World Down Syndrome Day- awareness walk
ဆိုတဲ့ ဖိတ္စာေလးကိုၾကည္႔ျပီး သြားဖို႔မသြားဖို႔ စဥ္းစားေနမိပါသည္။ တီရွပ္ဆင္တူဝတ္ ဦးထုတ္ဆင္တူေဆာင္းျပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ စုရပ္ေနရာမွာ စုေပါင္းလမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္။ မီဒီယာေတြကလာျပီး သတင္းယူၾကမယ္ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ျပီး သတင္းစာေတြ တီဗီအစီအစဥ္ေတြမွာ ထည္႔ၾကမယ္။

ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာရွင္နဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြကို အေလးအနက္ထားျပီး အသိအမွတ္ျပဳေနတဲ့သူေတြရွိေၾကာင္းျပမယ္။ ႏိုင္ငံၾကီးသားေတြပီပီ (Humanity) လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈကို ျပၾကမယ္။ျပီးေတာ့ ဒီလမ္းေလွ်ာက္ပြဲေလးမွာ အျခားေသာရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြလဲ ရွိရင္ရွိေနႏိုင္တာမို႔ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ဒီလမ္းေလွ်ာက္ပြဲေလးကို သြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါသည္။

ေမးလ္နဲ႔အတူ ပူးတြဲေပးပို႔လာတဲ့ လင့္ခ္ေလးထဲက ကေလးေတြရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြကို တဆက္တည္း ေတြ႔လိုက္မိခ်ိန္မွာ ေတာ့တစ္ခါတုန္းက Volunteer လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ CSR ( Corporate Social Responsibility) Activity တစ္ခုကိုျပန္ျပီး အမွတ္ရလိုက္မိပါသည္။

တခါတုန္းက Al Noor ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို ခရစၥမတ္အထိမ္းအမွတ္ ပါတီေလးလုပ္ေပးဖို႔ Volunteer ေတြေခၚတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူလိုက္သြားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒူဘိုင္းမွာရွိတဲ့ Al Noor ေက်ာင္းကေတာ့ ( Center for children with special needs) အထူးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ လိုအပ္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ သီးသန္႔ဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ျပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မသန္မစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေပါင္း ႏွစ္ရာ ေက်ာ္နဲ႔အတူ ကေလးေတြကို အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနၾကတဲ့ ဆရာမေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိပါသည္။

Al Noor ေက်ာင္းကို မေရာက္ခင္ေလးအထိ ကၽြန္မသိခဲ့တာက ကေလးေတြဆိုတာ ၾကယ္ပြင့္ေသးေသးေလးေတြ ေကာင္းကင္မွာ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ေသးေသးေလးေတြ ျပီးေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အိပ္မက္ ပိုင္ရွင္ေလးေတြေလ။ သူတို႔ဆီမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကိုယ္စီရွိၾကသလို အိပ္မက္ေတြလဲ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ၾကပါသည္။ကၽြန္မတို႔ကလဲ ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က ကေလးေလးေတြအတြက္ အိပ္မက္ေတြဝိုင္းမက္ေပးတတ္ၾကသလို ယံုၾကည္ခ်က္ေတြလဲ အမ်ားၾကီး ထားေပးတတ္ၾကပါသည္။

ဒါေပမယ့္ Al Noor ေက်ာင္းက ကေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေတြးထင္ထားတဲ့ အေတြးအခ်ိဳ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အခ်ိဳ႔ လြဲမွားေနတာကို သိလိုက္ရပါသည္။ Al Noor ေက်ာင္းက ကေလးေလးေတြက အျခားကေလးေတြနဲ႔ မတူ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြခ်င္းအတူတူ မလင္းလက္ႏိုင္တဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ဘဝအိပ္မက္ေတြမက္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ အိပ္မက္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ကေလးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။




ကစားပြဲ အစီအစဥ္မစခင္ေလးမွာ ခန္းမက်ယ္ၾကီးထဲကို တဖြဲဖြဲ ဝင္လာတဲ့ ကေလးေတြကို ျမင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ့ ေဝဒနာဆိုးတစ္ခုနဲ႔ အတူ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဝမ္းနည္းစိတ္ကို ထိန္းလို႔မရခဲ့ပါ။



ကၽြန္မျမင္ေတြ႔လိုက္တဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ စကားမေျပာႏိုင္တဲ့ ကေလးေလးေတြ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြ။ တခ်ိဳ႔ကေလးေလးေတြဆိုရင္ အိပ္ယာထဲမွာ အိပ္ေနသလို မိန္းေမာေနၾကျပီး အာရံုခံစားမႈလံုးဝ မရွိၾကပါ။ ကေလးအားလံုးနီးပါးက ဝွီးခ်ဲ အကူအညီနဲ႔ ခန္းမၾကီးထဲကိုဝင္လာတာျဖစ္ျပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ဝင္လာႏိုင္တဲ့ကေလးေတြကို လိုက္ေရတြက္မိေတာ့ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းေတာင္မျပည္႔ခ်င္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ Al Noor ေက်ာင္းက ကေလးအမ်ားစုက Down Syndome ေဝဒနာသည္ေလးေတြျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။



Down Syndome ေဝဒနာသည္ေတြရဲ႔ အဓိက အားနည္းခ်က္တြကေတာ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ျမင္ရံုၾကည္႔ရံုနဲ႔ Down Syndome ေဝဒနာသည္မွန္းသိသာေစတဲ့ အားနည္းခ်က္အခ်ိဳ႔နဲ႔ ပညာသင္ယူဖို႔အခက္အခဲ ၾကီးၾကီးမားမားျဖစ္ေစတဲ့ အသိဥာဏ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္ ေတြပဲျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔အေနနဲ႔ သာမန္လူသားေတြလိုပဲ လႈပ္ရွားသြားလာႏိုင္ၾကပါသည္။ သာမန္ေနထိုင္ၾကီးျပင္းခြင့္ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အျခား က်န္းမာသန္စြမ္းသူေတြလိုေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အိပ္မက္မက္ခြင့္ မရွိၾကပါ။ သူတို႔အတြက္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေလွ်ာက္စရာလမ္းေတြမရွိသလို အေကာင္အထည္ေဖာ္စရာ အိပ္မက္ေတြလဲ ေပ်ာက္ဆံုးေနပါသည္။



ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကေလးေတြနဲ႔ ကစားဖို႔အတြက္ သြားခဲ့တာဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ကစားႏိုင္တဲ့ ကေလးအေရအတြက္က အင္မတန္ နည္းပါးခဲ့ပါသည္။ကေလးေတြအတြက္ အလြယ္ကူဆံုးျဖစ္တဲ့ ကစားနည္းေတြကို ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားေပမယ့္ လက္ေတြ႔က်က် ကစားၾကခ်ိန္မွာေတာ့ ရိုးရွင္းလြန္းတဲ့ ကစားနည္းေတြကိုေတာင္ လူၾကီးေတြ အကူအညီနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲ ကစားခဲ့ရပါသည္။



အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ ခန္းမက်ယ္ၾကီးထဲမွာ ကေလးတခ်ိဳ႔ ငိုေနခဲ့ၾကသလို တခ်ိဳ႔ကေလးေတြက်ေတာ့ ငိုလို႔ေတာင္မရၾကပါ။တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးေတြက ေတြေဝေငးေမာျပီး ျငိမ္သက္ေနခဲ့ သလို တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးေတြက်ေတာ့ ဝွီးခ်ဲေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနသလို မိန္းေမာေနခဲ့ၾကပါသည္။

ကၽြန္မဓါတ္ပံုေတြ လိုက္ရိုက္ေနဆဲမွာပဲ ကၽြန္မေရ႔ွတည္႔တည္႔မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ခံုေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း ဝုန္းကနဲ ျပဳတ္က်ျပီး အတြင္းတက္ တက္သြားတာကိုေတြ႔လိုက္ရျပန္ပါသည္။ ကေလးကို လွမ္းထူဖို႔ ထိုင္ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာ ဆရာမေတြေရာက္လာျပီး ကေလးကို ျပဳစုေနတာမို႔ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႔ မ်က္ႏွာလြဲမိေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ စိတ္ေတြက ေကာေဇာေပၚမွာ ေခြေခြေလးလဲေနတဲ့ သံုးႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးဆီမွာ က်န္ေနခဲ့ပါသည္။

ကေလးကို သနားစိတ္နဲ႔ ရုတ္တရက္ မ်က္ရည္ေတြဝိုင္းလာတာမို႔ လူေတြေရွ႔မွာ မ်က္ရည္မက်မိေအာင္ ေက်ာခိုင္းျပီး လွည္႔ထြက္မိခ်ိန္မွာ “ဒီကေလးက ဒီတစ္ၾကိမ္နဲ႔ဆိုရင္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ပဲ ေဆးရံုသြားမွျဖစ္မယ္”ဆိုတဲ့ ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသံက ကၽြန္မေနာက္နားေက်ာမွာ ခပ္ဝါးဝါးက်န္ေနခဲ့ပါသည္။

ကေလးေတြနဲ႔ လမ္းခြဲျပီး ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳဖလွယ္ျဖစ္ၾကပါသည္။ ခပ္ေနာက္ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဘယ္သူေတြငိုခဲ့ၾကလဲ ငိုခဲ့တဲ့သူ လက္ေထာင္လို႔ေမးရင္း သူကိုယ္တိုင္ပါ လက္ေထာင္ျပလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးနီးပါး လက္ေထာင္ျပီး ကေလးေတြနဲ႔ကစားရင္း စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔ မ်က္ရည္က်မိခဲ့တယ္တဲ့။

“ငါ့မွာလဲ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဒီကေလးေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ခဲ့ဘူး”လို႔ ေျပာရင္း ထပ္ငိုတဲ့သူက ကေလးေတြကို မ်က္ႏွာေဆးျခယ္ေပးခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ ကေလးေတြကို မ်က္ႏွာမွာ ေဆးျခယ္ေပးေနခဲ့ဆိုေတာ့ စုတ္တံကိုင္ရင္း တခ်ိန္လံုးအလုပ္ရႈပ္ေနတာမို႔ သူ႔အတြက္ ငိုခ်ိန္မရခဲ့ပါတဲ့။

အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ပက္သက္ျပီး အျခားစိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္မတို႔ ဆက္ျပီးေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။
အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ကေလးေတြကို ဆူတဲ့ ရိုက္တဲ့ကိစၥ ေအာ္တဲ့ေဟာက္တဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္ပါသည္။

တကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိေနၾကတဲ့ ကေလးတိုင္း ေျပးလြားေဆာ့ကစားခြင့္မရွိပါ ။ ဆူပူေအာ္ဟစ္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ကဗ်ာရြတ္ခြင့္မရွိပါ သီခ်င္းဆိုခြင့္မရွိပါ ပံုျပင္နားေထာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိၾကပါ။

က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြမွသာ ငိုခြင့္ရွိပါသည္ ေျပးလြားကစားခြင့္ရွိပါသည္ ဆူညံေအာ္ဟစ္ခြင့္ရွိပါသည္။ သီခ်င္းဆိုခြင့္ ကဗ်ာရြတ္ခြင့္ရွိပါသည္ ပံုျပင္ေတြနားေထာင္ခြင့္ရွိပါသည္။

ဒါေတြကို လူတိုင္းလဲ မသိႏိုင္ၾကပါ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းက မသိခဲ့ပါ။ ကေလးကို အလြန္အမင္းခ်စ္စိတ္နဲ႔ ကေလးေတြ ငိုမွာကို တခ်ိန္လံုးစိုးရိမ္ေနခဲ့ဘူးပါသည္။ ကေလးေတြရဲ႔ ငိုသံေတြကို မခံစားႏိုင္ေအာင္လဲ ကၽြန္မႏွလံုးသားက ေပ်ာ့ညံ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။

ငိုဖို႔ မစြမ္းတဲ့ ကေလးေတြ မငိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို က်န္းမာေရးခ်ိဳ႔ယြင္းေနတဲ့ ကေလးေတြေတြကို ေတြ႔လာခ်ိန္က်မွ ငိုႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကိုေတြ႔တိုင္း ငိုေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေတြ႔တိုင္း သူတို႔ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ က်န္းမာျခင္းဆုလာဘ္အတြက္ ဝမ္းသာမိပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းမွာ
အစာငတ္မြတ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို လမ္းမွာေတြ႔ခဲ့ရင္ အစာေကၽြးခြင့္ ရွိပါသည္။
အဝတ္အစားခ်ိဳ႔ေနတဲ့ ကေလးေတြကို အဝတ္အစားဝယ္ေပးခြင့္ရွိပါသည္။
ပညာေရးခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့ကေလးေတြကို ပညာဒါန ျပဳခြင့္ရွိပါသည္။
အက်င့္စာရိတၱခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့ ကေလးေတြကို လမ္းေပၚမွာေတြ႔ရင္ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ေပးခြင့္ရွိပါသည္။
မိဘမဲ႔ ခိုကိုးရာမဲ့ျဖစ္ေနတဲ့ကေလးေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရင္ ေခၚျပီး ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရွိပါသည္။

လဲေနသူကို ထူေပးခြင့္ရွိပါသည္။ စိတ္ဓါတ္က် အားငယ္သူေတြကို အားေပးခြင့္ရွိပါသည္…

အသက္ရွင္လွ်က္ ဘဝေသေနတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဘက္က ကူညီေပးခ်င္သည္႔ တိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းနည္းပါးလြန္းပါသည္။

ေဆးဝါး နည္းပညာနဲ႔ သိပၸံပညာရပ္ေတြမွာ အံ႔ၾသဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိုးတက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ ေဝဒနာသည္ ကေလးငယ္မ်ားကို ျပံဳးေအာင္ရယ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ငိုေအာင္လုပ္ဖို႔အတြက္ မိဘမ်ားနဲ႔အတူ လူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေပါင္းမ်ားစြာမွ ေရႊေငြ စည္းစိမ္ေတြ ပံုေအာျပီး ၾကိဳးစားေနၾကဆဲ… ယေန႔ခ်ိန္အထိ အေကာင္းဆံုးကုသေပးႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြ ရွာေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

ကေလးခ်င္း အတူတူဆိုေပမယ့္ အျခားကေလးေတြလို အိပ္မက္မက္ခြင့္မရွိတဲ့ ကေလးေတြ…
ၾကယ္ပြင့္ခ်င္းအတူတူဆိုေပမယ့္ အျခားၾကယ္ပြင့္ေလးေတြလို အေရာင္မေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ….
အခန္းက်ယ္ၾကီးရဲ႔ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ျငိမ္သက္ မိန္းေမာေနတာကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနရင္း ေဖာ္မျပႏိုင္တဲ့ ေဝဒနာတစ္ခုနဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းနာက်င္ေနရဆဲ....


(Down Syndome အပါအဝင္ အျခားအျခားေသာ ေဝဒနာဆိုးေတြ ခံစားေနရတဲ့ ကေလးေတြ ေလ်ာ့နည္းေစဖို႔ ဆႏၵျပဳရင္း ဒီပို႔စ္ေလးကို မတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ World Down Syndome Day အမွတ္တရ ေရးပါသည္။)