ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားေတြနဲ႔ ျမန္မာစကားပံုေတြထဲမွာ ကိန္းဂဏန္းေတြပါတဲ့ စကားလံုးတြဲေတြ စကားပံုေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရပါသည္။

အဲဒီစကားပံုေတြထဲမွာမွ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတဲ့ စကားပံုေတြကို အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ သတိတရ ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ေထြရာေလးပါး လို႔ အစခ်ီမိတာက စကားအဆက္မျပတ္ေျပာႏိုင္လြန္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေၾကာင့္လို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။

ေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ ေတြ႔တဲ့သူနဲ႔ စကားလက္ဆံု ေျပာမကုန္ေအာင္ သူမဆီမွာ ေထြရာေလးပါးမက ရွိေနတတ္ပါသည္။

သူမကေတာ့ “ေထြရာေလးပါး”ကို ကရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာတတ္သူမို႔ စကားေျပာဝိဇၹာလို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။

ေနာက္ထပ္စကားပံုတစ္ခုျဖစ္တဲ့ “လူမ်ိဳးတစ္ရာ့တစ္ပါး” ဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္မတို႔လို ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းေတြမွာ လုပ္ေနသူေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီးထားခဲ့သလားလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္မိပါသည္။

ေန႔စဥ္အလုပ္ခြင္မွာ တစ္ရာ့တစ္ပါးေသာ လူေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ထိေတြ႔ေနရပါသည္။

ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကိုင္ရတိုင္း “လူမ်ိဳးတစ္ရာ့တစ္ပါး”ဆိုတဲ့ စကားအျပင္ “လူေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္”နဲ႔ ေတြ႔ေနရတယ္လို႔ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သတိရမိပါသည္။

လူမ်ိဳးတစ္ရာ့တစ္ပါးဆိုတဲ့ စကားပံုကိုေတာ့

“ကုလားေျခာက္ဆယ္ ရွမ္းသံုးဆယ္ ျမန္မာသတၱ မြန္ေလးဝ” လို႔ ကၽြန္မ ေဖေဖက ရွင္းလင္းေျပာျပခဲ့ ဘူးပါသည္။

တခါတရံ ရပ္ထဲရြာထဲမွာ လူေျပာမ်ားတဲ့ “ဆယ္ေရးတစ္ေရးကိုးေရးတစ္ရာ”ဆိုတဲ့ စကားစုရဲ႔ ရာဇဝင္ကလဲ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လား ၾကံဳရာက်ပန္း ဇာတ္လမ္းလားေတာ့ မသိပါ နည္းနည္းေတာ့ ယုတၱိရွိေနတာမို႔ အခုခ်ိန္အထိ မွတ္မိေနခဲ့ပါသည္။

တစံုတခုကို ေရေရရာရာ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွန္းဆႏိုင္သူေတြေျပာေလ့ရွိတဲ့ ဆယ္ေရးတစ္ေရး ကိုးေရးတစ္ရာဆိုတဲ့ စကားစု ျဖစ္လာတဲ့ ဇာတ္လမ္းကေတာ့....

တစ္ရက္မွာ ဘဲဥေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ဘဲဥဗန္းကိုရြက္ျပီး ေစ်းကို လာခ်ိန္မွာ သူ႔ေနာက္ကေန ျဖတ္ေက်ာ္သြားတဲ့ စက္ဘီးက ဝင္တိုက္မိေတာ့ သူရြက္ထားတဲ့ ဘဲဥဗန္းေမွာက္ျပီး ဘဲဥေတြ အကုန္လံုးကြဲကုန္တာမို႔ စက္ဘီးသမားက ေလွ်ာ္ေၾကးေပးဖို႔ ျဖစ္လာပါသည္။

စက္ဘီးသမားက ေလွ်ာ္ေၾကးေပးဖို႔အတြက္ ဘဲဥ ဘယ္ႏွစ္လံုးကြဲကုန္တာလဲလို႔ ေစ်းသည္ကို ေမးခ်ိန္မွာ “ဆယ္ေရးတစ္ေရးကိုးေရးတစ္ရာပါပဲေတာ္လို႔ “ေစ်းသည္က မေရမရာ ျပန္ေျဖခဲ့ရာကေန သူတို႕အမႈက ပညာေက်ာ္တစ္ေယာက္ဆီရာက္သြားခဲ့ပါသည္။

ပညာေက်ာ္က စက္ဘီးသမားကို စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းယူခိုင္းျပီး စာရြက္ေပၚမွာ “တစ္ဆယ္ေရး ျပီးရင္ တစ္ေရး ျပီးရင္ ကိုးေရး ျပီးရင္ တစ္ရာေရး ျပီးရင္ အားလံုးကို ေပါင္းလိုက္ “လို႔ ေျပာတာမို႔ ေပါင္းၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ၁၂၀ ထြက္လာတာမို႔ ဘဲဥ အလံုး ၁၂၀ ဘိုးေလွ်ာ္ေပးလိုက္ရပါသည္။

“တစ္ပဲတန္ႏွင့္ တစ္လွည္းတန္ပ်က္” ဆိုတဲ့ စကားပံုကလဲ ဘယ္အရာကိုမွ ေပါ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္ သေဘာမထားဖို႔ သတိေပးတဲ့ စကားပံုပဲ ျဖစ္ပါသည္။

(တစ္ပဲမွ်သာ တန္ဖုိးရွိသည့္ လွည္း၀င္႐ုိးထိပ္ အပိတ္နားေစာင့္သံေခ်ာင္းငယ္ကုိ မလွ်ဳိပိတ္မိေသာေၾကာင့္ လွည္းဘီးကၽြတ္ထြက္၍ လွည္းေပၚရွိ အဖုိးတန္ေသာ လွည္း တစ္စီးတုိက္ပစၥည္းမ်ား ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးရသည္ဟု ဆုိလုိျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးမတန္ေသာ ပစၥည္း တစ္စုံတစ္ရာကုိ ႏွေျမာ၍ျဖစ္ေစ၊ သတိေလ်ာ့၍ျဖစ္ေစ၊ အထင္ေသး၍ျဖစ္ေစ၊ လစ္ဟင္း ေလ်ာ့ပါးမႈျဖစ္ေစပါက ႀကီးမားေသာ နစ္နာဆံုး႐ႈံးမႈျဖစ္ေစႏုိင္ပါေၾကာင္း သတိေပးသည့္ အေနျဖင့္ သံုးႏႈန္းထားပါသည္။)

“တစ္မိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိတ္ေတြခ်ည္းပဲ” ဆိုတဲ့စကားကေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ေပၚမွာရွိတဲ့ ၾကယ္ေတြထဲက ေဖ်ာက္ဆိတ္ၾကယ္ တစ္လံုးတည္းကိုပဲ သိတာမို႔ ျမင္ျမင္သမွ် ၾကယ္တိုင္းကို ေဖ်ာက္ဆိတ္ၾကယ္လို႔ ေျပာရာကေန ျဖစ္လာတဲ့ စကားပံုေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။

“အိမ္ေျခတစ္ရာ ျပည္စိုးအစိတ္” ဆိုတဲ့စကားပံုကိုေတာ့ “ဗိုလ္ႏွစ္ဆယ္ တပ္သားငါးေယာက္”လို႔လဲ ေျပာတတ္ၾကပါသည္။

ရြာတစ္ရြာလံုးတြင္ အိမ္ေျခတစ္ရာမွ်သာရွိေသာ္လည္း ခန္႔ထားေသာ ျပည္စိုးအေရအတြက္က ႏွစ္ဆယ့္ငါးဦးရွိေနတာမို႔ ေခါင္းဆာင္ႏွင့္ ေနာက္လိုက္ အေရအတြက္ အခ်ိဳးအစား မမွန္ကန္တာကို ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အျခားအျခားေသာ ကိန္းဂဏန္းေတြပါဝင္တဲ့ စကားပံုေတြကိုလဲ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝေတြမွာ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ သင့္သလို သံုးေနၾကတာကို ျမင္ေတြ႔ေနရပါသည္။

ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုတ္ ၊

သစ္တစ္ပင္ေကာင္း ငွက္တစ္ေသာင္း

တစ္ေယာက္အားျဖင့္ ယူေသာ္မရ တစ္ေသာင္းအားျဖင့္ ယူေသာ္ရ၏

ေခြးရူးေကာင္းစား တစ္မြန္းတည္႔

ေထာင္တန္တဲ့စကားရယ္ရင္ေပါ့

ဆိတ္ဆိတ္ေန ေထာင္တန္

တစ္သက္လံုးစားသည္႔အခါ သံပုရာ တစ္ျခမ္းႏွင့္ ေခ်သည္

တစ္ခါေသဖူး ပ်ဥ္ဖိုးနားလည္

တစ္တက္စားလဲၾကက္သြန္ ႏွစ္တက္စားလဲ ၾကက္သြန္

တစ္ရြာတစ္က်ီေဆာက္

တစ္ႏြယ္ငင္ တစ္စင္ပါ

တစ္ေတာ တစ္ၾကက္ဖတြန္သည္

ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး

လက္ခုတ္ တစ္ဖက္တည္းတီးမမည္

သံုးလြန္းတင္မွ ၾကိဳး ေဒါင္ေဒါင္မည္မွ အိုး

သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာ

သမီးတစ္ေကာင္ ႏြားတစ္ေထာင္

ေျခတစ္လွမ္း ကုေဋတစ္သန္း စသည္ျဖင့္ မွတ္လို႔မဆံုး ေျပာလို႔မဆံုးေအာင္ ျမန္မာစာမွာ စကားလံုး စကားပံုေတြ ၾကြယ္ဝလွပါသည္။

တခါတရံမွာ ျမန္မာပီသခ်င္တာမို႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ရမယ့္ရက္ကို ေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္မြးေန႔ရယ္ ေသာၾကာရယ္ကိုႏႈတ္ျပီးရင္ ရက္သတၱတစ္ပတ္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ဖို႔ ငါးရက္တိတိက်န္တယ္
ဒီၾကားထဲမွာမွ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ ၄၅ ရက္တိတိ လာဘ္ပိတ္တယ္ဆိုေတာ့ တပတ္မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္လို႔ရတာက ၄ ရက္တိတိက်န္ေနတယ္…

ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ခါနီးတိုင္း ရက္လြတ္ရဲ႔လားလို႔ စဥ္းစားရတဲ့ ဝဋ္ဒုကၡက ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွိပ္စက္ခဲ့ဘူးတယ္ထင္ပါရဲ႔..…

တခါတေလ ဆံပင္ေတြက ေစးကပ္ေနျပီ ရက္ကမလြတ္ေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုျပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ အခန္႔မသင့္ေတာ့ ႏွာေစး ေခ်ာင္းဆိုး…တုတ္ေကြးမိ..
အစြဲအလန္းၾကီးတာ ေနရာတိုင္းမွာ မေကာင္းဘူးလို႔ အသိတရားနဲ႔ဆင္ျခင္။
အဲလို ဆင္ျခင္ေနတဲ့ၾကားက ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္လေလာက္က ရသင့္ရထိုက္တဲ့ ေဘာနပ္စ္မရခဲ့တာ
ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ ေခါင္းေလွ်ာ္မိလို႔မ်ားလား လုိ႔ ျမန္မာပီပီ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးမိေသး....…

ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကတာ့ ေခါင္းကို ေလွ်ာ္ခ်င္တဲ့ေန႔ေလွ်ာ္ ေန႔တိုင္းေလွ်ာ္ ေန႔ေရာ ညပါ ေလွ်ာ္ …သူတို႔က်ေတာ့လဲ ဘာမွ အစြဲမရွိေလေတာ့ လုပ္တိုင္းျဖစ္…

ေနာက္ထပ္သိခြင့္ရတဲ့ ပညတ္ခ်က္ကလဲ ကိုယ့္မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္ေယာက္ ခရီးသြားေနရင္ ျပန္မလာမခ်င္း ေခါင္းမေလွ်ာ္ရဘူး ဆိုပဲ…ဒါဆို မိသားစုထဲမွာ ခရီးသြားေနတဲ့သူရွိရင္ ေခါင္းမေလွ်ာ္ပဲ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနရမွာလဲ တပတ္လား ၁၀ ရက္လား ခရီးသြားတဲ့သူက တစ္လေလာက္ၾကာမယ္ဆိုရင္ ကိစၥက ျပတ္ေရာ…

ဒါ့ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႔ ေနာက္ထပ္ ထပ္ကြန္႔ထားတဲ့ ေခတ္မီမီ ပညတ္ေလးက ခရီးသြားေနတဲ့သူ လမ္းခုလတ္မွာရွိေနခ်ိန္ေလးပဲ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရဘူးဆိုပဲ ( ခရီးသြားသူက ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကားေပၚမွာ ရထားေပၚမွာ သေဘၤာေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့…)

ျမန္မာျပည္က မီးေနသည္ေတြရဲ႔ ဒုကၡကလဲ မေသးလွပါ မီးမထြက္မခ်င္း ၇ ရက္တိတိ ေရမခ်ိဳးရ ၄၅ ရက္တိတိ ဆပ္ျပာမကိုင္ရ….(တခိ်ဳ႔က်ေတာ့ ၄၅ ရက္တိတိ ေခါင္းမေလွ်ာ္ရတဲ့)
ဖ်ားနာေနရင္ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္ ေရမခ်ိဳးပဲေနရမတဲ့…

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈကို မၾကည္႔ပဲ ေရွးထံုးအစဥ္အလာကိုပဲၾကည္႔ေနခဲ့တာ ဟိုးပေဝသဏီကတည္းကဆိုပဲ..…

ဒီက ျမန္မာလူမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေလးကိုေျပာျပတာက မီးဖြားျပီးျပီးခ်င္း တစ္နာရီအတြင္းမွာ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေရခ်ိဳးခဲ့တယ္ ေန႔တိုင္း ေရခိ်ဳးတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဆိုပဲ…..

ျပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့သူေတြက ေဗဒင္ဆရာရဲ႔ အစီအမံအရ နာေရးျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္တို႔ မီးေနသည္အိမ္တို႔ လံုးဝ(လံုးဝ) မသြားၾကဘူးဆိုပဲ….(သူတို႔ အိမ္မွာ နာေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းထဲက မီးဖြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲေတာ့ မသိ….)

ကိုယ့္ရဲ႔ဦးေလးအရင္းၾကီးကလဲ အဲလိုအယူသည္းခဲ့တာဆိုေတာ့ လူမႈေရး ျဖစ္တဲ့ သာေရးနာေရး မီးေနသည္ကိစၥ အေဒၚလုပ္သူကပဲ ေရွ႔ဆံုးက ၾကြရတယ္ေလ……

တနၤလာေန႔မွာ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြလုပ္ရင္ ၂ခါျပန္လုပ္ရတတ္တယ္ဆိုတာ တခါတေလမွာေတာ့ တိုက္ဆိုင္မႈ အေနနဲ႔ သတိျပဳမိပါတယ္… အျမဲေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ (အျမဲတမ္းမွန္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အစိုးရရံုးပိတ္ရက္ေတြထဲမွာ တနၤလာေန႔ပါ ေပါင္းထည္႔ရမယ္ ထင္ပါရဲ႔….)

ကိုယ့္ထက္ အစြဲအလမ္းၾကီးတဲ့ ျမန္မာေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႔ေနရတာမို႔ တနၤလာေန႔ကိစၥကို တခါတရံမွာ ေဆြးေႏြးမိပါတယ္…ဒါေပမယ့္ လက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ ယုတၱိရွိတဲ့ အေျဖကိုေတာ့ မရခဲ့ပါ….

တေလာေလးကပဲ အေရးၾကီးတဲ့ အလုပ္ကိစၥအတြက္ အေျဖေစာင့္ေနတုန္းမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကေလးေမြးေတာ့ ေဆးရံုမွာသြားၾကည္႔သင့္ မသြားသင့္ဆိုတာၾကီးကို ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလိုက္ရတယ္ ( ျမန္မာ လူမ်ိဳးဆိုေတာ့လဲ ေရွးစကားေတြကို မသိစိတ္နဲ႔ စြဲေနေတာ့ အစြဲေတြကို ခၽြတ္ရတာ ခက္ေတာ့ ခက္သား)…

သြားခ်င္တာကလဲ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ကံပဲဟ ဆိုျပီး ေဆးရံုသြား မီးေနသည္အတြက္ ေဆးရံုက ေကၽြးတဲ့ ထမင္းကိုကပ္စားျပီး ေဆးရံုမွာ ေတာ္ကီေတြပြားခဲ့တာ မိုခ်ဳပ္တဲ့အထိ….

ျပီးလဲျပီးေရာ အလုပ္ကိစၥ အတြက္ တစ္ပတ္နဲ႔ ရမယ့္ အေျဖက တစ္ပတ္နဲ႔လဲမရ ၁၀ ရက္နဲ႔လဲမရ ႏွစ္ပတ္ေနတဲ့အထိလဲ မရေတာ့ သြားျပန္ပီဟ ျမန္မာလူၾကီးေတြ ေျပာတာ နားမေထာင္မိလို႔ဆိုျပီး ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ေနာင္တက အရင္ရမိေသး… …

ဒါေပမယ့္လဲ အဲဒီအစြဲေတြ ကၽြတ္ခ်ိန္တန္လို႔လားမသိ ေစာင့္ေနမိတဲ့ ကိစၥက ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္မွ အဆင္ေျပေလေတာ့ ေရွးသံုးေတြ ေရွးစကားေတြအတြက္ ေတြးရခက္ၾကီး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္….

ငါျမန္မာလူမ်ိဳး ဒါေပမယ့္ ငါေနတာ ျမန္မာျပည္မဟုတ္ ခၽြတ္သင့္တဲ့ အစြဲေလးလဲ ခၽြတ္အံုးမွလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမလို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားခဲ့ပါတယ္…

ျမန္မာဆန္တာဟာ ေနရာတိုင္းမွာ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ျမန္မာတိုင္းက အျပည္႔အဝလက္ခံမယ္ထင္ပါရဲ႔…..(ဒီေနရာမွာေတာ့ ေရွးရိုးစြဲ အယူဝါဒေတြကိုသာ ေျပာခ်င္တာပါ အျခားေသာ လူေနမႈစရိုက္ေတြကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ… အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္)..

ေဗဒင္နဲ႔ ယၾတာေတြကိုလဲ မယံုပါလို႔ မေျပာလိုပါ ကမၻာက လက္ခံထားတဲ့ ယုတၱိရွိေသာ လက္ခံသင့္ေသာ နကၡတ္ေဗဒင္ အခ်ိဳ႔ကိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္…. ယၾတာပိုင္းမွာလဲ နည္းပညာအရ လက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစြမ္းထက္တာေတြ ျမင္ဖူးေနခဲ့ေတာ့လဲ အျပည္႔အဝမဟုတ္ေတာင္ မယံုပါလို႔ တထစ္ခ် မေျပာလိုပါ…
ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ယခုခ်ိန္ထိ လံုးဝ( လံုးဝ) ယၾတာမေခ်ခဲ့ဘူးပါ။။

ေဗဒင္ေတာ့ ၂ ခါေလာက္ တြက္ဖူးတယ္ထင္ပါရဲ႔… ( တစ္ခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မွန္တဲ့ေဗဒင္ကိုေတြ႔ခဲ့ဘူးတယ္… နာမည္ေက်ာ္ ေဗဒင္ဆရာမဟုတ္ေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လမ္းၾကံဳလို႔ ေဟာေပးခဲ့တာပါ…းးး)))))

ေဈးသံုးမလြယ္နဲ႔ဆိုတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး မွန္တာမို႔ အျပည္႔အဝ လက္ခံက်င့္သံုးပါတယ္….
ေဈးသံုးလြယ္ရင္ မြဲမွာ ေသခ်ာတယ္ေလ….

ေရွးထံုးကေတာ့ ေခတ္ ကာလ ေဒသ ပေရာဂကိုလိုက္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ျဖစ္ပါတယ္…အရင္ကထက္ေတာ့ အစြဲေတြ ေလွ်ာ့သြားသလိုလိုပါပဲ…..

အျခားအျခားေသာ ရိုးရာ အစြဲမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားလဲ ရွိပါေသးသည္… တိုက္ဆိုင္မႈရွိခဲ့ရင္ ေရးမိမယ္ထင္ပါသည္…
ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ပက္သက္လို႔ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္သလို လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ယူဆေစခ်င္ပါသည္….