ႏွင္းနဲ႔မာယာ

အခန္းေဖာ္(၂)

ကၽြန္မရဲ႔အခန္းေဖာ္

ကၽြန္မ ေခတၱနားခိုရာ အခန္းေလးဟာ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ ေနခ်င့္စဖြယ္ အခန္းေလးတစ္ခန္းျဖစ္ေနခဲ့တာ ကၽြန္မအတြက္ အလြန္ကံေကာင္းေနခဲ့ပါသည္....

အဲဒီႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔လွတဲ့ ေကာင္မေလးဖန္တီးထားခဲ့တဲ့ ဒီအခန္းေလးဟာ ကၽြန္မ မက္ေမာခဲ့ဘူးတဲ့ ကဗ်ာဆန္ဆန္ လွပေသာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ မ်က္စိေအးစရာ အိပ္ခန္းေလးတစ္ခန္းလဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မ မွတ္မိရေလာက္ ကၽြန္မ လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက ကဗ်ာဆန္ဆန္ အိပ္မက္ဆန္ဆန္ ဖန္တီးထားတဲ့ အခန္းေလးေတြကို ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာပဲ ျမင္ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ အေဖနဲ႔တကြ ဦးေလးေတြၾကားမွာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ကၽြန္မအတြက္ မိန္းကေလးအေဖာ္ဆိုတာလည္း မရွိခဲ့သေလာက္ကို ရွားပါးခဲ့ပါသည္။

ျပီးေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဖန္တီးအပ္ေသာ အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႔ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးနဲ႔လဲ အေဝးၾကီးေဝးခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔အိမ္ၾကီးမွာ မိန္းမဆိုလို႔ ကၽြန္မႏွင့္အတူ ေဆြမ်ိဳးမကင္းေသာ ထမင္းခ်က္ အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္္သာ ရွိခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေဖေဖ့ညီေတာ္တူ ဦးေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဝယ်ာဝစၥမ်ားေၾကာင့္ အန္တီၾကီးလဲ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရန္ အခ်ိန္မရႏိုင္ခဲ့သလို ေခတ္ပညာ မတတ္ေသာ ေတာသူတစ္ဦးျဖစ္ေနသည္႔အတြက္လဲ အခ်ိန္တန္ ေဈးဝယ္ ထမင္းခ်က္ အဝတ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္သည္႔ အလုပ္မွလြဲကာ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး ပရိေဘာဂမ်ားကို စနစ္တက်ထားသိုေရးအတြက္ စီမံမႈ မေပးႏိုင္ပါ။
ကၽြန္မကိုလဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သိထားသင့္ေသာ တတ္ထားသင့္ေသာ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို မသင္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါ။

ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြၾကားမွာ ၾကီးေတာ္တစ္ေယာက္ အဘြားတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မကိုေတာ့ မိန္းမမပီသလို႔ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ႏိုင္လို႕ ဆိုးေပေနလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ သူတို႔နဲ႔အေဝးဆံုးေနရာကို တြန္းပို႔ထားခဲ့ၾကပါသည္။

ေဖေဖ့ေျပာျပခ်က္အရ ကၽြန္မရဲ႔ ေမေမ ေလာကၾကီးမွာ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာကို သိခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွာရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေဖေဖ ကိုယ္တိုင္မသိခဲ့ပါ။ ၾကာလာေတာ့လဲ ကၽြန္မမွာ မိခင္တစ္ေယာက္ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးေတာင္ တစတစ ေမွးမွိန္လာခဲ့ပါသည္။

မိခင္ဆံုးမမႈ မရတဲ့ မိန္းကေလးမို႔ အခုလို ဆိုးရြားတဲ့ စရိုက္ေလးေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနခဲ့တာလားလို႔ စဥ္းစားမိေပမယ့္ အဲဒီအေပၚမွာလဲ ထူးထူးျခားျခား နာက်င္မႈမရွိခဲ့ပါ။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ စရိုက္ကို ပတ္ဝန္းက်င္ကသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ အခ်ိဳးမေျပေသာ မိန္းမ မဆန္ေသာ ထင္ရာစိုင္းတတ္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ေဖေဖ့အရိပ္ေအာက္မွာ ျဖစ္သလို ေနထိုင္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝမ်ိဳးကို မရခဲ့တာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္မရင္းႏွီးခဲ့သည္႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေန႔ေန႔ညည လႊမ္းမိုးေနခဲ့တာက ေနခဲ့တာက ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ အသံေပါင္းစံု ဦးရီးေတာ္တို႔ ဖြင့္ထားေသာ ေဆာင္းေဘာက္စ္က ထြက္လာတဲ့ သီခ်င္းသံ က်ယ္က်ယ္မ်ား စီးကရက္နံ႔မ်ား ျပီးေတာ့ ဘီယာႏွင့္အရက္ေပါင္းစံု ရဲ႔ အနံ႔အသက္မ်ား..…

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေဖေဖႏွင့္အတူတူထိုင္ျပီး အျမည္းစားရင္း အဆင့္ေတြတက္ကာ ဘီယာ အရက္ေပါင္းစံုကို ျမည္းတတ္လာခဲ့ပါသည္။ ဦးေလးေတြေသာက္တဲ့ စီးကရက္ေတြႏွင့္လဲ မိတ္ေဆြျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ မိတဆိုးသမီးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လိုတရ ဘဝတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမယ့္ မိန္းမ ပီသေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါ။။

“အခ်က္အျပဳတ္ တို႔မလုပ္.. အိမ္မႈကိစၥ ေဝးေဝးက”… လို႔ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ေျပာတိုင္းလဲ ေဖေဖက မျငဴစူခဲ့ပါ။ ထမင္းကို ထမင္းအိုးထဲက ရျပီး ပိုက္ဆံကို ေဖေဖ့အိတ္ထဲက ရေနတာမို႔ ကၽြန္မအတြက္ ေသာကဆိုတာမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမိဳ႔နယ္ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဖေဖက ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္လို႔ေတာ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ တကၠသိုလ္တက္မလား အျခားႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသြားတက္မလား သမီးဆႏၵရွိတဲ့အတိုင္းလုပ္လို႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္ဆက္မတက္ပဲ အျပင္စာေမးပြဲေတြေျဖျပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းေနဖို႔လမ္းကိုေရြးလိုက္ပါသည္။

ပထမဆံုး ရန္ကုန္မွာ အေဆာင္ေနျပီး စာရင္းကိုင္သင္တန္းအတြက္ က်ဴရွင္တက္ စာေမးပြဲေျဖရင္း အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမ်ားကို စတက္ခဲ့ပါသည္။ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသူဆိုေပမယ့္လဲ ေဖေဖ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ အခန္းခပ္က်ယ္က်ယ္တစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနခြင့္ရသလို ထမင္းဟင္းကိုလဲ အျပင္မွာပဲ ျဖစ္သလို ဝယ္စားတတ္ခဲ့ပါသည္။

ရန္ကုန္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းတစ္ခုမွာ ေမာင္နဲ႔စေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ေမာင္က စီနီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ ကၽြန္မတို႔အတန္းကို အခ်ိန္ပိုင္း စာသင္ေပးဖို႔ တာဝန္က်ခဲ့ပါသည္။ ဘဝမွာ လိုခ်င္တာရခဲ့သူပီပီ ေမာင့္အခ်စ္ကိုရဖို႔လဲ ကၽြန္မအတြက္ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါ။

မိန္းကေလးမပီသခဲ့တာ မိန္းမ မဆန္ခဲ့တာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းျခင္းရဲ႔ လက္ေဆာင္လို႔ပဲ ခံယူခဲ့မိပါသည္။။
ေမာင့္ကို စပီး ခ်စ္မိသူဟာ ကၽြန္မျဖစ္ခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မဘက္ကစလို႔ ေမာင့္ကို ခ်စ္ခြင့္ပန္ဖို႔ အတြက္ စဥ္းစားစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို လြယ္ကူခဲ့ပါသည္။ ေမာင့္ဘက္ကလဲ နားလည္စြာ စာနာစြာနဲ႔ ကၽြန္မ အခ်စ္ကို ျပန္လက္ခံခဲ့ပါသည္။

အခ်စ္ကို စတင္ေတြ႔ရွိသူက ကၽြန္မ အခ်စ္ကို စတင္ေၾကျငာသူက ကၽြန္မ အခ်စ္ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ကိုးကြယ္ခဲ့သူကလဲ ကၽြန္မပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ေမာင္ကလဲ ကၽြန္မလိုပဲ နယ္ကလာျပီး သင္တန္းတက္ေနသူမို႔ အိပ္ခ်ိန္မွလြဲလို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျမဲအတူတူရွိေနခဲ့ပါသည္။ စားအတူ သြားအတူ သင္တန္းခ်ိန္ခ်င္းလဲ (ရံဖန္ရံခါ) တူေနေပမယ့္ တိုက္ခန္းတစ္ခန္း စပ္တူငွားေနဖို႔ကို ေမာင့္ဘက္က စလို႔ အေရးဆိုလာျပန္ေတာ့လဲ ကၽြန္မ မျငင္းဆန္ခဲ့ပါ။

နယ္မွာသာ အေနမ်ားေသာ အခ်ိန္တန္ ပိုက္ဆံပို႔တတ္ေသာ အေဝးမွသာ ၾကင္နာတတ္ေသာ ေဖေဖတို႔မရိပ္မိေအာင္ေတာ့ ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကိစၥကို ပိပိရိရိ ဖံုးကြယ္ထားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မဘဝအတြက္ အားအထားရဆံုးေသာ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ ကၽြန္မ အလြန္ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖ ျငိဳျငင္မွာကိုလဲ စိုးထိတ္လွပါသည္။

တိုက္ခန္းငွားေနဖို႔အတြက္ ပထမဆံုးရင္းႏွီးလိုက္ရတာကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ေရႊဟန္းခ်ိန္း ခပ္ထူထူေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ခန္းကို ေျခာက္လစာ စရံေပးျပီး ငွားရျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမာင့္မွာလဲ လံုေလာက္ေသာ ပိုက္ဆံမရွိခဲ့ပါ။ ေမာင့္ေနစရိတ္ စားစရိတ္ကို ေမာင့္မိသားစုမွ အျပည္႔အဝ မေထာက္ပံ႔ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကြန္ျပဴတာသင္တန္းတစ္ခုမွာ ေမာင္က အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္ဝင္လုပ္ေနခဲ့တာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သိခဲ့တာမို႔ ေမာင့္အေပၚ နားလည္စာနာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ဒုတိယ အရင္းအႏွီးကေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ အခ်ိန္ပိုင္းသီခ်င္းဆိုရေသာ အလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါကလဲ ေမာင္ဆက္တက္ခ်င္တဲ့ မဆံုးႏိုင္ေသာ သင္တန္းစရိတ္မ်ားႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္စာ အသံုးစရိတ္ကို ကာမိေစရန္ျဖစ္ပါသည္။

လစဥ္ ေဖေဖပို႔ေပးတတ္ေသာ ပိုက္ဆံမ်ားသာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ပံုမွန္ဝင္ေငြရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္စာ စရိတ္အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ သံုးစြဲေသာ္လည္း ကၽြန္မတို႔အတြက္ မေလာက္ငခဲ့ပါ။ ပညာတတ္မ်ား အတြက္ပင္ အလုပ္ခက္ခဲေနခ်ိန္တြင္ ပညာတပိုင္းတစသာရွိေသာ ကၽြန္မအတြက္ စင္တင္ေတးဂီတႏွင့္တြဲဖြင့္ထားေသာ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ ညပိုင္းသီခ်င္းဆိုေပးျခင္း အလုပ္ကလြဲလို႔ ေရြးခ်ယ္စရာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိခဲ့ပါ။

ေမာင္အားနာမွာ သိမ္ငယ္မွာစိုးရြႊြံစိတ္ျဖင့္ အလုပ္လုပ္ရျခင္းအေပၚ ကၽြန္မ မျငိဳျငင္ခဲ့ပါ။ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိတိုင္း အားငယ္စိတ္ ရွက္ရြ႔ံစိတ္မ်ားျဖင့္ တုန္လႈပ္ခဲ့ေသာ္လဲ ေမာင့္ေရွ႔မွာေတာ့ ကၽြန္မ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့ပါသည္။ အခ်စ္က ကၽြန္မကို ရာႏူန္းျပည္႔ ဖမ္းစားခဲ့ပါသည္။

ေမာင္နဲ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူေနေသာအိမ္ေလးမွာလဲ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ား မ်ားစားစားမရွိခဲ့ပါ။ အိပ္ယာပါးပါးေလးႏွစ္ခုႏွင့္ အဝတ္ေသတၱာမ်ားမွလြဲျပီး ထမင္းစားစားပြဲေလးတစ္လံုးေေတာင္ မရွိခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးေသာက္ေရအိုးစင္ေတာင္ မထားခဲ့တာမို႔ ေရသန္႔ဘူးၾကီး တစ္ဘူးကသာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႔ခန္းက တစ္ခုတည္းေသာ အေဆာင္ အေယာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

နံနက္ေစာေစာ ဘုရားဝတ္ျပဳျပီးတိုင္း ေမာင္ကပဲတာဝန္ယူျပီး တံမ်က္စည္းလွဲေပးတတ္ပါသည္။ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ေတာ့ ႏွစ္ကိုယ္စာေနေသာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္အတြက္ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းရွိရံုျဖင့္ လံုေလာက္ေနခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြကို သိထားခဲ့ေသာေမာင္သည္ အိမ္တြင္ ထမင္းခ်က္စားဖို႔ကိုလဲ မေတာင္းဆိုခဲ့ပါ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း အခ်က္အျပဳတ္ မကၽြမ္းက်င္ပါ မခ်က္တတ္ပါ ဆိုယံုမွ်ျဖင့္ ဆိုင္ထမင္း ဆိုင္ဟင္း အျပင္စာေပါင္းစံုျဖင့္ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရင္းႏွီးခဲ့ၾကျပန္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးဆီးႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနသည္႔ တကၠသိုလ္ျမိဳ႔ေလးကို ကၽြန္မေရာက္ခဲ့ခ်ိန္ထိ အိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္း အိမ္ႏွင့္တူေသာ အေဆာင္အေယာင္မ်ားကို ကၽြန္မ ေမ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့ပါသည္။

ေဖေဖ့အိမ္က အန္တီၾကီးခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေသာ ေတာမေရာက္ ျမဳိ႔မေရာက္ ဟင္းလ်ာမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ႔ေပၚရွိ လမ္းေဘးဆိုင္မ်ိဳးစံုမွ ဟင္းလ်ာမ်ားသည္သာ ကၽြန္မဘဝနွင့္နီးစပ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မအခန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ဟင္းလ်ာမ်ားကေတာ့ အနံ႔အသက္ရရံုႏွင့္ သားေရယိုေလာက္ေအာင္ စြဲေဆာင္မႈရွိခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ႔ ထမင္းပြဲ အျပင္အဆင္ေလးကလဲ တေန႔တမ်ိဳး မရိုးေလာက္ေသာ ဟိုတယ္ၾကီးေတြက အျပင္အဆင္မ်ိဳး။
ဒါေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ သမားရိုးက် အျပင္အဆင္ အစားအေသာက္မ်ားႏွင့္သာ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ေသာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းခဲ့ပါ။

တခါတရံမွာ ကိုယ့္ရဲ႔ အေနအထိုင္ေတြေၾကာင့္ အတူေန အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလးအေပၚ အားနာမိေပမယ့္ အရိုးထိေအာင္စြဲေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အက်င့္ေတြကို မျပင္ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ပါသည္။

လတ္တေလာခြဲခြာလာတာမို႔ ေမာင့္ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ေတြကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ေတြကို အေဖာ္လုပ္ေနရတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွလဲ မသိခဲ့ၾကပါ။

တခါတရံ ကလပ္မွာ ကခုန္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ေမာင္ႏွင့္တကြ သံေယာဇဥ္တြယ္အပ္ေသာ ေဖေဖတို႔ကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါသည္။

ဒီလိုမီးေရာင္စံုေတြေအာက္မွာ ဒီလို ဂီတသံစဥ္ေတြၾကားမွာ ယဥ္ပါးလာခဲ့တာ ေမာင့္ေၾကာင့္လို႔ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ အျပစ္မျမင္ရက္ခဲ့ပါ။
ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေက်ာင္းသတင္းနဲ႔အတူ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြကို ေလာဘတၾကီးနဲ႔ စံုစမ္းျဖစ္ခဲ့တာကလည္း ေမာင့္အတြက္သက္သက္သာ…

တစ္ပတ္တစ္ၾကိမ္ ဖုန္းေခၚဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း အခ်ိန္ေတြကို အလြယ္တကူ ကုန္လြန္ေစခ်င္တာကလဲ ေမာင့္ကို လြမ္းလြန္းတဲ့ စိတ္ အရာရာဟာ ေမာင့္အတြက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ ကၽြန္မ မွားေနခဲ့ပါသလားေမာင္ရယ္…

ဒီေန႔လည္း ေမာင့္ကို ဖုန္းဆက္ေနက်အခ်ိန္ ေမာင္က ဖုန္းအနားမွာ ရွိမေနတာမို႔ ေနာက္ထပ္ေစာင့္ရမယ့္ ခုႏွစ္ရက္စာ အားတင္းဘို႔ ဘီယာတခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ အျမည္းေတြ စီစဥ္ေနတုန္းမွာ အခန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက အနားမွာ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ လာစပ္စုေနတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္သြားတာမို႔ ေကာင္မေလးကို ဝမ္းပမ္းတသာ ျပံဳးျပ ၾကိဳဆိုလိုက္မိပါသည္။

ဒီညမွာေတာ့ ကၽြန္မ အေဖာ္မမဲ့ေတာ့ ဘူးထင္ပါရဲ႔ေမာင္ရယ္…. ရင္ဖြင့္စရာ စကားေျပာစရာ အေဖာ္တစ္ေယာက္ရတဲ့ ညတစ္ည…. ေမာင့္ဆီက ၾကားေနၾက အသံေတြ ၾကားခြင့္မရတဲ့ ညတစ္ညလဲ ျဖစ္ေနေသးရဲ႔….

အခန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မရဲ႔ စာေရးစားပြဲေပၚက အာလူးေၾကာ္ေတြ ေကာက္စားရင္း

“နင္သူ႔ကို အဲေလာက္ေတာင္ခ်စ္ရလားလို႔” ေမးလာတဲ့ အေျဖကို တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ေျဖမိတာက
“ခ်စ္လြန္းလို႔ ငါကိုယ္တိုင္ ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့ရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ခ်စ္သူေလ မခ်စ္ပဲေနမလား “ လို႔
ေျဖတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႔ ေခါင္းေလးက တေမာ့ေမာ့နဲ႔ေလ….

ေမာင့္ကို အဲဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ခဲ့ရပါတယ္ ေမာင္ရယ္..…..
ေလာကၾကီးမွာ ေဖေဖကလြဲလို႔ တစ္ဦးတည္းေသာ သံေယာဇဥ္ဟာ ေမာင္တစ္ေယာက္ပဲရွိခဲ့ပါတယ္…
ေမာင့္အတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ ဘဝတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္ ေမာင့္အတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ အခ်စ္တစ္ခု ရွိခဲ့ဖူးတယ္…..
ကၽြန္မ ကံေကာင္းခ်င္ပါေသးတယ္ေမာင္…

ဆက္ရန္…

ေရွးထံုးလဲ မပယ္နဲ႔ ေဈးသံုးလဲ မလြယ္နဲ႔တဲ့

တခါတရံမွာ ျမန္မာပီသခ်င္တာမို႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ရမယ့္ရက္ကို ေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္မြးေန႔ရယ္ ေသာၾကာရယ္ကိုႏႈတ္ျပီးရင္ ရက္သတၱတစ္ပတ္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ဖို႔ ငါးရက္တိတိက်န္တယ္
ဒီၾကားထဲမွာမွ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ ၄၅ ရက္တိတိ လာဘ္ပိတ္တယ္ဆိုေတာ့ တပတ္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္လို႔ရတာက ၄ ရက္တိတိက်န္ေနတယ္…

ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ခါနီးတိုင္း ရက္လြတ္ရဲ႔လားလို႔ စဥ္းစားရတဲ့ ဝဋ္ဒုကၡက ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွိပ္စက္ခဲ့ဘူးတယ္ထင္ပါရဲ႔..…

တခါတေလ ဆံပင္ေတြက ေစးကပ္ေနျပီ ရက္ကမလြတ္ေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုျပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ အခန္႔မသင့္ေတာ့ ႏွာေစး ေခ်ာင္းဆိုး…တုတ္ေကြးမိ..
အစြဲအလန္းၾကီးတာ ေနရာတိုင္းမွာ မေကာင္းဘူးလို႔ အသိတရားနဲ႔ဆင္ျခင္။
အဲလို ဆင္ျခင္ေနတဲ့ၾကားက ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္လေလာက္က ရသင့္ရထိုက္တဲ့ ေဘာနပ္စ္မရခဲ့တာ
ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္မိလို႔မ်ားလား လုိ႔ ျမန္မာပီပီ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးမိေသး....…

ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကတာ့ ေခါင္းကို ေလွ်ာ္ခ်င္တဲ့ေန႔ေလွ်ာ္ ေန႔တိုင္းေလွ်ာ္ ေန႔ေရာ ညပါ ေလွ်ာ္ …သူတို႔က်ေတာ့လဲ ဘာမွ အစြဲမရွိေလေတာ့ လုပ္တိုင္းျဖစ္…

ေနာက္ထပ္သိခြင့္ရတဲ့ ပညတ္ခ်က္ကလဲ ကိုယ့္မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္ေယာက္ ခရီးသြားေနရင္ ျပန္မလာမခ်င္း ေခါင္းမေလွ်ာ္ရဘူး ဆိုပဲ…ဒါဆို မိသားစုထဲမွာ ခရီးသြားေနတဲ့သူရွိရင္ ေခါင္းမေလွ်ာ္ပဲ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနရမွာလဲ တပတ္လား ၁၀ ရက္လား ခရီးသြားတဲ့သူက တစ္လေလာက္ၾကာမယ္ဆိုရင္ ကိစၥက ျပတ္ေရာ…

ဒါ့ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႔ ေနာက္ထပ္ ထပ္ကြန္႔ထားတဲ့ ေခတ္မီမီ ပညတ္ေလးက ခရီးသြားေနတဲ့သူ လမ္းခုလတ္မွာရွိေနခ်ိန္ေလးပဲ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရဘူးဆိုပဲ ( ခရီးသြားသူက ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကားေပၚမွာ ရထားေပၚမွာ သေဘၤာေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့…)

ျမန္မာျပည္က မီးေနသည္ေတြရဲ႔ ဒုကၡကလဲ မေသးလွပါ မီးမထြက္မခ်င္း ၇ ရက္တိတိ ေရမခ်ိဳးရ ၄၅ ရက္တိတိ ဆပ္ျပာမကိုင္ရ….(တခိ်ဳ႔က်ေတာ့ ၄၅ ရက္တိတိ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရတဲ့)
ဖ်ားနာေနရင္ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္ ေရမခ်ိဳးပဲေနရမတဲ့…

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈကို မၾကည္႔ပဲ ေရွးထံုးအစဥ္အလာကိုပဲၾကည္႔ေနခဲ့တာ ဟိုးပေဝသဏီကတည္းကဆိုပဲ..…

ဒီက ျမန္မာလူမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေလးကိုေျပာျပတာက မီးဖြားျပီးျပီးခ်င္း တစ္နာရီအတြင္းမွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေရခ်ိဳးခဲ့တယ္ ေန႔တိုင္း ေရခိ်ဳးတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဆိုပဲ…..

ျပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့သူေတြက ေဗဒင္ဆရာရဲ႔ အစီအမံအရ နာေရးျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္တို႔ မီးေနသည္အိမ္တို႔ လံုးဝ(လံုးဝ) မသြားၾကဘူးဆိုပဲ….(သူတို႔ အိမ္မွာ နာေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းထဲက မီးဖြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲေတာ့ မသိ….)

ကိုယ့္ရဲ႔ဦးေလးအရင္းၾကီးကလဲ အဲလိုအယူသည္းခဲ့တာဆိုေတာ့ လူမႈေရး ျဖစ္တဲ့ သာေရးနာေရး မီးေနသည္ကိစၥ အေဒၚလုပ္သူကပဲ ေရွ႔ဆံုးက ၾကြရတယ္ေလ……

တနၤလာေန႔မွာ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြလုပ္ရင္ ၂ခါျပန္လုပ္ရတတ္တယ္ဆိုတာ တခါတေလမွာေတာ့ တိုက္ဆိုင္မႈ အေနနဲ႔ သတိျပဳမိပါတယ္… အျမဲေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ (အျမဲတမ္းမွန္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အစိုးရရံုးပိတ္ရက္ေတြထဲမွာ တနၤလာေန႔ပါ ေပါင္းထည္႔ရမယ္ ထင္ပါရဲ႔….)

ကိုယ့္ထက္ အစြဲအလမ္းၾကီးတဲ့ ျမန္မာေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ေနရတာမို႔ တနၤလာေန႔ကိစၥကို တခါတရံမွာ ေဆြးေႏြးမိပါတယ္…ဒါေပမယ့္ လက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ ယုတၱိရွိတဲ့ အေျဖကိုေတာ့ မရခဲ့ပါ….

တေလာေလးကပဲ အေရးၾကီးတဲ့ အလုပ္ကိစၥအတြက္ အေျဖေစာင့္ေနတုန္းမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကေလးေမြးေတာ့ ေဆးရံုမွာသြားၾကည္႔သင့္ မသြားသင့္ဆိုတာၾကီးကို ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလိုက္ရတယ္ ( ျမန္မာ လူမ်ိဳးဆိုေတာ့လဲ ေရွးစကားေတြကို မသိစိတ္နဲ႔ စြဲေနေတာ့ အစြဲေတြကို ခၽြတ္ရတာ ခက္ေတာ့ ခက္သား)…

သြားခ်င္တာကလဲ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ကံပဲဟ ဆိုျပီး ေဆးရံုသြား မီးေနသည္အတြက္ ေဆးရံုက ေကၽြးတဲ့ ထမင္းကိုကပ္စားျပီး ေဆးရံုမွာ ေတာ္ကီေတြပြားခဲ့တာ မိုခ်ဳပ္တဲ့အထိ….

ျပီးလဲျပီးေရာ အလုပ္ကိစၥ အတြက္ တစ္ပတ္နဲ႔ ရမယ့္ အေျဖက တစ္ပတ္နဲ႔လဲမရ ၁၀ ရက္နဲ႔လဲမရ ႏွစ္ပတ္ေနတဲ့အထိလဲ မရေတာ့ သြားျပန္ပီဟ ျမန္မာလူၾကီးေတြ ေျပာတာ နားမေထာင္မိလို႔ဆိုျပီး ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ေနာင္တက အရင္ရမိေသး… …

ဒါေပမယ့္လဲ အဲဒီအစြဲေတြ ကၽြတ္ခ်ိန္တန္လို႔လားမသိ ေစာင့္ေနမိတဲ့ ကိစၥက ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္မွ အဆင္ေျပေလေတာ့ ေရွးသံုးေတြ ေရွးစကားေတြအတြက္ ေတြးရခက္ၾကီး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္….

ငါျမန္မာလူမ်ိဳး ဒါေပမယ့္ ငါေနတာ ျမန္မာျပည္မဟုတ္ ခၽြတ္သင့္တဲ့ အစြဲေလးလဲ ခၽြတ္အံုးမွလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမလို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားခဲ့ပါတယ္…

ျမန္မာဆန္တာဟာ ေနရာတိုင္းမွာ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ျမန္မာတိုင္းက အျပည္႔အဝလက္ခံမယ္ထင္ပါရဲ႔…..(ဒီေနရာမွာေတာ့ ေရွးရိုးစြဲ အယူဝါဒေတြကိုသာ ေျပာခ်င္တာပါ အျခားေသာ လူေနမႈစရိုက္ေတြကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ… အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္)..

ေဗဒင္နဲ႔ ယၾတာေတြကိုလဲ မယံုပါလို႔ မေျပာလိုပါ ကမၻာက လက္ခံထားတဲ့ ယုတၱိရွိေသာ လက္ခံသင့္ေသာ နကၡတ္ေဗဒင္ အခ်ိဳ႔ကိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္…. ယၾတာပိုင္းမွာလဲ နည္းပညာအရ လက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစြမ္းထက္တာေတြ ျမင္ဖူးေနခဲ့ေတာ့လဲ အျပည္႔အဝမဟုတ္ေတာင္ မယံုပါလို႔ တထစ္ခ် မေျပာလိုပါ…
ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ယခုခ်ိန္ထိ လံုးဝ( လံုးဝ) ယၾတာမေခ်ခဲ့ဘူးပါ။။

ေဗဒင္ေတာ့ ၂ ခါေလာက္ တြက္ဖူးတယ္ထင္ပါရဲ႔… ( တစ္ခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မွန္တဲ့ေဗဒင္ကိုေတြ႔ခဲ့ဘူးတယ္… နာမည္ေက်ာ္ ေဗဒင္ဆရာမဟုတ္ေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လမ္းၾကံဳလို႔ ေဟာေပးခဲ့တာပါ…းးး)))))

ေဈးသံုးမလြယ္နဲ႔ဆိုတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး မွန္တာမို႔ အျပည္႔အဝ လက္ခံက်င့္သံုးပါတယ္….
ေဈးသံုးလြယ္ရင္ မြဲမွာ ေသခ်ာတယ္ေလ….

ေရွးထံုးကေတာ့ ေခတ္ ကာလ ေဒသ ပေရာဂကိုလိုက္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ျဖစ္ပါတယ္…အရင္ကထက္ေတာ့ အစြဲေတြ ေလွ်ာ့သြားသလိုလိုပါပဲ…..

အျခားအျခားေသာ ရိုးရာ အစြဲမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားလဲ ရွိပါေသးသည္… တိုက္ဆိုင္မႈရွိခဲ့ရင္ ေရးမိမယ္ထင္ပါသည္…
ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ပက္သက္လို႔ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္သလို လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ယူဆေစခ်င္ပါသည္….

က်ားသား မိုးၾကိဳး ကမၻာၾကီး ပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုပါလား...

တကယ္လို႔မ်ား ကမၻာၾကီးပ်က္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ ( မပ်က္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ၁၀၀ % ယံုၾကည္ေနပါတယ္)

ဒီကိစၥက ခုတေလာ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ကိစၥေလးေလ... ကိုယ္လဲေခတ္မီေအာင္လို႔ ခဏေလာက္ေတာ့ ကမၻာပ်က္ၾကည္႔မယ္ေနာ္... ( ကိုေအာင္သာငယ္ က တက္ဂ္ထားတယ္ဆိုေတာ့လဲ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည္႔တာေပါ့)

တကယ္မွာေတာ့ ကမၻာၾကီးပ်က္မယ့္အေရးကို ေတြးျပီရင္းပူေနမိတာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာ မပ်က္ခင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ္ေသဆံုးခဲ့ရင္ေတာ့ ကမၻာပ်က္တာကိုေတာင္ ျမင္ခြင့္သိခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး… ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္ ဆိုတာေလးကို အျမဲစဥ္းစားေနမိတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုအေနနဲ႔ ကမၻာပ်က္တာကို ျမင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ ကုသိုလ္ထူးလို႔ေပါ့။

၁။ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္ပါလိမ့္..
မိသားစုနဲ႔ေပါ့ အထူးသျဖင့္တူေလးေတြအနားမွာ ရွိေနခ်င္တယ္..ဘာမွနားမလည္ေသးတဲ့ ကေလးေတြ ေၾကာက္ေနမွာစိုးတယ္ ကေလးေတြကို မေၾကာက္ေအာင္ အာရံုေျပာင္းထားမယ္…
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ကေလးေတြနဲ႔ ေဆာ့ေနမယ္… မိဘေတြကို အားေပးေနမယ္ အာရံုေျပာင္းေပးဖုိ႔ၾကိဳးစားမယ္…..

ကိုယ့္ကမၻာမွာ ပထမက မိဘ ဒုတိယက ၾသခ်စ္ဘုန္းမိုရ္( အခ်စ္ဆံုးတူေလး)ပါ အဲဒီအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ကို မၾကာခဏ စကားနာထိုးတတ္ၾကတယ္… သားၾသခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္လြန္းလို႔တဲ့…
တတိယေနရာမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရွိမယ္ထင္တယ္… (တတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကမၻာပ်က္မယ့္ေန႔မွာ ကိုယ့္အနားမွာ ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိမရွိ မေသခ်ာေသးတာမို႔ ေမးၾကည္႔ရအံုးမယ္..)

၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲမသိဘူးေနာ္..
မိသားစုေတြ စုစုစည္းစည္းရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ မိသားစုရဲ႔ ေမတၱာ သံေယာဇဥ္ေတြကို ခံစားျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိမွာပါ။

မိသားစုဆိုတာက စိတ္နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ေပါင္းစုထားတဲ့ေနရာေလ အဲဒီစိတ္ဓါတ္ေတြကပဲ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြေတြကို ခံစားျပီး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ သတၱိကိုေပးမွာပါ။

ေသရမွာမေၾကာက္သလို ဆံုးရံႈးမႈေတြအတြက္လဲ ဝမ္းနည္းေနမွာမဟုတ္ပါဘူး… လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးေန႔ကို ရင္ဆိုင္ရမွာ ဓမၼတာပါ အဲဒီအတြက္ ေနာင္တေတြ ေၾကာက္စိတ္ေတြ မရွိေလာက္ပါဘူး။

၃။ျပင္ဆင္ထားခ်င္တာေတြကဒါေလးေတြေပါ့
အခ်ိန္မီ မိသားစုဆီျပန္ႏိုင္ဖို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္တစ္ေစာင္
အဲဒီေန႔အတြက္ ခ်စ္တဲ့ တူကေလးေတြအတြက္ ေခ်ာကလက္တခ်ိဳ႔ အိုဗာတင္း နဲ႔ ကစားစရာေတြ မိဘေတြအတြက္ ေကာ္ဖီေတြ…. ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ အေအးပုလင္းေတြ..

ျပီးေတာ့မိသားစုတစ္စုလံုးအတြက္ လုံေလာက္မယ့္ အိပ္ေဆးေတြ (ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မႏိုးမယ့္ အိပ္ေဆးေတြေပါ့)
ကမၻာေပၚက ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြရဖို႔အတြက္ ေရဒီယိုတစ္လံုး ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္လိုင္းတစ္ခု....

ဒါမွ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ေသခ်ာပီဆိုရင္ ကေလးေတြကို အိုဗာတင္းထဲမွာ အိပ္ေဆးထည္႔တိုက္ မိဘေတြကိုက အိပ္ေဆးေတြပါတဲ့ေကာ္ဖီ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္လဲ အေအးေပါ့…..

သူတို႔ကို ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ပူေဆြးေသာကေတြမခံစားေစပဲ အသက္သာဆံုးနည္းနဲ႔ ေလာကၾကီးက ထြက္ခြာသြားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္…..
ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူတို႔အားလံုး မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာေသခ်ာမွ အဲဒီအိပ္ေဆးေသာက္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္ မိသားစုကို စိတ္မခ်ဘူးေလ… ( မကိဆီမွာ ေဆးၾကိဳမွာထားရမယ္ထင္ပါရဲ႔)

၄။၀မ္းနည္းမိမွာလားဆိုေတာ့
ဝမ္းနည္းစရာေတြ မရွိေစဘို႔ တင္ေနတဲ့ ေမတၱာေၾကြးေတြ သံေယာဇဥ္ေၾကြးေတြကို အခုကတည္းက ဆပ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေသာ ကိုယ္ကခ်စ္ေသာ လူသားအားလံုးအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးအရာေတြ ေပးထားခဲ့မွာပါ…
ေမတၱာငတ္ေနတဲ့သူေတြကို ေမတၱာေပးခဲ့မယ္ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားလိုေနတဲ့သူေတြကို ခြန္အားျဖည္႔ေပးခဲ့မယ္….

ေနာင္တနဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းေနရမယ့္ အျဖစ္ေတြက ေဝးေအာင္ အခုကတည္းက အေၾကြးေတြ ဆပ္ေနပါတယ္….
ဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝမ္းနည္းမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး… ေသခ်ာပါတယ္……
(အခုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရပ္ဝန္းတစ္ခုကို သတိရေနမိတာမို႔ သံေယာဇဥ္ရပ္ဝန္းက လူတစ္ခ်ိဳ႔ကို ရွာေဖြေနပါတယ္ … ခက္တာက သူတို႔က Face Book မွာလဲမရွိဘူး G-talk မွာလဲ မရွိၾကဘူး အြန္လိုင္းကို လံုးဝမသံုးတဲ့လူတခ်ိဳ႔ေပါ့)

၅။ေၾကာက္လန္႔မိမယ္ထင္ပါသလား..
အင္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရာေတြရွိေနမယ္ဆိုရင္ ေၾကာက္စရာမရွိေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔…

၆။ကိုယ္နဲ႔အတူ..ေဆာင္ထားခ်င္တာ…ရွိေနခ်င္တာက..
ေလာကဓံကို သတၱရွိရွိ ခံႏိုင္မယ့္ စိတ္ခြန္အား..( လူတစ္ခ်ိဳ႔႕က အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေသြးပ်က္သြားတတ္ၾကတယ္လို႔ ၾကားဘူးထားလို႔ပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ ခံႏိုင္ရည္ အဆင့္ ဘယ္ေလာက္အထိရွိမလဲ ဆိုတာ မွန္းဆလို႔မရႏိုင္ပါဘူး…)
ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း ဆိုတဲ့စကားပံုအတိုင္း သားေကာင္ေတြခ်နင္းရဲဖို႔ထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သားေကာင္အျဖစ္ အနင္းခံႏိုင္ဖို႔လဲ ခြန္အားအခ်ိဳ႔ ရွိေနခ်င္ပါတယ္။

၇။ဘာေတြေရးမိမလဲမသိဘူးေနာ္..
အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကဗ်ာေတြစာေတြထက္ တူေလးေတြ ကို အာရံုေျပာင္းေပးဖို႔ ပံုေတြဆြဲျပေနခ်င္တယ္… ကေလးေတြအတြက္ ဝလံုးေတြ ကူေရးေပးျဖစ္မယ္ထင္တယ္…..

ဂ။ဘာေတြမ်ားေတြးေနမိမလဲ
ကေလးေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ ေတာင္တာင္အီအီ ေတြးေနဖို႔ အခ်ိန္မရေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔။

၉။ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဒီလို ဂုဏ္ယူခ်င္ေသးတယ္
မိသားစုအတြက္ ကိုယ့္ဘဝတစ္ခု ျဖစ္တည္ခဲ့ဘူးတယ္။
မိဘေတြအတြက္ သိတတ္တဲ့ သမီးေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္…
ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ လိမၼာတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရွိခဲ့ဘူးတယ္.. သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအားလံုးအတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္…..
ခ်စ္ခဲ့ဘူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ( တစ္ေယာက္ထက္လဲ ပိုႏိုင္ပါတယ္) တာဝန္ေက်တဲ့ လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္္ခဲ့ဘူးတယ္…
တူေလးေတြအတြက္ သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းတဲ့ အန္တီေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္ ..
ကိုယ့္ကို မုန္းတီးခဲ့တဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ အမွတ္ရစရာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္..(လူခ်စ္ခံရတာ မဆန္းသလိုပဲလူမုန္းခံရတာလဲသိပ္မဆန္းပါဘူး)

၁၀။ ရွာႀကံျပီးေျဖသိမ့္လိုက္ပါ့မယ္
အင္း…. လူပီသတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႔……

(ကိုယ္နဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္က သန္းေပါင္း ၆၀ေသာ ျပည္သူေတြကို မ်က္စိေတြနားေတြ ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြလဲ ေသတာပဲေလ… ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အာဏာေတြ ပါဝါေတြက ဒဏၰာရီ ပံုျပင္လိုပါပဲလား…..)

အိုဘာမားနဲ႔အတူ ဘဲလီဇဘက္ဘုရင္မၾကီးနဲ႔အတူ ေလးစားအားက်ရတဲ့ ဆရာမဂ်ဴးနဲ႔အတူတူ ေဟာလီးဝုဒ္ စတားေတြနဲ႔အတူ တစ္ရက္တည္းေသခြင့္ရတာ နည္းတဲ့ကုသိုလ္လား… းးး))))

၁၁။က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း
ကမၻာဦးအစကိုမၾကံဳဘူးေပမယ့္ကမၻာပ်က္တာကိုေတာ့ၾကံဳဘူးတယ္….
ေနာက္ဆံုးကမၻာက ကံထူးသူ သန္းေပါင္းေျခာက္ေထာင္မွာ ငါလဲ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ေပါ့……..
(ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ၾကံဳေတြ႔ရတာ ကုသိုလ္ထူးလြန္းလို႔ေနာ္…)

၁၂။ မွာခ်င္တဲ့မွာတမ္း…
တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္တို႕အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မွာ ကမၻာမပ်က္ေတာ့ဘူး ( ဆူနာမီနဲ႔မွားတာပါ..)ဆိုရင္ ကိုယ့္ကို ျပန္ႏႈိးဖို႔ မေမ့ၾကပါနဲ႔… ( မကိနဲ႔တကြ ဘေလာ့မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို မွာခ်င္ပါတယ္)….
တခါတေလမွာ ကိုယ္ေတြရထားတဲ့ သတင္းေတြက မွားတတ္တယ္ေလ ျမန္မာ့အသံလို ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေနာ္…
ကမၻာေလာကၾကီးက ဆန္းၾကယ္တယ္ေလ တခါတေလ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ အံ႔ၾသထိတ္လန္႔စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေပးတာကိုး...

ဒီတစ္ခါ အလွည္႔က် တက္ဂ္ရမယ့္သူေတြကေတာ့

ဘေလာ့ဂါအသစ္စက္စက္ေလး အညၾတ
Singapore ITB ပြဲမွာ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတဲ့ ညီညီ(ျပည္)
အခန္းေဖာ္အၾကာင္း တိတ္တိတ္ေလးလာေမးေနတဲ့ ကိုရဲ
On the Way ရန္ကုန္- ဒူဘိုင္းေလယာဥ္ေပၚမွာ ငိုက္ေနတဲ့ လတ္လတ္ေဇာ္
အြန္လိုင္းမွာေနာ္ခမ္းကိုေမွ်ာ္ေနတဲ့ မငံု
သမီးၾကီး အိန္ဂ်ယ္ ကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ကြန္း တက္ဂ္ခံရျခင္းေပါ့
ဂ်ပန္ျပည္က မိုမိဂ်ိ
ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတဲ့ ဇီဇဝါ
မမသီရိ
အပ်င္းထူေနတဲ့ သမီးပ်ိဳ
အသံတိတ္ေနတဲ့ မယ္မဒီ
ခ်စ္ေသာ အမရာ
အမရာရဲ႔ အိုင္လြယ္ပန္
အၾကာၾကီးေပ်ာက္ေနတဲ့ ကိုသားၾကီး
စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ ကိုကိုေမာင္
ခုတေလာ ေပၚမလာတဲ့ မိုးစက္အိမ္
ဓါးေသြးေနတဲ့ ကိုေနစိုးႏိုင္
ဇာတ္ပြဲကန္ထရိုက္ၾကီး ကိုျမစ္က်ိဳးအင္း
တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ မရိုးရေအာင္ ပံုမွန္ေရးေနတဲ့ ကိုပီတာ
ေခတၱရန္ကုန္ေရာက္ ကိုခ်မ္း
ကြန္ပ်ဴတာေဆးရံုတင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ ကိုၾကယ္(လင္းၾကယ္ျဖဴ)
ကိုယုယ
မတက္ဂ္စဖူး တက္ရမယ့္ဘေလာ့ဂါက ကိုဖိုးစိန္
ေဒါက္တာေလး သက္တန္႔ခ်ိဳ
ေကာ့ေသာင္းသားေလး
ဘေလာ့ဂါမဟုတ္တဲ့ အကိုေတာ္ ဘရိုင္ရန္ဘုန္းႏိုင္ (သူက ဒီကိစၥကို အသည္းအသန္ စိတ္ဝင္စားေနတာ)

အဲေတာ့ ( ၂၆) ေယာက္တိတိ အခ်ိန္ရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္ ခင္တယ္ဆိုရင္ ေရးေပးေစခ်င္ပါေသးတယ္...

အခန္းေဖာ္

ကိုယ့္အခန္းကို ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လာမယ္ဆိုတဲ့သတင္းနဲ႔အတူ မေတြ႔ရေသးတဲ့ အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ျမင္ေယာင္ျပီး ပီတိေတြနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သလို အျမဲတမ္းသန္႔ရွင္းေနတဲ့ အခန္းေလးကို ပိုလို႔ေတာက္ပလာေအာင္လည္း တသသနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ေမာလို႔ေမာရမွန္းမသိခဲ့ပါ။

သူမ အိပ္မယ့္ ကုတင္ေလးကိုလဲ အလွပဆံုး ျပင္ဆင္လို႔ အိမ္ရွင္ပီသစြာ စီနီယာ ပီသစြာ ရွားရွားပါးပါးေတြ႔ရခဲတဲ့ ျမန္မာမေလးကို ေမွ်ာ္လို႔လဲ မေမာႏိုင္ခဲ့ပါ… တကယ္ဆို ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ျမန္မာစကားေျပာတဲ့ ျမန္မာဆိုတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ျမန္မာသံရံုးကေန တဆင့္ သိခြင့္ရထားခဲ့တာမို႔ မ်က္ေစ့လည္လမ္းမွားျပီးေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးကို လည္ပင္းေညာင္ေရအိုးျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာ ကိုယ့္အမွားမဟုတ္ခဲ့ပါ။

အေဝးေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ တမိုးတည္းေအာက္မွာ ျမန္မာ တစ္ေယာက္နဲ႔အတူေနခြင့္ အတူစားခြင့္ရမယ့္ အခြင့္အေရးေလးဟာ ဒီလိုအခ်ိန္ ဒီလိုေနရာေလးမွာေတာ့ ဘုရားေပးတဲ့ အခြင့္အေရးေလးပဲျဖစ္လို႔ေနပါတယ္… ကိုယ့္လို အေဖာ္မင္တတ္တဲ့သူ တြယ္တာတတ္သူအတြက္ေတာ့ နတ္သိၾကားေတြက ပို႔လိုက္သလားထင္မွတ္ရေအာင္ ရခဲတဲ့ အခြင့္အေရးေလးျဖစ္တာမို႔ ပါးစပ္မေစ့ပဲ အေပ်ာ္ေတြ အျပံဳးေတြ ေဝေနခဲ့တာ အခန္းေဖာ္မေရာက္လာခင္ တစ္ပတ္ခန္႔အလိုကတည္းက….

တကယ္တမ္း သူမေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ကိုယ္ေတြးျပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့သလိုလဲ မေပ်ာ္လိုက္ရပါ….ကိုယ္ အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတဲ့ အခန္းေဖာ္ဟာ ကိုယ္ပံုေဖာ္ေတြးထားတဲ့ ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔တဲ့ ကဗ်ာဆန္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

အခန္းေဖာ္ေလးအခန္းထဲကို ဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ခပ္ေသးေသးတစ္လံုးသာ သူမေက်ာထက္မွာ တြဲေလာင္းခိုလို႔ပါလာခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ၾကီးကေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္ဆိုတာကို သူမမေျပာမီကတည္းက ကိုယ္ရိပ္မိခဲ့ပါသည္။သူမ အေနအထိုင္ ခက္မွာစိုးတာမို႔ အိမ္ရွင္ပီပီ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးျပျပီး ၾကိဳဆိုခဲ့ေပမယ့္ အသက္မပါတဲ့ ေအးစက္စက္ အျပံဳးတစ္ခုသာ သူမထံမွ ရရွိခဲ့ပါသည္။

ပါလာတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ခုတင္ေျခရင္းမွာ ပစ္တင္လို႔ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျခင္းမရွိပဲ အိပ္ယာေပၚပစ္လွဲလိုက္တဲ့ အခန္းေဖာ္ရဲ႔ အျပဳအမူေၾကာင့္ ကိုယ္မင္သက္မိေနဆဲမွာပဲ စီးလာတဲ့ ရႈးဖိနပ္အပါးေလးကိုမွ မခၽြတ္ႏိုင္ပဲ အခန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။ ဧည္႔သည္ကို ၾကိဳဆိုဖို႔အေရး ေက်ာင္းေတာင္မတက္ႏိုင္ပဲ ဝီရိယပိုမိတဲ့ကိုယ္ ေနာင္တမ်ားစြာနဲ႔အတူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။
မထင္မွတ္ထားတဲ့ စရိုက္လကၡဏာမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အခန္းေဖာ္ေလးကို ေငးေမာမိရင္း အေတြးေပါင္းမ်ားစြာ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔အတူ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတဲ့ ပထမဆံုးေန႔ေလးမွာပဲ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေလးဟာ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္စြာ ျငိမ္သက္ေနခဲ့ပါသည္။

အိမ္ရွင္ပီသစြာ ျမန္မာပီသစြာ သူမေလးႏိုးလာခ်ိန္မွာ လဲလွယ္ဝတ္ဆင္ရန္ အဝတ္အစားမ်ားနွင့္အတူ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါေလးကိုပါ သူမရဲ႔ကုတင္ေဘးမွ စားပြဲပုပုေလးေပၚတင္ေပးထားခဲ့ျပီး ထံုးစံအတိုင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ရင္း ကိုယ္ရဲ႔ တေန႔တာကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္ပါသည္။

သူမတေရးႏိုးလာခ်ိန္မွာေတာ့ စာၾကည္႔စားပြဲမွာ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးႏွင့္အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ ကိုယ့္ကိုမသိမသာ ငဲ့ေစာင္းၾကည္႔ရင္း အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါကိုယူလို႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ဝင္သြားခဲ့ပါသည္။ ပါကင္မပ်က္ အသစ္စက္စက္ ဝယ္ထားခဲ့တဲ့ သြားတိုက္တံနဲ႔ သြားတိုက္ေဆးဘူးတစ္ဘူး ေရခ်ိဳးခန္းထဲက မွန္တင္ခံုေလးေပၚမွာ ရွိေနသလို အဆင္သင့္ ယူသံုးမယ္ဆိုတာကိုလဲ ေျပာစရာမလိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနတာမို႔ အခန္းေဖာ္ကို အသိမေပးပဲ ကိုယ္ႏူတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါသည္။

ဧည႔္သည္တစ္ေယာက္လို ေရာက္လာတဲ့ မၾကာမီအိမ္ရွင္ျဖစ္လာမယ့္ အခန္းေဖာ္အတြက္ ကိုယ့္ဘက္က တာဝန္ေက်ခ်င္ပါသည္။
နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာမွ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးဖြင့္သံနဲ႔အတူ သူမအခန္းထဲ ျပန္ဝင္လာခဲ့သလို ေအးေအးေဆးေဆး လြတ္လပ္စြာ အဝတ္အစားလဲေနခဲ့ပါသည္။ အဝတ္လဲျပီးျပီးခ်င္းမွာပဲ သူမရဲ႔ေက်ာပိုးအိတ္ေသးေသးေလးထဲက ကြတ္ကီးထုပ္ေလးထုတ္ယူျပီး ကုတင္ေပၚမွာပဲ အသံထြက္ေအာင္ ဝါးစားေနျပန္ပါသည္။ မုန္႔စားျပီးခ်ိန္အထိ သူမထံမွ စကားတစ္ခြန္းမွ မၾကားခဲ့ရပါ။

ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလို သေဘာထားျပီး အားမနာတတ္စြာ အလိုက္မသိစြာ ေနတတ္လြန္းတဲ့ အခန္းေဖာ္ကိုၾကည္႔ရင္း အံ႔ၾသျခင္း မယံုႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူမကို နားလည္ႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားမိေပမယ့္ ပထမဆံုးေန႔မွာပဲ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ပါသည္။

အသြင္မတူတဲ့ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ တမိုးတည္းေအာက္မွာ ေရရွည္ေနႏိုင္ေရးမွာေတာ့ နားလည္မႈဆိုတဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းသာ လိုအပ္တာမို႔ အျပန္အလွန္နားလည္မႈေတြအတြက္ အမ်ားဆံုး နားလည္သည္းခံေပးခဲ့ရသူက ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
အလိုက္မသိျခင္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ျခင္း ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ မေနတတ္ျခင္း လူ႔က်င့္ဝတ္ေတြကို နားမလည္ျခင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြအားလံုးကို ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္က တစ္ဦးတည္းမူပိုင္ ကန္ထရိုက္ဆြဲထားခဲ့ပါသည္။

ေန႔ညမေရြး ကိုယ္အိပ္ေနခ်ိန္ေတြမွာ အာေခါင္ျခစ္ျပီး သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုတတ္သလို ဖုန္းေျပာခ်ိန္ေတြမွာလဲ အသံကိုျမွင့္ျပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာတတ္ပါေသးသည္။ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို အသံျမည္ေအာင္ ဖြင့္တတ္ပိတ္တတ္သလို အခန္းထဲမွာရွိရွိသမွ်ေသာ ပရိေဘာဂမ်ားကိုလဲ အသံအစံုျမည္ေအာင္ ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳတတ္ပါေသးသည္။

တိုင္းရင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အခန္းေဖာ္ဟာ စကားနည္းသလို အျပံဳးအရယ္လဲ နည္းလွပါသည္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ကိစၥမရွိရင္လဲ စကားမေျပာတတ္ သီးသီးသန္႔သန္႔ေနတတ္သူ ဒါေပမယ့္ သူမက ဘယ္သူ႔ကိုမွ အားမနာတတ္သူတစ္ေယာက္။ တသီးတျခား ဟန္တခြဲသားေနတတ္ေသာ္လည္း တခါတရံ ကိုယ့္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို ယူသံုးတတ္သလို မေတာ္တဆ ပ်က္စီးေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရင္ေတာ့ သူမႏူတ္ခမ္းဖ်ားေလးက Thank you နဲ႔ sorry ဆိုတဲ့စကားေလးေတြကို ရံဖန္ရံခါမွာ ၾကားရတတ္ပါသည္။

သူမကို နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သူမႏူတ္ဖ်ားက ထြက္လာတတ္တဲ့ အဂၤလိပ္စကားလံုးေလးေတြကိုေတာ့ ကိုယ္အရူးအမူးႏွစ္သက္မိပါသည္။သူမရဲ႔ဘာသာစကားကၽြမ္းက်င္မႈ အသံေနအသံထား ေလယူေလသိမ္း စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းမွာေတာ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္နဲ႔ လံုးဝမတူပဲ တကယ့္ အဂၤလိပ္စစ္စစ္တစ္ေယာက္လို ပီသ ၾကည္ျမလြန္းပါသည္။ သူမတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းေျပာေနခ်ိန္ေတြမွာ သူမရဲ႔အသံေလးကို တိတ္တဆိတ္နားေထာင္ရင္း အားက်မိတာကလြဲလို႔ သူမရဲ႔ အေနအထိုင္ အေျပာအဆိုေတြကိုေတာ့ ကိုယ္အထင္မၾကီးႏိုင္ခဲ့ပါ။

ကိုယ့္အခန္းကိုေရာက္ျပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္အၾကာ ညတစ္ညမွာေတာ့ အလွပဆံုး ဝတ္စားျပင္ဆင္လို႔ သူမ အျပင္ထြက္သြားခဲ့ပါသည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူမရဲ႔ဝတ္ပံုစားပံုကို အံ႔ၾသမိခဲ့သလို သူမအတြက္လဲ စိုးရိမ္စိတ္ဝင္လာခဲ့ပါသည္။ ေပၚလုေပၚခင္ ေပါင္တဝက္သာသာ စကပ္တိုတိုေလးနဲ႔ လည္ပင္းဟိုက္ဟိုက္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ရဲြရြဲ ခ်က္မေပၚတေပၚ အက်ီေလးကို ဝတ္ထားခဲ့ပါသည္။ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့ နီညိဳေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းနီကိုလဲ ထင္ထင္ရွားရွားဆိုးထားသလို သူမမ်က္ႏွာဝင္းဝင္းေလးေပၚမွာလဲ တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ အိုင္းရွဲဒိုးမ်ားက အေရာင္စံု ၊ သူမစီးထားတာကလဲ ႏွစ္လက္မသာသာျမင့္တဲ့ အနက္ေရာင္ ၾကိဳးသိုင္း ေဒါက္ဖိနပ္လွလွေလး။

သူတပါးတိုင္းျပည္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ပတ္မျပည္႔တျပည္႔အခ်ိန္မွာ သူမနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္မႈမရွိေသးတဲ့ အတန္းေဖာ္တစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ ႏိုက္ကလပ္မွာသြားကရဲတဲ့ သတၱိကို သူမဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ရခဲ့တာလဲလို႔ မဆီမဆိုင္ေတြးရင္း အဲဒီညက အခန္းေဖာ္ျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကိုနားစြင့္ရင္း မိုးမလင္းတလင္းမွာေတာ့ ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

တခန္းတည္းအတူေနေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္တည္းေတြ႔ခ်ိန္က နည္းပါးခဲ့သလို ေတြ႔ခ်ိန္မွာလဲ စကားစျမည္ေျပာဖို႔ ဘယ္သူကမွမၾကိဳးစားခဲ့တာမို႔ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးက ေမးထူးေခၚေျပာ အဆင့္ထက္ မပိုခဲ့ပါ။ အျခားအခန္းေဖာ္ေတြလိုလဲ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္မႈမရွိခဲ့ပါ။

တစ္ခါက အိမ္နဲ႔ မနီးမေဝးက စူပါမားကတ္မွာ ကိုယ္ေဈးဝယ္ေနစဥ္မွာ မထင္မွတ္ပဲ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတာမို႔ သူမနဲ႔အတူေဈးဝယ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာေတြ႔တာမို႔ ကိုယ့္ကို အေရးတယူ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ အျဖစ္ကေလးက ကိုယ့္အတြက္ တသက္မေမ့စရာ အေတြ႔အၾကံဳေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။

“ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္ေလ” လို႔ဟန္ေဆာင္အျပံဳးေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေနခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ ဟန္ပန္က ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲက မထြက္ႏိုင္ေအာင္ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ႏွိပ္စက္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေလးကိုေတာင္မွ အားနာပါးနာ မသံုးခဲ့ပဲ ကိုယ့္ကို “အခန္းေဖာ္” အဆင့္မွာပဲ ေနရာေပးခဲ့တဲ့သူမကို စိတ္မဆိုးမိေပမယ့္ အခန္းေဖာ္ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတစ္ခုအတြက္ေတာ့ ရင္ထဲမွေတာ့ နာက်င္ေနခဲ့မိပါသည္။

ကိုယ့္အေရးကလြဲလို႔ သူတပါးအေၾကာင္းအရာေတြကို စိတ္မဝင္စားတတ္တဲ့ကိုယ္က သူမကိုေတာ့ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေလ့လာဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါသည္။ အထူးသျဖင့္ သူမရဲ႔ ပင္ကိုယ္စရိုက္ အျခားေသာ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြနဲ႔ မတူပဲ သိသိသာသာ ကြဲျပားေနတဲ့ အခ်က္ေတြကို ပိုလို႔ စိတ္ဝင္စားခဲ့မိပါသည္။

သူမရဲ႔ အေနအထိုင္အျပဳအမူေတြမွာ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျပဳအမူ အက်င့္စရိုက္ေတြကို မေတြ႔ရတာကလဲ ကိုယ့္အတြက္ ထူးဆန္းေနခဲ့ပါသည္။ ဒါဆို သူမရဲ႔ သူမေမြးဖြား ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္မ်ားလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြဝင္လာခဲ့တာမို႔ သူမဘက္က တဖက္သတ္ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ဆြဲဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ ကိုယ့္ဘက္က စတင္ျပီးၾကိဳးစားခဲ့ပါသည္။

ကိုယ္နဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ ဖတ္ျပီး နားလည္လာေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ရသလို သူမကို နားလည္ဖို႔ အေရးမွာလဲ ကိုယ့္ဘက္က ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါသည္။
သူမဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ကိုယ္မုန္းတီးခဲ့မိတဲ့ အက်င့္ဆိုးစရိုက္ဆိုးေတြကို လက္ခံၾကည္ျဖဴေပးဖို႔ မဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ နားလည္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရံုနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲ ပင္ပန္းေနခဲ့ပါသည္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အလုပ္လဲမသြားရေသာညေတြမွာ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္က သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အတူ ႏိုက္ကလပ္သြားေလ့ရွိပါသည္။ သူမ မရွိတဲ့ ညေတြမွာ သူမျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရင္း မိုးလင္းခဲ့တဲ့ညေတြကို သူမ မသိခဲ့ပါ။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရွားရွားပါးပါး အျပင္မသြားတဲ့ညေတြမွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းဖာ္က တစ္ကိုယ္ေတာ္ အရက္ဝိုင္းေလးဖန္တီးေလ့ရွိပါသည္။ တခါတရံမွာေတာ့ သူမရဲ႔စာၾကည္႔စားပြဲေပၚမွာ ဘီယာဘူးခြံေတြအျပင္ ဝိုင္ပုလင္းအခ်ိဳ႔ကိုလဲ ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

တစ္ကိုယ္ေတာ္ အရက္ဝိုင္းက်င္းပတဲ့ညေတြမွာေတာ့ အခန္းေလးထဲမွာ ျပန္႔လြင့္ေနတဲ့ အရက္နံ႔ ဘီယာနံ႔ေတြက ကိုယ့္ကိုႏွိပ္စက္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္အိပ္တဲ့ ေခါင္းအံုးေတြ အိပ္ယာခင္းေတြကို ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ေရေမြးေတြျဖန္းလို႔ သူမကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မေပးမိေအာင္ သတိထားရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါသည္။

ကိုယ္အရက္ေသာက္ေလ့မရွိေပမယ့္ သူမေသာက္ေနတဲ့အေပၚမွာ အျပည္႔အဝနားလည္ေပးထားျခင္းျဖင့္ သူမကို နားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့သလို ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတျဖစ္မွ ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္လဲ မိေဝးဖေဝးမွာ လူအမ်ားနဲ႔ ေနတတ္ဖို႔လဲ အက်င့္ေမြးယူခဲ့ရျပန္ပါသည္။

သူမနဲ႔ စကားအမ်ားဆံုး ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညတစ္ညက ကိုယ္တို႔ၾကားမွာ အမွတ္တရ ျဖစ္ေနဆဲ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္သလို ႏွစ္ေယာက္စလံုး အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေတြ မသြားျဖစ္တဲ့ညတစ္ညမွာ အျပင္က ျပန္လာတဲ့ အခန္းေဖာ္က သူမဝယ္လာတဲ့ ဘီယာဗူးအခ်ိဳ႔နဲ႔ အာလူးေၾကာ္ဗူးအခ်ိဳ႔ကို စားပြဲေပၚတင္ျပီး အိပ္ခန္းနဲ႔ တဆက္တည္းတြဲထားတဲ့ မီးဖိုထဲကို ဝင္သြားခဲ့ပါသည္။
မီးဖိုခန္းေလးထဲမွာ သူမ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနခ်ိန္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ရင္းျငီးေငြ႔လာတာမို႔ ၾကက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္ေနတဲ့ သူမအနားကို မေယာင္မလည္သြားစပ္စုရင္း ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူမရဲ႔ အရက္ဝိုင္းထဲကို အလိုလို ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။

သူမေရာက္လာျပီး ေျခာက္လနီးပါးၾကာမွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဘီယာေတြ တစ္ဗူးျပီတစ္ဗူးေသာက္ေနရင္း အမွ်င္မျပတ္ေအာင္ စကားေတြျမိန္ေရရွက္ရည္ ေျပာလာတဲ့သူမကို အျမည္းေတြ ေကာက္စားေနတဲ့ကိုယ္က ကိုယ္သိခ်င္ေနတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားကို မသိမသာ ေမးခဲ့ပါသည္။
ေမးခြန္းတစ္ခုေမးမိတိုင္း လဲသူမဆီက လိုအပ္တဲ့ အေျဖထက္ ပိုမိုျပည္႔စံုတဲ့ အေျဖမ်ား ကိုရရွိခဲ့ပါသည္။ ဘဝတစ္ခုကို ေလ့လာျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္တပ္လို႔ ကိုယ္သိခ်င္တဲ့ သူမရဲ႔ ဘဝ တစိတ္တေဒသကို သိခြင့္ရပီးေနာက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲက အစိုင္အခဲအခ်ိဳ႔လဲ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

ဆက္ရန္…..

တခါတရံဆိုညည္းျဖစ္ေသာ သံစဥ္မ်ား

ခ်စ္ညီမေလး ႏွင္းေဟမာက ဆိုညည္းတတ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ အေၾကာင္းေရးေပးဖို႔ တက္ဂ္ထားပါတယ္......
သတိတရနဲ႔ တက္ဂ္လာတဲ့ ညီမေလးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အခုတေလာ က်န္းမာေရးက ေတာ္ေတာ္ ခ်ဴခ်ာေနတာမို႔ ဘာစာမွမေရးျဖစ္ပါဘူး။
ႏွင္းရဲ႔ တက္ဂ္ေၾကြးကိုလဲ အခုမွဆပ္ရပါတယ္။

ညီမေလးႏွင္းက ဆိုညည္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြလို႔ ေျပာေပမယ့္ ပါရမီရွင္ ႏွင္းနဲ႔မာယာက သီခ်င္းမညည္းတတ္တဲ့ သူဆိုေတာ့ ေရးရမွာ နည္းနည္းေတာ့ ခက္ေနပါတယ္...

သီခ်င္းနားေထာင္ရတာကို အရမ္းႏွစ္သက္ေပမယ့္ သီခ်င္းေတာ့ တစ္ခါမွ မဆိုခဲ့ပါဘူး...
အိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိရင္ေတာ့ တခါတရံ သီခ်င္းညည္းျဖစ္ပါတယ္....

ဒါကလဲ ပါးစပ္ထဲရွိတဲ့ သီခ်င္းကို သံစဥ္တလြဲေတြနဲ႔ ကီးတျခား သီခ်င္းတျခား ေအာ္ျဖစ္တာမ်ိဳးပါ... သီခ်င္း ေအာ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ပိုမွန္ပါမယ္...
ဆိုပံုဆိုနည္းကလဲ ကဗ်ာရြတ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးဆိုေတာ့ သီခ်င္းညည္းတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္....

သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ညည္းဖို႔ ဆိုဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ တခါမွ မေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ကိုယ္တိုင္က ပါရမီ အရမ္းေကာင္းေနလို႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...
( ဒီေနရာမွာေတာ့ ညီမေတာ္ Angelshaper နဲ႔ေတာ္ေတာ္ကြာပါတယ္... ညီမေတာ္က ပါရမီရွင္ဆုိေတာ့ ဒူဘိုင္းဘေလာ့ဂါေတြေပးတဲ့ မိုက္ခဲဘြဲ႔ကို ရထားတာ မဆန္းပါဘူး.... )

ဒုတိယႏွစ္တက္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ယာက္က အားေပးခဲ့ဘူးပါတယ္....
ေခ်ာင္းဆိုးတာကို ကီးဝင္ေအာင္ဆိုးၾကည္႔ပါတဲ့ သီခ်င္းဆိုလို႔ရသြားမယ္ အာမခံတယ္တဲ့.....
ကိုယ္က ေခ်ာင္းဆိုးတာေတာင္ ကီးဝင္ေအာင္ မဆိုးႏိုင္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလဲ မနည္းပါဘူး။။

YUFL တက္ေနတုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကာရာအိုေကသြားမယ္ဆိုရင္ အျမဲတမ္း မ်က္ခံုးလႈပ္ရပါတယ္။။
ကိုယ့္မွာက သီခ်င္းကို ေျဖာင့္ေအာင္မဆိုႏိုင္တဲ့ မဟာအားနည္းခ်က္ၾကီးက ရွိေနတာကိုး...
ဒါေပမယ့္ ၾကိဳးစားပန္းစားနဲ႔ ကာရာအိုေကမွာ ဆိုခဲ့ဘူးတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တိတိ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္.... အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သီခ်င္းမဆိုတတ္တာကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို အသိမေပးပဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေအာ္ခဲ့တာမို႔ ကိုယ္ညံ႔တာသူငယ္ခ်င္းေတြ မသိခဲ့ၾကပါဘူး....

ကဗ်ာဘြဲ႔မႈးရဲ႔ တခါတေလေတာ့လည္း သီခ်င္းေလးပါ...
အခုခ်ိန္ထိလဲ တခါတရံညည္းျဖစ္ပါတယ္...

ကာရာအိုေကမွာ မဟုတ္ပဲ ဆိုခဲ့ဘူးတဲ့ အျခား သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လဲရွိပါေသးတယ္....
ဆယ္တန္းတက္တုန္းက ဂီတခ်ိန္မွာ ဆရာမ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးပါ...
ျမမန္းဂီရိ ၾကိဳးလား ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ ပတ္ပ်ိဳးလားေတာ့ ေသခ်ာမသိပါဘူး။။
ဆိုလို႔ေတာ့ အရမ္းေကာင္းပါတယ္....
တစ္ပတ္တခါ ဂီတအတန္းမွာ မျဖစ္မေနဆိုရတာမို႔ ဆရာမေတြနဲ႔ လိုက္ဆိုရင္းနဲ႔ ဆိုတတ္သြားတဲ့ သီခ်င္းၾကီးတစ္ပုဒ္ပါ....

ျမမန္းဂီရိ ေသလာေတာင္ နန္းတည္ေထာင္ ဘုန္းေရာင္ေနသို႔လင္း
ေနာင္ညီကို ေရႊဘိုႏြယ္ေတာ္ရင္း.... ရာဆူဆူ ျပည္သူခဝပ္စင္း.....
ေရႊဘုန္းေတာ္ ႏႈန္းေလွ်ာ္စံေပ်ာ္ခင္း ေတဇာ တိုးလို႔ျဖိဳးေဝ
မန္းဌာေန ေအာင္ေဇယ်ာျပည္႔မင္း.....

အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သီခ်င္းမွန္ရင္ ကေလးေတြနားေထာင္တဲ့ သီခ်င္းကစလို႔ ေခတ္သီခ်င္းေတြအလယ္ ေရွးသီခ်င္းေတြအဆံုး ေတြ႔သမွ်သီခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားျပီးနားေထာင္ပါတယ္....

အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြလဲ ရွိပါတယ္ ရွင္ဘုန္း ဆုန္သင္းပါရ္ တို႔ရဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြကိုလဲ ၾကိဳက္ပါတယ္..

ရွင္ဘုန္းရဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလးကို အရမ္းၾကိဳက္တယ္..... အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေအာ္ဆိုျဖစ္ပါတယ္...

ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ကလဲ ရွင္ဘုုန္းရဲ႔ သီခ်င္းေလးပါပဲ

ဆုန္သင္းပါရဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလးကိုလဲ အရမ္းႏွစ္သက္ပါတယ္... အၾကင္နာစစ္ရင္ တဲ့

အမ်ိဳးသားအဆိုေတာ္ေတြထဲမွာေတာ့ ခင္ဝမ္း ခင္ေမာင္တိုး စိုင္းထီးဆိုင္ ဝိုင္ဝိုင္း ထူးအိမ္သင္ ဘိုဘို ေလးျဖဴ က်ားေပါက္ အီတိုး စိုင္းစိုင္း အကုန္လံုးနီးပါး နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္...
စိတ္ကူးရရင္လဲ လိုက္ေအာ္တတ္ပါေသးတယ္...

ညီမေလး ႏွင္းေဟမာေရ ေက်းဇူးပါပဲေနာ္...

အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခန္းေဖာ္ဆိုတဲ့ ဝတၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ေရးေနပါတယ္....
က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ ၾကိဳးစားျပီး ဆက္ေရးေနပါတယ္...
စာမေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘေလာ့မွာ လာအားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ စာလာဖတ္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

ဝဋ္လည္တဲ့ေန႔

အလုပ္နားရက္မို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေထာပတ္ထမင္းခ်က္ရင္း ညီမေလးကို သတိရလာတာမို႔
ထမင္းမစားခင္ ဖုန္းဆက္ျပီး ခ်ာတိတ္မကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေတာ့
"မၾကီးေရ သမီးလဲ ဒီေန႔နားတယ္ မၾကီးလက္ရာ လာစားျပီ" လို႔ ညီမေတာ္ကထံုးစံအတိုင္း ေခ်ာလဲေရာထိုင္ျပန္ပါတယ္..

ဒီညီမေတာ္က အရင္းမဟုတ္ေပမယ့္ မိဘခ်င္းရင္းႏွီးေနျပီး သူတို႔ကေလးဘဝကတည္းက
ခင္မင္ေနခဲ့တာမို႔ ညီအစ္မ အရင္းေတြလိုပဲ တြယ္တာရပါသည္...

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ကိုယ္ရွိတဲ့ေနရာကို ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။
သူ႔မိဘနဲ႔ ေဝးေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္လို အားကိုးတတ္သူ သူ႔ပိတ္ရက္ ကိုယ့္ပိတ္ရက္တိုက္ဆိုင္တိုင္း အိမ္မွာ ထမင္းလာစားေနက် ညီမေတာ္ အခုေတာ့ အစ္မေတာ္ကို ေမ့ေနျပီထင္ပါရဲ႔...

ေနာက္ထပ္နာရီဝက္ေလာက္ဝက္ေလာက္ၾကာတဲ့အထိ ေစာင့္ေပမယ့္မေရႊေခ်ာက ဖုန္းလဲမဆက္ လူလဲေရာက္မလာတာမို႔ စိတ္မရွည္တဲ့ကိုယ္က ဒုတိယအၾကိမ္ ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့
"ေရာက္ေနပီ မၾကီးတို႔ တိုက္ေအာက္မွာ... သူငယ္ခ်င္းပါလာလို႔ အိမ္ေပၚတက္လာဖို႔ စဥ္းစားေနတာ" တဲ့
"သူငယ္ခ်င္းပါေခၚခဲ့ က်ဳပ္ေစာင့္ေနတယ္ ဗိုက္ဆာေနပီ " လို႔ေျပာေတာ့
"သူငယ္ခ်င္းက ျမန္မာဟုတ္ဘူး... သူ႔ကိုလဲ အားနာ မၾကီးကိုလဲ အားနာ မၾကီးခ်က္တာလဲ စားခ်င္တယ္" ဆိုပဲ

ေဒါသေတြေရွ႔တန္းျပီး အိမ္ေအာက္ဆင္းသြားေတာ့ မခ်ိဳမခ်ဥ္ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ သြားျဖီးျပေနတဲ့ ညီမေတာ္က သူ႔ရဲ႔သူငယ္ခ်င္း ရုရွားႏိုင္ငံသား လူၾကီးလူေကာင္းေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးျပန္တာမို႔ စိတ္မပါလက္မပါ "ဟိုင္း" လိုက္ရပါသည္။

ညီမေတာ္က အလြန္ဆံုးရွိမွ အသက္ 20+ 25- သူ႔ရဲ႔သူငယ္ခ်င္းဆိုသူကလဲ သူနဲ႔မတိမ္းမယိမ္း .....
20+/- ေလာက္ခ်ာတိတ္ေလးက ကေလးမ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ယဥ္ေက်းစြာ ႏႈတ္ဆက္လာတာမို႔ သူ႔ကိုလဲ အျပစ္မဆိုသာ...
အျပစ္ကင္းကင္းမ်က္လံုးေလးေတြက သူတို႔ရိုးသားေနဆဲဆိုတာကို သက္ေသျပေနသေယာင္ေယာင္...

အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြနဲ႔ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္လာလုပ္ေနၾကတာကို ခ်ီးက်ဴးမိေပမယ့္ အခ်ိန္တုိတုိ အတြင္းမွာ ေတြ႔ရာလူနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္တတ္တဲ့ ညီမေတာ္ကို စိတ္ဆိုးတာမို႔ မ်က္ေစာင္းၾကီးၾကီးတစ္ခု ေပးလိုက္တာကလြဲလို႔ ရင္ထဲကရွိတာေတြကို မေျပာျပျဖစ္လိုက္ပါ....

ကိုယ္သူ႔အရြယ္တုန္းကေရာ အဲဒီအရြယ္မွာ အေဝးသင္တက္ေနရင္းနဲ႔ အလုပ္ပါ လုပ္ေနပီဆိုေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ရွိခဲ့ပါသည္ သူ႔ေလာက္ မေပါေသးပါ သူ႔လိုလဲ ေနရာတိုင္းမွာ မပြင့္လင္းပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္ခဲ့တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ဒါေတာင္အိမ္က ကိုယ့္ကို စိတ္မခ် လက္မခ် ေနရာတကာ မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ျပီး ၾကည္႔ေနခဲ့ေသးတာ...
ကိုယ္ကေရာ ဘာထူးေသးလဲ....
သူငယ္ခ်င္းေပါင္းတာပဲ မေပါင္းရဘူးလား ေက်ာင္းတက္ေနတယ္ အလုပ္လုပ္ေနတယ္
အေပါင္းအသင္းကေတာ့ ထိုက္သင့္ သေလာက္ေတာ့ရွိမွာပဲ လို႔ ဆင္ေျခတက္ခဲ့မိသလားမသိပါ....

အခု ဒီလိုအခ်ိန္ ဒီလို ေနရာမွာ ညီမေလးကို ျပန္ေတြ႔ေတာ့ အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္လို႔ ကိုယ္ဝဋ္လည္ပီထင္ပါရဲ႔....

xxxxxx

သူေရာ ကိုယ္ပါ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာမို႔ ေနာက္ထပ္သံုးလေလာက္ၾကာတဲ့ အထိ ညီမေတာ္နဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ကမွ ထူးထူးျခားျခား သူ႔ကို သတိတရနဲ႔ ဖုန္းဆက္မိျပန္ေတာ့...
"ညီမေလး ဒီေန႔အားတယ္ အေဆာင္မွာ အိပ္ေနတယ္" တဲ့

သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ျပီး ၂၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေဈးဝယ္ဖို႔အတြက္ အိမ္ေရွ႔မ်က္ေစာင္းထိုးနားက မီနီမားကက္ကိုသြားရင္း သူ႔ဆီသြားခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔ ကေလးမကို ဖုန္းထပ္ဆက္မိျပန္ပါသည္။

"က်ဳပ္ညည္းအေဆာင္နားကိုေရာက္ေနပီ ေအာက္ဆင္းလာခဲ့" လို႔ေျပာေတာ့
မေရႊေခ်ာက
"အဟီး ..သမီး KFC ေရာက္ေနတယ္ သူငယ္ခ်င္းလာလို႔တဲ့"
" က်ဳပ္လာပီ အဲဒီမွာပဲ ခဏေစာင့္ မျပန္နဲ႔အံုး "
ဒီလို အစ္မမ်ိဳးကို ဒီလို ညီမေလးက ပညာျပလို႔ရရိုးလား...

မနီးမေဝးက KFC ကိုလိုက္သြားေတာ့ မမေခ်ာက ၾကက္ေပါင္ၾကီးကိုက္လို႔ ပလုပ္ပေလာင္းနဲ႔
"မၾကီး စားခ်င္တာမွာေလ အားမနာနဲ႔" ဆိုပဲ
ေပေတေတ ညီမ မေရႊေခ်ာထက္ သူ႔ေရွ႔မွာထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့သူကို စိတ္ဝင္စားမိတာမို႔ ခပ္တည္တည္ၾကည္႔မိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုသူက ကိုေရႊျမန္မာတစ္ေယာက္....

ျမန္မာ့ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔ ခပ္ရို႔ရို႔ေလး ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။
"အစ္မ ေနေကာင္းလား" တဲ့
ညီမျဖစ္သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ သူအလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာက ဟိုးအေဝးၾကီးမွာ
အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိပဲ ညီမဆီကို လာဖို႔က ေတာ္ရံုနဲ႔ မလြယ္တဲ့ကိစၥ....
ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေပမယ့္လဲ စိတ္ထဲက သိပ္မၾကည္တာမို႔ သူ႔ကို ျပံဳးျပမိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႔ အျပံဳးက သိပ္မၾကည္လင္ခဲ့ပါ...

ဘာစားစရာမွ မမွာပဲ ညီမေတာ္စားျပီးတဲ့ အခ်ိန္ထိေစာင့္ျပီး ခ်စ္ညီမကို ေစာင့္ေခၚခဲ့ေပမယ့္ ဆိုင္ေရွ႔မွာ လမ္းခြဲတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ညီမေတာ္က တာ့တာ ျပလို႔ သူ႔ေရႊကိုယ္ေတာ္ေနာက္လိုက္သြားခဲ့တာမို႔
လမ္းမေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့သူက ကိုယ္....

ေအာ္ ...ကိုယ့္ရင္ထဲက ေျပာခ်င္ေနတဲ့စကားေတြ ျပန္မ်ိဳခ်လို႔ လာရာလမ္းကို လွည္႔ျပန္ရံုကလြဲလို႔ ကိုယ္လဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ....

ညီမေလးရယ္ မင္းငယ္ပါေသးတယ္... ေရႊေရႊခ်င္းဆိုေပမယ့္ လူတိုင္းက ယံုၾကည္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သမာဓိအားမေကာင္းဘူးဆိုတာ ဘယ္လိုေျပာျပရပါ့မလဲ.....

xxxxx

စိတ္မၾကည္မလင္နဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ ေရေတြလွ်ံေနတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါသည္....
ျမန္မာျပည္လို ေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ ေရဖြင့္ျပီး ေရပိုက္ေခါင္းပိတ္ဖို႔ ေမ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့ရင္ အဘြားျဖစ္သူက ေတာက္ပ်စ္ေတာက္ပ်စ္ ေျပာလို႔မဆံုးခဲ့ပါ။

"သမီးတို႔ ေရတစ္ေပါက္ခ်င္းစီရဲ႔ တန္ဘိုးကိုသိရဲ႔လား.. ညည္းတို႔ ေသခါနီး အသက္ငင္ေနတဲ့ အခ်ိန္က်မွ ေရတစ္ေပါက္ရဲ႔ တန္ဘိုးကို နားလည္မွာ ေရကို မျဖဳန္းတီးၾကနဲ႔" လို႔ေျပာတဲ့ အဘြားက ကပ္ေစးနည္းသူတစ္ေယာက္ေတာ့မဟုတ္ ဒါေပမယ့္ အဘြားက စည္းကမ္းၾကီးသူ ေရွးလူၾကီးတစ္ေယာက္...

ဒီျမိဳ႔က ေရဘိုးမီးဘိုးေတြ အဘြားသိခြင့္ရရင္ေတာ့ ရင္ဘတ္စည္တီးေနမလားမသိ....

အခန္းေဖာ္ေတြ အားလံုးစုပီး ေပးရတာဆိုေပမယ့္ ေရဘိုးမီးဘိုးက တစ္လကို ျမန္မာေငြသံုးသိန္းခဲြ တခါတရံ ေလးသိန္းေက်ာ္ေလာက္ က်ေလေတာ့ အဘြားသာဒီမွာရွိရင္ ညမအိပ္ပဲ ေရပိုက္ေတြ လိုက္ပိတ္ေနမလားမသိပါ...

အခုေတာ့ ပ်စ္ေတာက္ပ်စ္ေတာက္ေျပာရင္း ေရေတြလွ်ံက်ေနတဲ့ ေရပိုက္ေခါင္းကို ပိတ္ရင္း အဘြားကို သတိရေနမိျပန္ပါသည္။

အဘြားေရ သမီးလဲ အခုမွပဲ ဝဋ္လည္ပီထင္ပါရဲ႔....

xxxxx

ထမင္းဟင္းခ်က္ဖို႔ မီးဖိုထဲမွာ ျပင္ဆင္ေနဆဲ မ်က္ေစ့ထဲမွာ ေတြ႔လိုက္ရတာက အမႈိက္ပံုးထဲက ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ...
ဒီေန႔ေတာ့ တြတ္ပီကံမေကာင္းတဲ့ေနပဲလား အရာရာကို ဝဋ္လိုက္တယ္လို႔ပဲ ထင္ေနလို႔လားမသိ...

ဆန္ျပာရင္း လြင့္စင္ထြက္က်လာတဲ့ ဆန္ေစ့ေတြကို တေစ့ခ်င္းလိုက္ေကာက္တတ္တဲ့
အဘြားတစ္ေယာက္ကို ေျပးျမင္ရင္း...
"ဆန္တစ္ေစ့ခ်င္း ထမင္းတစ္ေစ့ခ်င္း တန္ဘိုးထားပါေအ ညည္းတို႔ ေကာက္မစိုက္ဖူးၾကလို႔ ဆန္ေစ့ေတြတန္ဘိုးကို နားမလည္ဘူး ထမင္းမငတ္ဖူးေတာ့ မသိၾကဘူး"တဲ့
အဘြားဆံုးမစဥ္အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ လယ္ကြင္းထဲေျပးျပီးပဲ ေကာက္စိုက္ရေတာ့မလိုလို ထမင္းပဲ အငတ္ခံရေတာ့မလို ညီအစ္မေတြ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည္႔လို႔ ျပဳံးစိစိ ျဖစ္ေနခဲ့တာကို ျပန္ေတြးမိတဲ့ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္မျပံဳးႏိုင္ေတာ့ပါ...

ျမိတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႔ အိမ္မွာ ပုဇြန္ေျခာက္ေတြ ငပိေတြ ေတာင္လိုပံုေနတတ္ေပမယ့္ အဲဒီအဘြားကေတာ့ သူမတူေအာင္ထူးလြန္းပါသည္။

ခ်ဥ္ဟင္းေတြ ခ်က္တိုင္း ကိုယ့္အိမ္မွာလို ပုဇြန္ေျခာက္ကို ေထာင္းျပီး မထည္႔တတ္တဲ့ သူ႔ဟင္းခ်က္ပံုကေတာ့ ဆန္းျပားလွပါသည္။
ပုဇြန္ေျခာက္ကို ပိတ္စ ျဖဴျဖဴ ပါးပါးေလးထဲကို ထည္႔ျပီး ထိပ္ပိုင္းမွာ သားေရကြင္းေလးနဲ႔ စုခ်ည္လို႔ ဟင္းအိုးထဲမွာ ပုဇြန္ေျခာက္ထုတ္ေလးစိမ္ျပီး အရသာေလာက္ပဲ ထည္႔တတ္တဲ့ အဘြားကေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ ကပ္ေစးနဲတစ္ေယာက္အျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္သူတစ္ေယာက္။

ဒါေပမယ့္ သူကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ သားသမီးေတြအတြက္ သူခ်န္ထားခဲ့တဲ့ စုေဆာင္းေငြေတြကိုသိရခ်ိန္မွာေတာ့ ကပ္ေစးနည္းလြန္းတဲ့ ေမေမလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ သားသမီးေတြေတာင္ မ်က္ရည္ေတြဝဲလို႔...

သူမကပ္ေစးနဲခဲ့တာလား အေျမာ္အျမင္ၾကီးခဲ့တာလား စည္းကမ္းၾကီးခဲ့တာလား ေစ့စပ္ေသခ်ာခဲ့တာလား အိမ္ရွင္မေကာင္းပီသခဲ့တာလား....
အလွပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုေခါင္းစဥ္တပ္ရပါ့မလဲ...

အမႈိက္ပံုးေတြ ျမင္တိုင္း ျပန္ျမင္ေယာင္မိတာက အငတ္ေဘးဆိုက္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြက ကေလးသူငယ္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ....

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲမွာေတာင္ ဘယ္သူမွ မငတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာေနတဲ့ၾကားက ထမင္းတစ္လုပ္အတြက္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရတဲ့သူ အေရအတြက္ တေန႔တျခား ပိုျပီးေတာ့မ်ားလားျပီလို႔ ေတြးမိတိုင္း အိမ္က အမႈိက္ပံုးကို စိတ္နာမိသလိုလို....

စားႏိုင္သေလာက္ပဲ ခ်က္တာေကာင္းပါတယ္ အဘြားရယ္လို႔ တစ္ကိုယ္ေရ ညည္းတြားရင္း အဘြားေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပးျမင္သတိရမိေတာ့ အဲဒီအဘြားက အခုေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ မရွိေတာ့ပါ...

အင္း ၾကံဖန္ျပီး ဝမ္းသာခ်င္သူကိုယ္က ကိုယ္ဝဋ္လည္တဲ့ အခ်ိန္က အခ်ိန္မီေသးတယ္လို႔ ထင္ေနေပမယ့္လဲ..

ဝဋ္ကေတာ့ လည္ေနပီပဲေနာ္....

ေရးွလူၾကီးေတြကို သတိရမိလို႔ တမ္းတမိခ်ိန္မွာ ကိုယ္တိုင္က အဘြားၾကီး ေနရာေရာက္ေနျပီလားမသိ....
အျမင္မေတာ္တာေတြက မ်ားသထက္မ်ား ေျပာစရာေတြကလဲမ်ား...

သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလိုက္ၾကည္႔ျပန္ေတာ့လဲ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ဇာတ္လမ္းေတြက အျပည္႔...

ကိုယ္ကပဲ ၾကားက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ပိတ္ပင္တားျမစ္သူ ျဖစ္ေနျပန္သည္...
ကံေကာင္းတာေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးၾကျပီး ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ဘယ္လို ေဝဖန္ေဝဖန္ အျပံဳးမပ်က္ၾက။

ဒါေပမယ့္ ဆိုးေနတာက ေျပာရက်ိဳးမနပ္ အမုန္းခံရက်ိဳးေလးမွမနပ္ ကိုယ့္စကားကိုသူတို႔နားမေထာင္ လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္လို႔......
အခုလဲ ခ်စ္ညီမကေတာ့ ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္မမလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ေနျပီလားမသိ....

အခုေတာ့ ကိုယ္ ဝဋ္လည္ပီ ထင္ပါရဲ႔....

ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္

လက္ျပႏႈတ္ဆက္ဖို႔
ငါအဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး
နင့္ပခံုးေပၚက
ငါ့မ်က္ရည္ေတြက
အရွက္ေျပမွမဟုတ္တာ....

တမိုးတည္းေအာက္မွာ
ငါငိုရင္ နင္လိုက္ငိုခဲ့ဘူးတယ္...
နင္ငိုေတာ့
ငါ့ရင္ေတြ ဗေလာင္ဆူလို႔....

နင့္အနားမွာ
ငါအျမဲရွိတယ္ဆိုတာ
တသက္တာအတြက္ေနာ္...
ဒါဆို နင္ထပ္ငိုအံုးမွာလား....

တမိုးတည္းေအာက္က
ရင္ခုန္သံအနီးဆံုး....
အသက္ရွဴသံေတြလဲ
နီးခဲ့ေသးတယ္.....
အိုးစားဖက္ဆိုတဲ့စကား...
တို႔အတြက္ တင္စားထားတာမ်ားလား...

ကဗ်ာမဆန္ ကာရံမလွတဲ့အခ်ိန္က
နင္ငါတို႔နားက
ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ေလ....

ဘဝသိခ်ိန္
ခလုတ္ထိခ်ိန္တိုင္း
ဆိုးတူေကာင္းဘက္
အတူတူရွိခဲ့ဘူးတယ္....

ဒါဆိုရင္
သူငယ္ခ်င္းလို႔ ကင္ပြန္းတပ္လို႔ရျပီထင္ပါရဲ႔.....

နင္ဟာ ငါ့ရဲ႔
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္....
အခ်စ္ဆံုး မဟုတ္ေတာင္
အသက္ရွဴသံအနီးဆံုး
ရင္ခုန္သံအနီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းေပါ့...

အခါခါေျပာဘူးတဲ့စကား
ထပ္ေျပာခ်င္တယ္
ငါေလ
နင့္အတြက္
အျမဲတမ္းရွိေနမယ္......

(မၾကာမီက ခြဲခြာသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ ေရးပါသည္...)