ဆိုေရးရွိက ဆိုရေပေရာ့မည္


ျမန္မာျပည္နဲ႔ေဝးေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ ရွိေနတုန္း….ကိုယ္အၾကာၾကီး က်င္လည္ခဲ့ဘူးတဲ့ နယ္ပယ္မို႔ ဘယ္ေတာ့မွ သံေယာဇဥ္ျပတ္မယ္မထင္ဘူးရယ္။ ခရီးသြားရွားပါးတဲ့ၾကားက ဟိုတယ္ေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ အခန္းေတြ အလုအယက္ေရာင္းခဲ့ဘူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း မေမ့ေသးဘူး။

ျမန္မာ့ခရီးသြားနဲ႔ပက္သက္ရင္ ဝဋ္နာကံနာတခုလို ယိုးဒယားကို မေက်မနပ္နဲ႔ စိတ္ေကာင္းမထားႏိုင္ေသးတာကေတာ့ မရင့္က်က္မႈရဲ႔လကၡဏာ ။ ဘယ္ေလာက္အထိ မရင့္က်က္သလဲဆို ဒီကိုေရာက္ပီးမွ ျပည္ပကို အလည္အပါတ္ခရီးသြားဖို႔ ႏိုင္ငံေရြးရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ကို အျမဲ ၾကက္ေျခခတ္ပစ္ခဲ့ဘူးတာ။

အခု ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္တာေတာ့ ေျပာင္းလဲလာတယ္ ရင့္က်က္ခ်ိန္တန္ေတာ့ ရင့္က်က္လာတယ္။ ဒီအတြက္ ေလ့လာရ သင္ယူရ သင္ခန္းစာယူရတာေတြက တပံုတပင္။
ကမၻာလွည္႔ခရီးသြားေတြ ယိုးဒယားကို သေဘာက်တယ္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ခရီးသြားေစ်းကြက္မွာ ဘန္ေကာက္က တိုးရစ္စ္ေတြရဲ႔ သည္းေျခၾကိဳက္ဆိုတာ ဟိုတုန္းတည္းက သိထားတယ္ .. အခုေတာ့ ပိုသိလာတယ္။

တေလာတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘန္ေကာက္ထရန္စစ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္တာ ကိုယ္က သူ႔အတြက္ ဖလိုက္ေတြ ၾကည္႔ေပးရတယ္။ ဒူဘိုင္းကေန ဘန္ေကာက္ကို တေန႔ကို ေလယာဥ္ ခုနစ္စီးရွိတယ္ အဲဒီ ခုနစ္စီးမွာမွ ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ အဲဘတ္စ္ 380 က အနည္းဆံုး သံုးစီးကေန ေလးစီးအထိရွိတယ္။ အားလံုးျပည္႔လွ်ံေနတယ္။ ထရန္စစ္ခရီးသည္ေတြကို ခဏေမ့ထား ေလယာဥ္တစီးကို အနည္းဆံုး ခရီးသည္ သံုးရာႏႈန္းနဲ႔ပဲ ပါးပါးေလးတြက္ ( အဲဘတ္စ္ ေအ ၃၈၀ ( A-380) ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ က ေလယာဥ္တစီးကို ခရီးသည္ ေျခာက္ရာေက်ာ္ပါတယ္) ဒူဘိုင္းကေန ဘန္ေကာက္သြားသူေတြ တေန႔ကို ႏွစ္ေထာင့္တစ္ရာအနည္းဆံုးရွိတယ္။ တစ္ႏွစ္ကို ခုနစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ဆိုတဲ့ ကိန္းဂဏန္းက အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းတစ္ခုတည္းက ခရီးသည္အေရအတြက္။

အခုတခါ အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းက ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္စမယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ေပ်ာ္တာမွ မိုးမျမင္ေလမျမင္ေပ်ာ္တာ။ ျမန္မာျပည္ကို ကမၻာလွည္႔ခရီးသည္ေတြ အဆင္ေျပေျပလာႏိုင္ပီေပါ့။ ပထမဆံုးဖလိုက္ကစလို႔ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည္႔မိတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ ရင္နာစရာက ဒူဘိုင္း ရန္ကုန္ ဟႏိြဳင္း ေျပးတဲ့ ခရီးစဥ္မွာ ဗီယက္နမ္ကို သြားတဲ့ ခရီးသည္ကပိုမ်ားေနတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ေဖာ္ျမဴလာအရ ခရီးသည္ ၃၂၀ ေလာက္ဆန္႔တဲ့ ဖလိုက္ အျမဲျပည္႔ေနတယ္ဆိုေတာ့ ပ်မ္းမွ် ခရီးသည္ ၃၀၀ ေန႔စဥ္ထြက္ေနတာ ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္ေလာက္ဝင္မယ္ထင္ၾကလဲ။ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဗီယက္နမ္ကို ဘယ္ေလာက္ေရာက္သြားၾကတယ္ထင္လဲ။

ဒူဘိုင္း ရန္ကုန္ ဟႏိြဳင္းပထမဆံုးဖလိုက္ထြက္ေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေနာက္က်တယ္။
ဘာလို႔ဖလိုက္ေနာက္က်လဲဆိုေတာ့ကာ ေမာ္လ္ဒိုက္ကလာတဲ့ ဖလိုက္က ခရီးသည္ ၁၄၀ ေက်ာ္ ဟႏိြဳင္းကိုလိုက္ဖို႔ ခ်ိတ္ထားလို႔ သူတို႔ကိုေစာင့္ရင္းေနာက္က်ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အိုးမုိင္ေဂါ့ေပါ့။ တကယ္လည္တယ္ဆိုတဲ့သူေတြက ေတာင္ကၽြန္းနဲ႔ ေျမာက္ကၽြန္းကို အဲသလိုကို အားရပါးရလည္ၾကတယ္။
ဒါေတြကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေပမယ့္ အေသးစိတ္ျပန္စဥ္းစားတယ္။ တိုးရစ္စ္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဗီယက္နမ္ကို သြားလည္ၾကတယ္ ဘန္ေကာက္ကို လည္ၾကတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲေပါ့။

အဓိက သြားေတြ႔တာက ကုန္က်စရိတ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ခရီးတခုသြားမယ္ဆို အနည္းဆံုး ဘယ္ေလာက္ကုန္မယ္ ကုိယ္ဘယ္ေလာက္သံုးမယ္ ဘတ္ဂ်က္ဆြဲျပီးမွ သြားတာကိုး။ ဒီမွာ သြားေတြ႔တာက အာရွႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ စရိတ္အင္မတန္သက္သာတာေတြ႔တယ္။ စကၤာပူ မေလးရွား ဖိလစ္ပိုင္ ဗီယက္နမ္ ဘန္ေကာက္ အင္ဒိုနီးရွား ကိုယ္ေရာက္ဖူးတဲ့ အာရွႏိုင္ငံေတြထဲမွာ ဗီယက္နမ္က အေတာ္ စရိတ္သက္သာေသးတယ္ေျပာလို႔ရတယ္။ စကၤာပူကေတာ့ နည္းနည္းေစ်းၾကီးလို႔ စရိတ္သက္သာတဲ့စာရင္းက ခဏဖယ္ထားတယ္။

ဗီယက္နမ္မွမဟုတ္ပါဘူး လက္ထဲမွာ ေဒၚလာ ႏွစ္ရာေလာက္ရွိရင္ ဖိလစ္ပိုင္ မေလးရွား အင္ဒိုနီးရွား ၾကိဳက္သေလာက္လည္ ၾကိဳက္သေလာက္စား သံုးရက္ေလာက္အသာေလးေနလို႔စားလို႔ရတယ္။ ကိုယ္ေရြးမယ့္ ဟိုတယ္ေတာ့ ေသခ်ာေရြးရတာေပါ့။ ( ၾကယ္ငါးပြင့္ ၾကယ္ေလးပြင့္ဟိုတယ္ေတြေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး)
ဒီေနရာမွာ ခရီးသြားသူေတြကို အၾကမ္းဖ်င္းခြဲျခားၾကည္႔ေတာ့ မၾကာခဏ ခရီးသြားေနၾကတာက ကိုယ့္အနားက မိတ္ေဆြေတြ .. သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြဆို ဘန္ေကာက္ကို သူ႔အိမ္သူယာလို သေဘာထားျပီး ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္သြား တခါသြားရင္ ေလးငါးရက္ ေအးေအးေဆးေဆးေနၾကေသးတာ။ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြက်ေတာ့ ႏိုင္ငံေရြးပီေပါ့။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သြားႏိုင္ လည္ႏိုင္တဲ့လူတန္းစားဟာ သူတို႔အတြက္ သြားဖို႔ လည္ဖို႔ အခ်ိန္ရွိတယ္။ ခရီးသြားဖို႔ သိပ္မမ်ားတဲ့ ဘတ္ဂ်က္ကို သံုးၾကတယ္။ ဒီလိုလူေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္မားကတ္ကို ဘယ္ကပ္ႏိုင္မလဲေနာ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈစရိတ္ေတြ ခရီးစရိတ္ေတြ ကိုယ္အသိဆံုး။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ယူတဲ့ ျပည္တြင္းေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းက အေမရိကားနဲ႔ တရုတ္ျပည္ ဘတ္ဂ်က္အဲလိုင္းနဲ႔ သြားလို႔ရေလာက္ေသးတယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေစ်းၾကီးလို႔ ဟိုတယ္ေတြ သက္သာမလားေမး ႏိုးပါ။ အစားအေသာက္ ေစ်းႏႈန္း ထူးမျခားနားဆိုေတာ့ ေတာ္ရံုခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို အလည္မလာႏိုင္ေလာက္ဘူး။
အလွအပပိုင္း သန္႔ရွင္းေရးပိုင္းၾကည္႔မလား ဗီယက္နမ္က ျမန္မာျပည္ထက္ပိုလွမယ္ ပိုသန္႔မယ္ … ဗီယက္နမ္ကိုဘယ္လိုျမင္မိလဲဆိုရင္ မဆလေခတ္က ျမန္မာျပည္ တစိတ္တပိုင္းကို ျပန္ျမင္ရသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ သိပ္လွတယ္ သိပ္သန္႔တယ္ … သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေတာ္ရံုခ်မ္းသာမႈမ်ိဳးနဲ႔ ကားမစီးႏိုင္ေတာ့ ကားလမ္းမေတြဟာ ရွင္းလင္းေနတတ္တယ္။ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဟိုခ်ီမင္းက ကမၻာ့ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျမိဳ႔ေတာ္ေတြထဲမွာ ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္သမားေတြ အင္မတန္စည္းကမ္းေကာင္းၾကတယ္။ မႏၱေလးက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြလို ပရမ္းပတာမေတြ႔မိဘူး။

ဘန္ေကာက္က ျမန္မာျပည္နဲ႔ သိပ္မကြာသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ သိပ္အသန္႔ၾကီးမဟုတ္ဘူးလားလို႔ ( ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း အျမင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္)
သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြနဲ႔ ေနရာတကာယွဥ္တယ္လို႔ မေျပာေစခ်င္ဘူး။ အာရွႏိုင္ငံတိုင္းက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အားနည္းခ်က္ေတြရွိၾကတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္သြားလည္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းမေလးက ၾကိဳသတိေပးထားတယ္ သူတို႔ဆီမွာ ခါးပိုက္ႏိုက္ေတြ သူခိုးေတြ ေပါသတဲ့ သတိထားပါ မလိုအပ္ပဲ တန္ဘိုးၾကီးတာေတြ မယူလာနဲ႔ လက္ဝတ္ရတနာေတြ ခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့။

သူကိုယ္တိုင္လည္း လက္ဝတ္ရတာနာ မဝတ္ဘူး အျပင္ထြက္ရင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး key pad ဖုန္းနဲ႔ထြက္တယ္။ အလစ္သုတ္သမားေတြက လမ္းေပၚမွာ ဖုန္းေတြဘာေတြပါ လုၾကတာေလ။ ဒါက်ေတာ့ မေလးရွားတို႔ အင္ဒိုနီးရွားတို႔နဲ႔ တထပ္တည္းသြားတူတယ္။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ဒါမ်ိဳးမေၾကာက္ရဘူးဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ေမွာက္ကာလအေျခအေနမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ သူခိုး ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြရဲ႔ သတင္းက အာရွႏိုင္ငံေတြကို မီရံုမက ေက်ာ္တက္သြားတာေတြ႔ရတယ္။

သဘာဝအလွေတြက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ လွၾကတာပါပဲ။ ဒီသဘာဝေတြကို သပ္သပ္ယပ္ယပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းျပီး ပိုက္ဆံယူေနၾကတာပဲကြာတယ္။ တန္ရာတန္ေၾကးယူၾကတာနဲ႔ မတန္မရာယူတာရယ္လို႔ေတာ့ ကြာတာေပါ့။
ခရီးသြားေတြ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ဘန္ေကာက္ ဗီယက္နမ္ေတြကို လွ်ံထြက္သြားရျခင္းမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ လူမႈေရး စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြလည္းပါႏိုင္ပါတယ္။

ဒီကႏၱာရတိုင္းမွာက မတ္လကေန စက္တင္ဘာလကုန္အထိ ေႏြရာသီ …. ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ဆိုတာ အင္မတန္ပူျပင္းတဲ့လေတြ ။ ဒီေတာ့ ဒီတိုင္းျပည္က ဌာေန လူဆင္းရဲ လူခ်မ္းသာမွန္သမွ် ေႏြအပူေရွာင္ၾကတယ္။ ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ဆိုတာ ေလဆိပ္မွာ အင္မတန္ အလုပ္မ်ားတဲ့ ရာသီ ဒီကထြက္သမွ်ဖလိုက္ေတြ ျပည္႔ရံုမက လွ်ံထြက္ေနတတ္တယ္။
အားလံုးက လည္လည္သြားၾကတာ ကမၻာတလႊား လည္လို႔ ပါတ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို သြားလည္ၾကတာ။ ကိုယ္ရွာထားတဲ့ပိုက္ဆံေတြ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာသြားသံုးၾကတာ။

အင္မတန္ခ်မ္းသာတဲ့သူေရာ သိပ္မခ်မ္းသာသူေတြပါ ဥေရာပမွာ တလကိုးသီတင္းသြားေနတတ္ၾကတယ္။ ဘန္ေကာက္ စကၤာပူေလာက္က အိမ္ေရွ႔နဲ႔ အိမ္ေနာက္လို ကူးၾကတာ။ ေငြကို ေရထက္ေပါေပါမ်ားမ်ားသံုးႏိုင္သူေတြ ျမန္မာျပည္ကို မလည္ၾကတာေတာ့ နည္းနည္း အံ႔ၾသမိတယ္။ မလည္ခ်င္ၾကတာကိုပဲ တခါတေလ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ( ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကလူေတြရဲ႔ အေျခခံစိတ္ဓါတ္ေတြ လူတန္းစားခြဲျခားမႈေတြ သေဘာထားၾကီးမႈေတြကို ကိုယ္သာ အသိဆံုးေလ)။
အခုေတာင္ ရန္ကုန္ကို ေလယာဥ္တိုက္ရိုက္ရွိေတာ့ အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြ ရန္ကုန္လာဖို႔ ေမးၾကျမန္းၾက စပ္စုၾက မလာနဲ႔ေျပာလို႔ စိတ္ဆိုးၾကနဲ႔။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အေၾကာင္း သိသူေတြက သိၾကတယ္ နားစြန္နားဖ်ားၾကားျပီး လန္႔သူေတြကလန္႔ၾကတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို လာလည္ဖို႔ ေၾကာက္ၾကသူေတြကုိေတြ႔ေတာ့ ကိုယ့္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာရ ေပ်ာ္ရတယ္.. ( ဒီလိုလူတကာ လန္႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရတာ နည္းတဲ့ ကုသိုလ္လား)။ လက္ရွိ အေျခအေနအရ သူတို႔လာလည္ျပီး ျပႆနာေတြျဖစ္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ စိတ္ညစ္ရမွာေလ။

ကိုယ့္အိမ္ကို ဧည္႕သည္လာမွာ ေၾကာက္တဲ့လူမ်ိဳး ျမန္မာလူမ်ိဳးလို႔ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္လွတယ္ စိမ္းလန္းတယ္လို႔ ၾကြားရမလား ျငိမ္ေနရမလားမသိ… လွေန စိမ္းလန္းေနတာ ကိုယ့္တႏိုင္ငံတည္းမွမဟုတ္တာ။ ကႏၱာရတိုင္းျပည္ေတာင္ သစ္ပင္ေတြ စိမ္းစိုေနေအာင္ ေတာအုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားေသးတာ။ အာရွႏိုင္ငံတိုင္း သူ႔သဘာဝနဲ႔သူလွၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္တျပည္တည္း ထူးျပီးလွေနတာမဟုတ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးရတယ္။ ဟိုးတုန္းကေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္မွမေရာက္ခဲ့ဘူးေတာ့ သိပ္လွတဲ့ ေရႊျမန္မာလို႔မ်က္စိမွိတ္ျပီး ၾကြားခ်င္ခဲ့တာေလ။

အဓိကေျပာခ်င္တာက ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ေျပးေနေသာ္ျငား ျပည္တြင္းမွာ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ဘာမွ မဖန္တီးေပးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဘာကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရဘူးဆိုတာပါပဲ။
အစိုးရေျပာင္းလည္း ေျပာင္းတာပဲရွိမယ္။ လက္ရွိျပည္သူေတြအတြက္လိုအပ္တဲ့ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြေတာင္ မျဖည္႔ႏိုင္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာက ခရီးသြားေတြကို ေမွ်ာ္ဖို႔ အင္မတန္ေဝးေနပါေသးတယ္။

ယိုးဒယား ဗီယက္နမ္ေတြရထားတဲ့ မားကတ္ေတြကို လိုက္မီဖို႔ သူတို႔သြားေနတဲ့ ေပၚလစီေတြနဲ႔ တန္းညွိေပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ခရီးသြားေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကိုေက်ာ္ျပီး ယိုးဒယားကိုသြားမယ္ ျမန္မာျပည္ကို ငံု႔ၾကည္႔ျပီး ဗီယက္နမ္ ကေမၻာဒီးယား လာအို အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီေရာက္သြားၾကလိမ့္မယ္။ သိပ္မထူးဆန္းဘူး … ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ျပီး သံုးေလးရက္ကို ေဒၚလာႏွစ္ရာေလာက္နဲ႔ အမုန္းလည္လို႔ရတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြ အာရွတိုက္ထဲမွာ တပံုၾကီး အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႔….တစ္ရက္ကို ေဒၚလာ သံုးေလးဆယ္ေလာက္နဲ႔ တည္းလို႔ရတဲ့ ဟိုတယ္သန္႔သန္႔ေတြ ယိုးဒယား ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံေတြမွာ မိႈလိုေပါက္ေနတာ တခုနဲ႔တခု ငါးမိနစ္ေတာင္ လမ္းေလွ်ာက္စရာမလိုဘူးလို႔….

အခုေတာ့ ရန္ကုန္ ဟႏိြုင္း ဖလိုက္ကို စိတ္ဝင္တစားေစာင့္ၾကည္႔ျခင္းကို ခဏရပ္ထားတယ္။ ဟႏိြဳင္းရဲ႔ ခရီးသြားမားကတ္ကို ရန္ကုန္က မယွဥ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရလို႔။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခ်က္က ျပည္တြင္းမွာ ထားဝယ္ ျမိတ္ေလာက္ကို ေလယာဥ္နဲ႔သြားလို႔ ကုန္တဲ့ ခရီးစရိတ္ ေနထိုင္စားေသာက္လို႔ ကုန္တဲ့ စားရိတ္က ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံကို ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္အားရပါးရ လည္လို႔ပါတ္လို႔ရတဲ့ စရိတ္နဲ႔လည္း ညီမွ်ေနေသးတယ္။

ျပည္တြင္းက ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္ေတြ မိတ္ေဆြ တိုးဂိုက္ေတြ ကုမၸဏီေတြ ဟိုတယ္ေတြကိုေတာ့ အားနာမိပါရဲ႔။ အားနာနာနဲ႔ သံုးသပ္ရမယ္ဆိုရင္ေလ…
ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ဟိုတယ္ေတြ ရံုးခန္းေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ခရီးသြားကုမၸဏီေတြ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ေပါသထက္ေပါလာမွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲလို႔….`

အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္း ( Seychells )



၂၀၁၆ ႏွစ္သစ္မွာ ခရီးတစ္ခု သြားမယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာမို႔ ရုရွားနဲ႔ အာေမးနီးယား ႏိုင္ငံႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားက ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို သြားလည္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တိုင္ပင္ထားခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းသြားဖို႔ ရက္နီးလာေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို သြားလည္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကို Tbilisi က လက္မခံပဲ ျပန္လႊတ္တယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒူဘိုင္းကေန Tbilisi ျမိဳ႔ကို ေလယာဥ္စီး တဘလီစီ ကေနမွ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို ရထား ေလးနာရီေလာက္ ထပ္စီးရတာ။  တဘလီစီ ျမိဳ႔က လက္ရွိ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးအရ ခရီးသည္ေတြကို လက္မခံတာဆိုေတာ့့ အဲဒီခရီးစဥ္အစား အျခားတႏိုင္ငံကုိသြားလည္ဖို႔ ခရီးစဥ္ ျပန္ေျပာင္းဆြဲရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ ဆႏၵရွိတဲ့ ကၽြန္းကိုသြားတဲ့ ဖလိုက္ေတြကေခ်ာင္ေနတာမို႔ အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္းေတြဆီကို သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ေဆးရွဲလ္ Seychells လို႔ေခၚတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးဟာ အိႏၵိယ သမုဒၵရာထဲမွာ ရွိျပီး ကၽြန္းၾကီး သံုးကၽြန္းစုစည္းထားတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးတစ္ခု။ ေဆးရွဲလ္ရဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မဒါဂတ္စကားကၽြန္း ေမာ္လဒိုက္ကၽြန္း ေမာ္ရီးရွပ္ကၽြန္းစု နဲ႔ ေကာ္မိုရိုစ္႔ကၽြန္းစုေတြ ရွိပါတယ္။ ေဆးရွဲလ္ကေတာ့ အာဖရိကတိုက္ရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုဆိုေတာ့ ဆိုမားလီးယား နဲ႔ ကင္ညာႏိုင္ငံေတြရဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိတယ္။
ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြရဲ႔ အသြင္အျပင္ကေတာ့ အာဖရိက လူမ်ိဳးစုရဲ႔ အသြင္အျပင္အတိုင္းပါပဲ ဒါေပမယ့္ ေဆးရွဲလ္ ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြရဲ႔ အသားအေရက အညိဳေရာင္သမ္းပါတယ္ မ်က္ႏွာက် သြယ္ပါတယ္ အျခားအာဖရိကေတြေလာက္ အသားမမည္းၾကပါဘူး။ လူတိုင္းေစ့ အဂၤလိပ္စကားကို ေရေရလည္လည္ သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။
ႏိုင္ငံရဲ႔ လူဦးေရ ခုနစ္ေသာင္းသာရွိတဲ့ ကၽြန္းၾကီးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျပီး ေအးခ်မ္းလြန္းတယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္းပါတ္ပါတ္လည္မွာ ကားလမ္းတစ္လမ္းေဖာက္ထားျပီး ကားလမ္းဟာ ကမ္းေျခပါတ္လမ္းတစ္ခုပါ။ ကားလမ္းရဲ႔ ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ကမ္းေျခေတြ အစီအရီေတြ႔ရျပီး ကားလမ္းရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ကမ္းပါးခပ္ျမင့္ျမင့္ ေတာင္ေစာင္းေတြေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္ေတြ အစီအရီ ေတြ႔ရပါတယ္။
ျပည္နယ္ ၂၅ ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က ျပည္နယ္တိုင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုစီ ရွိေနသလို ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ တြဲလ်က္မွာ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံသားတိုင္း အသက္ ၁၅ ႏွစ္အထိ အခမဲ့ ပညာသင္ယူခြင့္ရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရး ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း အခမဲ့ပါ။ ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္ျပီး သင္ရိုးေတြအားလံုးက ျဗိတိသွ် သင္ရိုးကို အေျခခံပါတယ္။ တကၠသိုလ္အေနနဲ႔ေတာ့ ၾသစေၾတးလ်က လာဖြင့္ထားတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ရွိပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပညာဆည္းပူးလိုသူေတြအတြက္ ပညာေတာ္သင္ေလွ်ာက္ထားခြင့္ရွိသလို ႏိုင္ငံျခားမွာ တကၠလိုလ္ တက္ခ်င္ရင္လဲ တက္ခြင့္ရွိပါေသးတယ္။
ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံမိခင္ဘာသာစကားကေတာ့ ခရီရိုး ( Creole) ဘာသာျဖစ္ျပီး ရံုးသံုး ဘာသာစကားကေတာ့ အဂၤလိပ္စာပါ။ ျပင္သစ္ကိုလိုနီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံမို႔ မိခင္ဘာသာစကားဟာ ျပင္သစ္သံဘက္နီးတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားတစ္ခုျဖစ္ေနျပီး ႏိုင္ငံသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုလဲ ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။
ထူးျခားတာတခုက ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံမွာ ပင္လယ္စာ အစံုမရပါဘူး။ ပုဇြန္မရွိပါဘူး ဂဏန္းရွားပါးပါတယ္ ငါးအစံုမရပါဘူး။ ပုဇြန္ကို ေရခ်ိဳကန္ေတြနဲ႔ ေမြးခဲ့ဘူးေပမယ့္ ေရခ်ိဳပုဇြန္လုပ္ငန္းဟာ အရံႈးေပၚလို႔ ရပ္လိုက္ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဓိက ထုတ္ကုန္အေနနဲ႔ ငါးေသတၱာစက္ရံုသာရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေဆးလ္ရွဲႏိုင္ငံဟာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရပါတယ္။ ခရီးသြား လုပ္ငန္းကို မွီခိုရတယ္ဆိုေပမယ့္  ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြဟာ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းေဒသက ေစာ္ဘြားေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားပိုင္ဟိုတယ္ေတြက ၾကယ္သံုးပြင့္ ဟိုတယ္ေလးေတြမ်ားပါတယ္။
အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ပညာေရး က်န္းမာေရးအတြက္ သူတို႔လစာထဲက မွ်ေဝက်ခံၾကရပါတယ္။ အနိမ့္ဆံုးလစာကေတာ့ တစ္လကို ေဆးလ္ရွဲရူပီး ၄၅၀၀ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၃၂၉ ေဒၚလာ) လို႔ဆိုပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္အရာရွိေတြ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ လစာေကာင္းၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ထုတ္ကုန္မရွိပဲ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သြင္းကုန္ေတြကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရေပမယ့္ သူတို႔ႏိုင္ငံေလးမွာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ ကြာဟမႈ မရွိပါဘူး။ အားလံုး တန္းတူေနႏိုင္စားႏိုင္သလို ႏိုင္ငံသားတိုင္းဟာ သူတို႔ဘဝေတြအေပၚ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္။
ကၽြန္းႏိုင္ငံေလးမို႔ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေဖာက္ထားတဲ့ အဓိက ကားလမ္းေလးတစ္လမ္းသာရွိပါတယ္။ ကားလမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေတြ အမိႈက္ေတြ မရွိရေလေအာင္ ျမဴနီစပါယ္ ဝန္ထမ္းေတြက အလုပ္ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ လမ္းေလးဝဲယာမွာ အစိမ္းေရာင္ အမိႈက္ပံုးၾကီး ေလးပံုးကိုတြဲရက္သား ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာပါ အမိႈက္ပံုးေတြ စနစ္တက် ထားထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေဆးရွဲလ္ ေလဆိပ္ကို ေလယာဥ္ဆိုက္ေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးေလးက ကမ္းေျခနဲ႔ တေျပးတည္းေဆာက္ထားတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးဆိုေပမယ့္ ဘိုးရင္း ၇၇၇ ေလယာဥ္ၾကီးေတြ ဆင္းၾကပါတယ္။ ကမ္းေျခနဲ႔ တေျပးတည္းေဖာက္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းတိုတိုေလးကခ်စ္စရာေကာင္းသလို အသည္းထိတ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ တကယ္ဆို ဒီေလယာဥ္ကြင္းေလးက ျမန္မာျပည္က ဟဲဟိုးတို႔ ျမိတ္တို႔က ေလယာဥ္ကြင္းေတြလို ခပ္ေသးေသး က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ေလယာဥ္ကြင္းက ေတာင္တန္းနဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခၾကားက လမ္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးနဲ႔ဆင္တယ္။
ေဆးရွဲလ္ႏိုင္ငံဟာ ကၽြန္းသံုးကၽြန္းနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားျပီး မာဟီဆိုတဲ့ ကၽြန္းက အဓိကအခ်က္အျခာ ကၽြန္းၾကီးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေလဆိပ္ ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အဓိက ျမိဳ႔ေလးျဖစ္တဲ့ ဗစ္တိုးရီးယား ျမိဳ႔ေလးကို မာဟီကၽြန္းမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။
မာဟီကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အခ်က္အခ်ာ ျဖစ္တဲ့ ဗစ္တိုးရီးယားမွာသာ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားေတြအတြက္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘဏ္ေတြ ေလယာဥ္ရံုးေတြနဲ႔ အဓိက ေစ်းေတြရွိပါတယ္။ အျခားေနရာေတြမွာေတာ့ မီနီမားကတ္သာသာ စတိုးဆိုင္ေလးေတြပဲရွိျပီး စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းရွားပါတယ္။
ခရီးသြားေတြအတြက္ေတာ့ စရိတ္မသက္သာလွပါဘူး။ ေဒသခံေတြအေနနဲ႔ ငါးအေကာင္ခပ္လတ္လတ္ ၁၂ ေကာင္ေလာက္ပါတဲ့ ငါးတြဲ တစ္တြဲကို ရူပီး ငါးဆယ္သာေပးရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ကၽြန္မတို႔ ငါးေၾကာ္နဲ႔ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္မွာေတာ့ တစ္ပြဲကို ရူပီး ႏွစ္ရာေပးရပါတယ္။ ၾကက္ဥကေတာ့ တစ္လံုးကို သံုးက်ပ္ခြဲနဲ႔ စတိုးဆိုင္ေလးေတြမွာ ဝယ္လို႔ရပါတယ္။  
 ေလယာဥ္ကြင္းကို ေလယာဥ္ဆိုက္ေတာ့ လဝက ေကာင္တာေတြဆယ္ခုေလာက္ ဖြင့္ေပးထားပါတယ္။ ေဆးရွဲလ္ ႏိုင္ငံရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က ဘယ္ႏိုင္ငံသားမဆို ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ရတယ္ ဗီဇာ မလိုပဲ ဟိုတယ္ဘြတ္ကင္ရွိသေလာက္ ေနခြင့္ေပးတယ္ တစ္လထက္ပိုေနခ်င္ရင္ေတာ့ ဟိုေရာက္ျပီးမွ ထပ္ေလွ်ာက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေပၚက မာဖီးယားေတြ တံခါးမရွိ ဓါးမရွိ ဝင္လို႔ ထြက္လို႔ရေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ေျပာၾကတယ္။
ေလယာဥ္ကြင္း အေဆာက္အဦထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ ေကာင္တာေပၚမွာေတြ႔တဲ့ ေျမပံု သံုးေလးခုကို ယူခဲ့တယ္။ ဒီကၽြန္းကို ေရာက္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေသေသခ်ာခ်ာမွာလိုက္တာ ေျမပံုကို ေလယာဥ္ကြင္းကလြဲလို႔ ဘယ္မွာမွ မရဘူး ဒီေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ေျမပံုရေအာင္ယူခဲ့ အက်ိဳး မယုတ္ဘူးတဲ့ ။သူတို႔ႏိုင္ငံက သစ္ေတာထြက္ အစားအေသာက္ေတြ ယူသြားလို႔မရပါဘူး။ အစားအေသာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေလဆိပ္မွာ သိမ္းတယ္လို႔ ၾကားဘူးပါတယ္။
 လဝကေကာင္တာကိုျဖတ္ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြေရြး ျပီးတာနဲ႔ အျပင္ကိုထြက္ေတာ့ ဟိုတယ္က လာၾကိဳတဲ့ ကားသမားက ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုင္ျပီး ၾကိဳေနတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေလဆိပ္ကေန ဟိုတယ္ကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေလးေမာင္းရတာကို ကားခ ယူရို အစိတ္က်ပါတယ္။
ကားသမားက ကားထဲမွာ ေဆးရွဲကၽြန္းက ၾကိဳဆိုပါတယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံုးပုဒ္ေလာက္ကို ဖြင့္ထားေပးတယ္။ေဆးရွဲလ္က ဟိုတယ္ေတြက ေစ်းေတာ့ မသက္သာလွဘူး။ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြဆို တစ္ညကို ယူရို တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ေပးရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရြးထားတဲ့ ၾကယ္သံုးပြင့္အဆင့္ဟိုတယ္ကေတာ့ တစ္ညကို ယူရို တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ေပးရတယ္။ မနက္စာမပါဘူး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားဖို႔ အိုးခြက္ ပန္းကန္အစံုအလင္နဲ႔ ေကာ္ဖီေတြ လက္ဖက္ရည္ေတြေတာ့ ထည္႔ေပးထားတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ေတြကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ ဟိုတယ္ေတြမွာ မနက္စာ မရတာမ်ိဳး။
လမ္းေဘးမွာ ငါးေတြ သစ္သီးေတြေရာင္းတယ္ ေငြေဆာင္တို႔ ေခ်ာင္းသာတို႔မွာလို ငါးေတြဝယ္ျပီးရင္ ခ်က္ေပးတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ သစ္သီးေတြေရာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ပါခ်ီပါခ်က္.. သစ္သီးအစံုမေတြ႔ရဘူး.. ေတာထဲကရတဲ့ အုန္းသီး ငွက္ေပ်ာသီး သေဘၤာသီးနဲ႔ ေစာင္းလ်ားသီးေလာက္ပဲ ေတြ႔ရတယ္။
ကၽြန္မတို႔ဟိုတယ္က ေတာင္ေစာင္းေလးေပၚမွာရွိတယ္ ေအာက္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္ ဆင္းလိုက္ရင္ ကမ္းေျခကိုေရာက္တယ္။ ကမ္းေျခကေတာ့ အဆံုးမရွိတဲ့ ကမ္းေျခေတြ။ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္ ပိုင္ရွင္က ေလယာဥ္မွဴးလင္မယား သူတို႔မွာ အသက္ ဆယ့္ငါးႏွစ္အရြယ္ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလးနဲ႔ ငါးႏွစ္အရြယ္ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ သူတို႔ေနတဲ့ တိုက္ေလးတစ္လံုး လက္ရွိဟိုတယ္အတြက္ ႏွစ္ထပ္တိုက္ပုေလးတစ္လံုးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တိုက္ေလးတစ္လံုးထပ္ေဆာက္ေနတယ္။
ေဆးရွဲလ္မွာ တႏိုင္တပိုင္ တိုက္ပုေလးေတြ ေဆာက္ျပီး Self catering တည္းခိုခန္းေလးေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေဆာက္ထားၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ဟိုတယ္ေလးက အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႔ အျပင္အဆင္အတိုင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လွလွပပေလး ။ ဧည္႔ခန္းနဲ႔ မီးဖိုခန္းက်ယ္ၾကီးရယ္ ဝရန္တာ ပါတ္ပါတ္လည္နဲ႔ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္းပါတဲ့ အိမ္ေလးက ဟိုတယ္တစ္ခုနဲ႔မတူပဲ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို ေရာက္ေနသလို အျပင္အဆင္ေလး။
 ႏွစ္ထပ္တိုက္ပုေလးပတ္ပတ္လည္မွာ ဝရန္တာ အျပည္႔ အခန္းေတြက မွန္ေတြအျပည္႔ဆုိေတာ့ အိမ္ပါတ္ပါတ္လည္က ေတာေတာင္ သဘာဝအလွေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကမ္းေျခနဲ႔ ပင္လယ္အလွေတြကို အျပည္႔အဝ ခံစားလို႔ရတယ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ သစ္ၾကီးဝါးၾကီး အရိပ္ေအာက္မွာ သိပ္ေအးခ်မ္းတယ္။ အိမ္ေဘးနားကေန ေကြ႔ပါတ္စီးသြားတဲ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးက ေရတံခြန္အေသးစားေလးလို စမ္းေရ စီးသံ တသြင္သြင္နဲ႔ ပကတိ ျငိမ္းခ်မ္းလြန္းလွတယ္။ ျခံထဲမွာ ေတာပန္းေလးေတြက အေရာင္စံု အနီ အဝါ အျဖဴ ပန္းနာမည္ေတြေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး ျမန္မာျပည္မွာ ျမင္ေနက် ပန္းေလးေတြ မ်ားပါတယ္။
ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ကိုေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ပူမိတာက ျခင္ဒုကၡ။ အိမ္ရွင္ကို ျခင္ရွိလားေမးေတာ့ မရွိပါဘူးတဲ့ ဝရံတာ တံခါးေတြ ျပတင္းေပါက္ေတြ စိတ္ၾကိဳက္ဖြင့္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ေအးရတယ္။
ေလဆိပ္ကေရာက္ျပီးေတာ့ အခန္းမွာ ခဏနား ေရခ်ိဳးျပီးေတာ့ ေတာင္ေစာင္းေလးအတိုင္းဆင္းျပီး ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။ ညေနေစာင္းဆိုေပမယ့္ လမ္းမွာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ကားတခ်ိဳ႔ကလြဲလို႔ လူသြားလူလာ နည္းတယ္။ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ ေအးေအးေဆးေဆးလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဓါတ္ပံုေတြစရိုက္ၾကတယ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း  ညစာစားဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ရတယ္။ ဟိုတယ္နားကေန ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းေရာက္တဲ့ အထိ စားေသာက္ဆိုင္ မေတြ႔ရပဲ အရက္ေရာင္းတဲ့ ဘားေတြပဲေတြ႔ေတာ့ ညစာအတြက္အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ရျပန္တယ္။
သူတို႔ဆီမွာက ကုန္စံုဆိုင္လို စတိုးဆိုင္ ပိစိေသးေသးေလးေတြ ေနရာတိုင္းမွာရွိတယ္ အစားအေသာက္ကေတာ့ အေတာ္ရွားပါးပံုရတယ္။ ၾကက္ဥ ေပါင္မုန္႔ ဒိန္ခဲ ေထာပါတ္ ႏြားႏို႔ အခ်ိဳရည္ဘူးေတြ ဝယ္ျပီး ညစာန႔ဲ ေနာက္ေန႔ မနက္စာအတြက္ ရိကၡာစျဖည္႔ရတယ္။
ကၽြန္းၾကီးက ၾကီးသေလာက္ လူသူျပတ္လြန္းေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တဲ့ အထိ အျပင္မွာ မေနရဲဘူး ေနမဝင္ခင္ တည္းခိုအိမ္ကို ျပန္တက္ရတယ္။ အိမ္ရွင္ကိုရွာျပီး ေနာက္ေန႔ေတြအတြက္ ခရီးစဥ္စဆြဲရတယ္။ လည္ဖို႔ပါတ္ဖို႔ သြားသင့္တဲ့ေနရာေတြ တိုင္ပင္ရတယ္။ ကားငွားရတယ္။ အျခားကၽြန္းေတြဆီလည္ဖို႔ စံုစမ္းရတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ရက္ပိုင္းမွာ မိုးေတြရြာေနေတာ့ အျခားကၽြန္းကို ခပ္ျပျပေတာင္ မွိန္မွိန္ေလးပဲ ျမင္ရတယ္။ မိုးရိပ္ဆင္ေနေတာ့ အတူသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စပိဘုတ္မစီးရဲဘူးဆိုတာနဲ႔ ရာသီဥတုကိုၾကည္႔ျပီးမွ အျခားကၽြန္းေတြ လည္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ရတယ္။
သိပ္လွတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ပရာေလး ကၽြန္းကိုသြားမယ္ဆိုရင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေန႔လည္စာအပါအဝင္ ခရီးစဥ္ တခုလံုးအတြက္ တစ္ေယာက္ကို ယူရို ႏွစ္ရာ က်မယ္လို႔ဆိုတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ကားသမားေရာက္လာတယ္ အိမ္ရွင္ ေလယာဥ္မွဴးကလဲ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္လာတယ္။ ေျမပံုရွိရင္ ယူခဲ့ ေဘာပင္ေလးပါယူခဲ့ဆိုေတာ့ ေျမပံုကိုင္ျပီး ေဘာပင္ရွာရတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေဘာပင္မပါသြားဘူး အလွျပင္ပစၥည္းေတြထဲမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ထြက္ေနတဲ့ မ်က္ခံုးေမႊးဆြဲခဲတံေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ယူသြားေပးလိုက္တယ္။
အိမ္ရွင္က ေျမပံုေပၚမွာ အမွတ္အသားေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရွိေနတဲ့ ေနရာ လည္ရမယ့္ေနရာေတြ ျပတယ္။ မျဖစ္မေန အေရာက္သြားရမယ့္ လွတဲ့ ေနရာေတြကို ၾကက္ေျခခတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေျမပံုကလဲ ရွင္းလို႔လင္းလို႔ လမ္းကေတာ့ မွားစရာမရွိ ကၽြန္းၾကီးကို ပါတ္ျပီး ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းပဲ ရွိတာ ဘယ္လိုသြားသြား မွားစရာမရွိ အႏၱရာယ္ မရွိတဲ့ ကၽြန္း။ ေျမပံုႏွစ္ခ်ပ္ကိုင္ျပီး ကၽြန္မတို႔ စစ္ဆင္ေရးထြက္ဖို႔ ရယ္ဒီျဖစ္ခ်ိန္က မနက္ ကိုးနာရီ မထိုးေသးဘူး။ ကားငွားခက အေတာ့္ကို ေစ်းၾကီးပါတယ္။
လမ္းတေလွ်ာက္ လွတဲ့ ကမ္းေျခေတြ႔တိုင္း ကားရပ္ျပီး ဓါတ္ပံုဆင္းရိုက္။ ေတာထဲမွာ ေဖာက္ထားတဲ့ ကားလမ္းတေလ်ာက္ ဟိုသည္ေငးေမာျပီး ကၽြန္းၾကီး မာဟီကို စပါတ္ၾကတယ္။ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အဓိက သြားရမယ့္ေနရာက ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားလို႔ သတ္မွတ္ထားလိုက္တယ္။ မနက္ အိပ္ယာႏိုးႏိုးခ်င္း ရာသီဥတုကိုၾကည္႔တုန္းက ေန႔လည္ ၁၁ နာရီမွာ မိုးစရြာမယ္လို႔ေျပာထားတယ္။ သူေျပာထားတဲ့အတိုင္း ၁၁ နာရီမွာ မိုးစရြာတယ္။ ရြာတာမွ တေန႔လံုး တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ရြာတာ။
လမ္းတေလွ်ာက္မွာ စတိုးဆိုင္ေလးေတြမွာ မုန္႔ဝယ္ အေအးဝယ္ စားေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး လည္ၾကတယ္။ ေတာအုပ္တေနရာမွာ အုန္းသီးေတြေတြ႔ေတာ့ အုန္းရည္ ေသာက္ၾကေသးတယ္။ မိုးတစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ေတာလမ္းတေလွ်ာက္ သြားၾကရင္း ကၽြန္းရဲ႔ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းအတိုင္း ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားကို ခီ်တက္ၾကတယ္။ ကားသမားက သူ႔ဟာသူေမာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က ေျမပံုေထာက္ ဆရာလုပ္တာကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း အစဥ္အလာမပ်က္ေစရေအာင္ပါ။
ထူးဆန္းတာက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကမ္းေျခေတြက လွသထက္လွလာသလို ရႈမဆံုးတဲ့ အလွေတြကိုပဲ ေတြ႔ေနရတယ္။ ကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ကို ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ ျဖတ္လမ္းက ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ျဖတ္ေက်ာ္ရတဲ့ လမ္း။ ေတာၾကီးမ်က္မည္းဆိုေပသိ လမ္းက သာေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ေတာၾကီးတခုလံုး အမိႈက္သရိုက္မရွိေအာင္ စည္ပင္ေတြက အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာလည္း အမိႈက္ပံုးၾကီးေတြ ေလးပံုးတြဲရက္ ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ရျပန္တယ္။
ရႈခင္းသာပြိဳင္႔ေတြမွာ ေဒသခံ ဝန္ထမ္းေတြ ေတြ႔ရတယ္ ခရီးသြားေတြကို ကူညီၾကတယ္။ ေတာင္ထိပ္ဖ်ားဆီကေန ကၽြန္မတို႔သြားမယ့္ ဗစ္တိုးရီးယားျမိဳ႔ေလးကို ဆီးေတြ႔ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ျမိဳ႔ေလးကို အေဆာက္အဦေတြ အစုလိုက္အ အျပံဳလိုက္ ပံုစံနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့ ထူးဆန္းေနျပန္တယ္။
 ျမိဳ႔ထဲကို မေရာက္ခင္မွာ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ေတြ႔ေတာ့ ဝင္ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ဝင္ေၾကးက တစ္ေယာက္ကို ဆယ္ေဒၚလာေပးရတယ္။ သစ္ၾကီးဝါးၾကီးေတြနဲ႔ ေတာၾကီးမဟာပါပဲ။ ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရတာက လိပ္အၾကီးၾကီးေတြ ဧရာမလိပ္ၾကီးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လိပ္အနားကို သြားခ်င္ရင္ေတာ့ ေဆးရွဲလ္ေငြ တစ္ေယာက္ကို ငါးဆယ္ေပးရတယ္ ဒါက လိပ္စာေကၽြးဖို႔ေပးရတဲ့ သေဘာလို႔ထင္တယ္ ေဘာက္ခ်ာမရဘူး။ ရူပီးငါးဆယ္ေပးေတာ့ ငွက္ေပ်ာရြက္ ႏွစ္ရြက္စီရတယ္။ ငွက္ေပ်ာရြက္ကိုအရင္းကကိုင္ျပီးေကၽြးေတာ့ လိပ္ေတြက အားရပါးရ စားၾကတယ္။
အမ်ိဳးသား ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲမွာ ေခ်ာကလက္လုပ္တဲ့ ကိုကိုးပင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိုကိုးပင္က ထြက္တဲ့ အသီးက သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ National fruit လို႔ေျပာၾကတယ္။ အသီးက အဖိုနဲ႔ အမ ႏွစ္မ်ိဳးရွိျပီး အမကသူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ အသီးရဲ႔ ပံုစံက အမ်ိဳးသမီးရဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းကိုယ္ အဂါၤနဲ႔တူတယ္။ အဲဒီအသီးကို ေသာ့ခ်ိတ္ေတြ လုပ္ျပီး ေရာင္းတာကိုထပ္ေတြ႔ရတယ္။ ကိုကိုးသီးရဲ႔ ပံုစံက အုန္းသီးလို ထန္းသီးလို ဒါေပမယ့္ အေလးခ်ိန္က တစ္လံုးကို ဆယ့္ငါးကီလိုအထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။
ဗစ္တိုးရီးယားျမိဳ႔ေလးထဲကိုဝင္သြားေတာ့ ကားလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြ ကားေတြ လူေတြကို ဘြားကနဲေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမိဳ႔ေသးေသးေလးမွာ ကားေသးေသးေလးေတြပဲ စီးၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ကၽြန္းတကၽြန္းလံုးမွာ ကားလမ္းက တစ္လမ္းေမာင္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ ကားႏွစ္စီးစာပဲ ရွိေတာ့ ကားမွတ္တိုင္ေတြကို ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ Bus Stop လို႔ စာေရးျပီး အမွတ္အသားလုပ္ထားၾကတယ္။
ေက်ာင္းကားေရာ ဘတ္စ္ကားေတြပါ အျပာေရာင္ကားၾကီးေတြ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ သက္ေတာင့္သက္သာရွိတာေတြ႔ရတယ္။ ျမိဳ႔ထဲမွာ လူသြားလူလာမျပတ္ စည္ကားေပမယ့္ လူသိပ္မရႈပ္လွဘူး။ ေန႔လည္တည္းက ရြာေနတဲ့မိုးက တစိမ့္စိမ့္။ ရာသီဥတု အေျခအေနၾကည္႔ခဲ့ေပမယ့္ ထီးမယူလာမိေတာ့ ဂ်ာကင္ဝတ္ ဦးထုတ္ေဆာင္းျပီး မိုးေရထဲမွာ ျမိဳ႕ေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး လည္ၾကတယ္။ ကမ္းေျခမွာ ေနပူရင္ေဆာင္းဖို႔ ယူလာတဲ့ ဦးထုပ္ ဖားဖားၾကီးေတြက မိုးရြာေတာ့လည္း အဆင္ေျပသြားတယ္။
ျမိဳ႔ကေသးေတာ့ သိပ္မပါတ္လိုက္ရဘူး။ စားေသာက္ဆိုင္ကေတာ့ အေတာ္ရွာလိုက္ရတယ္။ ျမိဳ႔လည္ေခါင္ နာရီစင္ေဘးနားမွာ တစ္ဆိုင္ နာရီစင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ေစ်းေလးနားမွာ တစ္ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ေတြ႔ရတယ္။ ေန႔လည္စာဆိုေပမယ့္ မိုးရြာထဲမွာ ဟိုလည္ သည္လည္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွ ဆိုင္ရွာေတြ႔ေတာ့ ထမင္းစားရတဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ သံုးနာရီခြဲ။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ ငါးနဲ႔ အားလူးေခ်ာင္းေၾကာ္မွာစားတယ္။ က်န္တဲ့ မီႏူးေတြက ဥေရာပစာ မီႏူးေတြ။
ညစာစားျပီး မိုးေရထဲမွာ ျမိဳ႔ကို ခဏလည္ ေစ်းပိစိေလးကို ေလွ်ာက္ၾကည္႔ မိုးမခ်ဳပ္ခင္ ကမ္းနားလမ္းဘက္ကေန တည္းခိုတဲ့ ေနရာကို ျပန္ၾကတယ္။ လမ္းမီးတိုင္ေတြ ေတြ႔မိတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမိဳ႔လည္ေခါင္ကလြဲလို႔ ကၽြန္းက လူျပတ္လြန္းတာမို႔ ခပ္ေစာေစာ အိပ္တန္းျပန္တက္ရတယ္။ လမ္းေဘးမွာ သစ္သီးဆိုင္ေလးနဲ႔ ငါးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ ေရာင္းေနတဲ့ ေဒသခံ တခ်ိဳ႔ကိုေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ဆီမွာလည္း ေစ်းေရာင္းသူေတြက အမ်ိဳးသားေတြ။
တည္းခိုတဲ့ ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးမိထားတဲ့ဒဏ္နဲ႔ အေညာင္းမိတဲ့ဒဏ္ေပါင္းျပီး ဧည္႔ခန္းက ဆိုဖာေပၚမွာ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လံုး ဗိုက္ဆာလို႔ တေရးႏိုးလာေတာ့ ညဆယ္နာရီ။
ေနာက္ေန႔မနက္အတြက္ သြားဖို႔ လည္ဖို႔ အစီအစဥ္ထပ္ဆြဲျပီး ခ်န္နယ္ သံုးေလးခုေလာက္ပဲရွိတဲ့ တီဗီကို ထိုင္ၾကည္႔ၾကတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ရာသီဥတုကို ထပ္ၾကည္႔တယ္ မိုးရြာမယ္ေျပာျပန္တယ္ ရာသီဥတု မေကာင္းဘူးထင္ရတာမို႔ အျခားကၽြန္းကို ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ သြားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ရတယ္။ တစိမ့္စိမ့္ရြာေနတဲ့ မိုးကို ၾကံဳဖူးလိုက္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႔ ကၽြန္းေတြ ကူးရမွာ လန္႔ေနမိတယ္။ ဒီေတာ့ မနက္စာစားျပီးတာနဲ႔ ေျမပံုတခ်ပ္ေရွ႔ခ် မေန႔က မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ထပ္လည္မယ္ဆိုျပီး အစီအစဥ္ ကတိုက္ကရိုက္ေျပာင္း ကားထပ္ငွားျပီး မာဟီကၽြန္းေတာ္ကို ေနာက္တပါတ္ထပ္ပါတ္ၾကတယ္။
တကယ္လည္း ကၽြန္မတို႔ ပထမေန႔က ေက်ာ္သြားတဲ့ ေနရာေတြ သတိမထားမိတဲ့ ေနရာေတြ သိပ္လွတဲ့ ကၽြန္းေတြ ကမ္းေျခေတြ အမ်ားၾကီးကို ထပ္ေတြ႔ရတယ္။
မာဟီကၽြန္းမွာ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ တာကာမာကာ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးေဆးေဆး နားနားေနေန ဓါတ္ပံုရိုက္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြၾကားမွာ ေရေဆာ့ လိပ္ေတြထပ္ေတြ႔ေတာ့ ထပ္ျပီး စပ္စုၾကတယ္။ တာကာမာကာကိုေရာက္ေတာ့ ကမ္းေျခအလွကိုအေငးလြန္ ကားသမားကိုဆရာလုပ္ျပီး ငွားလာတဲ့ကားက သဲထဲနစ္သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အမ်ိဳးသမီးရဲအရာရွိတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဒသခံေတြ ေရာက္လာျပီး ကူညီၾကတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကမ္းေျခတိုင္းမွာ ရဲအရာရွိေတြ ရွိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ ရဲအရာရွိေတြက မနက္ ကိုးနာရီကေန ညေန ငါးနာရီခြဲ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းမွာ လာသမွ် ဧည္႔သည္ေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတယ္။ ေဒသခံေတြက ရိုးသားၾကတယ္ စိတ္ရင္းေစတနာနဲ႔ ကူညီၾကတယ္ ကူစရာရွိတာကူျပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလွည္႔ေျပးေတာ့တာ ဒီေတာ့ ရဲအရာရွိမကို အကူအညီေတာင္းျပီး မုန္႔ဖိုးေပးခိုင္းရတယ္။
တာကာမာကာက ထြက္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားဖို႔ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတာကို ေျမပံုေပၚမွာ မူးေနာက္ေနေအာင္ရွာရတယ္။ ျမိဳ႔ေတာ္ ဗစ္တိုးရီးယားကလြဲရင္ အျခားေနရာေတြမွာ စားေသာက္ဆိုင္ရွားပါးတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ရွားပါးတဲ့ေနရာမွာ ေၾကးကမ်ားေသးတယ္ ။ ေျမပံုေပၚမွာ စားေသာက္ဆိုင္လို႔ ျပထားျပီဆိုရင္ တိုးရစ္စ္ေတြအတြက္ စားစရာတခုခုေတာ့ ရႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ။ ဒါနဲ႔ ေအဒင္ကၽြန္းကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ႔လို႔ ဆင္းၾကတာ။
စားေသာက္ဆိုင္ေလးက ကမ္းေျခမွာ ပင္လယ္ကို မ်က္ႏွာမူထားတာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကမ္းေျခနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကၽြန္း သံုးကၽြန္းေတြ႔ရတယ္။ စားရင္းေသာက္ရင္း ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီ သြားလို႔ရမရ စပ္စုေတာ့ ရတယ္တဲ့။ မလွမ္းမကမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီကို တခ်ိဳ႔ ဧည္႔သည္ေတြက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေသးေသးေလးနဲ႔ ကူးသြားတာေတြ႔ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားေနၾကတယ္။ ေရက သိပ္မနက္ဘူး ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေတာ့ ေရေအာက္ထဲကို အတိုင္းသားျမင္ေနရတယ္။ ေရအနက္က ကၽြန္မတို႔ဒူးေခါင္းအထက္နားကေန ေပါင္ရင္းေလာက္ပဲရွိမယ္ ခါးနားဆီေတာင္ မေရာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
အခ်ိန္က ေန႔လည္ ႏွစ္ရာရီ ေနက က်ဲက်ဲေတာက္ပူတယ္။ ေဆးရွဲလ္ဟာ ကမ္းေျခေတြ သိပ္လွသလို ေနေရာင္ျခည္မွာယူဗီၤြေတြ သိပ္မ်ားတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတယ္။ အသားအေရကို ေနမေလာင္ေအာင္ ယူဗီြကာကြယ္တဲ့ ခရင္ေတြ လိမ္းလာျပီးသားဆိုေတာ့ ဦးထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္း မ်က္မွန္တပ္ အသားအေရကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေနမေလာင္ေအာင္ အကာအကြယ္ေတြလုပ္ျပီး ေရထဲ ဆင္းၾကတယ္။
ကမ္းစပ္က ေလွသမားက လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ သဲျပင္ေတြကိုျမင္ေနရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းျဖဴျဖဴပိုင္းက ေရတိမ္တယ္ ေရေမွာ္ပင္ေတြရွိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းစိမ္းစိမ္းက နည္းနည္းနက္မယ္ ဒီေတာ့ ျဖဴတဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပါတ္ျပီး ကၽြန္းကို သြားပါလို႔ လမ္းျပတယ္။ သူ႔စကားနားေထာင္ျပီး ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းကို အတည္႔ မကူးပဲ ေကြ႔ပတ္ျပီး ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။
ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ ေခၽြးနည္းနည္းစို႔ေနျပီ။  ကမ္းေျခကေန ကၽြန္းေပၚကသစ္ပင္ရိပ္ေတြဆီကို ေျပးသြားမိတယ္။ ကၽြန္းေပၚကိုတက္တဲ့ ေလွကားထစ္နားကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္းက လံုျခံဳေရးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႔ကို လာတားတယ္။ ဒီေနရာက တားျမစ္ေနရာပါ ဒီအေပၚကို ဆက္တက္လို႔မရပါဘူး အေပၚမွာ ရိႈးရိုက္ေနပါတယ္ဆိုျပီး ကင္မရာေတြကို လက္ညိႈးထိုးျပတယ္။
ကၽြန္းေလးေပၚမွာ ကင္မရာေတြ အျပည္႔တပ္ထားတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေပၚနားဆီမွာ စကားေျပာေနသံေတြပါၾကားရတယ္။ ဒီေတာ့ အိုေကလို႔ေျပာျပီး သြားလို႔ရတဲ့ ေနရာေတြကေန ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္းပိစိေလးကို ရုရွားေတြက အပိုင္ဝယ္ထားတာလို႔ သိရတယ္။ သူတို႔ေတြ ရိႈးတစ္ခုရိုက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဘာရိႈးလဲလို႔ စပ္စုမိျပန္တယ္။ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းက ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ အံ႔ၾသရတယ္။ ေမးမိတဲ့ ပါးစပ္ကိုလဲ မနည္းျပန္ပိတ္ရတယ္။ သူတို႔က ပြင့္လင္းလြန္းတာကိုး။
ဒီဘက္ကၽြန္းကိုေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔လာခဲ့တဲ့ မာဟီကၽြန္းၾကီးရဲ႔ အလွအပကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့တယ္။
မ်က္စိတဆံုး ျမင္ေနရတဲ့ ကၽြန္းၾကီးက စိမ္းစိမ္းစိုိစုိ ေတာင္ကမ္းပါးယံေတြေပၚက အိမ္ေတြ ဟိုတယ္ေတြ ကမ္းေျချဖဴျဖဴေတြ မ်က္စိတဆံုး ရႈမဆံုးေအာင္ကို လွပါတယ္။
ကၽြန္းပိစိေလးကေန မာဟီကၽြန္းၾကီးဆီကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္ကူးလာခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္မွာေတာ့ ဒီေရတက္လို႔လား စိတ္ထင္လို႔လားမသိ အသြားထက္ကို ေရက ပိုနက္သလို ခံစားရတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္က လူေတြက ဆိုင္နားမွာ ေရတံခြန္တစ္ခုရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့ မလွမ္းမကမ္းက ေရတံခြန္ဆီကို ဆက္ျပီး ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကားဝင္လို႔ရတဲ့ ေနရာအထိဝင္ျပီး ေဒသခံ လမ္းျပတစ္ေယာက္က ေရတံခြန္အေရာက္ပို႔ေပးတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း ေနဝင္ျပီး ေမွာင္သြားရင္ ကၽြန္းေပၚမွာ ဒုကၡေရာက္မွာစိုးေတာ့ ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေစာေစာျပန္လွည္႔ၾကတယ္။အျပန္လမ္းမွာ ဟိုတယ္နားနီးတဲ့ ကမ္းေျခတစ္ခုမွာ တိုးရစ္စ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရစိမ္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အားက်မခံ ေရဆင္းစိမ္ၾကတယ္။
ေရကေတာ့ ဆားဓါတ္နည္းျပီး ေရခ်ိဳနဲ႔ မျခားလွဘူး။ ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေတာ့ ေအာက္ေျခက သဲျပင္ကို အတိုင္းသားေတြ႔ေနရတယ္။ လိႈင္းေလ ကင္းစင္ေနေတာ့ ညေနေစာင္းေလးမွာ ေရကူးသူ ေရစိမ္သူေတြနဲ႔ ကမ္းေျခက စည္ကားေနတယ္။ အဝတ္လဲခန္းသီးသန္႔ မရွိေပမယ့္ အားလံုးက ေပါ့ေပ့ါပါးပါး ကမ္းေျခက သစ္ပင္ေတြ ျခံဳေတြၾကားမွာ အဝတ္လဲၾကတယ္။ ေရစိမ္ေနတုန္း ေနမေစာင္းခင္မွာ မိုးရိပ္ဆင္လာေတာ့ ေရထဲက တက္ျပီး ဟိုတယ္ကို ျပန္ေျပးၾကတယ္။
ကမ္းေျခတိုင္းမွာ တိုးရစ္ေတြ အုပ္စုလိုက္ ေအးေအးေဆးေဆး ေရကူး ေရစိမ္လုပ္ေနၾကေတာ့ ကမ္းေျခတိုင္းက လူမျပတ္ဘူး။ အနည္းဆံုး ေရကူးေနတဲ့သူ သံုးေလးေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ရတယ္။
ေဆးရွဲလ္ကၽြန္းက မျပန္ခင္ညေနေစာင္းေလးမွာ မိုးဖြဲဖြဲေလးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ရွာတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ေလယာဥ္စီးရမွာမို႔ ဟိုတယ္မွာ ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းထုတ္ပိုးရေတာ့တယ္။
ကၽြန္မတို႔ မနက္ေစာေစာထျပီး ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းဖို႔ျပင္ဆင္ျပီးတဲ့ အထိ ေနမထြက္ေသးဘူး။ ေရာင္နီသမ္းလာေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္က ထြက္လာၾကတယ္။ လမ္းမွာေတာ့ ေနေကာင္းေကာင္း မထြက္ခင္မွာပဲ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ေတြ႔ရတယ္။
ထူးထူးျခားျခား သတိထားမိတဲ့ အခ်က္က ေဆးလ္ရွဲကၽြန္းမွာ ေစ်းေရာင္းေနသူေတြအားလံုးဟာ အမ်ိဳးသားေတြ စတိုးဆိုင္နဲ႔ လမ္းေဘးကငါးစိမ္းဆိုင္ေတြမွာ အမ်ိဳးသားေတြပဲ ေစ်းေရာင္းတယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေတြနဲ႔ ကားေတြေပၚမွာ လမ္းေတြေပၚမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ အမ်ိဳးသားေတြကို လမ္းေပၚမွာ မေတြ႔ရသေလာက္ရွားပါးတယ္။
ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီးမွာ ေလဆိပ္ေသးေသးေလးက ခရီးသြားေတြနဲ႔ စည္ကားေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဂ်ဴတီဖရီးဆိုင္ေသးေသးေလးမွာ အလွကုန္ေတြ ေရေမႊးေတြကို လိုက္စပ္စု ေစ်းႏႈန္းေတြကို ဟိုႏိုင္ငံနဲ႔ သည္ႏိုင္ငံ ဘယ္ကမ်ားတယ္ နည္းတယ္ေဝဖန္ၾကျပီး ေဆးရွဲလ္ကၽြန္းေလးကို လက္ျပခဲ့ၾကတယ္။
ကၽြန္းကေနျပန္ေရာက္တဲ့အထိ မ်က္စိထဲမွာ ေရေတြ ပင္လယ္ကမ္းေျခေတြနဲ႔ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ကို တစိမ့္စိမ့္ျပန္ျမင္ေနတုန္း။
ႏွင္း (မာယာ)
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၆ ၂၀၁၆

သားၾသခ်စ္ရဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၁၁



ဘာလိုလိုနဲ႔ သားၾကီးၾသခ်စ္က ၁၁ ႏွစ္ျပည္႔ျပီတဲ့။ သူ႔မိဘေတာ့ မသိဘူး ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို လူၾကီးမျဖစ္ေစခ်င္ေသးဘူး။ ကေလးပိစိေလးလို ျမင္ေနတုန္း။ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို ခ်စ္လို႔မဝေသးေပမယ့္ သူ႔အနားမွာ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြက သိပ္နည္းလြန္းခဲ့တာ။ သူပိစိေလးတည္းက အေမကို အာခံျပီး အေဒၚကို သဲသဲလႈပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ကေလးေလး။  ခုခ်ိန္ထိ မာမားကို မခ်စ္ပါဘူး သားၾကီးလာရင္ တီတီေလးနဲ႔ေနမွာလို႔ ဂ်စ္ကန္ကန္ေျပာေနတုန္း။
ကိုယ္ေတြ ၾကီးျပင္လာခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ သူတို႔က သိပ္ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာလို႔ရေသးတယ္။ 

သားေယာက္်ားေလးပီပီ ကေလးဘဝကို ကေလးပီသလြန္းစြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့တာကိုေတာ့ ေက်နပ္တယ္။ အေမက စည္းကမ္းၾကီးျပီး ဟိုမလုပ္နဲ႔ ဒီမလုပ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္တားတား ညီအကို သံုးေယာက္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၾကတာကို ကိုယ္ေတြက ေဘးကေန ပြဲၾကည္႔ပရိတ္သတ္လုပ္ျပီး သူတို႔ကြယ္ရာမွာ ရီရတယ္။
သူ႔အေမက ကေလးေတြကို အင္မတန္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ထိန္းသိမ္းေနတဲ့ၾကားက ဇာတိေလးေတြျပျပီး ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ေဆာ့ၾကေတာ့ ေဆးရံုေဆးခန္း ခဏခဏေရာက္။  သူတို႔ ညီအကိုသံုးေယာက္လံုး ေဆးရံု ေဆးခန္း အေရးေပၚ မေရာက္ဖူးတဲ့သူမရွိ။

သားၾကီး ၁၀ ႏွစ္ျပည္႔ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေျခက်ိဳးဘူးတယ္ လက္က်ိဳးဘူးတယ္ မ်က္စိေဆးရံု ခဏခဏေရာက္တယ္။  လက္က်ိဳးေနခ်ိန္မွာေတာင္ ေက်ာက္ပတ္တီးနဲ႔ ေဘာလံုးကန္မပ်က္။  အေဆာ့မပ်က္ဘူး။  ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔အိမ္ကို ေမ်ာက္ရြာလို႔ ေခၚမိတယ္ ။ သူ႔အေဖကလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို ကေလးေတြကို ေရကူးကန္ေခၚသြား ေဘာလံုးကြင္းေခၚသြား အိမ္မွာလဲ လက္ေဝွ႔ထိုးတဲ့ သဲအိတ္ေတြဝယ္ေပးထား သူလဲေဆာ့ ကေလးေတြလဲေဆာ့ သိပ္တာဝန္ေက်တဲ့အေဖ။

သူတို႔က ျမိဳ႔ထဲမွာေနေပမယ့္ ေသာၾကာညဆို တမိသားစုလံုး အိမ္ေရာက္လာျပီး  စေန တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္မွာ ကေလးေတြကို သဘာဝတရားနဲ႔ မကင္းကြာေအာင္ထားတတ္ေသးတယ္။
သူတို႔ကလည္း အေဒၚေတြကို သိပ္ခ်စ္တယ္ မႏွစ္က ကိုယ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ။ သူတို႔လဲ က်ဴရွင္ေတြဆက္ျပီး ပင္ပန္းေနေတာ့ အဘြားအိမ္ကို မနက္မွ ပို႔မယ္ ေျပာတာမရဘူး။ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္ ေအာ္ဟစ္ ေသာင္းက်န္း ဂ်ီက် ငိုၾကေတာ့ အကိုက ဖုန္းဆက္လာတယ္ နင့္သူပုန္ေတြ ေသာင္းက်န္းေနျပီတဲ့။ ဒီေတာ့ မေနႏိုင္တဲ့ အေဒၚက ညၾကီး မိုးခ်ဳပ္သူတို႔ဆီ ေျပးရတယ္။

ဒီလို အရြယ္ေလးေတြက တစတစၾကီးျပင္းလာျပီး သူတို႔ အခ်စ္ေတြကို မရေတာ့မွာ စိုးမိတယ္။
ဒါေတာင္ တႏွစ္နဲ႔ တႏွစ္ အေျပာင္းအလဲက မတူေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးအေခါက္ေ၇ာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ  သားၾကီးက ၁၀ ႏွစ္နဲ႔  ညီညီက ၉ ႏွစ္ ရွက္တတ္ေနျပီ လူၾကီးစိတ္ဝင္ခ်င္ေနၾကျပီ။
သူတို႔ေရခ်ိဳး သနပ္ခါးလိမ္းတာကို အျခားသူကို အထိမတို႔ မခံခ်င္ေတာ့ဘူး အေဒၚကိုေတာ့ ခ်စ္လြန္းလို႔ ခြင့္ျပဳပံုရတယ္။ သားၾကီးထက္ဆိုးတာက ညီညီ ေက်ာင္းသြားရင္ ေဘာင္းဘီရွည္ပဲ ဝတ္ေတာ့တယ္ အတို မဝတ္ေတာ့ဘူး။

ေခတ္ကာလ ကေလးေတြရဲ႔ထံုးစံအတိုင္း ဖုန္းထဲက ဂိမ္းေတြ တီဗီဂိမ္းေတြ ေဆာ့လြန္းလို႔ သူတို႔အိမ္မွာ တီဗီေတာင္မထားေပးေပမယ့္ သူ႔အေဖလက္ပ္ေတာ့ကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကလိၾကေသးတယ္။ စေနတနဂၤေႏြက်ေတာ့ အဘြားအိမ္မွာ တီဗီ ႏွစ္လံုးကေန သံုးလံုးအထိ ထားေပးပီး ဂိမ္းစက္ေတြပါရွိေတာ့ သူတို႔အတြက္ နိဗၺာန္ဘံုက အဘြားအိမ္ေပ့ါ။ ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြရဲ႔ ဖုန္းေတြကို ကလိ Tab ေတြ အိုင္ပက္ေတြလဲ အလြတ္မေပးၾကဘူး။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာက ညီအကို သံုးေယာက္ တက္ညီလက္ညီ ရွိၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ဂိမ္းစက္တခုခု မွာရင္ တစ္ေယာက္က မလိုေသးဘူး မဝယ္နဲ႔ လိုမွ ေျပာမယ္ဆိုျပီး ထိန္းတတ္ၾကေသးတယ္။

သူတို႔အိမ္မွာ တီဗီ မၾကည္႔ရေပမယ့္ မုန္႔ဘိုးေတြစုျပီး သူတို႔ၾကည္႔ခ်င္တဲ့ အေခြေတြ ဝယ္ထားတတ္တယ္။ ပိတ္ရက္ဆို  ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲမွာ အေခြကိုယ္စီနဲ႔ အဘြားအိမ္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။
ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ေက်ာင္းခ်ိန္မီေအာင္ ျပန္ပို႔တိုင္း သူတို႔ေတြ ကားေပၚမွာ အသံထြက္ျပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္။ “မီးပြိဳင့္ၾကာၾကာမိပါေစ ေက်ာင္းမမီပါေစနဲ႔ “တဲ့။ တခါတေလ သူတို႔ဆုေတာင္းေတြက ျပည္႔တတ္ေတာ့ အေဒၚေတြက အတန္းထဲထိ လိုက္ပို႔ျပီး ဆရာမေတြကို ခြင့္ေတာင္းေပးရတတ္ေသးတယ္။

တခါတေလ အိမ္က လူၾကီးေတြမအားလို႔ လမ္းထဲက အသိ တကၠစီေတြနဲ႔ ထည္႔ေပးရင္ ကားဆရာကို သူတို႔က အပိုင္ေပါင္းၾကေသးတယ္။
“ေက်ာင္းမမီလဲ ကိစၥမရွိဘူး ဦးေလး ေျဖးေျဖးေမာင္းတဲ့… “
သူ႔ဦးေလး သူ႔အေဖေေမာင္းရင္ေတာ့ မီးပိြဳင့္မိတိုင္း “တဟာဟာ တဟင္ဟင္ … ဟာ ဒီမီးပိြဳင့္ကလဲ မိျပန္ပီကြာ “လို႔ ရြတ္ေနေပမယ့္ သူတို႔အားလံုး ေပ်ာ္ေနတာ ကို ဖံုးမရ ဖိမရ။
ဒါကမွ တကယ့္ ကေလးဘဝေပါ့။ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ ေက်ာင္းပ်င္းခ်င္တယ္ဆိုေပမယ့္ စာေမးပြဲရွိရင္ေတာ့ သူတို႔အားလံုး အသည္းအသန္ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။

ဂိမ္းေတြ ေဆာ့လို႔ မ်က္စိပ်က္မယ္ ေအာ္ေနတဲ့ အေမ ေျပာလို႔မွမဆံုးေသး သားၾကီးကို မ်က္စိစမ္းဖို႔ မ်က္စိေဆးရံုပို႔ရတယ္။ မ်က္စိတစ္ဖက္ ေရာင္ေနေတာ့ ေရာင္ေနတဲ့ တျခမ္းကို လက္နဲ႔ပိတ္ျပီး ေကာင္းေနတဲ့ တဖက္နဲ႔ တီဗီၾကည္႔တယ္ ဂိမ္းေဆာ့တယ္။ ဒါေတြအားလံုး အဘြားအိမ္မွာပဲ လုပ္ခြင့္ရွိေတာ့ မ်က္စိေဆးခန္းျပျပီး မ်က္စိနာေနတဲ့ ရက္မွာ အဘြားအိမ္မွာပဲထားဖို႔ ဆႏၵျပတယ္ သူ႔အိမ္ကို မျပန္ေတာ့ဘူး။

ပိတ္ရက္တစ္ရက္ၾကေတာ့ တီဗီၾကည္႔ေနၾကတဲ့ သူတို႔အဖြဲ႔ကို အျပင္ထြက္ လမ္းထဲက သစ္ပင္ေတြကို သြားၾကည္႔ သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္းေတြ ၾကည္႔တာ မ်က္စိအားေကာင္းတယ္… ဆိုျပီး သူတို႔အေဖက သစ္ပင္အၾကည္႔ခိုင္းလိုက္တယ္။
ကေလးေတြအားလံုး လမ္းထဲမွာ ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြကို လိုက္ၾကည္႔ေနတုန္း ၁၀ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ သားၾကီးက အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာတယ္။
“သားၾကီီး သစ္ပင္ေတြ သြားၾကည္႔ခိုင္းထားတယ္ေလ ဘာလို႔ျပန္လာတာလဲ “ ေမးေတာ့ သားၾကီးက သူခူးလာတဲ့ ဝါးရြက္ ေလးငါးရြက္ကိုျပျပီး “ အဲဒါသားၾကီးၾကည္႔ေနတယ္ေလ… အပင္ေပၚေမာ့ၾကည္႔ရတာ ဇက္ေညာင္းတယ္” လို႔ျပန္ေျပာေတာ့ အေဒၚေတြမွာရီရမလို ငိုရမလို….
သူ႔အေဖကေတာ့ ငါ့သား ဥာဏ္ၾကီးရွင္လို႔ ေျပာျပီး တဟားဟားရီလို႔…

လူၾကီးေတြကေတာ့ သူတို႔ကို ရုပ္ဝတၳဳကမၻာထဲမွာ နစ္ျမဳတ္ေနမွာစိုးရိမ္ၾကတာ။ တိုက္ခန္းေတြထဲမွာေနျပီး ကမၻာေျမကို ေမ့ေလ်ာ့မွာစိုးလို႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ေဘာလံုးကန္တတ္ေအာင္ စက္ဘီးစီးတတ္ေအာင္ ေရကူးတတ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ေတြလုပ္ေပးၾကတယ္။
တျခားကေလးေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ကေလးဘဝက ပိုျပီး လြတ္လပ္ျပည္႔စံုတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတာေပါ့။

မိဘေတြက ေက်ာင္းစာဘက္မွာ ထူးခၽြန္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးဆိုေတာ့ သိပ္ တြန္းအားမေပးဖို႔ ေျပာမိတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကေလးတစ္ေယာက္လို လြတ္လပ္စြာ ၾကီးျပင္းသင့္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ဆႏၵကအေႏွာင္အဖြဲ႔ ကင္းကင္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းေက်ာင္းေစခ်င္တာ။ သိပ္ဆိုးဆိုးရြားရြား မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေဘးကေန ေစာင့္ၾကည္႔ေပးၾကတာေပါ့။

သူ႔ညီ ညီညီကေတာ့ ေက်ာင္းစာမွာ သူရေနက် အဆင့္တစ္ခုကို ပံုမွန္ထိန္းထားႏိုင္တယ္။ သူ႔အရြယ္ေလးနဲ႔ မိဘက ေျပာစရာမလိုေအာင္ စာက်က္တယ္ ေက်ာင္းစာဘက္မလစ္ဟင္းေစရေအာင္ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းေက်ာင္းတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူက အဆင့္ ၂ ဆိုတဲ့ ေနရာက ဘယ္ေတာ့မွမက်ဘူး တခါတေလ အဆင့္ ၁ ေပါ့။

သားၾကီးကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ လုပ္စရာရွိတာလုပ္တတ္ေပမယ့္ သိပ္ ျပင္းျပင္းျပျပ ဆႏၵရွိပံုမရ။ ေက်ာင္းမွာဆို သူ႔အဆင့္ေတြက တက္လိုက္က်လိုက္။ တခါေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း အဆင့္ ၃ ျပီးေတာ့ ၁၂ ထိုးက်သြားတယ္ သိပ္မၾကာဘူး ၁၆ ေတြ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ေရာ။
သူ႔အေမက စိတ္ပူေတာ့ “အတန္းပိုင္ဆရာမက ဘာေျပာလဲ သားၾကီးအဆင့္ေတြ မျငိမ္ဘူးေနာ္ “လို႔ ေမးေတာ့…
“ၾသခ်စ္ကိုၾကည္႔ျပီး ဆရာမ ရူးခ်င္တယ္ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမၾကီးနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မယ္ ဒုကၡပါပဲလို႔ ေျပာတယ္… သားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး မာမားရယ္“ ဆိုတယ္..

သူ႔ပံုကေတာ့ ခပ္ေအးေအး။ ေက်ာင္းခ်ိန္ပီးရင္ ေက်ာင္းကသင္တဲ့က်ဴရွင္ ညက်ရင္ က်ဴရွင္ဆရာက အိမ္လာသင္တဲ့ က်ဴရွင္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ညီအကို သံုးေယာက္ ညက်ဴရွင္ဆို ငိုက္ေနၾကျပီ။
ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က သူ႔မိဘေတြ မရွိတုန္း ကေလးေတြအိမ္မွာ သြားေနေပးေတာ့ ညဦးပိုင္းမွာ
“တီတီေလး ဝရန္တာ တံခါးပိတ္ မီးပိတ္ထား ဆရာက မီးလင္းေနရင္ လာလိမ့္မယ္” ဆိုျပီး ညီအကိုေတြ တညီတညြတ္တည္း ေတာင္းဆိုၾကတယ္။
သူ႔မိဘေတြ မရွိတဲ့ တလအတြင္း ကိုယ္ကလဲ ေရာက္ေနေတာ့ က်ဴရွင္ဆရာကို ခဏခဏ ဖုန္းဆက္ျပီး ခြင့္တိုင္ေပးရတယ္။

“သားတို႔ ပင္ပန္းလွျပီ စာမသင္ခ်င္ဘူး” သူတို႔ ဂ်ီက်ေတာ့ေခ်ာ့ရ ေျခာက္ရနဲ႔ စိတ္မေကာင္းလဲ ျဖစ္ရတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကေလးေတြကို သနားလို႔ အိမ္မွာ ေခၚသင္တဲ့ က်ဴရွင္ကို သူ႔အေဖက နားေပးလိုက္တယ္။

အတန္းစာ ေက်ာင္းစာေတြထက္ အေရးၾကီးတဲ့ အရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ေလ။ ကေလးေတြကို ပညာေရးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖိအားမေပးတဲ့ အကိုကို သေဘာက်တယ္ ေယာင္းမကေတာ့ အေမပီပီ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ အားေပးေနတုန္း။
တေလာတုန္းကေတာ့ ညီညီက စာစီစာကံုးေရးရမယ္ တီတီေလးကိုေျပာေပးတဲ့။ အေဝးၾကီးက အေဒၚကို သတိတရနဲ႔ အဘြားကို လွမ္းဖုန္းဆက္ခိုင္းတယ္။ ကိုယ္က ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ “သားမသိေသးတာ တီတီေလး နည္းနည္းေလးေျပာျပ သားကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရးမယ္” လို႔ ဆိုလာေတာ့ သားငယ္ရဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္ကို မေလးစားပဲ မေနႏိုင္ဘူး။

သူ႔အေမက အျမဲေျပာတယ္။  ညီညီကို စိတ္ခ်တယ္ သူက ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္ျပီး သူ႔စည္းကမ္းနဲ႔သူ သားၾကီးကေတာ့ ညီညီ႔ေလာက္ ဇြဲမရွိဘူး ရယ္လို႔ ညည္းရွာတယ္။
သူ႔အေမက သူ႔ကို တပူပူတဆူဆူလုပ္ေတာ့ “သားၾကီးက စာေမးပြဲမက်ဘူးေလ… ဘြဲ႔ယူျပီး တီတီေလးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသြားလိုက္သြားမွာ ဘာမွမပူနဲ႔ “ လို႔ဆိုသတဲ့…

ႏိုင္ငံျခားမွာ ကေလးေတြကို မူၾကိဳမွာတည္းက အိမ္မႈကိစၥစိတ္ဝင္စားေအာင္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ေအာင္ သင္ေပးတာေတြ႔ဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ သိပ္မရွိသလို မိဘေတြကလဲ ကေလးေတြကို ဖူးဖူးမႈတ္ထားတာမ်ားပါတယ္။ 

ေယာင္းမကေတာ့ အညာသူပီပီ ကေလးေတြကို အိမ္မႈကိစၥအားလံုးကို ကူညီခိုင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔က မၾကိဳက္ေပမယ့္ ဝင္မစြက္ဖက္ခဲ့ပါဘူး။
ကေလးေတြအားလံုးက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို အေမကို အစစအရာရာ ကူညီၾကတယ္။ တံမ်က္စည္းလွည္း ၾကမ္းတိုက္ ၾကက္သြန္ႏြာ ပန္းကန္ေဆး ထမင္းဝိုင္းျပင္တာ သိမ္းတာ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္နဲ႔ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ ေရတင္ မီးစက္ေမာင္း အကုန္လံုး အကြက္ေစ့ေအာင္ ကူၾကရတယ္။ တခါတေလ သူတို႔အိမ္နားက ေစ်းေလးမွာ လက္တိုလက္ေတာင္း ေစ်းဝယ္ရတယ္။ အၾကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သားၾကီးကေတာ့ အမိိႈက္သိမ္းကားလာရင္ အမိႈက္ပံုးဆင္းပစ္ေပးရတယ္။ 

ေယာက္်ားေလးေတြကို အိမ္အလုပ္ေတြခိုင္းေတာ့ အဘြားျဖစ္တဲ့သူက စိတ္ဆိုး ကၽြန္မတို႔က စိတ္ဆိုးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မိဘေတြ တစ္လေလာက္ခရီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ကေလးသံုးေယာက္က အိမ္သြားေစာင့္ေပးတဲ့ အေဒၚေတြ ဦးေလးေတြကို လိုအပ္သည္မ်ားကို ျပန္သင္ေပးၾကပါေလေရာ။

သားၾကီးက ဒါလုပ္မယ္.. ညီညီက ဟိုဟာလုပ္… အငယ္ဆံုးကေတာ့ ဘာလုပ္မယ္ဆိုျပီး ကိုယ္စီကိုယ္စီ သူ႔တာဝန္သူယူၾကေလရဲ႔။ ဒီေတာ့လဲ ကၽြန္မတို႔ သူ႔အေမကို ေက်းဇူးတင္ရတယ္။
“တီီတီေလးကလဲ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား… မိန္းခလုတ္ကဒါ… ေရတင္တာက ဒီဟာ…အဲယားကြန္းက ဒီကဖြင့္…  အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ ခလုပ္က ဒီကဖြင့္… ဟင္းခ်က္တဲ့ ပလပ္က ဒီပလပ္ေပါက္ သားၾကီးတို႔ အကုန္လုပ္တတ္တယ္” တဲ့…ကေလးပိစိေလးေတြလို႔ ကိုယ္ျမင္ေနမိတဲ့ ကေလးေလးေတြက မိဘ မ်က္ကြယ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းတတ္ေနတာ ဝမ္းသာစရာ။

သူ႔ဦးေလးက တစ္လလံုးလံုး သူတို႔ကိစၥအဝဝကို တာဝန္ယူရေတာ့ တခါတေလ ဟင္းခ်က္ေကၽြးတတ္ေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပင္က ဝယ္စားၾကရတာ..
တစ္ရက္ ကၽြန္မဟင္းခ်က္ေကၽြးေတာ့ ေမာင္ေလးက ကေလးေတြအားလံုးကို ေမးတယ္။ ဦးငယ္ခ်က္တာနဲ႔ တီတီေလး ခ်က္တာ ဘယ္ဟာပိုေကာင္းလဲတဲ့…
ညီညီကေတာ့ ျငိမ္ေနတယ္ ဘာမွ မေျပာဘူး အသံမထြက္ပဲ  က်ိတ္ျပီး ျပံဳးေနတာ..သူက သံတမန္နည္းလမ္းသံုးေပမယ့္ အငယ္ဆံုးေလးက သြက္မွသြက္ “ တီေလးခ်က္တာေကာင္းတယ္..” တဲ့ သားၾကီးက အကိုၾကီးဆိုေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔
“ဦးငယ္ခ်က္တာက အရသာ တမ်ိဳး တီေလးခ်က္တာ အရသာတမ်ိဳး မတူဘူးေလ  တမ်ိဳးစီေကာင္းတယ္ ဦးငယ္“ တဲ့ ပညာရွိေျဖနည္းေျဖရွာတယ္။ ဦးေလးနဲ႔ အေဒၚၾကား ဗ်ာမ်ားရွာတဲ့ ကေလးသံုးေယာက္။

ဒီအခ်ိန္မွာ သိလိုက္တာက ကေလးေတြအားလံုး သူ႔ဦးေလးကို သိပ္ခ်စ္ သိပ္အားကိုးၾကတယ္ ဦးေလး ျငိဳျငင္မွာ မလိုလားဘူးဆိုတာပဲ။ သူ႔ဦးေလးက သူတို႔ကို ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငမ္းတတ္ေပမယ့္ အလိုလိုက္တာမ်ားတာ သူတို႔သိတယ္ေလ။
မိဘေတြကြယ္ရာမွာ သူတို႔ရဲ႔ တေန႔စာ အသံုးစားရိတ္ေတြအားလံုးကို ဦးေလးနဲ႔တူတူ စာရင္းမွတ္ျပီး လိမ္လိမ္မာမာသံုးၾကတယ္ စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔သံုးၾကတယ္။ စုဘူးေလးေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံစုတတ္ၾကေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ခရီးသြားမယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔မိဘေတြထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံကို မသံုးခိုင္းပဲ သူတို႔စုဗူးေလးေတြေဖာက္ျပီး အေဒၚေတြနဲ႔ လိုက္လာၾကတယ္။

ကေလးစုဗူးဆိုေပမယ့္ ညီအကို သံုးေယာက္ေပါင္းကို ေျခာက္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရတယ္။ ဒါကလဲ သူတို႔ဦးေလးက မင္းတို႔လိုက္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ ကိုယ္လိုက္ဆိုျပီး ေနာက္လို႔ တကယ္ထင္ျပီး အားရပါးရ စုဗူးေဖာက္ၾကတာ။

ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ အခန္းခေမးတာေတြ အစားအေသာက္ ေစ်းႏႈန္းေတြကို သူတို႔ ေသေသခ်ာလိုက္မွတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးကျပန္ေတာ့ ေငြေဆာင္ရြာထဲကေတာင္ မထြက္ေသးဘူး သားတို႔စုဗူးေတြ ျပန္ဝယ္ျပီး ပိုက္ဆံျပန္ထည္႔ေပး မာမားျပန္လာရင္ဆူလိမ့္မယ္ဆိုလို႔ မရီမိေအာင္ ထိန္းရတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ စုဗူးအသစ္ေတြျပန္ဝယ္ျပီး ရထားတဲ့ စာရင္းအတိုင္း အညီအမွ်ျပန္ထည္႔ေပးရတာပဲ။ 

ျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီတုန္းက ရာသီဥတုပူေတာ့ သူ႔ဦးေလးက ကေလးေတြအားလံုးကို တန္းစီျပီး ကတံုးရိတ္ေပးတယ္ သားၾကီးက ရွက္လို႔ တရံႈ႔ရႈံ႕နဲ႔ ငိုတယ္ သူလူၾကီးစိတ္ဝင္ေနျပီေလ။ အရမ္းလွခ်င္ေနပီတဲ့။ ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ ဆံပင္ေတြ ျပန္ရွည္လာမွာေပါ့လို႔ ေခ်ာ့ေတာ့ ျပန္ျငိမ္သြားတယ္။ 

သူတို႔ကို နာရီေလးေတြ မျပတ္ေအာင္ ဝယ္ေပးထားေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ သားၾကီးက နာရီထပ္ဝယ္ေပးပါတဲ့ လူၾကီးပါတ္တဲ့ ပံုစံဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲ နည္းနည္းသေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဖုန္းဆက္ရင္လဲ အရင္လို တတြတ္တြတ္မေျပာဘူး တခုခုဆို အၾကာၾကီးကို စဥ္းစားျပီးမွေျပာ တီတီေလး ပိုက္ဆံကုန္ေနမယ္ဆိုတာေတြပါ ထည္႔စဥ္းစားတတ္လာေတာ့ တကယ့္ကို လူၾကီးစိတ္ဝင္သြားမွာ စိုးရိမ္ရျပန္တယ္။

တႏွစ္ကတုန္းက သားၾကီးက ကိုးႏွစ္မျပည္႔ေသး ညီညီက ရွစ္ႏွစ္ သူတို႔မိသားစု ခရီးသြားေတာ့ တည္းတဲ့အိမ္မွာ အိမ္ရွင္ ေကာင္ေလးကို ညီညီက သူ႔အိမ္ဖုန္းနံပါတ္ေတြ လိပ္စာေတြ က်က်နနေပး သူ႔မွာ အေဒၚရွိတယ္ဆိုတာလဲ ၾကြားေသး။ ရန္ကုန္လာရင္ အိမ္လာလည္ပါ ဘာညာဖိတ္ေတာ့ သားၾကီးက အသံတိတ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ သူ႔အေဖက သားၾကီးက ဘာလို႔ အိမ္လိပ္စာမေပးတာလဲ ညီညီကမွ လိမ္မာေသးတယ္ေျပာေတာ့ “အခုမွ စေတြ႔ဘူးတဲ့ သူေတြကို ဖုန္းနံပါတ္ေပးလို႔မရဘူးေလ… တီတီေလးရွိတာလဲ ေျပာလို႔မရဘူး” လို႔ စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ျပန္ေျဖရွာတယ္။ 

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးပီပီ ေဆာ့တယ္ ေဆာ့လို႔ က်ိဳးတယ္ပဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ သူက်န္းမာလို႔ ေဆာ့ႏိုင္တာ လို႔ ေျဖေတြးေတြးရတယ္။ ကေလးေတြ ထိုက္တန္တဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈေလးေတြ ရွိမယ္ ပညာေရးမွာ ဆိုးဆိုးရြားရြား မညံ႔ဘူးဆိုရင္ပဲ ကၽြန္မတို႔ေက်နပ္သင့္ပါျပီ။ ဘဝမွာ ဘာၾကီးျဖစ္မွဆိုတဲ့ သံမဏိစည္းမ်ဥ္းေတြ မလိုပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ တည္ေဆာက္ရမွာဆိုေတာ့ သူတို႔ စိတ္တိုင္းက် တည္ေဆာက္ေစခ်င္တာပဲရွိတာ။

ကေလးေတြကို ဘာျဖစ္မွ ညာျဖစ္မွ ဆိုတဲ့ ဖိအားေတြေပးေနတာထက္စာရင္ သူတို႔ ဆႏၵအတိုင္း လြတ္လြပ္လပ္လပ္ေလး ၾကီးျပင္းေစခ်င္တယ္။

သားၾကီးနဲ႔ ညီညီနဲ႔က လွခ်င္ ပခ်င္ လူၾကီးစိတ္ဝင္ေနပီလို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ေဟာင္ေကာင္ပံုစံ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးကို အေဖာ္မပါပဲ အေပၚထပ္ မတက္ရဲၾကေသးဘူး။  မျမင္ရတဲ့ နာနာဘာဝေတြကို ေၾကာက္တဲ့ကိစၥမွာေတာ့ ခုထိ သူတို႔ ကေလးဆန္ေနတုန္း။ ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႔ေတြ အေဖာ္မပါပဲ တစ္ေယာက္တည္း အေပၚထပ္တက္ရဲေနျပီဆိုတဲ့ အသံကို ခုခ်ိန္မွာ မၾကားရဲေသးဘူး.. ၾကားဖို႔လဲ အသင့္မျဖစ္ေသးဘူးရယ္။


ၾသခ်စ္ဘုန္းမိုရ္ ၁၁ ႏွစ္ျပည္႔ အမွတ္တရ (၁၄ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅ )

 

စာအုပ္ႏွစ္အုပ္




သိပ္မၾကာေသးခင္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကတဆင့္ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကို ျမည္းစမ္း ဖတ္ရႈခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ တစ္အုပ္ကေတာ့ Jean Sasson ေရးတဲ့ Princess ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ကိုပီတာရဲ႔ ေက်းဇူးနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံက ေတာ္ဝင္မိသားစုဝင္ မင္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံတဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။

ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုး နံပါတ္တစ္ေနရာမွာရွိတဲ့ Jeffrey Archer ေရးတဲ့ Paths of Glory ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးပါ။ ဧဝရက္ေတာင္ေပၚသြားေရာက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္တက္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေနာက္ေၾကာင္းခံထားတဲ့ ၾကည္ႏူးစရာ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔ ဇာတ္လမ္းရိုးရိုးေလးစ္ပုဒ္ပါ။

Jean Sasson ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူပီပီ သူမနဲ႔ မရင္းႏွီးမကၽြမ္းဝင္တဲ့ အာရပ္တိုင္းျပည္ရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို ၁၉ ႏွစ္တိတိအခ်ိိန္ယူျပီး ေလ့လာျပီးမွ ေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။သူမရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြအျပင္ သူမကို ဒီဇာတ္လမ္းေလး ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ရင္ဖြင့္တိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ အာရပ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ထဲက စကားလံုးေတြနဲ႔ ေယာက္်ားေတြရဲ႔ အတၱကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံုေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ ေယာက္်ားေတြအေပၚျမင္တဲ့ အျမင္နဲ႔ အေတြးကိုအမ်ိဴးသမီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္(စာေရးသူနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေျပာသူ) နဲ႔ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေရးဖြဲ႔ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ သူမေပးခ်င္တဲ့ အသိအျမင္ ဗဟုသုတကို စာဖတ္သူကို အျပည္႔အဝ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

Jean Sasson ရဲ႔ Princess ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးကိုေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံရဲ႔ အၾကီးအကဲ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အဘဒူအဇစ္ရဲ႔ ရာဇဝင္နဲ႔အစျပဳခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၀၁ မွာ အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အဘဒူအဇစ္ဟာ ရန္သူအေပါင္းကို တိုက္ခိုက္ေအာင္ျမင္ျပီး ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ သူ႔ေဒသရဲ႔ ၾသဇာရွိတဲ့ အၾကီးအကဲေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးပီသစြာ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္ကို လက္ထပ္ခဲ့ျပီး သား ၅၀ ေက်ာ္နဲ႔ သမီး ၈၀ ေက်ာ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၁ ကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႔ သားသမီးေျမးျမစ္ အႏြယ္ေတာ္ဝင္ေတြဟာ မိသားစုဝင္ ၂၁၀၀၀ ေက်ာ္တဲ့အထိ တိုးတက္ပြားမ်ားလာခဲ့ပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ ေတာ္ဝင္ မင္းသမီးေလး ( Princess Sultana Al Sa’ud) ရဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြ လက္ထက္အထိ သူတို႔ဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေတာ္ဝင္မ်ိဳးႏြယ္ ဘုရင္ရဲ႔ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

သူတို႔ရဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခုက အရြယ္ေရာက္သူ အမ်ိဳးသားတိုင္း မိန္းမေလးေယာက္နဲ႔ တရားဝင္ လက္ထပ္ခြင့္ရသလို မိန္းမေလးဦးအနက္က တစ္ေယာက္ေယာက္က မေတာ္တဆ တိမ္းပါးသြားခဲ့ရင္လဲ သူ႔ေနရာမွာ ျပန္ျပီး အစားထိုးဖို႔ အခ်ိန္အခါမေရြး အရြယ္သံုးပါးအေရြး ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကို ထပ္ျပီး လက္ထပ္ၾကရပါတယ္။

အဲဒီေတာ္ဝင္မင္းသမီးေလးရဲ႔ ဖခင္ကလဲ သူတို႔ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအတိုင္း အမ်ိဳးသမီးေလးေယာက္ကို လက္ထပ္ယူခဲ့ျပီး မင္းသမီးေလးရဲ႔ မိခင္က သားသမီး ၁၆ ေယာက္တိတိ ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ အနက္ ၁၁ေယာက္တိတိ အဖတ္တင္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသမီးေလးရဲ႔ မိခင္ဟာ သူမ(အငယ္ဆံုးသမီးေလး) အသက္ ၁၆ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသမီးေလးရဲ႔ မိခင္ကြယ္လြန္ျပီး ေလးလအၾကာမွာေတာ့ သူမရဲ႔ ဖခင္က လစ္လပ္သြားတဲ့ သူမရဲ႔ မိခင္ေနရာမွာ အစားထိုးဖို႔ သူမထက္ တစ္ႏွစ္တိတိငယ္တဲ့ ၁၅ နွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဆက္ျပီး လက္ထပ္ယူခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ စာေရးသူ ေျပာျပထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ သူတို႔ တိုင္းျပည္မွာ မိန္းကေလးေတြအမ်ားဆံုး ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ ဖိႏွိပ္ခံဘဝေတြ အေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြဟာ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူအခြင့္အေရးမရတဲ့ အျပင္ မိသားစုဝင္ေတြထဲမွာလဲ အကိုေတြ ေမာင္ေတြနဲ႔ယွဥ္လိုက္တိုင္း မိန္းကေလးေတြက အျမဲလိုလိုမ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်သြားျပီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ သူတို႔ရဲ႔ အိမ္ဦးနတ္အလိုက် ထားရာေနေစရာသြားျပီး သူတို႕ေျပာသမွ်ဆိုသမွ်ကို တေသြးတသံတမိန္႔ဆိုသလို နာခံရျပန္ပါတယ္။

မိမိအိမ္ေထာင္ေရးအတြက္လဲ ကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပဲ မိဘအလိုက် အထူးသျဖင့္ ဖခင္ကစီမံတဲ့အတိုင္း( ဖခင္စီမံတာကို မိခင္အေနနဲ႔ေတာင္ ဝင္ျပီး စြက္ဖက္ခြင့္မရွိပါ) နာခံၾကရပါတယ္။

အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ မိန္းကေလးေတြဟာ မိမိတုိ႔ဖခင္အရြယ္ ( တခါတရံမွာ ဖခင္ထက္ေတာင္ အသက္ၾကီးတဲ့ )အမ်ိဳးသားေတြကို လက္ထပ္ၾကရပါတယ္။ မိမိတို႔နဲ႔ လက္ဆက္ရမယ့္ အမ်ိဳးသားကိုေတာင္ မဂၤလာပြဲက်င္းပတဲ့ေန႔မွာမွ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရတတ္ပါတယ္။မိမိတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ျငင္းဆိုခြင့္မရွိသလို မိဘကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ခြင့္လဲ မရွိရွာပါဘူး။ ျပီးေတာ့ မိမိတို႔လက္ထပ္ယူထားတဲ့ ေယာက္်ားကို ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ သည္းခံျပီး ေပါင္းသင္းရပါတယ္ ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္းကို ေယာက္်ားဘက္က သေဘာတူ ခြင့္ျပဳမွသာ ကြာရွင္းခြင့္ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးဘက္က ေတာင္းဆိုေပမယ့္ သူ႔အိမ္ေထာင္ဘက္က သေဘာမတူရင္ တဖက္သတ္ ကြာရွင္းလို႔မရပါဘူး။

သူတို႔ဘာသာေရး ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လူ႔အခြင့္အေရး အျပည္႔အဝမရရွိတဲ့ အေပၚမွာ လူတိုင္းနားလည္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ တခါတရံမွာ အမွန္တရားေတြ ကိုေဖာ္ျပခြင့္မရပဲ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့တဲ့အျဖစ္ေတြ ဘဝတစ္ခုလံုး နစ္နာေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာေတြ႔ရပါတယ္။

အျခားႏိုင္ငံကေန ရိုးရိုးသားသား အလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြရဲ႔ ဆိုးရြားလွတဲ့ဘဝေတြကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးေတြကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား( စာခ်ဳပ္သက္တမ္းမကုန္မခ်င္း) သားမယားအျဖစ္ အႏိုင္က်င့္ေလ့ရွိၾကတဲ့ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားမ်ားရဲ႔ စရိုက္ဆိုးေတြကို တိုင္တန္းဖို႔အတြက္ အိမ္ေဖာ္ေတြမွာ အခြင့္အေရးမရွိသလို အဲဒီလို အမႈမ်ိဳးေတြကိုလဲ သက္ဆိုင္ရာ သံရံုးေတြက လက္ပိုက္ၾကည္႔ေနရံုပဲ တတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

မင္းသမီးေလးနဲ႔ သူ႔မိသားစု အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကို အလည္သြားေရာက္စဥ္က ၾကံဳေတြ႔ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကလဲ စာေရးသူ အျမင္ မင္းသမီးေလးရဲ႔ အျမင္ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အျမင္ေတြအရ အင္မတန္ ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ေရွ႔မင္းသမီးေလးရဲဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္အကို ျပီးေတာ့ သူ႔အကိုနဲ႔အတူပါလာတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူတို႔လူငယ္၂ ေယာက္ ေပ်ာ္ပါးဖို႔အတြက္ အသက္ ၈ ႏွစ္ေတာင္ မျပည္႔ေသးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို သူမရဲ႔ မိခင္ကိုယ္တိုင္က အီဂ်စ္ေငြ ၁၅ ေပါင္နဲ႔ လာေရာက္ေရာင္းခ်တဲ့ အျဖစ္ကိုေတာ့ ယူၾကံဳးမရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဖတ္လိုက္ရျပန္ပါတယ္။

မသိနားမလည္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ကမၻာပ်က္မတတ္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးေနတာကို စာနာစိတ္မရွိပဲ ေျခေတြလက္ေတြ ခ်ဳပ္ကိုင္ေပးသူက မင္းသမီးေလးရဲ႔ အကို ျဖစ္ျပီး ကေလးသာသာ ခ်ာတိတ္မေလးကို စာနာစိတ္မရွိပဲ ေစာ္ကားသူက သူနဲ႔အတူပါလာတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အခန္းတစ္ခုလံုးေသြးေတြလႊမ္းေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည္႔ျပီး သူတို႔ ၂ ေယာက္ကေတာ့ သေဘာက်စြာ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေနခဲ့ပါတယ္လို႔ မင္းသမီးေလးက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အင္မတန္ဆိုးရြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကို မင္းသမီးေလးက အေသးစိတ္ေျပာျပခဲ့ရာမွာ ကေလးငယ္ရဲ႔ မိခင္ကေတာ့ ဒီကေလးကို အခေၾကးေငြယူျပီး ခိုင္းစားရတဲ့ အေပၚမွာ တုန္လႈပ္ဟန္မရွိခဲ့ဘူး သူမရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ခံစားခ်က္ ကင္းမဲ့ေနခဲ့ပါတယ္လို႔ ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာ ေျပာျပထားခဲ့ပါတယ္။

လူ႔အခြင္အေရး ဆိုးရြားစြာဆံုးရံႈးခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႔ ထပ္ျပီး ဖတ္လိုက္ရျပန္ပါတယ္။

မင္းသမီးေလးဟာ သူမရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားဖို႔အတြက္ ေဆးရံုတက္ေနစဥ္အခ်ိန္ေလးမွာ Amal ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္ဆိိုးကို ျမင္ေတြ႔ ၾကားသိခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေတာ္ဝင္မင္းသမီးေလး သူမရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားသန္႔စင္ျပီး ေဆးရံုမွာ အနားယူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေျခခ်င္းေတြ လက္ထိပ္ေတြ ခတ္ထားျခင္းခံရတဲ့ Amal ေလးဟာ သူမရဲ႔ ရင္ေသြးေလးကိုေမြးဖြားဖို႔ ရဲေတြ ဘာသာေရးလူၾကီးေတြ ျခံရံေစာင့္ၾကပ္ျပီး ေဆးရံုကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ Amal ဟာသူတပါးရဲ႔ မတရားေစာ္ကားတာကို ခံရျပီး လူသိရွင္ၾကား အရွက္ရခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ဒုတိယအေနနဲ႔ ထပ္မံကံဆိုးေစတာကေတာ့ သူမဟာ သူတပါးရဲ႔ ေစာ္ကားမႈေၾကာင့္ ကိုယ္ဝန္ရွိလာခဲ့ျခင္းပါပဲ။

သူတို႔ ႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးေလးေတြလိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ သူတပါးေစာ္ကားျခင္းကို ခံရတယ္လို႔ ယူဆျပီးဘုရားသခင္က ဒဏ္ခတ္ျခင္းလို႔ ေခၚတဲ့ အၾကီးဆံုးေသာ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံယူရမယ့္ အသက္ဆယ့္ေလးႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးဟာ အျပစ္ဒဏ္ခံရဖို႔အတြက္ ကေလးေမြးျပီးတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရသူလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မင္းသမီးေလးဟာ သူမရဲ႔ ျဗိတိသွ်လူမ်ိဳး သူနာျပဳထံမွတဆင့္ ကေလးမေလးရဲ႔ ဘဝ အျဖစ္အပ်က္အလံုးစံုကို သိခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ သူမကို ကယ္တင္ဖို႔ေတာ့ အခြင့္ အေရးမရခဲ့ပါဘူး။ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလးမေလး အသက္ရွင္လြတ္ေျမာက္ခြင့္ရဖို႔တြက္ မင္းသမီးေလးကိုယ္တိုင္လဲ သူမရဲ႔ အမ်ိဳးသားကို ၾကိဳးစားျပီးေတာင္းဆိုခဲ့ပါေသးတယ္။

Amal ဟာ သူမရဲ႔ ရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားေပးျပီးတာနဲ႔ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ဥပေဒအရ ေပးတဲ့ ေသဒဏ္ကို ( မေသမခ်င္းခဲနဲ႔ ပစ္ေပါက္တဲ့ ေသဒဏ္ရဖို႔) ခံယူဖို႔ရွိတာမို႔ သူမေမြးဖြားခ်ိန္မွာ သူမအေပၚသနားညွာတာျခင္း စာနာေထာက္ထားျခင္းမရွိေစဖို႔ ဘာသာေရးလူၾကီးမ်ားနဲ႔ ရဲမ်ားက ေမြးခန္းေရွ႔မွာထိုင္ေစာင့္ေနၾကျပီး ႏိုင္ငံျခားသား သူနာျပဳမ်ားကိုလဲ ဒီအမႈမွာ စာနာစိတ္နဲ႔ ပါဝင္ ပက္သက္ျခင္းမျပဳၾကဖို႔နဲ႔ သူမကို ကယ္တင္ျခင္းမျပဳႏိုင္ေအာင္ ထားျမစ္ထားၾကပါတယ္။

နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ သူမဟာ ရင္ေသြးငယ္(သမီးငယ္)ေလးကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႔ ရင္ေသြးငယ္ေလးကို ေမြးဖြားေပးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေန႔မဆိုင္းပဲ ရဲမ်ားနဲ႔ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္လူၾကီးမ်ားဟာ သူမကို ျပစ္ဒဏ္စီရင္မယ့္ ေနရာကို ေခၚေဆာင္သြားၾကပါတယ္။

မင္းသမီးေလးကိုယ္တိုင္နဲ႔ စာေရးသူက ဒီလိုအျပစ္ေပးတာကို ကိုယ္တိုင္ မျမင္ဘူးၾကေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ ၾကံဳဘူးခဲ့သူတစ္ဦးကေတာ့ သူမျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာေတြကို မင္းသမီးေလးကို အခုလို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလိုျပစ္မႈမ်ိဳးကို ဘုရားသခင္ကေပးတဲ့ ျပစ္မႈျပစ္ဒဏ္လို႔ သတ္မွတ္ေလ့ရွိၾကျပီး သူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ထံုးစံအရ အျပစ္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးကို ျပစ္ဒဏ္ေပးမယ့္ ေနရာမွာ လူစုလူေဝးၾကီးဟာ အားတက္သေရာ စုေဝးေရာက္ရွိေနေလ့ရွိပါတယ္။ ထရပ္ကားၾကီးေတြကလဲ ခဲလံုးေတြကို တင္ေဆာင္လာျပီး အဲဒီေနရာမွာ စုပံုထားေပးပါတယ္။ ရဲေတြ ျခံရံလို႔ အျပစ္ဒဏ္ခံရမယ့္သူ ေရာက္ရွိလာမယ့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ အင္မတန္ တက္ၾကြေနၾကတဲ့ လူစုလူေဝးၾကီး ( အမ်ားအားျဖင့္ ေယာက္်ားသားေတြမ်ားပါတယ္) ဟာဝိုင္းဝန္းေအာ္ဟစ္ျပီး ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးၾကပါတယ္။

အျပစ္ရွိသူ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမကိုရဲကားထဲကေန ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆြဲထုတ္ျပီး ျပစ္ဒဏ္စီရင္မယ့္ ေနရာကို ေခၚသြားလ့ရွိၾကပါတယ္။ အျပစ္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးကို ပဆစ္တုတ္ထိုင္ေစျပီး သူမရဲ႔ ပါးစပ္ကို မေအာ္ႏိုင္ေအာင္ အဝတ္စုတ္နဲ႔ ပိတ္ဆို႔ၾကပါတယ္။ အနက္ေရာင္ ေခါင္းစြပ္ကို စြပ္ေပးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႔ ျပစ္မႈကို လူထုၾကီးေရွ႔မွာ ဖတ္ျပပါတယ္။ အမႈကို ဖတ္ျပသူက ျပစ္ဒဏ္ေပးဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ျပီဆိုတာကို လူထုၾကီးကို ေၾကျငာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးဟာ စုပံုထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲပံုၾကီးဆီကို အလုအယက္ေျပးသြားၾကျပီး ခဲလံုးေတြနဲ႔ သူမကိုစတင္ျပီး ပစ္ေပါက္ၾကပါတယ္။

လူစုလူေဝးၾကီးဟာ အျပစ္ဒဏ္ခံရသူကို ဘက္ေပါင္းစံုကေန မရပ္မနား အားကုန္သံုးျပီး ခဲနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကျပီး ဆရာဝန္က သူမကို စစ္ေဆးဖို႔ ေခတၱရပ္ဆိုင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးေလာက္ပဲ ခဏနားၾကပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးဟာ အျပစ္ဒဏ္ခံရသူကို ႏွစ္နာရီေလာက္နီးပါး ခဲနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ သူမတကယ္ပဲ ေသဆံုးသြားျပီဆိုတဲ့ ဆရာဝန္ရဲ႔ အတည္ျပဳခ်က္ရမွသာ သူတို႔ရဲ႔ အျပစ္ေပးျခင္းကို ရပ္နားၾကပါတယ္။

အဲဒီ Amal ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္နင့္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးက (ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံနဲ႔ ဘာသာေရး အယူအစြဲျပင္းထန္လြန္းတဲ့ အခ်ိဳ႔ေသာ အာရပ္ႏိုင္ငံေတြကလြဲလို႕) အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြမွာ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ အျပည္႔အဝရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္တမ္းမွာေတာ့ သူမခံစားရတဲ့ ျပစ္မႈ ျပစ္ဒဏ္ဟာ သူမအတြက္ လံုးဝကို တရားမွ်တမႈမရွိတဲ့ ျပစ္မႈ ျပစ္ဒဏ္တစ္ရပ္ပါ။

ရီရတ္ျမိဳ႔မွာ ေနထိုင္တဲ့ သူမရဲ႔မိဘေတြ ခရီးသြားေနခ်ိန္မွာ ဆယ့္သံုးႏွစ္သမီးေလးျဖစ္တဲ့ Amal ဟာ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ သူ႔အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ အိမ္ေဖာ္ ၃ ေယာက္ ဒရိုင္ဘာတစ္ေယာက္ကို အေဖာ္ျပဳျပီး အိမ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီညက မိဘေတြ ခရီးထြက္ေနတာကို အခြင့္အေရးယူျပီး သူမရဲ႔ အကိုဟာ သူ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကို ဖိတ္ျပီး အိမ္မွာ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ပါးခဲ့ပါတယ္။ Amal ရဲ႔ အိပ္ခန္းက အေပၚထပ္မွာရွိတာမို႔ သူ႔အကိုေတြ ေအာက္ထပ္မွာ ေသာင္းက်န္းေနတာကို သိေပမယ့္ သူမကေတာ့ အိပ္ခန္းတံခါးပိတ္ျပီး စာဖတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အကိုနဲ႔တကြ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲေနတယ္လို႔ သူမက ထင္ေနခဲ့ပါတယ္။

ညဥ္႔နက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က သူ႔အကိုေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းသံဟာ ဆူညံေပါက္ကြဲလာျပီး သူမရဲ႔ အိပ္ခန္းနံရံကိုပါ လာရိုက္ခတ္တဲ့အထိ က်ယ္ေလာင္ေနခဲ့တာမို႔ သူ႔အကိုကို အသံေလွ်ာ့ေပးဖို႔အတြက္ ေတာင္းဆိုဖို႔ သူမေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္။

အိမ္မွာေနတဲ့အခ်ိန္ ညအိပ္ခ်ိန္မို႔ သူမဟာ ညအိပ္ဝတ္ ဝတ္စံုပါးပါးေလးကို ဝတ္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္ ( သူတို႔ဓေလ့ထံုးစံအရ သူစိမ္းေတြ အိမ္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ မ်က္လံုးကစလို႔ တကုိယ္လံုးကို ဖံုးကြယ္ထားရပါတယ္။ အဲဒီညကေတာ့ Amal ဟာ သူမရဲ႔ အိမ္မွာျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ သူမရဲ႔ အကိုဆီကို သြားတာျဖစ္လို႔ သူမဝတ္ထားတဲ့ ညအိပ္ဝတ္ ဝတ္စံုေလးေပၚမွာ ထပ္ျပီး ဝတ္ဆင္ရမယ့့္ ဝတ္ရံုအနက္ေရာင္ကို ထပ္မဝတ္ပဲ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားခဲ့တာပါ။)

ေအာက္ထပ္ကိုေရာက္ေတာ့လဲ အခန္းထဲကို မဝင္ပဲ အခန္းတံခါးဝကေန သူ႔အကိုကို ေခ်ာင္းၾကည္႔ျပီး ငိုယိုျပီး လွမ္းေခၚခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အကိုဆီက တုန္႔ျပန္သံမၾကားရတာမို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္လြန္းတဲ့ Amal ဟာ အခန္းထဲကို ဝင္သြားျပီး သူမရဲ႔ အကိုကို ရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမရဲ႔အကိုဟာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကိုေရာက္ေနခဲ့သလို မူးယစ္ေဆးအရွိန္န႔ဲ ေရခ်ိဳးခန္းနံရံနဲ႔ တိုက္မိျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ တစ္ညလံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာမို႔ သူမအဲဒီအခန္းထဲကို ေရာက္ေနခဲ့တာကို မသိလိုက္ပါဘူး။

အဲဒီအခန္းဟာ ညအိမ္မီးသီးေလးရဲ႔ ခပ္မြဲမြဲအလင္းေရာင္ကလြဲလို႔ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ေလးျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမထပ္ျပီးကံဆိုးခဲ့တာက အခန္းထဲမွာရွိေနတဲ့ သူမအကိုရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ မူးယစ္ေဆးရြားကို လြန္ကဲစြာသံုးထားၾကတာမို႔ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ေနၾကျပီး အမ်ိဳးသမီးေတြအေၾကာင္းကို က်ယ္ေလာင္စြာ ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ခ်ာတိတ္ေတြဟာ အခန္းထဲကို ဝင္လာတဲ့ သူမကို စတင္တိုက္ခိုက္လာပါတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို တြန္းလွဲလိုက္ျပီး လံုးဝလႈပ္ရွားလို႔မရေအာင္ ခ်ဳပ္ထားၾကပါတယ္။

သူမဟာ ေအာ္ဟစ္ျပီး ဒီအိမ္ရဲ႔ အိမ္ရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ငိုယိုျပီး ေတာင္းပန္ခဲ့သလို သူမရဲ႔ အကိုကိုလဲ ၾကိဳးစားျပီး ေအာ္ဟစ္ျပီးေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႔ ေတာင္းပန္ အသနားခံမႈေတြဟာ အရာ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ တတိယေျမာက္ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေစာ္ကားျခင္းကို ခံလိုက္ရျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူမဟာ လံုးဝသတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

မနက္လင္းလို႔ ေရာင္နီပိ်ဳးစျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အကိုရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ညတုန္းက သူတို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြကို ျပန္သံုးသပ္မိသြားျပီး သူတို႔အိမ္ေတြကို အသီးသီးျပန္သြားၾကပါတယ္။

မနက္မိုးလင္းမွ Amal ေလးကိုေတြ႔သြားၾကတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြကေတာ့ သူမကို ေဆးရံုကိုပို႔လိုက္ၾကပါတယ္။ အေရးေပၚဌာနမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ဆရာဝန္က သူမကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးျပီးခ်ိန္မွာ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ရဲကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ရဲနဲ႔အတူ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ လူၾကီးေတြပါ သူမရဲ႔ အမႈမွာ ပါဝင္ပက္သက္လာပါတယ္။ သူတို႔တိုင္းျပည္မွာ Mutawas ဆိုတဲ့ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ လူၾကီးေတြဟာ အလြန္အေရးပါတဲ့ ေနရာမွာရွိပါတယ္။

လူၾကီးေတြက စစ္ေမးခ်ိန္မွာ Amal ေလးဟာ သူမကိုေစာ္ကားခဲ့ၾကသူေတြ ဘယ္သူေတြဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမအကိုရဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ ေျပာျပႏိုင္ခဲ့ျပီး သူတို႔ရဲ႔ နာမည္ေတြကို မေျပာျပႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ရဲရဲ႔စစ္ေဆးခ်က္ကို မခံရခင္ကတည္းက သူမကို ေစာ္ကားခဲ့ၾကတဲ့ သူမအကိုရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ သူတို႔ အျပစ္က ရုန္းထြက္ဖို႔အတြက္ ယံုတမ္းပံုျပင္ေတြကို ဖန္တီးခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြဘက္က ေျပာဆိုခ်က္ေတြအရ အဲဒီညက သူတို႔ေတြဟာ မူးယစ္ေဆးဝါး လံုးဝ မသံုးစြဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သီခ်င္းေတြ က်ယ္ေလာင္စြာဖြင့္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပ်ာ္သက္သက္ စုေဝးခဲ့ၾကတာပါလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူတို႔ဆီကို ဆင္းမလာခင္အခ်ိန္ေလးမွာ Amal ဟာ အိမ္အေပၚထပ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း Sex နဲ႔ ပက္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူတို႔ဆီကို ဆင္းလာျပီး ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။

ခ်ာတိတ္ေတြဟာ သူမကို ၾကိဳးစားျပီး ဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ ေျဖာင့္ျဖဆံုးမလို႔ မရခဲ့သလို စိတ္ရိုင္းဝင္ေနတဲ့ သူမဟာ သူတို႔ရဲ ေပါင္ေတြေပၚမွာထိုင္ျပီး သူတို႔ကို စတင္ျပီး ပြတ္သပ္ နမ္းရံႈ႔ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ Amal ဟာ သူတို႔အားလံုးကို သူမနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးဖို႔အတြက္ ခခယယ ေတာင္းပန္ စည္းရံုးခဲ့တယ္လို႔ သူတို႔အားလံုးက တျပိဳင္တည္း ထြက္ဆိုၾကပါတယ္။

သူမရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ခရီးကျပန္လာတဲ့ မိဘေတြ သိသြားခ်ိန္မွာေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူက မိန္းမသားပီပီ သမီးဘက္က ရပ္တည္ျပီး သမီးေျပာတဲ့ အျဖစ္မွန္ကို ယံုၾကည္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သမီးတစ္ေယာက္ရရွိျခင္းအတြက္ တခ်ိန္လံုး မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ ဖခင္ကေတာ့ မဟာပုရိသ ဝါဒစြဲကိုင္ထားတဲ့ ေယာက္်ားပီသစြာပဲ သမီးျဖစ္သူဟာ အျပစ္က်ဴးလြန္သူျဖစ္တဲ့ အျပင္ ဖခင္ကို မ်က္ႏွာပ်က္ အရွက္ရေစခဲ့တဲ့ အတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကို ခံစားရမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္အေပၚ( ဖခင္မပီသစြာ ) ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူခံစားမိတာကိုလဲ “ felt that the boys had done only what any male would do under the circumstances.” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူမဖခင္ရဲ႔ ဖခင္မဆန္လြန္းတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ သူမဟာ အဲဒီအျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံစားခဲ့ရတာလဲျဖစ္ပါတယ္။

သူမရဲ႔ မိခင္ကေတာ့ ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံသူ အိမ္ရွင္မ ပီသစြာပဲ အရွက္အကြဲ အက်ိဳးနည္းျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ သမီးအတြက္ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ျပီး ေသာကၾကီးစြာေရာက္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ အယူအစြဲၾကီးလြန္းစြာ သမီးမ်က္ႏွာကိုေတာင္မေထာက္ပဲ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္ လုပ္ရက္တဲ့ ခင္ပြန္းသည္ျဖစ္သူကိုလဲ ေျဖာင့္ျဖဖို႔ ခြန္အားမရွိခဲ့ရွာပါဘူး။ အခြင့္အေရးလဲမရခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Amal ဟာ သူတို႔ထံုးစံအရ ေပးအပ္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကို ေသြးႏုသားႏု ေဆးရံုက ဆင္းဆင္းခ်င္းအခ်ိန္မွာ ခံစားရမယ့္ သနားစရာ မိန္းကေလးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အျခားစိတ္ဝင္စားစရာ ရင္နင့္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကိုလဲ ထပ္ျပီးေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားၾကည္႔မိေတာ့ လူၾကီးလူေကာင္းလို႔ ကၽြန္မတို႔ တင္စားအပ္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ အားႏြဲ႔သူအမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ ထားရွိေပးၾကတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာေတြနဲ႔ တန္ဘိုးေပးအေလးထားမႈေတြဟာ တေနရာနဲ႔ တေနရာ မတူၾကဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ေတြ႔ရွိလာပါတယ္။ မတူညီတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္း အစဥ္အလာေတြေၾကာင့္လို႔ေတာ့ အတပ္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ေမြးဖြားၾကီးျပင္လာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ သူတို႔ရဲ႔ လူေနထိုင္မႈ စရိုက္ကို တနည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ ေျပာင္းလဲဲေစခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဘဝျဖစ္တည္မႈတိုင္းဟာ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႔ အတၱေတြအတြက္ သက္သက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အိမ္ေထာင္ဘက္ရဲ႔ ၾသဇာကို အျပည္႔အဝ နာခံရတယ္ဆိုေပမယ့္ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ ကိုေမ့ပစ္ထားျပီး သူတပါးအတၱအတြက္ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးေတြရွိေနဆဲဆိုတာကို Princess ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးက ကၽြန္မတို႔ကို ေျပာျပေနခဲ့ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကို ေပးဖတ္တဲ့ ကိုပီတာကလဲ မိန္းကေလးေတြ ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပီးေပးဖတ္ခဲ့တာမို႔ စာအုပ္ေကာင္းေတြ႔တိုင္း သတိရတတ္တဲ့ ကိုပီတာကိုလဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ စာအုပ္ဆိုင္မွာ ရွာျပီးဝယ္ျဖစ္တဲ့အထိ ဒီစာအုပ္ေလးကို ႏွစ္သက္ခဲ့မိပါတယ္။

မူရင္း စာေရးသူ Jean Sesson နဲ႔ ူ ဇာတ္လမ္းေလးေတြအားလံုးကို ေျပာျပခဲ့တဲ့ အမည္မေဖာ္လုိသ ေတာ္ဝင္မင္းသမီးေလးကို ကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အာရပ္ကမၻာက ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတဲ့ အာရပ္အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြအျပင္ အာရပ္ကမၻာမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးေတြအေၾကာင္းကို ကမၻာက သိေအာင္ခ်ျပခဲ့တဲ့ဆရာမရဲ႔ ေစတနာကိုလဲ ေလးစားမိပါတယ္။

ကၽြန္မနဲ႔ လက္လွမ္းမီတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးအေၾကာင္းေျပာျပျဖစ္သလို ဖတ္ဖို႔လဲ တိုက္တြန္းျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရပ္တိုင္းျပည္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ သိထားသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြျဖစ္တာမို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ထပ္ျပီး ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ရွည္လ်ားေနတာမို႔ ဒုတိယ စာအုပ္ေလးကိုေတာ့ ဒုတိယပိုင္းအေနနဲ႔ ထပ္ျပီး တင္ပါ့မယ္။

စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး စာေရးေဖာ္မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

My Blog List