ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းက အျငင္းပြားစရာ တခ်ိဳ႔ရွိေနခဲ့တာမို႔ သမိုင္းအေထာက္အထား ခိုင္လံုစြာနဲ႔ ကိုးကားေျပာဆိုခဲ့ၾကသလို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆန္းစစ္ေဝဖန္ခဲ့ၾကတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ပထမ အျငင္းပြားၾကတာကေတာ့ ပတၱျမားငေမာက္ဟာ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္ ၅ဆက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ ျပည္မင္း ( ၁၆၆၁-၇၂) လက္ထက္ တုန္းက ခ်င္းတြင္းရြာသား ငေမာက္က ဆက္သခဲ့တာမို႔ ငေမာက္ပတၱျမားလို႔ ထင္ရွားလာတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆန္းစစ္ေဝဖန္သံုးသပ္ခ်က္ေတြအရ ဒီပတၱျမားဟာ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္က မျဖစ္ႏိုင္ပါ ကုန္ေဘာင္မင္းဆက္ ဗဒံုမင္းလက္ထက္မွာ ဆက္သရရွိခဲ့တာလို႔ အခိုင္အမာ ေျပာဆိုအတည္ျပဳၾကပါတယ္။

ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ ပါးစပ္ရာဇဝင္ကိုေတာ့ ဒီလိုေလးေတြ႔ရွိ မွတ္သားရပါတယ္။

အမည္မသိ ျမန္မာ မင္းတပါးလက္ထက္က ေက်ာက္တလံုးရြာသား တစ္ေယာက္က မိုင္းလံုသြားတဲ့ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ၾကီးမားတဲ့ ပတၱျမားေက်ာက္တံုးၾကီးကို ေကာက္ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။
အသိဥာဏ္ပညာ နည္းပါးတဲ့ ေက်းေတာသားျဖစ္တာမို႔ ေက်ာက္တံုးၾကီးကို ခြဲလိုက္မိတာ သံုးပိုင္းတိတိ ကြဲသြားခဲ့ပါတယ္။

တစ္တံုးကိုေတာ့ ခိုးသူေတြက ေတြ႔သြားပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္တံုးကေတာ့ ရတီရွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိပါတယ္ အဲဒီပတၱျမားကိုေတာ့ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ေကာက္ရသြားပါတယ္။ တတိယ ပတၱျမားကေတာ့ ကာလကတၱားကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ပေလာင္အမ်ိဳးသမီး ရခဲ့တဲ့ ပတၱျမားကေတာ့ အင္မတန္ အရည္အေသြးေကာင္းပါတယ္။ အေရာင္အဝါ ေတာက္ပလြန္းတာမို႔ ညအခ်ိန္မွာေတာင္ ပတၱျမားက ထြက္တဲ့ အလင္းေရာင္နဲ႔ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးဟာ ခ်ည္ငင္ဗိုင္းငင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက နားမလည္ပဲ ပတၱျမားၾကီးကို ငပိ ဆီ စတဲ့ စားကုန္ေတြနဲ႔ လဲလိုက္တာ ခ်င္းတြင္းက ကုန္သည္တစ္ေယာက္ဆီကို ေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။

အဲဒီကုန္သည္ဆီကေနတဆင့္ ပတၱျမားၾကီးဟာ ငေမာက္ၾကီးထံကို ေရာက္ျပန္ပါတယ္။ ငေမာက္ၾကီးကေတာ့ ပတၱျမားၾကီးကို ဗဒံုမင္းထံ ဆက္သလိုက္ပါတယ္။ ငေမာက္ၾကီးလဲ ျမိဳ႔စားအျဖစ္ ခ်ီးေျမာက္ခံရပါတယ္။ ငေမာက္ၾကီးဆက္တဲ့ ပတၱျမားျဖစ္လို႔ ငေမာက္ပတၱျမားလို႔ အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဗဒံုမင္းကလဲ ငေမာက္ပတၱျမားၾကီးရဲ႔ သတင္းကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စံုစမ္းပါတယ္။ ေျခရာ ထပ္ေကာက္ပါတယ္။ ပေလာင္အမ်ိဳး သမီးနဲ႔ သူမရဲ႔ ရြာအေၾကာင္းကို သိရေတာ့ တစ္ရြာလံုးကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီရြာကလဲ အေလာင္းစင္ဆိုျပီး နာမည္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခိုးသူတို႔ရသြားတဲ့ ပတၱျမားကိုလဲ ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပတၱျမားကိုေတာ့ သူခိုးလက္ရ ျပန္ရတာမို႔ ေစာရသူခိုးလို႔ အမည္ေပးပါတယ္။ ေစာရသူခိုးကေတာ့ ငေမာက္ေလာက္ အရြယ္အစား ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အေလးခ်ိန္ကိုေတာ့ တိတိက်က် မေတြ႔ရပါဘူး။

ကလကတၱား ေရာက္သြားတဲ့ ပတၱျမားကိုလည္း နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းခဲ့ပါတယ္။ တတိယ ပတၱျမားကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျပန္လည္ရွာေဖြျပီး ျပန္ရတာမို႔လဲ ကုလားျပန္လို႔ ဘြဲ႔နာမည္ တပ္ခဲ့ပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ ဒီငေမာက္ ပတၱျမားကိုေတာ့ ဗဒံုမင္း လက္ထက္ကစလို႔ နန္းစဥ္ရတနာ အျဖစ္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း လာခဲ့တာ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခ်ိန္အထိ မေပ်ာက္မပ်က္ခဲ့ပါဘူး။

သီေပါမင္း ပါေတာ္မူျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ပတၱျမား ငေမာက္ဟာ သီေပါမင္းလက္ထဲပဲ ပါသြားသေယာင္ေယာင္ အဂၤလိပ္ေတြကပဲ ယူသြားသေယာင္ေယာင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႔ သတင္းပါေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။

ပတၱျမား ငေမာက္နဲ႔ အဖိုးတန္ရတနာေတြ အေၾကာင္း သိခဲ့သူေတြက လိုက္လံ စံုစမ္းရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။
သီေပါမင္းပါေတာ္မူျပီး စစ္သိမ္းပစၥည္းေတြ ထုခြဲေရာင္းခ်တဲ့ စာရင္းထဲမွာလဲ ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။

အဂၤလိပ္ေတြ ေပးလာတဲ့ စာရင္းအရ အဂၤလန္ကို တင္ပို႔လိုက္တဲ့ ရတနာ ပစၥည္းေတြ စာရင္းထဲမွာလဲ ငေမာက္က ေပ်ာက္ေနျပန္ပါတယ္။

နန္းစဥ္ရတနာေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို သိေနတဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အတြင္းဝန္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာ့နန္းတြင္းကို ေရာက္ခဲ့ဖူးသူ ႏွံစပ္ခဲ့ဖူးသူေတြ ျဖစ္တဲ့ ဆာအက္ရွလီဒီဒင္၊ ကာနယ္ယူးလ္ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေခၚယူျပီး ေတာ့ ရတနာေတြရဲ႔ သတင္းကို စံုစမ္းေဆြးေႏြးခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ သတင္း တိတိက်က် မရခဲ့ပါဘူး။

သီေပါမင္း နဲ႔ ကာနယ္စေလဒင္ တို႔ၾကား ေပ်ာက္ေနတယ္လို႔ ပဲ မွတ္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။

ပတၱျမား ငေေမာက္ရွာပံုေတာ္ ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ကို ေနာက္ပို႔စ္ေလးမွာ ဆက္ဖတ္ပါ။

ျမန္မာျပည္ဟာ အဖိုးတန္ သယံဇာတေတြ တြင္းထြက္ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြနဲ႔
ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ့ ေရႊႏိုင္ငံေလးတစ္ႏုိင္ငံ အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ရပ္တည္လာခဲ့သလို
ကမၻာေက်ာ္ေစခဲ့တဲ့ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ ေၾကာင့္လဲ ကမၻာ့အလည္မွာ နာမည္ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေစာခဲ့ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ျမန္မာ့ နန္းတြင္းေက်ာက္မ်က္ ရတနာေတြဆိုတာကလဲ ၾကားရံုၾကားဖူးခဲ့ျပီး
ျမင္ေတြ႔ခြင့္ မရခဲ့ေပမယ့္ ေလးစားအားက် ခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းဝင္ရတနာေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ရတနာပံုေရႊတိုက္ေတာ္စာရင္းအရ ျမန္မာ့နန္းစဥ္ပတၱျမားေတြကေတာ့

၁။သကၠရာဇ္ ၁၀၃၂ (ေအဒီ ၁၆၆၁) ေလာက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ အေလးခ်ိန္
ရတီကိုးဆယ္ေက်ာ္ရွိတဲ့ ငေမာက္ပတၱျမားၾကီး

၂။ဗဒံုမင္းလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရတီခ်ိန္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ရွိတဲ့
ေလွာ္ကားတင္ကေလးလို႔ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

၃။သကၠရာဇ္ ၁၁၉၉ (ေအဒီ၁၈၃၇) ခုႏွစ္ ေရႊဘိုမင္းလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့
ရတီခ်ိန္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ေလွာ္ကားတင္ၾကီးလို႔ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

၄။အေလးခ်ိန္ ဆယ္ရတီရွိ ဆင္မေတာလို႔္ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

၅။စံထားအသံုးျပဳရတဲ့ အခ်ိန္ေျခာက္ရတီရွိတဲ့ စံေက်ာက္ေတာ္လို႔ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကို အဂၤလိပ္ေတြ ေနာက္ဆံုးသိမ္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက နန္းစဥ္ပတၱျမားၾကီးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းမလွ ေပ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။

စစ္ရံႈးခ်ိန္မွာ မႏၱေလးျမိဳ႔မွာရွိတဲ့ စစ္သိမ္းပစၥည္းေကာ္မတီက ထုခြဲေရာင္းခ်တဲ့အထဲမွာလဲ နန္းစဥ္ ပတၱျမားေက်ာက္ေတာ္မ်ားမပါခဲ့ပါ။

သေဘၤာနဲ႔ အဂၤလန္ကို ေပးပို႔ခဲ့တဲ့ ရတနာေသတၱာ သံုးလံုးမွာလဲ ပတၱျမားေက်ာက္ေတာ္မ်ား မပါခဲ့ပါ။ ရတနာမ်ားကို အကဲျဖတ္ရေသာ ပေရာ္ဖက္ဆာ မက္စကဲလင္း ရဲ႔ အစီရင္ခံစာမွာလဲ စတာလင္ေပါင္ ၃၀၀ ေက်ာ္တန္ ပတၱျမား တစ္လံုးသာပါေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီပတၱျမားေတြထဲက နာမည္ေက်ာ္ ပတၱျမားငေမာက္ ရဲ႔ ရာဇဝင္နဲ႔ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ
ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့ သတင္းကို စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ လိုက္ျပီး
ေလ့လာခဲ့သလို ဆက္ျပီးသိခြင့္ရခဲ့တဲ့ ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကလဲ ဆန္းၾကယ္လွသလို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားမိခဲ့တဲ့ ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ ရာဇဝင္ စ လယ္ ဆံုး သံုးပါးလံုးကို ဒီဘေလာ့ေလးမွာ ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါ့မယ္။


အခုေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆက္ေရးမယ့္ ပတၱျမား ငေမာက္အေၾကာင္းကေတာ့ ဆရာမၾကီး မၾကန္ေရးတဲ့ သမိုင္းဟူသည္ႏွင့္ အျခားစာတမ္းမ်ား စာအုပ္ကို ကိုးကားျပီး ေရးခဲ့သလို အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔ရွိထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုလဲ မွီျငမ္းထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ အလွဴအတန္းျပဳလုပ္သူတိုင္းဟာ အလွဴမွတ္တမ္းတင္ ကမၺည္းေက်ာက္စာမ်ား ေရးထိုးေလ့ရွိၾကပါတယ္။

အလွဴရွင္မွန္ရင္ေတာ့ ဘုရား သိမ္ ဘုရားတန္ေဆာင္း ေက်ာင္း ဇရပ္ ဘယ္လို အလွဴမ်ိဳးပဲ လွဴလွဴ ထင္ေပၚေက်ာ္ေစာလိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ကမၺည္းထိုးေလ့ရိွပါတယ္။

သိဃၤသူ႔သမီးေက်ာက္စာ မိဖုရားဖြားေစာေက်ာက္စာ ေတြမွာ သူတို႔ရဲ႔ အလွဴကို အလွဴမွတ္တမ္းတင္ရင္း အလွဴရွင္ ဘယ္သူဘယ္ဝါျဖစ္ေၾကာင္း မ်ိဳးရိုးဘယ္လို ျမင့္ျမတ္ေၾကာင္းကို ဂုဏ္တင္ျပီး ၾကြားၾက မ႑ပ္တိုင္ တက္ၾကပါတယ္။

င့ါလင္ သခင္မင္းၾကီး ငါ့သားမင္းၾကီး ငါ့ေျမးမင္းၾကီးဆိုျပီး ခပ္ၾကြားၾကြား ဂုဏ္တင္ထားတဲ့
ေက်ာက္စာအေရးအသားေတြက ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးပါတယ္။
ဆုေတာင္းက်ိန္စာေတြကေတာ့ ေက်ာက္စာေတြရဲ႔ တစိတ္တေဒသပါ။

အခုေလာေလာဆယ္မွာ မၾကန္ေရးတဲ့ သမိုင္းဟူသည္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို
ဖတ္ေနပါတယ္။အဲဒီအထဲက ဆရာမၾကီးေရးထားတဲ့ ထူးထူးျခားျခား မ႑ပ္တိုင္တက္တဲ့ သူေတြအေၾကာင္းကိုတဆင့္ မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။

မင္းတုန္းမင္းတရားၾကီးက ၁၈၇၂ ခုႏွစ္မွာ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ၾကီးကို ေရႊထီးေတာ္
တင္လွဴခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမတိုင္ခင္ ၁၈၆၉ ခုႏွစ္မွာ ေစတီေတာ္ၾကီးကို ျပဳျပင္မြမ္းမံပါတယ္။ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ေစတီေတာ္ ျပဳျပင္မြမ္းမံရာမွာ ေၾကးအုတ္ေတြပါဝင္လွဴဒါန္းျပီးကုသိုလ္ယူၾကပါတယ္။

၁၉၇၆ မွာေတာ့ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ၾကီးကို ေရႊျပားသကၤန္းကပ္ဖို႔ က်ည္းေခြမ်ား
တပ္ဆင္ခဲ့ပါသည္။ က်ည္းေခြမ်ား တပ္ဆင္ရာတြင္ က်ည္းေခြေဘာင္မ်ားႏွင့္ မလြတ္ေသာ
နတ္ၾကည္႔ သို႔မဟုတ္ နတ္လည္ဟုေခၚေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို တူးေဖာ္ခဲ့ၾကပါသည္။
ထိုသို႔ တူးေဖာ္ရာတြင္ ကမၺည္းစာမ်ားပါေသာ ေၾကးအုတ္မ်ား ထြက္လာခဲ့ပါသည္။

သမိုင္းေကာ္မရွင္မွ သူေတသန အရာထမ္းအမႈထမ္းမ်ားမွ ေၾကးအုတ္ေရ အခ်ပ္ေပါင္း ၅၉၆၂ မွ ကမၺည္းစာမ်ားကို ကူးယူမွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေကာင္းစားေၾကးမ်ားျဖစ္၍ ေရႊေရာင္မ်ားဝင္းလက္လို႔ေနပါသည္။ အခ်ိဳ႔ အလွဴရွင္မ်ားက ေရႊအုတ္မ်ားဟု တင္စား
ကမၺည္းထိုးခဲ့ၾကပါသည္။
ေၾကးအုတ္မ်ားမွာ ၅"× ၃" × ၀.၂၅" အရြယ္အစား အေလးခ်ိန္ ၆၀ က်ပ္သားခန္႔ ရွိပါသည္။
တန္ဘိုးမွာ အခ်ိဳ႔မွွာ၂ က်ပ္ အခ်ိဳ႔မွာ ၃ က်ပ္ဟုေတြ႔ရပါသည္။

ေၾကးအုတ္အလွဴရွင္မ်ားမွ မွတ္တမ္းေရးထိုးရာတြင္ ေရွးယခင္က အလွဴျပဳခဲ့ဖူးသူမ်ားက ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာ တန္ေဆာင္းဒကာ ေရကန္ဒကာ တံတားဒကာ ေရခ်မ္းဒကာ ဟူ၍ ေရးထိုးၾကပါသည္။ ဒကာဝိေသသထူးမရွိသူမ်ားမွ ေၾကးအုတ္ဒကာ ေၾကးအုတ္ ဒကာမ ဟုေရးထိုး၍ မ႑ပ္တိုင္တက္ပါသည္။

အခ်ိဳ႔က သားဘုန္းၾကီးကို ဂုဏ္တင္၍ ဘုန္းၾကီးအေဖ ကိုေအာင္ပန္း ဘုန္းၾကီးအေမ မယ္ညိဳ
အခ်ိဳ႔ကလဲ သားကိုရင္ကို ေရွ႔တန္းတင္၍ ေမာင္ရင္အေမ မခ်စ္ပံု ကိုရင္အေမ မနီ ေမာင္ရင္ဒကာ
ေမာင္နီ မယားျမခက္ ဟုတမ်ိဳး အေဖကို ေရွ႔တန္းတင္ကာ ဇြဲသဘံုသူၾကီးသမီး
ေအးဘံုဟု ကမၺည္းေရးထိုးကာ မ႑ပ္တိုင္တက္ျပပါသည္။

ဦပဥၨင္းတစ္ပါးကလဲ အားက်မခံ ပဥၨင္းေမာင္ပိန္- ငယ္ျဖဴ ဟုကမၺည္းထိုးခဲ့ပါတယ္။

ဝိေသသမ်ားမပါပဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ကမၺည္းထိုးသူမ်ားကလဲ ကိုေပ မလံုမ သားကိုညိဳ ၊ ကိုၾကီးညိဳ ဇနီးမေလး စသည္ျဖင့္ အခိ်ဳ႔မယားႏွစ္ေယာက္ရိွသူတို႔ကလဲ ခပ္ၾကြားၾကြားပင္ ကိုပိုက္ ဇနီးမယ္ညိဳ မယ္ရင္၊ ဦးအုပ္ မယားမခ်ိဳ မယားမၾကာ ဟုကမၺည္းထိုးကာ မ႑ပ္တိုင္တက္ျပပါသည္။

လူပ်ိဳ အပ်ိဳမ်ားကလဲ ရွားပါးလွေသာဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ကာ ကိုေရႊလံုး လူပ်ိဳ အသက္ ၁၈ႏွစ္၊ ကိုရိုးလူပ်ိဳ အသက္ ၂၃ ႏွစ္၊ မသာလိ အပ်ိဳ ၁၆ ႏွစ္၊ အပ်ိဳမေစာ အသက္ ၂၀၊ အပ်ိဳၾကီး မမင္းေသး စသည္ျဖင့္ မ႑ပ္တိုင္တက္ၾကျပန္ပါသည္။

ကေတာ္မ်ားကလဲ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလိုေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားပီပီ မင္းကေတာ္ မယ္လြန္းဟုေရးခဲ့သလို ျမိဳ႔အုပ္ၾကီး ဦးေရႊသီးဇနီး မသဲမႈံကလဲ ျမိဳ႔အုပ္ကေတာ္ဟု အလံမထူ တရားေဟာ ပလႅင္အမ ဟု ထူးထူးျခားျခား မ႑ပ္တိုင္ တက္ပါသည္။ ရြာအုပ္ၾကီးကေတာ္ ေၾကးထမ္းၾကီးကေတာ္ ပြဲကေတာ္ ပန္းပဲကေတာ္ ဆရာကေတာ္ ဆာဇင္ကေတာ္ ေလွသူၾကီးကေတာ္ ဘိုကေတာ္ ေခါင္းကေတာ္ ဟူ၍ ရွိရွိသမွ် ဂုဏ္ပုဒ္ကိုေဖာ္ကာ မ႑ပ္တိုင္ တက္ၾကပါသည္။

ဘိုကေတာ္ဟု ကမၺည္းထိုးသူမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ သံျဖဴတန္းမွ မအံု သို႔မဟုတ္ မအံုး ျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ေယာက္မွာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးအရာရွိတစ္ဦး အမည္ႏွင့္တြဲ၍ စတီဗင္ ဘန္းသခင္ မေရႊဥ ေဘဘီမျမ မိသားစုေကာင္းမႈ ဟူ၍ ထူးထူးျခားျခား မ႑ပ္တုိင္တက္ပါသည္။

မုဆုိးမ မ်ားကလဲ မုဆိုးမ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပျပီး မွတ္တမ္းတင္ၾကပါသည္။ မုဆိုးမ မေရြစိန္ေကာင္းမွဴ လို႔မွတ္တမ္းေရးျပီး မ႑ပ္တိုင္တက္ျပပါသည္။

ေခါင္းကေတာ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ျမိဳ႔ေခါင္း ရြာေခါင္း ရာဇဝတ္ေခါင္းစသည္ျဖင့္ သူ႔ေခတ္သူ႔ အခ်ိန္က ေျပာဆို သံုးႏူန္းၾကပါသည္။ အလွဴရွင္ ေခါင္းကေတာ္ မအိဆိုျပီး ကမၸည္းထိုးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ေၾကးထမ္းၾကီးကေတာ္ မယ္မႈံလို႔လဲ ကေတာ္ဘြဲ႔ခံျပီး မ႑ပ္တိုင္တက္သူကိုလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဘုရားဒကာ ကိုဘံုးကလဲ သူ႔အမည္ကို ျမန္မာ မြန္ အဂၤလိပ္ သံုးဘာသာျဖင့္ မွတ္တမ္းေရးျပီး ေၾကးအုတ္လွဴပါသည္။ အဂၤလိပ္လိုကိုေတာ့ Coo Bown လို႔ေရးပါသည္။

အဲဒီေဆာင္းပါးေလးမွာ ရယ္စရာ ဟာသေလးလဲ ေတြ႔ရပါသည္။ တခါတုန္းက ထင္ေပၚလိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေက်ာင္း ဇရပ္ ေရကန္မ်ားကို လွဴပါသည္။ ေက်ာင္းဒကာ ဇရပ္ဒကာ ကန္ဒကာ ျဖစ္ခ်င္ပံုရပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူနာမည္မေက်ာ္ခဲ့ပါ။ ေနာက္တၾကိမ္မွာေတာ့ ဗန္းၾကီးတစ္ခ်ပ္ဝယ္ ေရႊခ်ျပီး ဘုရားမွာ လွဴလိုက္မွ ေရႊဗန္းဒကာ ဆိုျပီး နာမည္ေက်ာ္သြားပါေတာ့သည္။

ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ မိမိလွဴေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို အေၾကာင္းျပဳျပီး မ႑ပ္တိုင္တက္ခ်င္ၾကေသာ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေဇာခ်င္ၾကေသာ လူတို႔၏ သဘာဝကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ရပါသည္။