုကလဲ ရွင္းလို႔လင္းလို႔ လမ္းကေတာ့ မွားစရာမရွိ ကၽြန္းၾကီးကို ပါတ္ျပီး ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းပဲ ရွိတာ ဘယ္လိုသြားသြား မွားစရာမရွိ အႏၱရာယ္ မရွိတဲ့ ကၽြန္း။ ေျမပံုႏွစ္ခ်ပ္ကိုင္ျပီး ကၽြန္မတို႔ စစ္ဆင္ေရးထြက္ဖို႔ ရယ္ဒီျဖစ္ခ်ိန္က မနက္ ကိုးနာရီ မထိုးေသးဘူး။ ကားငွားခက အေတာ့္ကို ေစ်းၾကီးပါတယ္။
လမ္းတေလွ်ာက္ လွတဲ့ ကမ္းေျခေတြ႔တိုင္း ကားရပ္ျပီး ဓါတ္ပံုဆင္းရိုက္။ ေတာထဲမွာ ေဖာက္ထားတဲ့ ကားလမ္းတေလ်ာက္ ဟိုသည္ေငးေမာျပီး ကၽြန္းၾကီး မာဟီကို စပါတ္ၾကတယ္။ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အဓိက သြားရမယ့္ေနရာက ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားလို႔ သတ္မွတ္ထားလိုက္တယ္။ မနက္ အိပ္ယာႏိုးႏိုးခ်င္း ရာသီဥတုကိုၾကည္႔တုန္းက ေန႔လည္ ၁၁ နာရီမွာ မိုးစရြာမယ္လို႔ေျပာထားတယ္။ သူေျပာထားတဲ့အတိုင္း ၁၁ နာရီမွာ မိုးစရြာတယ္။ ရြာတာမွ တေန႔လံုး တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ရြာတာ။
လမ္းတေလွ်ာက္မွာ စတိုးဆိုင္ေလးေတြမွာ မုန္႔ဝယ္ အေအးဝယ္ စားေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး လည္ၾကတယ္။ ေတာအုပ္တေနရာမွာ အုန္းသီးေတြေတြ႔ေတာ့ အုန္းရည္ ေသာက္ၾကေသးတယ္။ မိုးတစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ေတာလမ္းတေလွ်ာက္ သြားၾကရင္း ကၽြန္းရဲ႔ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းအတိုင္း ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားကို ခီ်တက္ၾကတယ္။ ကားသမားက သူ႔ဟာသူေမာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က ေျမပံုေထာက္ ဆရာလုပ္တာကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း အစဥ္အလာမပ်က္ေစရေအာင္ပါ။
ထူးဆန္းတာက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကမ္းေျခေတြက လွသထက္လွလာသလို ရႈမဆံုးတဲ့ အလွေတြကိုပဲ ေတြ႔ေနရတယ္။ ကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ ျဖတ္လမ္းက ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ျဖတ္ေက်ာ္ရတဲ့ လမ္း။ ေတာၾကီးမ်က္မည္းဆိုေပသိ လမ္းက သာေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ေတာၾကီးတခုလံုး အမိႈက္သရိုက္မရွိေအာင္ စည္ပင္ေတြက အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာလည္း အမိႈက္ပံုးၾကီးေတြ ေလးပံုးတြဲရက္ ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ရျပန္တယ္။
ရႈခင္းသာပြိဳင္႔ေတြမွာ ေဒသခံ ဝန္ထမ္းေတြ ေတြ႔ရတယ္ ခရီးသြားေတြကို ကူညီၾကတယ္။ ေတာင္ထိပ္ဖ်ားဆီကေန ကၽြန္မတို႔သြားမယ့္ ဗစ္တိုးရီးယားျမိဳ႔ေလးကို ဆီးေတြ႔ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ျမိဳ႔ေလးကို အေဆာက္အဦေတြ အစုလိုက္အ အျပံဳလိုက္ ပံုစံနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့ ထူးဆန္းေနျပန္တယ္။
 ျမိဳ႔ထဲကို မေရာက္ခင္မွာ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ေတြ႔ေတာ့ ဝင္ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ဝင္ေၾကးက တစ္ေယာက္ကို ဆယ္ေဒၚလာေပးရတယ္။ သစ္ၾကီးဝါးၾကီးေတြနဲ႔ ေတာၾကီးမဟာပါပဲ။ ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရတာက လိပ္အၾကီးၾကီးေတြ ဧရာမလိပ္ၾကီးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လိပ္အနားကို သြားခ်င္ရင္ေတာ့ ေဆးရွဲလ္ေငြ တစ္ေယာက္ကို ငါးဆယ္ေပးရတယ္ ဒါက လိပ္စာေကၽြးဖို႔ေပးရတဲ့ သေဘာလို႔ထင္တယ္ ေဘာက္ခ်ာမရဘူး။ ရူပီးငါးဆယ္ေပးေတာ့ ငွက္ေပ်ာရြက္ ႏွစ္ရြက္စီရတယ္။ ငွက္ေပ်ာရြက္ကိုအရင္းကကိုင္ျပီးေကၽြးေတာ့ လိပ္ေတြက အားရပါးရ စားၾကတယ္။
အမ်ိဳးသား ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲမွာ ေခ်ာကလက္လုပ္တဲ့ ကိုကိုးပင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိုကိုးပင္က ထြက္တဲ့ အသီးက သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ National fruit လို႔ေျပာၾကတယ္။ အသီးက အဖိုနဲ႔ အမ ႏွစ္မ်ိဳးရွိျပီး အမကသူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ အသီးရဲ႔ ပံုစံက အမ်ိဳးသမီးရဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းကိုယ္ အဂါၤနဲ႔တူတယ္။ အဲဒီအသီးကို ေသာ့ခ်ိတ္ေတြ လုပ္ျပီး ေရာင္းတာကိုထပ္ေတြ႔ရတယ္။ ကိုကိုးသီးရဲ႔ ပံုစံက အုန္းသီးလို ထန္းသီးလို ဒါေပမယ့္ အေလးခ်ိန္က တစ္လံုးကို ဆယ့္ငါးကီလိုအထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။
ဗစ္တိုးရီးယားျမိဳ႔ေလးထဲကိုဝင္သြားေတာ့ ကားလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြ ကားေတြ လူေတြကို ဘြားကနဲေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမိဳ႔ေသးေသးေလးမွာ ကားေသးေသးေလးေတြပဲ စီးၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ကၽြန္းတကၽြန္းလံုးမွာ ကားလမ္းက တစ္လမ္းေမာင္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ ကားႏွစ္စီးစာပဲ ရွိေတာ့ ကားမွတ္တိုင္ေတြကို ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ Bus Stop လို႔ စာေရးျပီး အမွတ္အသားလုပ္ထားၾကတယ္။
ေက်ာင္းကားေရာ ဘတ္စ္ကားေတြပါ အျပာေရာင္ကားၾကီးေတြ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ သက္ေတာင့္သက္သာရွိတာေတြ႔ရတယ္။ ျမိဳ႔ထဲမွာ လူသြားလူလာမျပတ္ စည္ကားေပမယ့္ လူသိပ္မရႈပ္လွဘူး။ ေန႔လည္တည္းက ရြာေနတဲ့မိုးက တစိမ့္စိမ့္။ ရာသီဥတု အေျခအေနၾကည္႔ခဲ့ေပမယ့္ ထီးမယူလာမိေတာ့ ဂ်ာကင္ဝတ္ ဦးထုတ္ေဆာင္းျပီး မိုးေရထဲမွာ ျမိဳ႕ေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး လည္ၾကတယ္။ ကမ္းေျခမွာ ေနပူရင္ေဆာင္းဖို႔ ယူလာတဲ့ ဦးထုပ္ ဖားဖားၾကီးေတြက မိုးရြာေတာ့လည္း အဆင္ေျပသြားတယ္။
ျမိဳ႔ကေသးေတာ့ သိပ္မပါတ္လိုက္ရဘူး။ စားေသာက္ဆိုင္ကေတာ့ အေတာ္ရွာလိုက္ရတယ္။ ျမိဳ႔လည္ေခါင္ နာရီစင္ေဘးနားမွာ တစ္ဆိုင္ နာရီစင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ေစ်းေလးနားမွာ တစ္ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ေတြ႔ရတယ္။ ေန႔လည္စာဆိုေပမယ့္ မိုးရြာထဲမွာ ဟိုလည္ သည္လည္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွ ဆိုင္ရွာေတြ႔ေတာ့ ထမင္းစားရတဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ သံုးနာရီခြဲ။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ ငါးနဲ႔ အားလူးေခ်ာင္းေၾကာ္မွာစားတယ္။ က်န္တဲ့ မီႏူးေတြက ဥေရာပစာ မီႏူးေတြ။
ညစာစားျပီး မိုးေရထဲမွာ ျမိဳ႔ကို ခဏလည္ ေစ်းပိစိေလးကို ေလွ်ာက္ၾကည္႔ မိုးမခ်ဳပ္ခင္ ကမ္းနားလမ္းဘက္ကေန တည္းခိုတဲ့ ေနရာကို ျပန္ၾကတယ္။ လမ္းမီးတိုင္ေတြ ေတြ႔မိတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမိဳ႔လည္ေခါင္ကလြဲလို႔ ကၽြန္းက လူျပတ္လြန္းတာမို႔ ခပ္ေစာေစာ အိပ္တန္းျပန္တက္ရတယ္။ လမ္းေဘးမွာ သစ္သီးဆိုင္ေလးနဲ႔ ငါးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ ေရာင္းေနတဲ့ ေဒသခံ တခ်ိဳ႔ကိုေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ဆီမွာလည္း ေစ်းေရာင္းသူေတြက အမ်ိဳးသားေတြ။
တည္းခိုတဲ့ ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးမိထားတဲ့ဒဏ္နဲ႔ အေညာင္းမိတဲ့ဒဏ္ေပါင္းျပီး ဧည္႔ခန္းက ဆိုဖာေပၚမွာ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လံုး ဗိုက္ဆာလို႔ တေရးႏိုးလာေတာ့ ညဆယ္နာရီ။
ေနာက္ေန႔မနက္အတြက္ သြားဖို႔ လည္ဖို႔ အစီအစဥ္ထပ္ဆြဲျပီး ခ်န္နယ္ သံုးေလးခုေလာက္ပဲရွိတဲ့ တီဗီကို ထိုင္ၾကည္႔ၾကတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ရာသီဥတုကို ထပ္ၾကည္႔တယ္ မိုးရြာမယ္ေျပာျပန္တယ္ ရာသီဥတု မေကာင္းဘူးထင္ရတာမို႔ အျခားကၽြန္းကို ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ သြားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ရတယ္။ တစိမ့္စိမ့္ရြာေနတဲ့ မိုးကို ၾကံဳဖူးလိုက္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ ကၽြန္းေတြ ကူးရမွာ လန္႔ေနမိတယ္။ ဒီေတာ့ မနက္စာစားျပီးတာနဲ႔ ေျမပံုတခ်ပ္ေရွ႔ခ် မေန႔က မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ထပ္လည္မယ္ဆိုျပီး အစီအစဥ္ ကတိုက္ကရိုက္ေျပာင္း ကားထပ္ငွားျပီး မာဟီကၽြန္းေတာ္ကို ေနာက္တပါတ္ထပ္ပါတ္ၾကတယ္။
တကယ္လည္း ကၽြန္မတို႔ ပထမေန႔က ေက်ာ္သြားတဲ့ ေနရာေတြ သတိမထားမိတဲ့ ေနရာေတြ သိပ္လွတဲ့ ကၽြန္းေတြ ကမ္းေျခေတြ အမ်ားၾကီးကို ထပ္ေတြ႔ရတယ္။
မာဟီကၽြန္းမွာ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ တာကာမာကာ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးေဆးေဆး နားနားေနေန ဓါတ္ပံုရိုက္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားမွာ ေရေဆာ့ လိပ္ေတြထပ္ေတြ႔ေတာ့ ထပ္ျပီး စပ္စုၾကတယ္။ တာကာမာကာကိုေရာက္ေတာ့ ကမ္းေျခအလွကိုအေငးလြန္ ကားသမားကိုဆရာလုပ္ျပီး ငွားလာတဲ့ကားက သဲထဲနစ္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အမ်ိဳးသမီးရဲအရာရွိတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဒသခံေတြ ေရာက္လာျပီး ကူညီၾကတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကမ္းေျခတိုင္းမွာ ရဲအရာရွိေတြ ရွိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ ရဲအရာရွိေတြက မနက္ ကိုးနာရီကေန ညေန ငါးနာရီခြဲ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းမွာ လာသမွ် ဧည္႔သည္ေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတယ္။ ေဒသခံေတြက ရိုးသားၾကတယ္ စိတ္ရင္းေစတနာနဲ႔ ကူညီၾကတယ္ ကူစရာရွိတာကူျပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလွည္႔ေျပးေတာ့တာ ဒီေတာ့ ရဲအရာရွိမကို အကူအညီေတာင္းျပီး မုန္႔ဖိုးေပးခိုင္းရတယ္။
တာကာမာကာက ထြက္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားဖို႔ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတာကို ေျမပံုေပၚမွာ မူးေနာက္ေနေအာင္ရွာရတယ္။ ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားကလြဲရင္ အျခားေနရာေတြမွာ စားေသာက္ဆိုင္ရွားပါးတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ရွားပါးတဲ့ေနရာမွာ ေၾကးကမ်ားေသးတယ္ ။ ေျမပံုေပၚမွာ စားေသာက္ဆိုင္လို႔ ျပထားျပီဆိုရင္ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ စားစရာတခုခုေတာ့ ရႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ။ ဒါနဲ႔ ေအဒင္ကၽြန္းကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ႔လို႔ ဆင္းၾကတာ။
စားေသာက္ဆိုင္ေလးက ကမ္းေျခမွာ ပင္လယ္ကို မ်က္ႏွာမူထားတာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကမ္းေျခနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကၽြန္း သံုးကၽြန္းေတြ႔ရတယ္။ စားရင္းေသာက္ရင္း ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီ သြားလို႔ရမရ စပ္စုေတာ့ ရတယ္တဲ့။ မလွမ္းမကမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီကို တခ်ိဳ႔ ဧည္႔သည္ေတြက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေသးေသးေလးနဲ႔ ကူးသြားတာေတြ႔ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားေနၾကတယ္။ ေရက သိပ္မနက္ဘူး ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေတာ့ ေရေအာက္ထဲကို အတိုင္းသားျမင္ေနရတယ္။ ေရအနက္က ကၽြန္မတို႔ဒူးေခါင္းအထက္နားကေန ေပါင္ရင္းေလာက္ပဲရွိမယ္ ခါးနားဆီေတာင္ မေရာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
အခ်ိန္က ေန႔လည္ ႏွစ္ရာရီ ေနက က်ဲက်ဲေတာက္ပူတယ္။ ေဆးရွဲလ္ဟာ ကမ္းေျခေတြ သိပ္လွသလို ေနေရာင္ျခည္မွာယူဗီၤြေတြ သိပ္မ်ားတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတယ္။ အသားအေရကို ေနမေလာင္ေအာင္ ယူဗီြကာကြယ္တဲ့ ခရင္ေတြ လိမ္းလာျပီးသားဆိုေတာ့ ဦးထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္း မ်က္မွန္တပ္ အသားအေရကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေနမေလာင္ေအာင္ အကာအကြယ္ေတြလုပ္ျပီး ေရထဲ ဆင္းၾကတယ္။
ကမ္းစပ္က ေလွသမားက လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ သဲျပင္ေတြကိုျမင္ေနရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းျဖဴျဖဴပိုင္းက ေရတိမ္တယ္ ေရေမွာ္ပင္ေတြရွိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းစိမ္းစိမ္းက နည္းနည္းနက္မယ္ ဒီေတာ့ ျဖဴတဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပါတ္ျပီး ကၽြန္းကို သြားပါလို႔ လမ္းျပတယ္။ သူ႔စကားနားေထာင္ျပီး ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းကို အတည္႔ မကူးပဲ ေကြ႔ပတ္ျပီး ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။
ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ ေခၽြးနည္းနည္းစို႔ေနျပီ။  ကမ္းေျခကေန ကၽြန္းေပၚကသစ္ပင္ရိပ္ေတြဆီကို ေျပးသြားမိတယ္။ ကၽြန္းေပၚကိုတက္တဲ့ ေလွကားထစ္နားကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္းက လံုျခံဳေရးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႔ကို လာတားတယ္။ ဒီေနရာက တားျမစ္ေနရာပါ ဒီအေပၚကို ဆက္တက္လို႔မရပါဘူး အေပၚမွာ ရိႈးရိုက္ေနပါတယ္ဆိုျပီး ကင္မရာေတြကို လက္ညိႈးထိုးျပတယ္။
ကၽြန္းေလးေပၚမွာ ကင္မရာေတြ အျပည္႔တပ္ထားတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေပၚနားဆီမွာ စကားေျပာေနသံေတြပါၾကားရတယ္။ ဒီေတာ့ အိုေကလို႔ေျပာျပီး သြားလို႔ရတဲ့ ေနရာေတြကေန ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္းပိစိေလးကို ရုရွားေတြက အပိုင္ဝယ္ထားတာလို႔ သိရတယ္။ သူတို႔ေတြ ရိႈးတစ္ခုရိုက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဘာရိႈးလဲလို႔ စပ္စုမိျပန္တယ္။ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းက ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ အံ႔ၾသရတယ္။ ေမးမိတဲ့ ပါးစပ္ကိုလဲ မနည္းျပန္ပိတ္ရတယ္။ သူတို႔က ပြင့္လင္းလြန္းတာကိုး။
ဒီဘက္ကၽြန္းကိုေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔လာခဲ့တဲ့ မာဟီကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အလွအပကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့တယ္။
မ်က္စိတဆံုး ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းၾကီးက စိမ္းစိမ္းစိုိစုိ ေတာင္ကမ္းပါးယံေတြေပၚက အိမ္ေတြ ဟိုတယ္ေတြ ကမ္းေျချဖဴျဖဴေတြ မ်က္စိတဆံုး ရႈမဆံုးေအာင္ကို လွပါတယ္။
ကၽြန္းပိစိေလးကေန မာဟီကၽြန္းၾကီးဆီကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္ကူးလာခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္မွာေတာ့ ဒီေရတက္လို႔လား စိတ္ထင္လို႔လားမသိ အသြားထက္ကို ေရက ပိုနက္သလို ခံစားရတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္က လူေတြက ဆိုင္နားမွာ ေရတံခြန္တစ္ခုရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့ မလွမ္းမကမ္းက ေရတံခြန္ဆီကို ဆက္ျပီး ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကားဝင္လို႔ရတဲ့ ေနရာအထိဝင္ျပီး ေဒသခံ လမ္းျပတစ္ေယာက္က ေရတံခြန္အေရာက္ပို႔ေပးတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း ေနဝင္ျပီး ေမွာင္သြားရင္ ကၽြန္းေပၚမွာ ဒုကၡေရာက္မွာစိုးေတာ့ ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေစာေစာျပန္လွည္႔ၾကတယ္။အျပန္လမ္းမွာ ဟိုတယ္နားနီးတဲ့ ကမ္းေျခတစ္ခုမွာ တိုးရစ္စ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရစိမ္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အားက်မခံ ေရဆင္းစိမ္ၾကတယ္။
ေရကေတာ့ ဆားဓါတ္နည္းျပီး ေရခ်ိဳနဲ႔ မျခားလွဘူး။ ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေတာ့ ေအာက္ေျခက သဲျပင္ကို အတိုင္းသားေတြ႔ေနရတယ္။ လိႈင္းေလ ကင္းစင္ေနေတာ့ ညေနေစာင္းေလးမွာ ေရကူးသူ ေရစိမ္သူေတြနဲ႔ ကမ္းေျခက စည္ကားေနတယ္။ အဝတ္လဲခန္းသီးသန္႔ မရွိေပမယ့္ အားလံုးက ေပါ့ေပ့ါပါးပါး ကမ္းေျခက သစ္ပင္ေတြ ျခံဳေတြၾကားမွာ အဝတ္လဲၾကတယ္။ ေရစိမ္ေနတုန္း ေနမေစာင္းခင္မွာ မိုးရိပ္ဆင္လာေတာ့ ေရထဲက တက္ျပီး ဟိုတယ္ကို ျပန္ေျပးၾကတယ္။
ကမ္းေျခတိုင္းမွာ တိုးရစ္ေတြ အုပ္စုလိုက္ ေအးေအးေဆးေဆး ေရကူး ေရစိမ္လုပ္ေနၾကေတာ့ ကမ္းေျခတိုင္းက လူမျပတ္ဘူး။ အနည္းဆံုး ေရကူးေနတဲ့သူ သံုးေလးေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ရတယ္။
ေဆးရွဲလ္ကၽြန္းက မျပန္ခင္ညေနေစာင္းေလးမွာ မိုးဖြဲဖြဲေလးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ရွာတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ေလယာဥ္စီးရမွာမို႔ ဟိုတယ္မွာ ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းထုတ္ပိုးရေတာ့တယ္။
ကၽြန္မတို႔ မနက္ေစာေစာထျပီး ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းဖို႔ျပင္ဆင္ျပီးတဲ့ အထိ ေနမထြက္ေသးဘူး။ ေရာင္နီသမ္းလာေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္က ထြက္လာၾကတယ္။ လမ္းမွာေတာ့ ေနေကာင္းေကာင္း မထြက္ခင္မွာပဲ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ေတြ႔ရတယ္။
ထူးထူးျခားျခား သတိထားမိတဲ့ အခ်က္က ေဆးလ္ရွဲကၽြန္းမွာ ေစ်းေရာင္းေနသူေတြအားလံုးဟာ အမ်ိဳးသားေတြ စတိုးဆိုင္နဲ႔ လမ္းေဘးကငါးစိမ္းဆိုင္ေတြမွာ အမ်ိဳးသားေတြပဲ ေစ်းေရာင္းတယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေတြနဲ႔ ကားေတြေပၚမွာ လမ္းေတြေပၚမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ အမ်ိဳးသားေတြကို လမ္းေပၚမွာ မေတြ႔ရသေလာက္ရွားပါးတယ္။
ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီးမွာ ေလဆိပ္ေသးေသးေလးက ခရီးသြားေတြနဲ႔ စည္ကားေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဂ်ဴတီဖရီးဆိုင္ေသးေသးေလးမွာ အလွကုန္ေတြ ေရေမႊးေတြကို လိုက္စပ္စု ေစ်းႏႈန္းေတြကို ဟိုႏိုင္ငံနဲ႔ သည္ႏိုင္ငံ ဘယ္ကမ်ားတယ္ နည္းတယ္ေဝဖန္ၾကျပီး ေဆးရွဲလ္ကၽြန္းေလးကို လက္ျပခဲ့ၾကတယ္။
ကၽြန္းကေနျပန္ေရာက္တဲ့အထိ မ်က္စိထဲမွာ ေရေတြ ပင္လယ္ကမ္းေျခေတြနဲ႔ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ကို တစိမ့္စိမ့္ျပန္ျမင္ေနတုန္း။
ႏွင္း (မာယာ)
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၆ ၂၀၁၆

My Blog List