“ေညာင္ “ေညာင္ ““ေညာင္” “ေညာင္”
စူပါမားကတ္မွာ ေဈးဝယ္ျပီး အျပန္ ဓါတ္ေလွကားထဲ ဝင္ကာနီးဆဲဆဲမွာ တေညာင္ေညာင္ ေအာ္သံနဲ႔အတူ ေၾကာင္မအိုၾကီး ေရာက္လာတာမို႔ လက္ထဲကဝယ္လာတဲ့စားစရာေတြထဲမွာ ေၾကာင္အတြက္ ဘာမ်ားပါလာပါလိမ့္လို႔ အေျပးအလြားစဥ္းစားမိေတာ့ ေၾကာင္စားလို႔ရမယ့္ စားစရာ မပါလာ။

ဒီေၾကာင္က အျခားေၾကာင္ေတြလိုလဲမဟုတ္ေတာ့ သူ႔အတြက္ သီးသန္႔ ခ်က္ေကၽြးမွျဖစ္မွာမို႔ အိမ္ေရာက္ေရာက္ျခင္း မီးဖိုထဲ ေျပးျပီး ေၾကာင္စာ ခ်က္ရေတာ့မွာေသခ်ာပါသည္…

ဒီကြန္ဒိုတိုက္ခန္းၾကီးမွာ အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိေပမယ့္ ဂရုတစိုက္ အစာေကၽြးမယ့္သူ ေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူ မရွိတာေၾကာင့္ ဒီေၾကာင္အိုမၾကီးက အေမြးအေတာင္ေတြ ကအစ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖဴဆုပ္ဆုပ္ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္းလဲ အားျပတ္ျပီး ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ျဖစ္ေနရံုမက အစာေကၽြးသည္႔တိုင္ေအာင္ ျမန္ရည္ရွက္ရည္စားဖို႔ သြားတစ္ေခ်ာင္းမွ မရွိေတာ့ပါ။

ဒီေၾကာင္အတြက္ စားစရာတာဝန္ယူထားရသူက အခန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိေသာ ဒီကြန္ဒိုၾကီးမွာ ကၽြန္မတို႔အခန္းက ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္ ကၽြန္မရယ္ ႏွစ္ေယာက္သာရွိပါသည္။

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ တိရိစၦာန္ခ်စ္သည္႔ေနရာမွာ ကၽြန္မထက္ ေလးစားစရာ အားက်စရာ ေကာင္းလြန္းေအာင္ ေတာ္လြန္းေနျပန္ပါသည္။ ဒီေၾကာင္အိုၾကီးကို စျပီးသတိထားမိကတည္းက ေၾကာင္အတြက္ သီးသန္႔ ငါးေတြဝယ္ပီးေရခဲေသတၱာဲမွာ ထည္႔ထားတတ္ျပီး ေၾကာင္ေအာ္သံၾကားတိုင္း ငါးကို ျပဳတ္ျပီး ေကၽြးေလ့ရွိတာမို႔ အခုဆို ေၾကာင္အိုၾကီးက သံုးထပ္ကို တကူးတက တက္လာျပီး ကၽြန္မတို႔အခန္းေရွ႔မွာ လာေအာ္ေနတတ္ပီ။

သူ႔ကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ အစာေကၽြးေနက်မို႔ ဒီအခန္းကို ေၾကာင္အိုၾကီးက မွတ္မိေနတာ မဆန္းလွေသာ္လဲ သူအင္မတန္ဆာေလာင္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ေလွကားထစ္ေတြကေနျပီး ေျခလွမ္းယိုင္နဲ႔နဲ႔ေတြနဲ႔ သံုးထပ္ကို တက္လာတတ္တဲ့ သူ႔ကိုေတြ႕တိုင္း ကၽြန္မတို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္ပါသည္။

ဒီတိုင္းျပည္မွာ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေၾကာင္ေတြအားလံုး ကံဆိုးလြန္းတာကို တစတစ သတိထားမိခဲ့ေပမယ့္ အေျဖရယ္လို႔ တိတိက်က်ေတာ့ရွာလို႔မရခဲ့ပါ။ တကယ္ဆို ေၾကာင္ေလးေတြဆိုတာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ေတြထဲမွာမွ အခြင့္ထူးခံေလးေတြ လို႔ကၽြန္မေမေမက မၾကာခဏေျပာဘူးပါသည္။

ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္က ေၾကာင္ေတြကေတာ့ ဒီကေၾကာင္ေတြထက္ ကံေကာင္းေနပါေသးသည္။ ကၽြန္မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ေၾကာင္ေတြကို အခ်ိန္တန္ရင္ ပုဇြန္ေျခာက္ေထာင္းျပီး ထမင္းနယ္ေကၽြးမည္႔သူကမရွားပါ။

ဒီ့ထက္ပိုလို႔တတ္ႏိုင္ပါက ပဲၾကီးေလွာ္ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ ေၾကာင္အတြက္ သီးသန္႔ ထုတ္လုပ္ထားသည္႔ သားေရစာမ်ားကို ေဈးၾကီးေပးဝယ္ျပီး ေကၽြးၾကပါေသးသည္။ အိမ္မွာ အလွေမြးေသာေၾကာင္မ်ားကိုလဲ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေဆးခန္းပို႔ျပီး ကာကြယ္ေဆးထိုးေပးရံုမက နာမက်န္းျဖစ္ရင္လဲ တိရိစၦာန္ဆရာဝန္က အိမ္တိုင္ယာေရာက္ ေဆးလာထိုးေပးသည္အထိ ဘုန္းကံၾကီးမားေသာ ေၾကာင္မ်ားလဲ ရွိပါေသးသည္။

ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို အစျပဳျပီး ခ်စ္ခင္ယုယ အၾကင္နာပိုလြန္းေသာ ေၾကာင္တို႔၏ သခင္မေလးမ်ားႏွင့္ တိရိစၱာန္ဆရာဝန္တို႔ ေရႊလက္တြဲသြားၾကေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားလဲ ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္တြင္ မရိုးႏိုင္ေအာင္ၾကားဘူးခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မ၏ အစ္မၾကီးပင္လွ်င္ သူေမြးထားေသာေၾကာင္မေလးအတြက္ မၾကာခဏ မ်က္ရည္လည္ရဲြျဖစ္ျပီး ေန႔မေရြးညမေရြး ေဆးခန္းေျပးေနခဲ့ဘူးပါသည္။ ပိစိဆုိတဲ့ သူ႔ေၾကာင္မေသးေသးေလး ကေလးေမြးသည္႔ညက ေၾကာင္မီးေနေစာင့္ မမၾကီးတစ္ေယာက္ တစ္ညလံုးမအိပ္ရပဲ ေၾကာင္လက္သည္ပါ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။ မမၾကီး သည္းသည္းလႈပ္ပံုမွာေတာ့ ေျပာစမွတ္ျပဳပါသည္။

အေကာင္ေသးေသးေၾကာင္မေလးက ကေလးမေမြးႏိုင္တာမို႔ ျပဴတစ္တစ္နဲ႔ ထြက္လာတဲ့ ေၾကာင္ေပါက္စေလးေတြကို မမၾကီးကိုယ္တိုင္ လက္နဲ႔ဆြဲထုတ္ေပးခဲ့ရပါသည္။ ေၾကာင္မေလးက ကေလးေတြ ထြက္မလာမခ်င္း နာက်င္စြာနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနခ်ိန္မွာ မမၾကီးကလဲ မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ေပါက္က်လို႔ ေၾကာင္မေလးကို အားေပးေနခဲ့ပါေသးသည္။

ေဆးခန္းေတြပိတ္ခ်ိန္မွာ ကေလးေမြးမိတာမို႕ ေၾကာင္မေလး ပိစိေဆးရံုတက္ခ်ိန္မရလိုက္ပါ။ ေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ မမၾကီးက ဆရာဝန္ကို ေျပးေခၚဖို႔ ဝန္မေလးတာမို႔ ေၾကာင္အိုဂ်ီနဲ႔ ကေလးေမြးရမွာေတာ့ ေသခ်ာလွပါသည္။

အင္မတန္႔အင္မတန္ ၾကင္နာတတ္ေသာ သနားတတ္ေသာ စာနာတတ္ေသာ သခင္မ်ားႏွင့္သာ ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကေသာ ကၽြန္မတို႔ အခ်စ္ေတာ္ ေၾကာင္ေလးမ်ားမွာ အလြန္ကံေကာင္းၾကပါသည္။
ထိုသို႔ ေၾကာင္အခြင့္အေရး အျပည္႔အဝ ရခဲ့ေသာ ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္မွေၾကာင္မ်ားႏွင့္သာ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ေသာ ကၽြန္မ ဒီျမိဳ႔ကေၾကာင္ေတြကို စတင္ျပီး ေတြ႔ျမင္ရခ်ိန္မွာေတာ့ အမည္မေဖာ္ႏိုင္ေသာ ခံစားမႈတစ္ရပ္ျဖင့္ တုန္လႈပ္ ေျခာက္ခ်ားခဲ့ဘူးပါသည္။

ဒီျမိဳ႔ေလးကိုေရာက္ျပီး သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ အလုပ္ကျပန္လာကာစ ေျမညီထပ္ရွိ အေဆာင္ေဟာခန္းမၾကီးတြင္ အဝင္အထြက္ လက္မွတ္ထိုးေနခ်ိန္တြင္ အေဆာင္ဆင္ဝင္ဝဆီမွ ေၾကာင္ေအာ္သံၾကားမိတာမို႔ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ထြက္ၾကည္႔မိေတာ့ အစာေတာင္းေနေသာ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ အသံကုန္ဟစ္ျပီး ေအာ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က လူမ်ားကလဲ ဥဒဟို သြားလာလ်က္ အသြားအလာမပ်က္ ေၾကာင္ေအာ္သံကိုလဲ ဂရုမထားၾကသလို ေၾကာင္ေတြကိုလဲ အေလးမထားၾကပါ။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္မေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ႏို႔ေပါင္မုန္႔ အခ်ိဳ႔ရွိေနတာမ႔ို သတိတရနဲ႔ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို ထုတ္ေကၽြးေနစဥ္မွာပဲ အေဆာင္တာဝန္က် လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းက ေရာက္လာျပီး ကၽြန္မကို ႏွင္ထုတ္ပါေတာ့သည္။ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ အမႈိက္ မဖြပါနဲ႔ဆိုတဲ့ ခပ္ဆတ္ဆတ္ သတိေပးသံနဲ႔အတူ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို ေမာင္းထုတ္ျပီး ကၽြန္မရဲ႔ ေပါင္မုန္႔ေတြကိုပါ ျပန္ရွင္းလင္းသြားပါလို႔ အမိန္႔ေပးလာပါသည္။

ရုတ္တရက္ လူအမ်ားေရွ႔မွာ အေျပာခံလိုက္ရတာမို႔ တာဝန္က် လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းကို နားမလည္ႏိုင္စြာနဲ႔ တစ္ခ်က္ၾကည္႔ျပီး ေပါင္မုန္႔မ်ားကို ေကာက္ယူကာ မလွမ္းမကမ္းရွိ တိုက္ႏွစ္တိုက္ၾကား ကားပါကင္ဆီလွမ္းထြက္လာမိပါသည္။ လူသြားလူလာရွင္းေသာ ကားပါကင္ဆီေရာက္မွ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို ျပန္ေခၚျပီး အစာေကၽြးရပါသည္။ ေၾကာင္ေတြအစာစားျပီး ျပန္သြားေတာ့မွ စားၾကြင္းစားက်န္မ်ားကုိ စနစ္တက် ရွင္းလင္းျပီး ကၽြန္မအခန္းသို႔ ျပန္ခဲ့ရပါသည္။

ေနရာသစ္မွာ ၾကံဳေတြ႔လိုက္ရေသာ လူေနမႈစရိုက္ အသစ္စက္စက္မွာ ေပ်ာ္ဝင္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း မတူညီေသာ ဓေလ့ထံုးစံအသစ္ကို လက္မခံခ်င္ပဲ လက္ခံလိုက္ရပါသည္။ ဒါလားဟဲ့ ႏိုင္ငံျခား ဒါလားဟဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး တိရိစၦာန္အခြင့္အေရးလို႔ ခပ္တိုးတိုးရြတ္ဆိုရင္း ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ေပးေသာ သင္ခန္းစာႏွင့္ စာနာသနားလြယ္ေသာ ကၽြန္မ၏ ပင္ကိုစရိုက္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ စိတ္ပ်က္မိခဲ့ေသာ ေန႔တစ္ေန႔လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မအေဆာင္မွ မေျပာင္းမခ်င္း လူေတြ႔တိုင္း တေညာင္ေညာင္ေအာ္ကာ အစာေတာင္းတတ္ေသာ ေၾကာင္ေတြကိုေတြ႔တိုင္း အစာေကၽြးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ တစ္ခါ အေအာ္ခံရဘူးေသာ အေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ လူေနတိုက္ၾကီးမ်ားေအာက္တြင္ လူျမင္သူျမင္ခံျပီး အစာမေကၽြးရဲေတာ့ပါ။ ေၾကာင္အစာေကၽြးတိုင္း လူသူေလးပါး ကင္းရွင္းေသာ ေနရာမ်ားျဖစ္သည္႔ လူေနတိုက္တာမ်ားမဟုတ္ေသာ တိုက္ေဘး လမ္းၾကား ကားပါကင္စတဲ့ေနရာေတြမွာ သတင္းစာစကၠဴစခင္းျပီး အစာေကၽြးရပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔အလုပ္ကလဲ အေဆာင္နားမွာ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေၾကာင္ေတြကိုအစာေကၽြးသည္႔ အလုပ္တစ္ခုတည္းမဟုတ္ေတာ့ပဲ ေၾကာင္ေတ ြအစာ စားမစားေစာင့္ၾကည္႔ရင္း ေနာက္ဆံုး စာၾကြင္းစားက်န္ေတြကိုပါ ရွင္းလင္းသုတ္သင္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ ပိုလာခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မေၾကာင္ေတြကို အစာေကၽြးသည္႔အခါတိုင္းလဲ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ျဖတ္သြားျဖတ္လာၾကေသာ လူအခ်ိဳ႔က မသိမသာ ငဲ့ေစာင္းၾကည္႔သြားၾကပါသည္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ားမွ ကၽြန္မကိုၾကည္႔ျပီး အလုပ္မရွိ ေၾကာင္ေရခ်ိဳးဆိုတဲ့ စကားပံုကို မသိမသာ ရြတ္ဆိုခ်င္ရြတ္ဆိုသြားပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မလုပ္ႏိုင္ေသာ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ လုပ္ခဲ့ျခင္းလို႔ပဲ ခံယူထားခဲ့ပါသည္။ ႏွမ္းတစ္ပြင့္နဲ႔ ဆီမျဖစ္ႏိုင္တာကို သိခဲ့ေသာ္ျငား ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း ႏွမ္းတစ္ပြင့္တည္းမွ ျဖစ္လာေသာ ဆီစက္ေသးေသးေလးကို ေလ်ာ့က်မသြားရေအာင္ ၾကိဳးစားျပီးထိန္းသိမ္းခဲ့ဘူးပါသည္။
အေဆာင္မွာေနစဥ္က ပိန္ပိန္လိမ္လိမ္ ပုပုကြကြ ပ်ိဳပ်ိဳ အိုအို ေၾကာင္ေပါင္းစံုႏွင့္ရင္းႏွီးခ့ဲသလို အေဆာင္မွေရ႔ြျပီး တိုက္ခန္းငွားေနမိခ်ိန္မွာလဲ ေၾကာင္အိုၾကီးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ထပ္ဆံုရျပန္ပါသည္။

အိမ္ေျပာင္းစကာလမွာေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္တေလမွ မေတြ႔မိတာမို႔ ရုတ္တရက္ စိတ္ခ်မ္းသာသြားမိပါသည္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ တိရိစၦာမ်ား၏ ဒုကၡကို မျမင္လို မေတြ႔လိုတာထက္ မျမင္ရဲ မျမင္ရက္တာက ပိုမွန္ပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္မ ဒီႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္စဥ္ကာအအတြင္း အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ွမ်ားအနက္ အိမ္ေမြးေခြးတစ္ေကာင္စ ႏွစ္ေကာင္စကိုသာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္ဘူးျခင္းျဖစ္ျပီး လမ္းမေပၚမွာေတာ့ လမ္းေဘးေခြးတစ္ေကာင္မွ မေတြ႔ခဲ့မိပါ။ (ကၽြန္မရဲ႔ သတ္မွတ္ခ်က္အရ) လမ္းေဘးေၾကာင္မ်ားကိုသာ လမ္းေပၚမွာ မၾကာခဏ ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

ဒီတိုင္းျပည္က ေခြးမ်ားေၾကာင္မ်ား ရရွိထားေသာ အခြင့္အေရးကေတာ့ ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္က ေခြးမ်ားေၾကာင္မ်ား ရရွိထားေသာ အခြင့္အေရးနွင့္ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်ေနခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာျပည္မွာ လမ္းေဘးေၾကာင္မရွိ လမ္းေဘးေခြးသာရွိ၏။ ဒီတိုင္းျပည္မွာေတာ့ လမ္းေဘးေခြးမရွိ လမ္းေဘးေၾကာင္သာရွိ၏။ ဟုတစ္ေယာက္တည္း မွတ္ခ်က္ခ်ေနမိပါသည္။

ျမန္မာျပည္မွ ညစ္ညမ္းစကားတစ္ခြန္းျဖစ္ေသာ ေခြးသူေတာင္းစားဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္းေနရာကို ဒီတိုင္းျပည္တြင္ေတာ့ ေၾကာင္သူေတာင္းစား ဆိုေသာ စကားလံုးျဖင့္ အစားထိုးၾကည္႔လိုက္မိပါသည္။
ကၽြန္မအိမ္ရွိေၾကာင္မၾကီးက အေဆာင္နားမွာ ေတြ႔ခဲ့ဘူးေသာ ေၾကာင္မ်ားထက္ အျဖစ္ဆုိးလွပါသည္။ ေၾကာင္အဆင္းသ႑န္ကအစ သိသိသာသာ ကြာျခားလွပါသည္။ ေၾကာင္အိုမၾကီးကေတာ့ ဆင္းရဲျခင္း ငတ္မြတ္ျခင္းဒဏ္ကို အလူးအလဲခံစားထားရေသာ လကၡဏာမ်ားႏွင့္ အတိျပီးေနခဲ့ပါသည္။

အေမြးအေတာင္မ်ားမွာ ျဖဴေရာ္ေနခဲ့သလို အေရျပားမ်ားကလဲ နံရိုးမ်ားကိုပင္ထိုးေဖာက္ျမင္ေနရေအာင္ ပါးလ်လ်။ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းျခင္းစီကို ယိုင္နဲ႔နဲ႔ လွမ္းေနရတဲ့ ေၾကာင္မၾကီးမွာ အစာေကၽြးလို႔မွ ျမိန္ရည္ရွက္ရည္စားဖို႔ သြားတစ္ေခ်ာင္းမွမရွိ။

နဂိုငတ္မြတ္မႈကို အစာေကာင္းေကာင္းမဝါးႏိုင္ေသာ အာဟာရ ခ်ိဳ႔တဲ့မႈကို ေပါင္းထည္႔လိုက္ေတာ့ အိုမင္းမစြမ္းတဲ့ ေၾကာင္အိုမၾကီးအတြက္ ဆုတ္ကပ္ဆိုက္ေနသည္ႏွင့္မျခား။
ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေၾကာင္အိုမၾကီးႏွင့္ စတင္ဆံုးဆည္းတဲ့ေန႔ကေတာ့ ေၾကာင္စာေကၽြးေနက် ကၽြန္မအတြက္ ထီေပါက္သလိုခံစားခဲ့ရပါသည္။

ေၾကာင္မၾကီးက ကၽြန္မဆီမွာ အစာလာေတာင္းေနတာေၾကာင့္ အလုပ္ကျပန္ခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဝယ္လာမိတဲ့ KFC ကၾကက္ေၾကာ္တစ္တံုးကို ဆြဲထုတ္ျပီး ဝမ္းသာအားရေကၽြးမိခ်ိန္မွာမွ ကၽြန္မအတြက္ ငိုရအခက္ရယ္ရအခက္ ျပႆနာကို စျပီး ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ကၽြန္မခ်ေကၽြးေသာ ၾကက္ေၾကာ္ကို ေၾကာင္မၾကီးက ပါးစပ္ျဖင့္ တြန္းကာ တို႔ကာစားဖို႔ၾကိဳးစားရွာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုက္စရာ သြားကတစ္ေခ်ာင္းမွ မရွိတာမို႔ ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ ေၾကာင္အိုမၾကီး အျပန္အလွန္လြန္ဆြဲသလို တိုက္ပြဲျဖစ္ေနရွာပါသည္။ သူ႔အခက္အခဲကို ရိပ္မိတာမို႔ ၾကက္သားတံုးကို တစစီ ဖဲ့ေပးဖို႔ လွမ္းဆြဲျပန္ေတာ့ ေၾကာင္မၾကီးက အဆြဲမခံ ကၽြန္မကို ျပန္ျပီး ရန္လုပ္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ေၾကာင္မၾကီးကို ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြား ကခိုင္းခဲ့ရပါေတာ့သည္။

ေနာက္ေန႔ေတြမွာေတာ့ အခြင့္ထူးခံ သူ႔အတြက္ ငါးေတြ ဝယ္ျပီး ႏူးေနေအာင္ ျပဳတ္ရပါေတာ့သည္။ ငါးျပဳတ္ကို ထမင္း နည္းနည္းနဲ႔ ေပ်ာ့ျပဲေနေအာင္နယ္ျပီး သြားမေပါက္ေသးေသာ ကေလးကို ေကၽြးသလို ေကၽြးရပါေတာ့သည္။ ဒီႏိုင္ငံေရာက္မွ သင္ယူခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေလးေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံၾကီးသားပီသစြာပဲ အစာလဲေကၽြး ေစာင့္ၾကည္႔ ျပီးသန္႔ရွင္းေရးလဲလုပ္ ဒါနကုသိုလ္မ်ိဳးစံုကို တျပိဳင္တည္း ယူရပါေတာ့သည္။

တခါတရံ စာနာစိတ္အရင္းခံျပီး ေၾကာင္ေတြကို အစာေကၽြးတိုင္း ကၽြန္မဘဝမွာ စြဲထင္ေနခဲ့ေသာ အရိပ္အခ်ိဳ႔ကို ျပန္ျမင္ေယာင္လာတတ္ပါသည္။ လြမ္းဆြတ္စာ တမ္းတစြာ ျမင္ေယာင္မိတဲ့ အရိပ္ေတြကေတာ့ ကၽြတ္မထက္ပိုလို႔ တိရိစၦာန္ေတြကို ခ်စ္ခင္တြယ္တာတတ္ေသာ အဘိုးပဲျဖစ္ပါသည္။ အဘိုးကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေျမးေတြအကုန္လံုးက ပါပါၾကီးလို႔ ေခၚၾကပါသည္။

အိမ္မွာ ေမြးထားေသာေၾကာင္မ်ားႏွင့္ တစ္ေကာင္တည္းေသာေခြးကို အစာေကၽြးတဲ့ အလုပ္ကို ပါပါၾကီးက တစ္ဦးတည္း တာဝန္ယူခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္စဥ္ကလဲ ေန႔လည္စာ ညစာေတြကို ပါပါၾကီးကိုယ္တိုင္ တယုတယ ခြံ႔ေကၽြးေလ့ရွိပါသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ထမင္းအုပ္ၾကီးထဲမွာ ထမင္းေရာ ဟင္းပါ နယ္ထည္႔ထားျပီး ေျမးေတြအားလံုးကို စက္ဝိုင္းပံုစံ ထိုင္ေစျပီး ပါပါၾကီးက အလည္မွာ ထိုင္ကာ ေျမးမ်ားကို အလွည္႔က် ခြ႔ံေကၽြးေလ့ရွိပါသည္။

ေျမးအားလံုးကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ထမင္းခြံ႔ေကၽြးေသာ အေလ့အထမွာ ထမင္းဟင္း အေလအလြင့္ မရွိေစေရးသက္သက္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါ။ ပါပါၾကီး၏ ေျမးမ်ားအေပၚထားရွိေသာ ေမတၱာေစတနာမ်ားက ထမင္းစားပြဲေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲေနမည္႔ ထမင္းလံုး ဟင္းစက္မ်ားႏွင့္လဲ လားလားမွ မဆိုင္ခဲ့ပါ။

ကၽြန္မတို႔ အားလံုးထမင္းစားျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ပါပါၾကီးက ထမင္းဇလံုၾကီးထဲကို ထမင္းႏွင့္ ငါးျပဳတ္မ်ားထည္႔ကာ ႏွံ႔စပ္ေအာင္ နယ္ပါသည္။ တခါတရံ စိတ္တိုင္းမက်မခ်င္း ဆား အခ်ိဳမႈန္႔မ်ားထည္႔ကာ ထပ္ကာထပ္ကာ ျမည္းၾကည္႔ပါသည္။ စိတ္တိုင္းက်ျပီဆိုရင္ေတာ့ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ေၾကာင္မ်ားႏွင့္ တစ္ေကာင္တည္းေသာ ေခြးကို ေခၚျပီး ထမင္းေကၽြးပါေတာ့သည္။

ထမင္းေကၽြးခါနီးတိုင္းလဲ ေခြးႏွင့္ ေၾကာင္မ်ား အစာစားေသာ ခြက္ ေရေသာက္ေသာခြက္မ်ားကို စနစ္တက် ေဆးေၾကာတတ္ပါေသးသည္။ ကၽြန္မတို႔ ေမြးထားေသာေခြးမွာ မ်ိဳးရိုးေကာင္းေသာ အိမ္ေမြးအလွေခြး မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ညအခ်ိန္တြင္ ေလွကားထစ္တြင္ အိပ္ေသာ မသကၤာစရာျမင္လွ်င္ လွမ္းေဟာင္တတ္ေသာ သာမန္ လမ္းေဘးေခြးသာ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ပါပါၾကီးက အိမ္မွာေမြးထားေသာ ေၾကာင္မ်ား ေခြးမ်ားကို အိမ္ရွိလူမ်ားႏွင့္ တန္းတူ သေဘာထားျပီး ေကၽြးေမြးခဲ့ပါသည္။ ေခြးစာနယ္တိုင္း ဂရုတစိုက္ ျမည္းတတ္ေသာ အဘိုးကို ေျမးမ်ားက ႏွာေခါင္းတရံႈ႕ရႈံ႕ျဖင့္ စပ္စုတိုင္းလည္း ေခြးဆိုတာ လူလိုပဲ လွ်ာရွိတယ္ အရသာခံတတ္တယ္ အေကာင္းမွပဲ စားခ်င္မွာေပါ့ မင္းတို႔ေတာင္ အေကာင္းၾကိဳက္တတ္ေသးတာ ေခြးလဲ ၾကိဳက္မွာေပါ့ ။

လူမစားတဲ့ အရိုးအရင္း စားၾကြင္းစားက်န္ေတြ ငါက မေကၽြးခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ အဘိုးကို သတိရမိတိုင္း ရွားပါးစြာ ေတြ႔ရခဲတဲ့ အဘိုးရဲ႔ ေစတနာေတြကို ေလးစားလို႔မဆံုးခဲ့ပါ။

ေၾကာင္အိုမၾကီးအတြက္ ငါးျပဳတ္တိုင္းလဲ အိမ္က လွ်ပ္စစ္မီးဖိုေလးေပၚမွာ ေန႔ေန႔ညည မျပတ္ရေအာင္ တည္ထားတတ္တဲ့ ေခြးစာေၾကာင္စာ ငါးျပဳတ္အိုးၾကီးကို အခါမလပ္ သတိရေနမိပါသည္။
အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ေတြကို သူထမင္းမစားမီ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ထမင္းနယ္ေကၽြးေလ့ရွိေသာ စားၾကြင္းစားက်န္ေကၽြးေလ့မရွိေသာ ပါပါၾကီး၏ ေမတၱာ ေစတနာေတြကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ လိုက္မမီခဲ့သလို ပါပါၾကီးကဲ့သို႔ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ေသာ လူမ်ိဳးကိုလဲ အျပင္ေလာကမွာ အခုခ်ိန္ထိ မေတြ႔မိေသးပါ။

ပါပါၾကီး ကြယ္လြန္သြားျပီးသည္႔ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုေပၚက ငါးျပဳတ္အိုးၾကီးလဲ တစတစ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္။ သူ၏ခ်စ္လွစြာေသာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္မ်ားလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္ တစစီ တစစီ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္။

လူၾကီးသူမမ်ားေျပာစကားအရ လူမမာ ရွိေသာအိမ္ နာေရးျဖစ္ေနေသာအိမ္တြင္ ေၾကာင္သတၱဝါမ်ားေနေလ့မရွိ ေၾကာင္မ်ားတြင္ အလုိလုိ သိေနေသာ အာရံုခံစားမႈေၾကာင့္ ထိုအိမ္မ်ားမွ ေဝးရာသို႔ ထြက္ေျပးေနေလ့ရွိသည္ ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အိမ္အတြက္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

ပါပါၾကီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ ပါပါၾကီးခ်စ္လွစြာေေသာ ေၾကာင္မေလးက ဗီရိုအျမင့္တေနရာမွေန၍ ပါပါၾကီးကို မမွိတ္မသံု စိုက္ၾကည္႔ေနခဲ့ပါသည္။ သူ႔ကိုခ်စ္ေသာ သခင္ကို ပစ္၍ အေဝးသို႔ မေျပးခဲ့ပါ။ သူ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ေခြးေလးကလဲ သူ႔သခင္ကြယ္လြန္ျပီး လ အနည္းငယ္အၾကာတြင္ သခင့္အေပၚလြမ္းစိတ္ျဖင့္ ေကာက္ကာငင္ကာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။

ပါပါၾကီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွစ၍ လမ္းပၚတြင္ ေလလြင့္ေနေသာ ေခြးမ်ား ေၾကာင္မ်ားကိုျမင္တိုင္း နာနာက်င္က်င္ ခံစားရပါသည္။ ပါပါၾကီး၏မ်က္ႏွာကို ေျပးျမင္မိပါသည္။

သတၱဝါ တို႔အေပၚ ေမတၱာေပး၍ ေမတၱာရခဲ့ေသာ အၾကင္နာေပး၍ အၾကင္နာရခဲ့ေသာ ပါပါၾကီး၏ ေစတနာတရားႏွင့္ ႏွဳိင္းယွဥ္တုပ၍ မီႏိုင္ေလာက္ေသာ ေစတနာ ေမတၱာမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ငတ္မြတ္ေနခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု ေက်ာ္လြန္ခဲ့ျပီျဖစ္ပါသည္။ တိတိက်က် ဆိုရပါမူ ဆယ့္ငါးႏွစ္တိတိ ၾကာခဲ့ပါျပီ။

အခု ကၽြန္မျမင္ေနေတြ႔ေနရေသာ ေၾကာင္အိုမၾကီးကို ပါပါၾကီးေတြ႔ခဲ့လွ်င္ ေဆးခန္းပို႔ျပီး ဂလူးကို႔စ္သြင္းေပးမလား ထမင္းကို ညက္ေနေအာင္ဝါးျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ခြံ႔ေကၽြးေနမလား… ႏြားႏို႔က်ိဳျပီး အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ တိတိက်က် တိုက္ေနေလမလား …. ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ၾကင္နာယုယစြာ ေစာင့္ေရွာက္မႈေပးႏုိင္ပါလိမ့္မည္။

သတၱဝါမ်ားအေပၚထားရွိေသာ ပါပါၾကီးရဲ႕ ေမတၱာက အရာအားလံုးထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္ခဲ့သည္ပဲေလ။

ပါပါၾကီးထံမွာ ကၽြန္မရယူႏိုင္ခဲ့ေသာ တစ္ခုတစ္ေသာ အေမြကေတာ့ သတၱဝါတို႔အေပၚထားရွိအပ္ေသာ စာနာစိတ္ႏွင့္ ဂရုဏာတရား သာျဖစ္ပါသည္။

သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာ ဆရာ ဆိုတဲ့စကားလံုးေတြထက္ ကန္႔ကူလက္လွည္႔ ငယ္ဆရာ ဆိုတဲ့ အဆိုေလးကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စျပီးၾကားဖူးခဲ့တာ အေဖ့ဆီက ျဖစ္ပါသည္။

အေဖက ကဗ်ာဆန္သလို တခါတရံ စကားေျပာရင္လဲ စာသံေပသံေတြနဲ႔ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ေျပာတတ္သူတစ္ေယာက္မို႔ အေဖနဲ႔စကားေျပာရင္ ဘယ္တုန္းကမွ မပ်င္းရပါ။

အိမ္မွာ သားသမီးေတြ ပညာေရး အတြက္ အျမဲစိတ္မေအးႏိုင္တဲ့ သူကအေဖပါ။ ကၽြန္မေမာင္ႏွမေတြအားလံုး အဂၤလိပ္စာကို အေဖ့ေရွ႔မွာ ဘယ္သူမွ အသံထြက္ျပီး မဖတ္ရဲၾက။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေယာင္ယမ္းျပီး စာလံုးတစ္လံုးေလာက္ ေအာ္ဖတ္လိုက္လို႔ကေတာ့ အေဖ့အတြက္ သင္စရာ အကြက္ရသြားသလို ေအာ္ဖတ္လိုက္တဲ့သူကလဲ အေဖ့စိတ္တိုင္းက် အသံမထြက္မခ်င္း ထပ္ခါတလဲလဲ ဆိုေနရတတ္ပါသည္။ အေဖ့စိတ္ၾကိဳက္ အသံမထြက္လာပါက မရမခ်င္း အေအာ္ခံရတတ္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုး ဘြဲ႔အသီးသီးရသည္အထိ အေဖ့ေရွ႔မွာ အဂၤလိပ္စာကို အသံထြက္ျပီး မဖတ္ရဲခဲ့ၾကပါ။ အေဖကိုယ္တိုင္က ဆယ္တန္းအထိသာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပီး ဘြဲ႔မရခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ ငယ္စဥ္ကတည္းက တက္လာခဲ့တဲ့ေက်ာင္းေတြက အဂၤလိပ္သာသနာျပဳေက်ာင္းေတြ ျဖစ္တာမို႔ အဂၤလိပ္စကားေျပာတဲ့ ဆရာေတြနဲ႔ စနစ္တက် သင္ခဲ့တဲ့အေဖက သားသမီးေတြရဲ႔ အဂၤလိပ္အသံထြက္ေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့ပါ။

ျပီးေတာ့ သားသမီးေတြ လက္ေရးမလွမွာကိုလဲ အေဖက စိတ္ပူတတ္ပါေသးသည္။ အေဖေရာ အေမပါ လက္ေရးလက္သား ေသသပ္လွပေအာင္ ေရးႏိုင္ၾကပါသည္။ သားသမီးေတြ အားလံုးကိုလဲ လက္ေရးလွလွေလးေတြ ေရးႏိုင္ဖို႔ အေဖကိုယ္တိုင္ တဖြဖြ မွာေနခဲ့သလို ကၽြန္မတို႔ စာေရးတဲ့ ခဲတံေတြအားလံုးကိုလဲ အေဖကိုယ္တိုင္ ခၽြန္ေပးခဲ့ဘူးပါသည္။

အခုခ်ိန္ထိ အလုပ္ထဲမွာ ခဲခၽြန္စက္နဲ႔ ခဲတံခၽြန္တိုင္းလဲ ဓါးပါးပါးေလးနဲ႔ အေဖခၽြန္ေပးခဲ့တဲ့ မခၽြန္မတံုး ခဲတံေလးေတြကို ကၽြန္မ သတိရေနခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာေတာ့ လက္ေရးမလွတဲ့သူက တခ်ိန္လံုးမ်က္ႏွာ ငယ္ရပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ အကိုၾကီးရဲ႔ လက္ေရးက ပဲပင္ေပါက္လို ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ အေဖက အကိုၾကီးရဲ႔ လက္ေရးကို ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား လက္ေရးလို႔ ေထာပနာျပဳတတ္သလို အခြင့္ရတိုင္းလဲ လက္ေရးမလွတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာလို႔မဆံုးခဲ့ပါ။

အကိုၾကီးလဲ သူ႔လက္ေရးပဲပင္ေပါက္ေတြကို မၾကာခဏ ခလုတ္တိုက္ခံေနရတာမို႔ ဘြဲ႔ရခါနီးမွ လက္ေရးလွစာအုပ္ဝယ္ပီး အဂၤလိပ္စာေရာ ျမန္မာစာပါ ျပန္ေရးရပါေတာ့သည္။

(အလုပ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ၾကိဳဳးစားျပီး ဖတ္လို႔မရတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက လက္ေရးလက္သားေတြ ေတြ႔တိုင္း ဘြဲ႔ရခါနီးမွ ဝလံုးျပန္ေရးေနတဲ့ အကိုၾကီးကို သတိရမိပါသည္။ )

အေဖ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ အခုေတာ့ ကၽြန္မအကိုၾကီးရဲ႔ ပဲပင္ေပါက္ လက္ေရးထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေတြက ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ လွလွပပ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မဆီကိုစာလာလို႔ အကိုၾကီးရဲ႔ လက္ေရးဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြ ျမင္ရတိုင္လဲ အေဖနဲ႔ အကိုၾကီးရဲ႔ လက္ေရးလွ စစ္ပြဲကို ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး ခဏခဏ ျပံဳးမိပါသည္။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ အေဖနဲ႔လဲ မၾကာခဏ ျပႆနာတက္ခဲ့ဘူးပါသည္။ အဓိက တက္တဲ့ျပႆနာေတြက ကၽြန္မဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက စပါသည္။ ကၽြန္မက ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် စာအုပ္ကို ဖတ္ေလ့ရွိသူ။ မ်က္စိေရွ႔ေတြ႔သမွ် အခ်စ္ဝတၱဳ သိုင္းဝတၱဳကစလို႔ မဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ အတၳဳပတၱိ သမိုင္း ရာဇဝင္ မွန္သမွ် အသည္းအသန္ ဖတ္တတ္သူ။ စာမွန္ရင္ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး မေဝဖန္ပဲ ေတြ႔သမွ်ကို မလြတ္တမ္းဖတ္ခဲ့ပါသည္။

အေဖကေတာ့ ကၽြန္မလိုမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ စာအုပ္ဖတ္ေနခ်ိန္မွာ ဘာစာအုပ္ေတြလဲလို႔ စပ္စပ္စုစုေမးျမန္းတတ္ပီး သူမၾကိဳက္တဲ့ အခ်စ္ဝတၱဳဖတ္ေနရင္လဲ ပြစိပြစိ ေျပာလို႔မဆံုးေတာ့ပါ။ အေပ်ာ္ဖတ္ အခ်စ္ဝတၱဳေတြဖတ္တာကို အေဖက အားမေပးခဲ့ပါ။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာမေတြရဲ႔ အခ်စ္ဝတၱဳေတြ ဖတ္မိတိုင္္းလဲ အေဖနဲ႔ ခဏခဏ စကားမ်ားခဲ့ရပါသည္။

“အဲလို အရည္မရ အဖတ္မရစာေတြဖတ္လို႔ ဘာအက်ိဳးရွိမွာလဲ ေနာင္တခ်ိန္ ညည္းစာေရးရင္ ဘယ္လိုစာေတြေရးမွာလဲ” လို႔ မဆီမဆိုင္ေမးတတ္ပါေသးသည္။ အဲဒီခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မစာေရးဖို႔ စိတ္ကူး စိုးစဥ္းမွ် မရွိခဲ့ပါ ။ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မစာေရးျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အေဖက မွန္းဆမိေနခဲ့ပံုရပါသည္။

အေဖကိုယ္တိုင္ကလဲ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ အေဖစြဲစြဲျမဲျမဲ ဖတ္ေလ့ရွိတဲ့စာအုပ္ေတြက ရသစာေပေတြ။ ကာတြန္းစာအုပ္က စလို႔ ရွိရွိသမွ် ဖတ္ဖြယ္ဖတ္ရာ စာအုပ္မွန္သမွ် ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးျပီးဖတ္ေလ့ရွိပါသည္။
ကာတြန္းေတြထဲမွာ အရိုင္းဇာတ္ေကာင္ကို အေဖက အလြန္သေဘာက်ပါသည္။ မဂၢဇင္းဆိုရင္ အေဖ့အသည္းစြဲက စံပယ္ဦး မဂၢဇင္း ။ တစ္ခါတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲက စာအုပ္ဆိုင္က စာအုပ္ေဟာင္းေတြ ရွင္းထုတ္ေတာ့ စံပယ္ဦးစာအုပ္ေတြ အကုန္လံုးနီးပါး အေဖကဝယ္လာခဲ့ဘူးပါသည္။

မစႏၵာရဲ႔ ဝတၱဳတိုေတြကိုလဲ အေဖက သေဘာက်သည္။ မစႏၵာရဲ႔ ပုဇြန္ၾကား ခုနစ္ေကာင္ ဝတၱဳတိုေလးကိုလဲ သတိရတိုင္း ျပန္ေျပာျပတတ္ပါသည္။ တခါတရံ အိမ္မွာ ပုဇြန္ဟင္းခ်က္လို႔ စကားစပ္မိတိုင္းလဲ စာအုပ္ကိုရွာျပီး ပုဇြန္က်ား ခုနစ္ေကာင္ကို ျပန္ဖတ္ခိုင္းေလ့ရွိပါသည္။

ကၽြန္မကိုလဲအခြင့္သင့္တိုင္း လမ္းၾကံဳတိုင္း သူၾကိဳက္တဲ့ ဝတၱဳေတြကို အသံထြက္ျပီး ဖတ္ျပခိုင္းတတ္ပါသည္။ကၽြန္မ အလုပ္အားရက္ေတြမွာေတာ့ အခ်ိန္ရရင္ရသလို အေဖ့ကို စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပခဲ့ဘူးပါသည္။

အေဖ့ရဲ႔ အၾကိဳက္ အျခားစာအုပ္တစ္အုပ္ကလဲ ဆရာခ်စ္စံဝင္းရဲ႔ အေမနဲ႔ အေမ့အေၾကာင္း စာအုပ္ေလးပဲျဖစ္ပါသည္။ အေဖၾကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မလဲၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာမို႔ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေဖ့ကို ဖတ္ျပခဲ့ရပါသည္။ စာအုပ္ဖတ္ျပီးတိုင္းလဲ အေဖက သမီး အဲဒီစာအုပ္ေလး မေကာင္းဘူးလား ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူက ဘယ္လိုေျပာတာ ဆိုျပီး စျမံဳ႔ျပန္ျပီး ျပန္ေျပာေနတတ္ပါေသးသည္။

အေဖက မေကာင္းဘူးလားေမးတိုင္းလဲ ကၽြန္မက ေကာင္းတယ္လို႔ တစ္ခါမွမေျပာပဲ ႏွာေခါင္းပဲရ႔ႈံျပခဲ့ဘူးပါသည္။ တကယ္ေတာ့ အေဖ့ကို စခ်င္ ေနာက္ခ်င္စိတ္နဲ႔သာ ႏွာေခါင္းရ႔ႈံမိေပမယ့္ အေဖၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို ကၽြန္မလဲ ႏွစ္သက္ခဲ့ပါသည္။ အေဖစာဖတ္ခိုင္းခ်ိန္ေတြမွာ ေကာင္းတယ္ေျပာမိရင္ ခဏခဏ ဖတ္ျပရမွာ ေသခ်ာတာမို႔ တစ္ခါမွေတာ့ ေကာင္းတယ္ေနာ္လို႔ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။

ဆရာၾကီး ဦးရန္ေအာင္ကို သူ႔အေမက အျမဲမွာတတ္တဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုလဲ အေဖက တခ်ိန္လံုး တဖြဖြေျပာေနတတ္ပါေသးသည္။ ဆရာၾကီး အသက္ ၆၀ ေက်ာ္သည္႔တိုင္ “ဟဲ့ ငရံ ကားလမ္းျဖတ္ကူးရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ကူးေနာ္ “လို႔ မွာတတ္တဲ့ ဆရာဦးရန္ေအာင္ရဲ႔ အေမအေၾကာင္းကေတာ့ ခဏခဏ ဖတ္ရလြန္းတာမို႔ စာမ်က္ႏွာေတာင္ အလြတ္ရလုရခင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အေဖ့ရဲ႔ အသည္းစြဲ စကားေျပတစ္ပုဒ္လဲရွိပါေသးသည္။ အေဖ့ရဲ႔ အသည္းစြဲ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြရဲ႔ အသည္းမစဲြတစြဲ စကားေျပကေတာ့ အထက္တန္း ျမန္မာစာ သင္ရိုးေဟာင္းထဲက မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေျခာက္ျပား စကားေျပေလး ျဖစ္ပါသည္။
မင္းတုန္းမင္း ျဖစ္လာမယ့္ ေမာင္လြင္ကို ငါးေျခာက္ျပား သိမ္းခိုင္းတဲ့ မင္းဆရာေတာ္ ဦးစႏိၵမာရဲ႔ ငါးရံ႔ေျခာက္ႏွစ္သက္ပံုနဲ႔ ေမာင္လြင္ကို ေက်ာကြဲေအာင္ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ရိုက္ျပီး ဆံုးမေနပံုကုိ ျမင္ေယာင္ေစတဲ့ စကားေျပေလးက ကၽြန္မ အလြတ္ရလုနီးပါး ဖတ္ျပခဲ့ရတဲ့ စကားေျပတစ္ပုဒ္လဲ ျဖစ္ပါသည္။

မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေျခာက္ျပား စကားေျပကို ဖတ္ျပီးတိုင္းလဲ သမီးေရ ကံ႔ကူလက္လွည္႔ ငယ္ဆရာဆိုတာ ဘယ္လိုကြဲ႔ ဆရာေတာ္က ေမာင္လြင္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဘယ္လို ဆံုးမခဲ့သလဲ ေမာင္လြင္ရဲ႔ မယ္ေတာ္ကလဲ ဆရာေတာ္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ အျပစ္မျမင္ခဲ့တာလဲ ဆိုတဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္ကိုလဲ စီကာပတ္ကံုး ရွင္းျပတတ္ပါေသးသည္။ (အခုေတာ့ မင္းတုန္းမင္းၾကီး ႏိုင္ငံေတာ္ကို စနစ္တက် အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ပံု စည္းစနစ္ ၾကီးခဲ့ပံုေတြကို မၾကန္ေရးတဲ့စာအုပ္ေတြထဲမွာ ထပ္မံမွတ္သားမိျပန္ေတာ့ အေဖ့ကို ဖတ္ျပခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ အေဖ့ကို ဖတ္ျပဖို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ တိုးခဲ့ပါပီ။)

ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ မင္းတုန္းမင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ျပားကို မဖတ္ဘူးတဲ့သူ မရွိသေလာက္ အေဖ့လက္ထဲမွာ အဲဒီ စကားေျပ စာအုပ္ေတြ႔ရင္လဲ ေမာင္ႏွမေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပ်ာက္သြားတတ္ၾကပါသည္။ အကိုေတြအမေတြအားလံုးကေတာ့ အေဖ့ကို စာဖတ္ျပရမွာ ပ်င္းၾကပါသည္. စာဖတ္ဖို႔ကိုလဲ စိတ္မဝင္စားၾကပါ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အေဖ့အတြက္ ပင္တိုင္ စာဖတ္ျပဖို႔တာဝန္က်လာသူက ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း က်န္ပါေတာ့သည္။ စိတ္ပါသည္ျဖစ္ေစ မပါသည္ျဖစ္ေစ အေဖခိုင္းတိုင္း မရိုးႏိုင္တဲ့စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ျပရလြန္းေတာ့ ကၽြန္မလဲ အေဖၾကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေတြကို ၾကိဳက္တတ္လာခဲ့ပါသည္။

အေဖကၽြန္မတို႔ကို စာဖတ္ခိုင္းရျခင္းရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလဲ ရိပ္မိလာခဲ့ပါသည္။ အေဖကိုယ္တိုင္ စာဖတ္ႏိုင္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တာမို႔ စာဖတ္ရမွာ ပ်င္းသူတစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ပါ။ စာဖတ္ရမွာ ပ်င္းရံုသက္သက္နဲ႔ေတာ့ သားသမီးေတြကို တကူးတက ခိုင္းေနမွာ မဟုတ္တာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကို ရသစာေပေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးလာေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးရံုသက္သက္ စာေကာင္းေပေကာင္းေတြ ေရြးဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေပးျခင္းသက္သက္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

အေဖဖတ္ခိုင္းတတ္ေသာ အေဖဖတ္ေလ့ရွိေသာ စာအုပ္မ်ားအားလံုးသည္ အေပ်ာ္ဖတ္စာေပမ်ားမဟုတ္ပဲ အသိပညာ ဗဟုသုတႏွင့္ ရသေပးႏိုင္ေသာ စာအုပ္မ်ားသာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ စာဖတ္ျခင္းအေမြကိုေတာ့ အေဖ့ဆီကပင္ အျပည္႔အဝရခဲ့ပါသည္။

စာဖတ္သူပီပီ အေဖက ပံုတိုပတ္စ ဟာသတိုတိုထြာထြာမ်ားကိုလဲ ေျပာတတ္ပါေသးသည္။ တခါက အညာသူအညာသားမ်ား ကပ္ေစးနည္းတဲ့ အေၾကာင္းေျပာမိေတာ့ အေဖက အညာသားေရနစ္တဲ့ပံုျပင္ေလးကို ေျပာျပခဲ့ဘူးပါသည္။

အညာသားတစ္ေယာက္ေရနစ္ေနခ်ိန္မွာ သြားကယ္မိတဲ့သူက “ေဟ့လူ လက္ေပး” လို႔ လွမ္းေျပာေေတာ့ အညာသားက လက္ကို မကမ္းပဲ ေပျပီးေတာ့ေနတယ္ တဲ့။ ေနာက္မွ ကယ္တဲ့သူက သူကယ္ေနတာက အညာသားဆိုတာ သတိရသြားျပီး “ေဟ့လူ ဒီမွာ က်ဳပ္လက္ကို လွမ္းယူလိုက္” ဆိုမွ အညာသားက လက္ကို လွမ္းဆြဲတယ္လို႔ ေျပာျပဘူးပါတယ္။

အညာသားေတြမ်ား ေရနစ္ပီး ေသခါနီးဆဲဆဲမွာေတာင္ ေပးဆိုတဲ့စကားလံုးထက္ ယူပါဆိုတဲ့စကားလံုးကိုသာ လက္ခံခ်င္ၾကတာ အာဂ ကပ္ေစးနည္းေတြလို႔ အားရပါးရေျပာတတ္တဲ့ အေဖက အခုေတာ့ အညာသူ ေခၽြးမတစ္ေယာက္ရလုိ႔ ေခၽြးမကိုလဲ အခြင့္ရတိုင္း အညာသားေရနစ္တဲ့ပံုျပင္ေျပာျပျပီး က်ီစယ္ေနတတ္ပါသည္။ (အညာသားစစ္စစ္မ်ားျဖစ္ေေသာ ကိုေရတမာနဲ႔ ကိုေနစိုးႏိုင္ကို မရည္ရြယ္ပါ။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလွ်င္ ခြင့္လြတ္ပါ။)

ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေဖ ေျပာေျပာေနခဲ့ေသာ ကံ႔ကူလက္လွည္႔ ငယ္ဆရာသည္ အေဖကိုယ္တိုင္လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မစာေရးဖို႔ စဥ္းစားတိုင္း ဒီလိုစာမ်ိဳးေရးရင္ အေဖလက္ခံႏိုင္ပါ့မလား။ ကၽြန္မေရးတဲ့စာဟာ သုတစာေပ ျဖစ္မလား ရသစာေပျဖစ္မလား အေပ်ာ္ဖတ္ သက္သက္ စာေပျဖစ္ေနမလား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြက ကၽြန္မကို အခ်ိန္တိုင္းလဲ ႏွိပ္စက္ေနခဲ့ဘူးပါသည္။ လူငယ္ပီပီ လူငယ္လက္ခံႏိုင္မယ့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စာေလးေတြ ေရးဖို႔ၾကိဳးစားတိုင္းလဲ အေဖၾကိဳက္တဲ့စာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးနဲ႔တူပါရဲ႔လို႔ ျပန္သံုးသပ္မိျပီး ဆက္မေရးျဖစ္တဲ့ စာေတြလဲ ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔စာေတြထဲမွာ ဘဝေပးရသေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါေနတာကေတာ့ အေဖ့ဆီကရခဲ့တဲ့ စာဖတ္ျခင္း အေမြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ စာေရးတဲ့သက္တမ္း သိပ္မၾကာလွေသးေပမယ့္ စာေရးတိုင္း အေဖ့ကို ျမင္ေယာင္ျပီး ေရးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ အခုလို ကၽြန္မ စာေရးေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတြကို အေဖဖတ္လို႔မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဆီးခ်ိဳေရာဂါရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲေၾကာင့္ အေဖ့မ်က္လံုးအေျခအေနက စာဖတ္ဖို႔(လံုးဝ)အခြင့္အေရးမေပးေတာ့ပါ။ အရာဝတၱဳေတြကိုလဲ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရေတာ့ပါ။

အစပိုင္းမွာေတာ့ အေဖက သားသမီးေတြ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးတာေၾကာင့္ မ်က္လံုးေတြ မျမင္ရတာကိုလဲ ဖြင့္မေျပာပဲ တီဗီေရွ႔မွာ ထိုင္ျပီး ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္နဲ႔ တီဗီၾကည္႔ျပတတ္ပါသည္။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ကားေမာင္းျပီး ေျမးေတြကို မူၾကိဳပို႔ျပပါေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ အေမ့ကိုတင္ျပီး စက္ဘီးစီးခဲ့တဲ့ တစ္ရက္မွာေတာ့ စက္ဘီးေမွာက္ျပီး အေဖေရာ အေမပါ နဖူးကြဲ ဒူးျပဲမွ အေဖ့မ်က္လံုးေတြ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရတာကို ကၽြန္မတို႔သိရခြင့္ပါသည္။

ကၽြန္မအေဝးေရာက္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖ့ကို စာဖတ္ျပမယ့္သူ မရွိတာမို႔ အေဖလဲ ေရဒီယိုနဲ႔ တီဗီကိုသာ အေဖာ္ျပဳေနရမွာေသခ်ာပါသည္။ တခါတရံမွာေတာ့ အေမက ကၽြန္မကိုယ္စား အေဖ့ကို စာဖတ္ျပေကာင္း ဖတ္ျပေနပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္မကေတာ့ အေဖ့ဆီက ရခဲ့ဘူးတဲ့ အသိတရားတစ္ခု အထိန္းအကြပ္တစ္ခုနဲ႔ စာေတြေရးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ တခါတရံမွာေတာ့ သုတ ရသ တစ္ခုခု မေပးႏိုင္ပဲ ဘယ္လိုစာမ်ိဳးကိုမွ မေရးေတာ့ဘူးလို႔လဲ ဆံုးျဖတ္မိတာတာမို႔ ႏွင္းနဲ႔မာယာ တစ္ေယာက္ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ စာေရးၾကဲေနခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို စာေရးျဖစ္ေနမွာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။
အေဖကလဲ ကၽြန္မစာေရးတာကို အားေပးေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။

ဒီပို႔စ္ေလးကိုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ကံ႔ကူလက္လွည္႔ အေဖဖတ္ဖို႔ အမွတ္တရ ေရးျခင္းျဖစ္ပါသည္။

တခါတရံမွာ ျမန္မာပီသခ်င္တာမို႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ရမယ့္ရက္ကို ေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္မြးေန႔ရယ္ ေသာၾကာရယ္ကိုႏႈတ္ျပီးရင္ ရက္သတၱတစ္ပတ္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ဖို႔ ငါးရက္တိတိက်န္တယ္
ဒီၾကားထဲမွာမွ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ ၄၅ ရက္တိတိ လာဘ္ပိတ္တယ္ဆိုေတာ့ တပတ္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္လို႔ရတာက ၄ ရက္တိတိက်န္ေနတယ္…

ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ခါနီးတိုင္း ရက္လြတ္ရဲ႔လားလို႔ စဥ္းစားရတဲ့ ဝဋ္ဒုကၡက ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွိပ္စက္ခဲ့ဘူးတယ္ထင္ပါရဲ႔..…

တခါတေလ ဆံပင္ေတြက ေစးကပ္ေနျပီ ရက္ကမလြတ္ေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုျပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ အခန္႔မသင့္ေတာ့ ႏွာေစး ေခ်ာင္းဆိုး…တုတ္ေကြးမိ..
အစြဲအလန္းၾကီးတာ ေနရာတိုင္းမွာ မေကာင္းဘူးလို႔ အသိတရားနဲ႔ဆင္ျခင္။
အဲလို ဆင္ျခင္ေနတဲ့ၾကားက ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္လေလာက္က ရသင့္ရထိုက္တဲ့ ေဘာနပ္စ္မရခဲ့တာ
ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္မိလို႔မ်ားလား လုိ႔ ျမန္မာပီပီ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးမိေသး....…

ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကတာ့ ေခါင္းကို ေလွ်ာ္ခ်င္တဲ့ေန႔ေလွ်ာ္ ေန႔တိုင္းေလွ်ာ္ ေန႔ေရာ ညပါ ေလွ်ာ္ …သူတို႔က်ေတာ့လဲ ဘာမွ အစြဲမရွိေလေတာ့ လုပ္တိုင္းျဖစ္…

ေနာက္ထပ္သိခြင့္ရတဲ့ ပညတ္ခ်က္ကလဲ ကိုယ့္မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္ေယာက္ ခရီးသြားေနရင္ ျပန္မလာမခ်င္း ေခါင္းမေလွ်ာ္ရဘူး ဆိုပဲ…ဒါဆို မိသားစုထဲမွာ ခရီးသြားေနတဲ့သူရွိရင္ ေခါင္းမေလွ်ာ္ပဲ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနရမွာလဲ တပတ္လား ၁၀ ရက္လား ခရီးသြားတဲ့သူက တစ္လေလာက္ၾကာမယ္ဆိုရင္ ကိစၥက ျပတ္ေရာ…

ဒါ့ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႔ ေနာက္ထပ္ ထပ္ကြန္႔ထားတဲ့ ေခတ္မီမီ ပညတ္ေလးက ခရီးသြားေနတဲ့သူ လမ္းခုလတ္မွာရွိေနခ်ိန္ေလးပဲ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရဘူးဆိုပဲ ( ခရီးသြားသူက ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကားေပၚမွာ ရထားေပၚမွာ သေဘၤာေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့…)

ျမန္မာျပည္က မီးေနသည္ေတြရဲ႔ ဒုကၡကလဲ မေသးလွပါ မီးမထြက္မခ်င္း ၇ ရက္တိတိ ေရမခ်ိဳးရ ၄၅ ရက္တိတိ ဆပ္ျပာမကိုင္ရ….(တခိ်ဳ႔က်ေတာ့ ၄၅ ရက္တိတိ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရတဲ့)
ဖ်ားနာေနရင္ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္ ေရမခ်ိဳးပဲေနရမတဲ့…

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈကို မၾကည္႔ပဲ ေရွးထံုးအစဥ္အလာကိုပဲၾကည္႔ေနခဲ့တာ ဟိုးပေဝသဏီကတည္းကဆိုပဲ..…

ဒီက ျမန္မာလူမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေလးကိုေျပာျပတာက မီးဖြားျပီးျပီးခ်င္း တစ္နာရီအတြင္းမွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေရခ်ိဳးခဲ့တယ္ ေန႔တိုင္း ေရခိ်ဳးတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဆိုပဲ…..

ျပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့သူေတြက ေဗဒင္ဆရာရဲ႔ အစီအမံအရ နာေရးျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္တို႔ မီးေနသည္အိမ္တို႔ လံုးဝ(လံုးဝ) မသြားၾကဘူးဆိုပဲ….(သူတို႔ အိမ္မွာ နာေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းထဲက မီးဖြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲေတာ့ မသိ….)

ကိုယ့္ရဲ႔ဦးေလးအရင္းၾကီးကလဲ အဲလိုအယူသည္းခဲ့တာဆိုေတာ့ လူမႈေရး ျဖစ္တဲ့ သာေရးနာေရး မီးေနသည္ကိစၥ အေဒၚလုပ္သူကပဲ ေရွ႔ဆံုးက ၾကြရတယ္ေလ……

တနၤလာေန႔မွာ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြလုပ္ရင္ ၂ခါျပန္လုပ္ရတတ္တယ္ဆိုတာ တခါတေလမွာေတာ့ တိုက္ဆိုင္မႈ အေနနဲ႔ သတိျပဳမိပါတယ္… အျမဲေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ (အျမဲတမ္းမွန္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အစိုးရရံုးပိတ္ရက္ေတြထဲမွာ တနၤလာေန႔ပါ ေပါင္းထည္႔ရမယ္ ထင္ပါရဲ႔….)

ကိုယ့္ထက္ အစြဲအလမ္းၾကီးတဲ့ ျမန္မာေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ေနရတာမို႔ တနၤလာေန႔ကိစၥကို တခါတရံမွာ ေဆြးေႏြးမိပါတယ္…ဒါေပမယ့္ လက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ ယုတၱိရွိတဲ့ အေျဖကိုေတာ့ မရခဲ့ပါ….

တေလာေလးကပဲ အေရးၾကီးတဲ့ အလုပ္ကိစၥအတြက္ အေျဖေစာင့္ေနတုန္းမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကေလးေမြးေတာ့ ေဆးရံုမွာသြားၾကည္႔သင့္ မသြားသင့္ဆိုတာၾကီးကို ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလိုက္ရတယ္ ( ျမန္မာ လူမ်ိဳးဆိုေတာ့လဲ ေရွးစကားေတြကို မသိစိတ္နဲ႔ စြဲေနေတာ့ အစြဲေတြကို ခၽြတ္ရတာ ခက္ေတာ့ ခက္သား)…

သြားခ်င္တာကလဲ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ကံပဲဟ ဆိုျပီး ေဆးရံုသြား မီးေနသည္အတြက္ ေဆးရံုက ေကၽြးတဲ့ ထမင္းကိုကပ္စားျပီး ေဆးရံုမွာ ေတာ္ကီေတြပြားခဲ့တာ မိုခ်ဳပ္တဲ့အထိ….

ျပီးလဲျပီးေရာ အလုပ္ကိစၥ အတြက္ တစ္ပတ္နဲ႔ ရမယ့္ အေျဖက တစ္ပတ္နဲ႔လဲမရ ၁၀ ရက္နဲ႔လဲမရ ႏွစ္ပတ္ေနတဲ့အထိလဲ မရေတာ့ သြားျပန္ပီဟ ျမန္မာလူၾကီးေတြ ေျပာတာ နားမေထာင္မိလို႔ဆိုျပီး ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ေနာင္တက အရင္ရမိေသး… …

ဒါေပမယ့္လဲ အဲဒီအစြဲေတြ ကၽြတ္ခ်ိန္တန္လို႔လားမသိ ေစာင့္ေနမိတဲ့ ကိစၥက ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္မွ အဆင္ေျပေလေတာ့ ေရွးသံုးေတြ ေရွးစကားေတြအတြက္ ေတြးရခက္ၾကီး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္….

ငါျမန္မာလူမ်ိဳး ဒါေပမယ့္ ငါေနတာ ျမန္မာျပည္မဟုတ္ ခၽြတ္သင့္တဲ့ အစြဲေလးလဲ ခၽြတ္အံုးမွလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမလို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားခဲ့ပါတယ္…

ျမန္မာဆန္တာဟာ ေနရာတိုင္းမွာ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ျမန္မာတိုင္းက အျပည္႔အဝလက္ခံမယ္ထင္ပါရဲ႔…..(ဒီေနရာမွာေတာ့ ေရွးရိုးစြဲ အယူဝါဒေတြကိုသာ ေျပာခ်င္တာပါ အျခားေသာ လူေနမႈစရိုက္ေတြကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ… အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္)..

ေဗဒင္နဲ႔ ယၾတာေတြကိုလဲ မယံုပါလို႔ မေျပာလိုပါ ကမၻာက လက္ခံထားတဲ့ ယုတၱိရွိေသာ လက္ခံသင့္ေသာ နကၡတ္ေဗဒင္ အခ်ိဳ႔ကိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္…. ယၾတာပိုင္းမွာလဲ နည္းပညာအရ လက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစြမ္းထက္တာေတြ ျမင္ဖူးေနခဲ့ေတာ့လဲ အျပည္႔အဝမဟုတ္ေတာင္ မယံုပါလို႔ တထစ္ခ် မေျပာလိုပါ…
ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ယခုခ်ိန္ထိ လံုးဝ( လံုးဝ) ယၾတာမေခ်ခဲ့ဘူးပါ။။

ေဗဒင္ေတာ့ ၂ ခါေလာက္ တြက္ဖူးတယ္ထင္ပါရဲ႔… ( တစ္ခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မွန္တဲ့ေဗဒင္ကိုေတြ႔ခဲ့ဘူးတယ္… နာမည္ေက်ာ္ ေဗဒင္ဆရာမဟုတ္ေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လမ္းၾကံဳလို႔ ေဟာေပးခဲ့တာပါ…းးး)))))

ေဈးသံုးမလြယ္နဲ႔ဆိုတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး မွန္တာမို႔ အျပည္႔အဝ လက္ခံက်င့္သံုးပါတယ္….
ေဈးသံုးလြယ္ရင္ မြဲမွာ ေသခ်ာတယ္ေလ….

ေရွးထံုးကေတာ့ ေခတ္ ကာလ ေဒသ ပေရာဂကိုလိုက္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ျဖစ္ပါတယ္…အရင္ကထက္ေတာ့ အစြဲေတြ ေလွ်ာ့သြားသလိုလိုပါပဲ…..

အျခားအျခားေသာ ရိုးရာ အစြဲမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားလဲ ရွိပါေသးသည္… တိုက္ဆိုင္မႈရွိခဲ့ရင္ ေရးမိမယ္ထင္ပါသည္…
ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ပက္သက္လို႔ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္သလို လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ယူဆေစခ်င္ပါသည္….

တကယ္လို႔မ်ား ကမၻာၾကီးပ်က္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ ( မပ်က္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ၁၀၀ % ယံုၾကည္ေနပါတယ္)

ဒီကိစၥက ခုတေလာ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ကိစၥေလးေလ... ကိုယ္လဲေခတ္မီေအာင္လို႔ ခဏေလာက္ေတာ့ ကမၻာပ်က္ၾကည္႔မယ္ေနာ္... ( ကိုေအာင္သာငယ္ က တက္ဂ္ထားတယ္ဆိုေတာ့လဲ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည္႔တာေပါ့)

တကယ္မွာေတာ့ ကမၻာၾကီးပ်က္မယ့္အေရးကို ေတြးျပီရင္းပူေနမိတာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာ မပ်က္ခင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ္ေသဆံုးခဲ့ရင္ေတာ့ ကမၻာပ်က္တာကိုေတာင္ ျမင္ခြင့္သိခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး… ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္ ဆိုတာေလးကို အျမဲစဥ္းစားေနမိတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုအေနနဲ႔ ကမၻာပ်က္တာကို ျမင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ ကုသိုလ္ထူးလို႔ေပါ့။

၁။ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္ပါလိမ့္..
မိသားစုနဲ႔ေပါ့ အထူးသျဖင့္တူေလးေတြအနားမွာ ရွိေနခ်င္တယ္..ဘာမွနားမလည္ေသးတဲ့ ကေလးေတြ ေၾကာက္ေနမွာစိုးတယ္ ကေလးေတြကို မေၾကာက္ေအာင္ အာရံုေျပာင္းထားမယ္…
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ကေလးေတြနဲ႔ ေဆာ့ေနမယ္… မိဘေတြကို အားေပးေနမယ္ အာရံုေျပာင္းေပးဖုိ႔ၾကိဳးစားမယ္…..

ကိုယ့္ကမၻာမွာ ပထမက မိဘ ဒုတိယက ၾသခ်စ္ဘုန္းမိုရ္( အခ်စ္ဆံုးတူေလး)ပါ အဲဒီအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ကို မၾကာခဏ စကားနာထိုးတတ္ၾကတယ္… သားၾသခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္လြန္းလို႔တဲ့…
တတိယေနရာမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရွိမယ္ထင္တယ္… (တတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကမၻာပ်က္မယ့္ေန႔မွာ ကိုယ့္အနားမွာ ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိမရွိ မေသခ်ာေသးတာမို႔ ေမးၾကည္႔ရအံုးမယ္..)

၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲမသိဘူးေနာ္..
မိသားစုေတြ စုစုစည္းစည္းရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ မိသားစုရဲ႔ ေမတၱာ သံေယာဇဥ္ေတြကို ခံစားျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိမွာပါ။

မိသားစုဆိုတာက စိတ္နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ေပါင္းစုထားတဲ့ေနရာေလ အဲဒီစိတ္ဓါတ္ေတြကပဲ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြေတြကို ခံစားျပီး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ သတၱိကိုေပးမွာပါ။

ေသရမွာမေၾကာက္သလို ဆံုးရံႈးမႈေတြအတြက္လဲ ဝမ္းနည္းေနမွာမဟုတ္ပါဘူး… လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးေန႔ကို ရင္ဆိုင္ရမွာ ဓမၼတာပါ အဲဒီအတြက္ ေနာင္တေတြ ေၾကာက္စိတ္ေတြ မရွိေလာက္ပါဘူး။

၃။ျပင္ဆင္ထားခ်င္တာေတြကဒါေလးေတြေပါ့
အခ်ိန္မီ မိသားစုဆီျပန္ႏိုင္ဖို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္တစ္ေစာင္
အဲဒီေန႔အတြက္ ခ်စ္တဲ့ တူကေလးေတြအတြက္ ေခ်ာကလက္တခ်ိဳ႔ အိုဗာတင္း နဲ႔ ကစားစရာေတြ မိဘေတြအတြက္ ေကာ္ဖီေတြ…. ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ အေအးပုလင္းေတြ..

ျပီးေတာ့မိသားစုတစ္စုလံုးအတြက္ လုံေလာက္မယ့္ အိပ္ေဆးေတြ (ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မႏိုးမယ့္ အိပ္ေဆးေတြေပါ့)
ကမၻာေပၚက ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြရဖို႔အတြက္ ေရဒီယိုတစ္လံုး ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္လိုင္းတစ္ခု....

ဒါမွ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ေသခ်ာပီဆိုရင္ ကေလးေတြကို အိုဗာတင္းထဲမွာ အိပ္ေဆးထည္႔တိုက္ မိဘေတြကိုက အိပ္ေဆးေတြပါတဲ့ေကာ္ဖီ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္လဲ အေအးေပါ့…..

သူတို႔ကို ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ပူေဆြးေသာကေတြမခံစားေစပဲ အသက္သာဆံုးနည္းနဲ႔ ေလာကၾကီးက ထြက္ခြာသြားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္…..
ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူတို႔အားလံုး မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာေသခ်ာမွ အဲဒီအိပ္ေဆးေသာက္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္ မိသားစုကို စိတ္မခ်ဘူးေလ… ( မကိဆီမွာ ေဆးၾကိဳမွာထားရမယ္ထင္ပါရဲ႔)

၄။၀မ္းနည္းမိမွာလားဆိုေတာ့
ဝမ္းနည္းစရာေတြ မရွိေစဘို႔ တင္ေနတဲ့ ေမတၱာေၾကြးေတြ သံေယာဇဥ္ေၾကြးေတြကို အခုကတည္းက ဆပ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေသာ ကိုယ္ကခ်စ္ေသာ လူသားအားလံုးအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးအရာေတြ ေပးထားခဲ့မွာပါ…
ေမတၱာငတ္ေနတဲ့သူေတြကို ေမတၱာေပးခဲ့မယ္ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားလိုေနတဲ့သူေတြကို ခြန္အားျဖည္႔ေပးခဲ့မယ္….

ေနာင္တနဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းေနရမယ့္ အျဖစ္ေတြက ေဝးေအာင္ အခုကတည္းက အေၾကြးေတြ ဆပ္ေနပါတယ္….
ဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝမ္းနည္းမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး… ေသခ်ာပါတယ္……
(အခုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရပ္ဝန္းတစ္ခုကို သတိရေနမိတာမို႔ သံေယာဇဥ္ရပ္ဝန္းက လူတစ္ခ်ိဳ႔ကို ရွာေဖြေနပါတယ္ … ခက္တာက သူတို႔က Face Book မွာလဲမရွိဘူး G-talk မွာလဲ မရွိၾကဘူး အြန္လိုင္းကို လံုးဝမသံုးတဲ့လူတခ်ိဳ႔ေပါ့)

၅။ေၾကာက္လန္႔မိမယ္ထင္ပါသလား..
အင္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရာေတြရွိေနမယ္ဆိုရင္ ေၾကာက္စရာမရွိေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔…

၆။ကိုယ္နဲ႔အတူ..ေဆာင္ထားခ်င္တာ…ရွိေနခ်င္တာက..
ေလာကဓံကို သတၱရွိရွိ ခံႏိုင္မယ့္ စိတ္ခြန္အား..( လူတစ္ခ်ိဳ႔႕က အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေသြးပ်က္သြားတတ္ၾကတယ္လို႔ ၾကားဘူးထားလို႔ပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ ခံႏိုင္ရည္ အဆင့္ ဘယ္ေလာက္အထိရွိမလဲ ဆိုတာ မွန္းဆလို႔မရႏိုင္ပါဘူး…)
ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း ဆိုတဲ့စကားပံုအတိုင္း သားေကာင္ေတြခ်နင္းရဲဖို႔ထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သားေကာင္အျဖစ္ အနင္းခံႏိုင္ဖို႔လဲ ခြန္အားအခ်ိဳ႔ ရွိေနခ်င္ပါတယ္။

၇။ဘာေတြေရးမိမလဲမသိဘူးေနာ္..
အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကဗ်ာေတြစာေတြထက္ တူေလးေတြ ကို အာရံုေျပာင္းေပးဖို႔ ပံုေတြဆြဲျပေနခ်င္တယ္… ကေလးေတြအတြက္ ဝလံုးေတြ ကူေရးေပးျဖစ္မယ္ထင္တယ္…..

ဂ။ဘာေတြမ်ားေတြးေနမိမလဲ
ကေလးေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ ေတာင္တာင္အီအီ ေတြးေနဖို႔ အခ်ိန္မရေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔။

၉။ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဒီလို ဂုဏ္ယူခ်င္ေသးတယ္
မိသားစုအတြက္ ကိုယ့္ဘဝတစ္ခု ျဖစ္တည္ခဲ့ဘူးတယ္။
မိဘေတြအတြက္ သိတတ္တဲ့ သမီးေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္…
ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ လိမၼာတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရွိခဲ့ဘူးတယ္.. သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအားလံုးအတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္…..
ခ်စ္ခဲ့ဘူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ( တစ္ေယာက္ထက္လဲ ပိုႏိုင္ပါတယ္) တာဝန္ေက်တဲ့ လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္္ခဲ့ဘူးတယ္…
တူေလးေတြအတြက္ သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းတဲ့ အန္တီေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္ ..
ကိုယ့္ကို မုန္းတီးခဲ့တဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ အမွတ္ရစရာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္..(လူခ်စ္ခံရတာ မဆန္းသလိုပဲလူမုန္းခံရတာလဲသိပ္မဆန္းပါဘူး)

၁၀။ ရွာႀကံျပီးေျဖသိမ့္လိုက္ပါ့မယ္
အင္း…. လူပီသတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႔……

(ကိုယ္နဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္က သန္းေပါင္း ၆၀ေသာ ျပည္သူေတြကို မ်က္စိေတြနားေတြ ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြလဲ ေသတာပဲေလ… ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အာဏာေတြ ပါဝါေတြက ဒဏၰာရီ ပံုျပင္လိုပါပဲလား…..)

အိုဘာမားနဲ႔အတူ ဘဲလီဇဘက္ဘုရင္မၾကီးနဲ႔အတူ ေလးစားအားက်ရတဲ့ ဆရာမဂ်ဴးနဲ႔အတူတူ ေဟာလီးဝုဒ္ စတားေတြနဲ႔အတူ တစ္ရက္တည္းေသခြင့္ရတာ နည္းတဲ့ကုသိုလ္လား… းးး))))

၁၁။က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း
ကမၻာဦးအစကိုမၾကံဳဘူးေပမယ့္ကမၻာပ်က္တာကိုေတာ့ၾကံဳဘူးတယ္….
ေနာက္ဆံုးကမၻာက ကံထူးသူ သန္းေပါင္းေျခာက္ေထာင္မွာ ငါလဲ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ေပါ့……..
(ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ၾကံဳေတြ႔ရတာ ကုသိုလ္ထူးလြန္းလို႔ေနာ္…)

၁၂။ မွာခ်င္တဲ့မွာတမ္း…
တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္တို႕အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မွာ ကမၻာမပ်က္ေတာ့ဘူး ( ဆူနာမီနဲ႔မွားတာပါ..)ဆိုရင္ ကိုယ့္ကို ျပန္ႏႈိးဖို႔ မေမ့ၾကပါနဲ႔… ( မကိနဲ႔တကြ ဘေလာ့မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို မွာခ်င္ပါတယ္)….
တခါတေလမွာ ကိုယ္ေတြရထားတဲ့ သတင္းေတြက မွားတတ္တယ္ေလ ျမန္မာ့အသံလို ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေနာ္…
ကမၻာေလာကၾကီးက ဆန္းၾကယ္တယ္ေလ တခါတေလ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ အံ႔ၾသထိတ္လန္႔စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေပးတာကိုး...

ဒီတစ္ခါ အလွည္႔က် တက္ဂ္ရမယ့္သူေတြကေတာ့

ဘေလာ့ဂါအသစ္စက္စက္ေလး အညၾတ
Singapore ITB ပြဲမွာ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတဲ့ ညီညီ(ျပည္)
အခန္းေဖာ္အၾကာင္း တိတ္တိတ္ေလးလာေမးေနတဲ့ ကိုရဲ
On the Way ရန္ကုန္- ဒူဘိုင္းေလယာဥ္ေပၚမွာ ငိုက္ေနတဲ့ လတ္လတ္ေဇာ္
အြန္လိုင္းမွာေနာ္ခမ္းကိုေမွ်ာ္ေနတဲ့ မငံု
သမီးၾကီး အိန္ဂ်ယ္ ကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ကြန္း တက္ဂ္ခံရျခင္းေပါ့
ဂ်ပန္ျပည္က မိုမိဂ်ိ
ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတဲ့ ဇီဇဝါ
မမသီရိ
အပ်င္းထူေနတဲ့ သမီးပ်ိဳ
အသံတိတ္ေနတဲ့ မယ္မဒီ
ခ်စ္ေသာ အမရာ
အမရာရဲ႔ အိုင္လြယ္ပန္
အၾကာၾကီးေပ်ာက္ေနတဲ့ ကိုသားၾကီး
စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ ကိုကိုေမာင္
ခုတေလာ ေပၚမလာတဲ့ မိုးစက္အိမ္
ဓါးေသြးေနတဲ့ ကိုေနစိုးႏိုင္
ဇာတ္ပြဲကန္ထရိုက္ၾကီး ကိုျမစ္က်ိဳးအင္း
တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ မရိုးရေအာင္ ပံုမွန္ေရးေနတဲ့ ကိုပီတာ
ေခတၱရန္ကုန္ေရာက္ ကိုခ်မ္း
ကြန္ပ်ဴတာေဆးရံုတင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ ကိုၾကယ္(လင္းၾကယ္ျဖဴ)
ကိုယုယ
မတက္ဂ္စဖူး တက္ရမယ့္ဘေလာ့ဂါက ကိုဖိုးစိန္
ေဒါက္တာေလး သက္တန္႔ခ်ိဳ
ေကာ့ေသာင္းသားေလး
ဘေလာ့ဂါမဟုတ္တဲ့ အကိုေတာ္ ဘရိုင္ရန္ဘုန္းႏိုင္ (သူက ဒီကိစၥကို အသည္းအသန္ စိတ္ဝင္စားေနတာ)

အဲေတာ့ ( ၂၆) ေယာက္တိတိ အခ်ိန္ရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္ ခင္တယ္ဆိုရင္ ေရးေပးေစခ်င္ပါေသးတယ္...