ႏွင္းနဲ႔မာယာ: အမွတ္တရေလးေတြ

Showing posts with label အမွတ္တရေလးေတြ. Show all posts

သက္တန္႔ေတြကို မုန္းတဲ့ ေန႔

သူမ နာမည္ကို မေျပာလိုတဲ့အတြက္ သူမလို႔ပဲ သံုးပါရေစ။ သူမနဲ႔ ကၽြန္မက ပုလဲေတြ အေၾကာင္းေျပာၾကရင္း ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတာကို မွတ္မိတယ္။ သူ႔နားမွာဝတ္ထားတဲ့ ပုလဲ နားကပ္ေလး အေၾကာင္းကေနစတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။ သူမက ပုလဲ ေလးေတြကို ခ်စ္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္….တိုက္ဆိုင္တာက သူတို႔ လူမ်ိဳးေတြကလဲ ပုလဲ ကို မိန္းကေလးေတြအတြက္ ကံဆိုးေစတဲ့ ရတနာလို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္မက်ခင္ ပုလဲရတနာဝတ္ဆင္တာကို အေမေတြက မၾကိဳက္ဘူးဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမေလးကေတာ့ စြဲစြဲျမဲျမဲဝတ္ခဲ့တယ္။

အလုပ္ထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးတြဲျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ေပ်ာက္ရင္ တစ္ေယာက္က လိုက္ရွာေနၾကတာမ်ိဳး။ လူမ်ိဳးခ်င္းမတူေပမယ့္ မိေဝးဖေဝး အလုပ္လာလုပ္ၾကသူအခ်င္းခ်င္းမို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေဖးမၾကတယ္။ ရင္ထဲမွာ ရွိတာေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ သ႔ူေမြးေန႔မွာ ဘုရားေက်ာင္းသြားေတာ့ ကၽြန္မက သူ႔ေဘးနားမွာ။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္မွာ အလွဴေတြ လုပ္ၾကေတာ့လဲ သူမက ကၽြန္မနဲ႔အတူတူလိုက္ျပီး ျမန္မာစာေတြ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္စားတယ္။ ကၽြန္မက သူ႔မိသားစု တစုလံုး သူ႔ေဆြမ်ိဳးေတြ အားလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးသလို သူ႔အိမ္ကိုလဲ ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ဘူးတယ္။

ဒီေလာက္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းခဲ့ၾကေပမယ့္ သူ႔ရဲ႔ အခ်စ္ေရးကိစၥေတြ ကၽြန္မ ဘာမွ မသိခဲ့ရဘူး။ သူမက ခံစားခ်က္ေတြကို သိုသိပ္ႏိုင္လြန္းသူ ခ်စ္သူမရွိသူလို႔ ကၽြန္မသိခဲ့ရတာ။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ သူစိတ္ဝင္စားသူ တစ္ေယာက္ ရွိတာကို ကၽြန္မကို ေျပာျပဖူးတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမေလးက ကိတ္မုန္႔ဖုတ္တာ သိပ္ေတာ္သလို အလုပ္လာတိုင္း ကၽြန္မနဲ႔ အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ကိတ္မုန္႔ေလးေတြ ယူလာေပးတယ္။ သူမ သေဘာက်တဲ့ တစ္ေယာက္ကိုလဲ သူ႔လက္ရာ ကိတ္မုန္႔ေလးကို ကၽြန္မေရွ႔မွာပဲ မွ်ေဝခဲ့ဘူးတယ္။

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူမႏွစ္သက္မိတဲ့ မဟာေယာက္်ားသားက သူမကို ေလ်ာ့တြက္တာက စတယ္။ ဇာတ္လမ္းမစခင္မွာပဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သိကၡာကို ထိပါးေစမယ့္ စကားတစ္ခြန္းေျပာခဲ့တဲ့ ေနာက္မွာ သူတို႔ ဇာတ္လမ္းက မစမီက ဆံုးသြားခဲ့တယ္။
ျမန္မာမဟုတ္တဲ့ မိန္းကေလးဆိုေပမယ့္ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြလိုပဲ စည္းကမ္းနဲ႔ ေနထိုင္တတ္သူ မိန္းကေလး မာနနဲ႔ သိကၡာကို တျပားမွ အထိမခံသူမို႔ ကၽြန္မသူ႔ကို မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေကာင္းမြန္တဲ့ မိဘ အသိုင္းအဝိုင္းက ဆင္းသက္လာသူပီပီ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဝတ္တတ္တာကလြဲလို႔ တီရွပ္ေလးေတြကိုပဲ လံုလံုးျခံဳျခဳံဝတ္တတ္တယ္။ ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္းမရွိခဲ့ဘူး။

သူ ေနာက္ရာထူးတစ္ခုအတြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္ေတာ့ မေမ့မေလ်ာ့ ကၽြန္မကို တြဲေခၚတယ္။ အပ်င္းထူေနတဲ့ ကၽြန္မေဘးမွာထိုင္ျပီးေတာ့ကို အဲဒီအလုပ္ကို ေလွ်ာက္ခိုင္းခဲ့တာ။ ပထမ အင္တာဗ်ဴး ဒုတိယအင္တာဗ်ဴးေတြ ေျဖေတာ့လဲ အတူတူ။ ေဘးခ်င္ကပ္ရက္ ေျဖခဲ့ၾကတာ။ သူကကိုယ့္ထက္ မိနစ္ပိုင္းေစာေျဖရတဲ့ လူေတြ႔အင္တာဗ်ဴးမွာေတာင္ ထြက္ထြက္ခ်င္း ဘာလုပ္ရမယ္ ညာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ အေျပးအလႊားေျပာျပခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအတူတူပဲ အင္တာဗ်ဴးေအာင္ ရာထူးတက္တယ္။ အလုပ္သစ္အတြက္ သင္တန္းမစခင္ ႏွစ္ေယာက္သား အေျပးအလႊား ခရီးထြက္လိုက္ၾကေသးတယ္။

ေနရာသစ္ ဌာနသစ္ေရာက္ျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ သူအလုပ္ထြက္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မကို အရင္ဆံုးအသိေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္သြားခဲ့တယ္။ မိသားစုအတြက္ သူအိမ္ျပန္ဖို႔လိုတယ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့တာ။ သူ႔မိသားစုက ျပည္႔စံုတဲ့ မိသားစု သမီးၾကီးျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မိဘနားမွာ ေနဖို႔လိုပီေျပာေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ မတားခဲ့ဘူး။
သူျပန္သြားျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ သူျပန္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို သိခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႔သတင္းကို အျမဲနားစြင့္ေနတဲ့ ကၽြန္မဆီကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သတင္းေလးေတြ သယ္လာေပးတတ္တယ္။

သူ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ္ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ေနျပီ လို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာလာေတာ့ အတုိင္းမသိဝမ္းသာရတယ္။သူတို႔ဆီမွာ သတို႔သမီးေလာင္းတစ္ေယာက္က မဂၤလာမေဆာင္ခင္ workshop ေလးေတြ တက္ရတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ သူလဲ အလုပ္ရႈပ္ေနပံုရပါတယ္။ သူ႔အသက္အရြယ္အရ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ေနပီေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔ကို မေမးခဲ့ပါဘူး။ သူတခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို ေျပာျပမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ေနခဲ့တာကိုး။

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔မဂၤလာ သတင္းကို ယူလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကပဲ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းကို ယူလာျပန္တယ္။ သူတို႔က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ သူသံုးလိုက္တဲ့ စကားစုက ကၽြန္မအတြက္ ဆန္းေနတယ္။ သူေျပာလိုက္တဲ့ စကားလံုးေၾကာင့္ ကၽြန္မ အံ႔ၾသရသလို ထိတ္လန္႔တၾကားလဲ ျဖစ္ရတယ္။
သူ သိပ္ဝမ္းနည္းေနတယ္လို႔ သိေနရေတာ့ ကၽြန္မလဲ ေနလို႔မရေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ သူ႔ကို ေမးလဲ မေမးရက္ခဲ့ဘူး အရာရာ ျပင္ဆင္ထားျပီး မိဘေတြနဲ႔ ေတြ႔ခါနီးမွ ပ်က္သြားတဲ့ မဂၤလာပြဲအတြက္ သူနဲ႔ထပ္တူ ခံစားရတာကိုး။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ လိုင္းေပၚကေန မသိမသာ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မ မက္ေဆ့ေတြပို႔တယ္ သူ မျပန္ဘူး။ သူဘာေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ စိုးရိမ္စိတ္က ေရာေနတယ္။ သူ႔ဆီက မၾကားရမခ်င္း အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကၽြန္မ လက္မခံႏိုင္ဘူးေလ။ ကၽြန္မ သိရသေလာက္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ခ်စ္ၾကျပီးမွ ဒီလိုျဖစ္ၾကတာကိုး။ အေနေဝးေနတုန္းကေတာင္ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပဲ ခ်စ္သူနဲ႔ နီးဖို႔ အိမ္ျပန္သြားျပီးမွ အပ်က္ပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ၾကတာ။

ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဆီက မက္ေဆ့ေတြျပန္ရတယ္ ကၽြန္မတို႔ ဖုန္းအၾကာၾကီးေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႔အခက္အခဲေတြ ေျပာျပဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္တိုက္တြန္းေတာ့မွ အျဖစ္မွန္ေတြကို သိခြင့္ရခဲ့တာ။
သာမာန္လူေတြအတြက္ သိပ္မထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္လို႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္ သူ႔လို အရွက္အေၾကာက္ၾကီးျပီး ေအးခ်မ္း သိမ္ေမြ႔တဲ့သူအတြက္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ကမၻာပ်က္ေနတာေပါ့။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပါတ္က သူ႔ကို သတိရလို႔ ေနေကာင္းလား ဘာလားေမးရင္းမက္ေဆ့ပို႔လိုက္တယ္။ သူ႔ဆီက ျပန္စာ တစ္ေၾကာင္းတည္းရခဲ့တယ္။
“ငါ အဆင္မေျပဘူး…ငါ့ကုိ ဆုေတာင္းေပးပါတဲ့…”
ဒီလိုမ်ိဳး သူဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးဘူး… ရုပ္ရည္ ပညာ ဥစၥာပစၥည္းအတြက္ ပူပင္စရာမရွိတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အဲေလာက္ နင့္နင့္သီးသီး ခံစားရမယ္လို႔ ကၽြန္မ မထင္ထားခဲ့ဘူး။ တကယ္ဆို လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က အားလံုး ျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ သူစိတ္ေျပေနေလာက္ျပီထင္ခဲ့တာ။ ခံစားရမယ္ဆိုရင္လဲ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ အနည္ထိုင္ေနေလာက္ျပီလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ခံစားခ်က္ကို နားလည္တယ္.. သူနဲ႔ထပ္တူ ဝမ္းနည္းရတယ္. သူက သူမ်ားေတြကို ဆူဆူပူပူ ေပါက္ကြဲတတ္တဲ့သူမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မလိုပဲ စိတ္မေကာင္းစရာ ေၾကကြဲစရာေတြကို တစ္ေယာက္တည္း ေတြးေတြးျပီး ဝမ္းနည္းေနတတ္တဲ့သူ။ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္လြန္းသူေတြရဲ အတြင္းေၾက ေဝဒနာကို ကာယကံရွင္ေတြနဲ႔ထပ္တူ ဘယ္သူမွ ခံစားႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။

မေန႔ကညက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ စိတ္မေကာင္းစရာ အနည္းအက်ဥ္းရွိေတာ့ တညလံုး လိုင္းေပၚမွာ စာေတြဖတ္ေနခဲ့တယ္။ မနက္ အိပ္ယာထေနာက္က်တယ္။ ရန္ကုန္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းမေလးက ဒီေန႔ သက္တန္႔ေရာင္စံုျဖစ္ေနတဲ့ ေဖ့ဘုတ္က ပရိုဖိုင္းေတြ အေၾကာင္းေမးလာေတာ့ ရုတ္တရက္ မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူေျပာင္းထားတဲ့ ပံုေလးကို ခ်စ္လို႔ ike လုပ္ခဲ့ေသးတယ္။ေနာက္မွ အေၾကာင္းစံု သိလိုက္ရေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကို ျပန္ေျပာင္းလုိက္ေနာ္လို႔ေျပာမိတယ္။ ေျပာျပီးမွ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ တကယ္ဆို သူတပါးရဲ႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို မစြက္ဖက္ခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ ဘာလုပ္ပါ ဘာေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ မတိုက္တြန္းခဲ့ဘူး။

ဒီေန႔ တေန႔လံုး အေရာင္စံု ေဖ့ဘုတ္ၾကီးကို ဘာရယ္မဟုတ္ ထိုင္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ ၾကည္႔ေနတာမွ မိနစ္မလပ္ စကၠန္႔မလပ္ ။ ညက အိပ္ေရာပ်က္ထားေတာ့ ၾကည္႔ေနရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားေသးတယ္။

အေရာင္စံုေတြမ်ားသထက္မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ စိတ္ေတြပူလာတယ္။ အရင္ကေတာ့ ကၽြန္မေနာက္ဆံုးပို႔ထားတဲ့ မက္ေဆ့ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေလး ဖတ္ မဖတ္ ေစာင့္ၾကည္႔ျပီး သူဖတ္ထားတယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ေနတတ္တာ။ သူ႔ဆီက ျပန္စာကို ေမွ်ာ္ေနတတ္တာ။
အခုေတာ့ သူ ဒီေန႔ လိုင္းေပၚေရာက္မလာပါေစနဲ႔လို႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းမိမွန္းမသိဘူး။ သတိရတိုင္း သူ႔ေဝါေပၚသြားျပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္သူေတြ သက္တန္႔ေရာင္ ဓါတ္ပံုေတြေျပာင္းလဲလို႔ သြားၾကည္႔တယ္။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မလံုျခံဳစိတ္ေတြနဲ႔ ေယာက္ယက္ခတ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဝဒနာကို ေမ့ျပီး သူ႔အတြက္ စိတ္ပူေနမိတယ္။ သူ လိုင္းေပၚကို မေရာက္လာပါေစနဲ႔လို႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းမသိ ဆုေတာင္းေနတုန္း။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီသက္တန္႔ လိႈင္းေတြ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ ရပ္တန္႔သြားတဲ့ အခ်ိန္က်မွ သူျပန္လာေစခ်င္တယ္။

သူ႔အတြက္ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ေပးသင့္လဲ ဆိုတာ ထပ္ကာထပ္ကာ စဥ္းစားေနတုန္း။ ကၽြန္မ ဘာဆိုဘာမွ မတတ္ႏိုင္မွန္းသိေနေပမယ့္ အားလံုးကို သက္တန္႔ေရာင္ေတြ မေျပာင္းပါနဲ႔လို႔ ေတာင္းပန္ခ်င္မိတယ္။

ဒါဟာ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္တည္း အတြက္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွန္း ျပတ္ျပတ္သားသားမသိပဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တြဲျပီး အရွက္ရေစခဲ့သူ။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာမွ “ကိုယ္ ဘာဆိုတာ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး .. ေယာက္်ားစစ္စစ္လား အေျခာက္လားဆိုတာ မသိႏိုင္ေသးလို႕ မင္းကို လက္မထပ္ပါရေစနဲ႔” လို႔ အရွက္နည္းလြန္းစြာ ျငင္းရက္ခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္။ ျပီးေတာ့ သူလို ေယာက္်ားေတြအတြက္ စိတ္ေသာက ေရာက္ျပီး နင့္နင့္သီးသီး ခံစားခဲ့ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အားလံုးအတြက္ပါ။

သူငယ္ခ်င္းေရ နင္ေျပာသလို ငါဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။။ ေက်းဇူးျပဳျပီး လိုင္းေပၚ တက္မလာပါနဲ႔...

(ဒီပို႔စ္အတြက္ မွတ္ခ်က္ေရးျခင္း သည္းခံပါလို႔).

ေဆာင္းႏွစ္ည

ကၽြန္မရ႔ဲသက္တမ္း ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ့္သံုးႏွစ္ကာလလံုးလံုး တစံုတရာကို အျမဲတေစ စိုးထိတ္ျပီး အလန္႔တၾကား ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီတစံုတရာဟာ မျမင္ႏိုင္ မေတ႔ြႏိုင္တဲ့ နာနာဘာဝေတြပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

တစံုတေယာက္က ဝိဥာဥ္ေလာက နာနာဘာဝေတြကို အယံုအၾကည္ရွိပါသလားလို႔ ေမးခဲ့ရင္ေတာ့ ႏိုး လို႔ တခြန္းတည္း ေျဖမိမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔ ႏိုး လို႔ေျဖရတာလဲဆိုတာကေတာ့ ရင္ထဲမွာ တခ်ိန္လံုး ၾကီးစိုးေနခဲ့တဲ့ အေၾကာက္္တရားကို မသိစိတ္က ခုခံခ်င္လို႔ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ဝိညာဥ္ေလာက နာနာဘာဝေတြကို ဘယ္အခ်ိန္မွာ စျပီး သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့တာလဲလို႔ ထပ္ေမးလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မအသက္ ငါးႏွစ္သမီးေလာက္ကတည္းက ပါလို႔ ေျဖမိမွာျဖစ္ပါသည္။ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘဝကစလို႔ ကၽြန္မအလန္႔ၾကီးလန္႔ခဲ့ရတဲ့ အရာေတြ ကၽြန္မကို အစဥ္အစိုက္ေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့တာ မေန႔တေန႔ကအထိ ပူပူေႏြးေႏြးခံစားခဲ့ရဆဲပါလို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။

မျမင္ရတဲ့ အရာေတြကိုေၾကာက္စိတ္ ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကိုေၾကာက္စိတ္ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္ေတြကုိ ေၾကာက္စိတ္ မီးပိတ္ျပီး အေမွာင္ထဲမွာ ေနရမွာကိုေၾကာက္စိတ္ေတြဟာ ကၽြန္မကို လူအမ်ားက ဟားခ်င္စရာ ရယ္ခ်င္စရာ စိတၱဇ တစ္ခုလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။

ဘယ္အရာကိုမွမေၾကာက္နဲ႔ ေၾကာက္စိတ္က ညီမေလးကိ ႏွစ္ခါျပန္ က်ဆံုးေစလိမ့္မယ္လို႔ အကိုၾကီးက အားေပးခဲ့ဘူးေပမယ့္ အဲဒီေၾကာက္စိတ္ေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ ဖယ္ရွားမပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

ကၽြန္မရဲ႔ အိမ္နဲ႔ခြဲျပီး တရပ္တေက်းကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း ေနရာအသစ္ေတြမွာ ကၽြန္မ ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔မိတဲ့ နာနာဘာဝေတြကို တနည္းမဟုတ္ တနည္းနဲ႔ေတြ႔ရစျမဲ။

တခါတရံမွာ ျငင္ျငင္သာသာ ေတြ႔ရသလို တခါတရံမွာေတာ့ လိပ္ျပာလြင့္စင္မတတ္ ဆိုးဆိုးရြားရြားေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

တခါတရံမွာလဲ ကၽြန္မအလုပ္ကို ထိခိုက္ေစေလာက္တဲ့အထိ ဒုကၡေပးတတ္ပါေသးသည္။

ကၽြန္မမွတ္တာ မမွားဘူးဆိုရင္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ ကၽြန္မေျပာင္းေရြ႔ေနထိုင္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေနရာေပါင္း ဆယ္ ေနရာေလာက္မွာ အေတြ႔အၾကံဳ ဆယ္မ်ိဳးထက္မနည္း ေတြ႔ခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။

(၁)

ကၽြန္မငယ္ငယ္က ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကို အဘိုးနဲ႔ အဘြားရွိတဲ့ ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔အတူ မသိမသာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဘူးပါသည္။

အဘိုးရဲ႔အိမ္က ေပ ၅၀ ပတ္လည္ ႏွစ္ထပ္ ကၽြန္းအိမ္ မည္းမည္းၾကီးျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ရဲ႔ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာလံုးမွာ ဝရံတာပါျပီး အိမ္ေရွ႔ကေန အိမ္ေနာက္ကို ဝရံတာကေနပတ္ရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ယူရပါသည္။

အိမ္ရဲ႔ မ်က္ႏွာစာ အေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ေျမနီလမ္းေလး တစ္ခုရွိျပီး ေျမနီလမ္းေလးရဲ႔ အျခားဘက္မွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာေတာနဲ႔ ဒူးရင္းပင္ ကုကၠိဳပင္ ညေမႊးပန္းပင္ စၾကၤာပန္းပင္ စတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြရွိပါသည္။ အိမ္ရဲ႔ အေနာက္ဘက္ျခမ္းနဲ႔ ေဘးဘက္ေတြမွာလဲ စားပင္သီးပင္ေတြနဲ႔ ငွက္ေပ်ာေတာေတြ ရွိပါေသးသည္။

အဘိုးကသူ႔ရဲ႔ နယ္ျမိဳ႔ေလးမွာေတာ့ အထင္ကရ တိုင္းရင္းေဆးဆရာၾကီး တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ တခါတရံ အျခားနယ္ေတြ ရြာေတြကိုေက်ာ္ျပီးေတာ့လဲ ေဆးကုထြက္ရတတ္ပါသည္။

အဘိုးရဲ႔ နယ္ျမိဳ႔ေလးကေတာ့ စုန္း ကေဝ ေမွာ္ ေအာက္လမ္းအတတ္ပညာေတြနဲ႔ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ ျမိဳ႔ေလးလဲ ျဖစ္တာမို႔ အဘိုးထံပါးမွာ ေဆးကုလာသူ ေဝဒနာသည္ေတြက ေန႔ည မျပတ္စည္ကားေနတတ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ရပ္ေဝးကေန ညအိပ္ညေန ေဆးလာကုၾကပါသည္။

အဘိုးရဲ႔ အိမ္အေပၚထပ္က ဘုရားခန္းက်ယ္ၾကီးကေတာ့ အိမ္ၾကီးနဲ႔ လိုက္ဖက္လြန္းစြာ ၾကီးမားခန္႔ျငားလွပါသည္။ ဘုရားစင္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ပထမံဘိုးဘိုးေအာင္နဲ႔အကြ အျခားေသာ ထြက္ရပ္ေပါက္ ပုဂိဳလ္ၾကီးမ်ားရဲ႔ ဓါတ္ပံုမ်ားက ေနရာအျပည္႔ယူထားပါသည္။

အဘိုးရဲ႔ ဘုရားစင္က အုန္းပြဲ ငွက္ေပ်ာပြဲလဲခ်ိန္မွာ ရရွိလာတဲ့ အုန္းသီးငွက္ေပ်ာသီးေတြကလဲ ရပ္ကြက္ကို အလွဴေပးလို႔ရေအာင္ မ်ားျပားလြန္းလွပါသည္။

ေနဝင္ရီတေရာ ညေနေစာင္းခ်ိန္ေတြတိုင္း ဘုရားစင္ေရွ႔မွာ လူနာေတြကို ေဆးကုေပးေနတဲ့ အဘိုးရဲ႔ ေဟာက္သံဟိန္းသံ ေတာင္းပန္ခယသံေတြကို မရိုးေအာင္ၾကားေနရတတ္ပါသည္။

“မင္းဘယ္ကေန လိုက္လာတာလဲ”

“သူ႔ကို ဘာလို႔ေႏွာက္ယွက္ရတာလဲ”

“မင္းဘာအလိုရွိလို႔လဲ”

“မင္းေပးထားတဲ့ ေရာဂါေတြကို ယူျပီး အျမန္ဆံုးျပန္ထြက္သြားစမ္း”

“မင္းငါေျပာတာ နားမေထာင္ဘူးလား”

“မင္းဒုကၡေရာက္သြားခ်င္သလား”

“သူ႔အသက္ကို ခ်မ္းသာေပးရင္ မင္းအသက္ကိုလဲ ခ်မ္းသာေပးမယ္”

ဆိုတဲ့ ဒိုင္ယာေလာ့ေတြ စကားေျပာခန္းေတြ အေပးအယူ ကိစၥဝိစၥေတြ အျပီးမွာေတာ့ ကၽြန္မ အင္မတန္ေၾကာက္လန္႔မိတဲ့ အမိန္႔တစ္ခုက ကပ္ျငိျပီး ပါလာတတ္ပါသည္။

“အိမ္ေရွ႔က ဒူးရင္းပင္ကို မင္းအတြက္ေပးမယ္ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြ ငါ့အိမ္က ကေလးေတြကို မေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔”

“အိမ္ေနာက္က ဒန္႕သလြန္ပင္မွာ မင္းသြားေနပါ ငါ့ျခံထဲမွာ ဘာသံမွမၾကားခ်င္ဘူး” ဆိုတဲ့ အဘိုးရဲ႔ အမိန္႔ေတြၾကား ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခားစြာ အေမ့ရင္ခြင္ အဘြားရင္ခြင္ထဲ တိုးဝင္မိသူက အသည္းငယ္လြန္းသူ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း။

ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြအကုန္လံုးကို နဖူးဆံစပ္ေတြမွာ စုပ္ထိုးေပးထားတာမို႔ အဘိုးရဲ႔ အရိပ္ေအာက္မွာ အႏၱရာယ္ကင္းစြာေနႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အဘိုးဆီကို ေရာဂါကုဖို႔ေရာက္လာသူ ေဝဒနာသည္ေတြ ညေနေစာင္းမွာ ေရာက္မလာဖို႔ တဖြဖြ ဆုေတာင္းခဲ့ဘူးပါသည္။

မ်က္ေထာင့္နီၾကီးေတြနဲ႔ ေရာက္လာတတ္တဲ့ စုန္းကေဝ ျပဳစားခံရသူေတြကို တုန္ေနေအာင္ေၾကာက္လွသလို ေဝဒနာကၽြမ္းျပီး ေသအံ႔မူးမူးေရာက္လာတတ္သူ အပမွီေနသူေတြကိုလဲ ေၾကာက္လွပါသည္။

အဘိုးရဲ႔ ေဝဒနာသည္အခ်ိဳ႔ကို ေၾကာက္ရြ႔ံတတ္ေပမယ့္ တခါတရံ အင္းျပားေလးေတြကို မ်က္စိမွာ ပိတ္ျဖဴစနဲ႔ စည္းျပီး လူေပ်ာက္ရွာခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အဘိုးရဲ႔ ဘုရားစင္ေရွ႔မွာ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြ စုျပံဳတိုးေဝွ႔ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးပါသည္။

(၂)

ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႔ ေဂါက္ကြင္းၾကီးထဲမွာ ရွိတဲ့ ဟိုတယ္တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့စဥ္အခ်ိန္တုန္းက ဟိုတယ္ကေပးတဲ့ အေဆာင္က ေဂါက္ကြင္းနဲ႔ ဟိုတယ္ၾကားက ကုန္းကမူေလးတစ္ခုမွာျဖစ္ပါသည္။

တစ္ခန္းကို မိန္းကေလး သံုးေယာက္ႏႈန္းနဲ႔ သံုးခန္းတြဲအေဆာင္ၾကီး ၃ ခုမွာ ဝန္ထမ္းမိန္းကေလးေတြ စုျပီး ေနရပါသည္။

ကၽြန္မတို႔အခန္းက ဘယ္ဘက္အစြန္ဆံုးအေဆာင္ရဲ႔ အစြန္ဆံုးအခန္းျဖစ္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာေတြနဲ႔ ကပ္လ်က္ျဖစ္သလို အျခားတစ္ဖက္မွာလဲ မန္ေနဂ်ာေတြေနတဲ့ လံုးခ်င္း တိုက္ခန္းတြဲေလးေတြ ရွိပါသည္။

ေဆာင္းကာလ ညခ်မ္းေတြမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ရန္ကုန္သူေတြ အႏြးထည္အထပ္ထပ္နဲ႔ ေစာင္ပံုထဲ ေကြးေနခဲ့ရပါသည္။

ေမြ႔ယာထူထူနဲ႔ ဂြမ္းေစာင္ထူထူ ႏွပ္ထပ္အၾကားမွာ အေႏြးထည္ကလဲဲ အထပ္ထပ္ ဝတ္ထားရတာမို႔ ညဦးပိုင္း ၇ နာရီေလာက္ဆို အခန္းထဲကေန အျပင္ကို မထြက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဟိုတယ္မွာ ညပိုင္း တာဝန္က်ေနသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အခ်ိန္မေရြး လာလည္တတ္တာမို႔ ေစာင္ျခံဳထဲက ထြက္ျပီး အခန္းတံခါးကို ထဖြင့္ေပးရမွာ ပ်င္းသူ ကၽြန္မတို႔က အခန္းကို ဘယ္တုန္းကမွ ေသာ့မပိတ္ ခ်က္မခ်ခဲ့။

ပထမည

ဒီဇင္ဘာလရဲ႔ ညခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ ညခုနာရီေလာက္တည္းက အိမ္ယာမဝင္ခင္ အခန္းေဖာ္ ေဆြနဲ႔အတူ အေပါ့အပါးသြားဖို႔ ေရခ်ိဳးခန္းေတြဘက္ကို အတူတူ ထြက္လာခဲ့ၾကပါသည္။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲက အထြက္မွာ ေၾကာင္ေပါက္စတစ္ေကာင္ရဲ႔အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေျခလွမ္းေတြ တန္႔ပီး အသံၾကားရာဆီကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ေၾကာင္ေပါက္စေလးတစ္ေကာင္က ေဂါက္ကြင္းေတြဘက္ကို ေျပးသြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ေၾကာင္ခ်စ္တတ္သူေဆြက မီ မီ မီ မီ ေခၚျပီး ေၾကာင္ေနာက္ကို ေျပးလိုက္သြားတာမို႔ ကၽြန္မလဲ ေဆြ႔ေနာက္ကို အေျပးအလႊား လိုက္သြားမိပါသည္။

ကုန္းကမူေလးတစ္ခုနားအေရာက္မွာေတာ့ ေၾကာင္ကေလးကလဲ ဘယ္ေရာက္မွန္းမသိ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြားတာမို႔ ေဆြ႔ကိုေခၚျပီး ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အခန္းကို လွည္႔ျပန္လာခဲ့ပါသည္။

အခန္းထဲမွာ ေၾကာင္ဖမ္းတဲ့ အေၾကာင္းေျပာမိေတာ့ အခန္းေဖာ္ မမသီက ဒီေတာဒီေတာင္ထဲ ေၾကာင္မရွိပါဘူး ဘယ္မွာမွလဲ မေတြ႔ဖူးဘူး ရူးမေနနဲ႔လို႔ေျပာျပီး ဘုရားဝတ္ျပဳေနတာမို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အသံတိတ္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းစူမိပါသည္။

မမသီေျပာတာမွန္ေလာက္ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ဟိုတယ္က လူမနီးသူမနီး လူေနရပ္ကြက္ေတြရဲ႔ အေဝး ေဂါက္ကြင္းၾကီးထဲမွာ ထီးထီးၾကီး ရွိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာဟိုတယ္မို႔ ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြမရွိပါ။

ညကိုးနာရီေလာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔အခန္းတံခါးကို တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ လာေခါက္တဲ့ အသံကို ကၽြန္မတို႔အားလံုး သဲသဲ ကြဲကြဲ ၾကားလိုက္ရပါသည္။

ကၽြန္မေရာ ေဆြေရာ မအိပ္ေသးပဲ စာဖတ္ေနၾကတာမို႔ ဘယ္သူလဲ ဝင္ခဲ့ တံခါးေခါက္မေနနဲ႔ လို႔ ျပိဳင္တူေအာ္လိုက္ၾကပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ေအာ္သံအဆံုးမွာ တံခါးေခါက္သံရပ္သြားေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ဝင္မလာခဲ့ပါ။ အခန္းဝကေနလွည္႔ျပန္သြားတဲ့ ေျခသံကိုလဲ မၾကားမိလိုက္ပါ။

စာအုပ္ဖတ္ျပီး မ်က္စိစင္းလာခ်ိန္ ည ရွစ္နာရီခြဲခန္႔မွာ ကၽြန္မ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

ေဆာင္းလယ္ကာလ ေစာင္အထပ္ထပ္ၾကားမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အခိုက္ ကၽြန္မရဲ႔ ကုတင္တစ္ခုလံုးလႈပ္ခါသြားတာမို႔ ရုတ္တရက္လန္႔ႏိုးလာမိပါသည္။ ငလ်င္မ်ားလႈပ္သလားဆိုတဲ့ စိုးစိတ္နဲ႔ ႏိုးလာေပမယ့္ မ်က္လံုးကိုေတာ့ မဖြင့္မိပါ။ ေဘးက ကုတင္ေတြမွာ အိပ္ေနတဲ့ ေဆြတို႕ မမသီတို႔ဆီက အသံမ်ားထြက္လာမလားလို႔ နားစြင့္မိေတာ့ ဘာံမွမထြက္လာခဲ့။

ကၽြန္မရဲ႔ ကုတင္က ပုခက္လႊဲေနသလို ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းၾကီး ယိမ္းခါေနျပီး ကၽြန္မရဲ႔ ေျခရင္းကလဲ တဟီးဟီးနဲ႔ ညည္းျငဴေနသံၾကီးကို သဲသဲကြဲကဲြ ၾကားလိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မ ဒုကၡေရာက္ပီဆိုတာကို သတိထားမိလိုက္ပါသည္။

ေဆြ ေဆြ ….. မမသီ မမသီ….. နဲ႔ အခန္းေဖာ္ေတြကို အသံကုန္ဟစ္ေခၚေနေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းထဲက အသံက အျပင္ကို ထြက္မလာပါ။ အခန္းထဲမွာ ညအိပ္မီးေခ်ာင္းၾကီး ထြန္းထားတယ္ဆိုတာ သိေပမယ့္လဲ သတၱိခဲပီပီ မ်က္လံုးကို မဖြင့္ေရးခ် မဖြင့္။ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ေအာ္ဟစ္ေနမိပါသည္။

ကုတင္ရဲ႔ တုန္ခါမႈက ၾကမ္းသထက္ၾကမ္းလာသလို သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေအာ္ေခၚေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အသံေတြကလဲ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္ဆို႔ေနခ်ိန္မွာ ဘုရားစာရြတ္ဖို႔ သတိရလိုက္မိပါသည္။

တတ္သမွ် မွတ္သမွ်ဘာရားစာေတြကို တရစပ္ရြတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဟင္းးးးး ကနဲ သက္ျပင္းခ်သံၾကီးနဲ႔အတူ ကၽြန္မရဲ႔ ကုတင္ကလဲ တုန္ခါမႈရပ္သြားပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔ အိပ္ယာ ကုတင္က ပံုမွန္အေနအထားေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာကိုမွမစဥ္းစားႏိုင္ပဲ အိပ္ေနတဲ့ ေခါင္းအံုးကုိယူျပီး ေဘးကပ္ရက္ကုတင္မွာရွိတဲ့ ေဆြ႔ဆီကို ကူးသြားလိုက္ပါသည္။

ကၽြန္မသူမကုတင္ေပၚကိုတက္ပီး ေဆြ႔ကို ေနာက္ေက်ာကေန သိုင္းဖက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ေဆြက အလိုက္တသိနဲ႔ နံရံဘက္ကို ေရြ႔ေပးရွာပါသည္။

နံရံဘက္လွည္႔ေနတဲ့ ေဆြ႔ကို သိုင္းဖက္ျပီး ရြတ္လက္စ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနရင္း ေမွးကနဲဲ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

ေဆြ႔ကိုဖက္ျပီး ေဆြ႔ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္စအခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ေက်ာဘက္ဆီက နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ရုတ္တရက္ျပန္ႏိုးလာျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔ ေနာက္ေက်ာကို တစံုတစေယာက္က ထုရိုက္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါသည္။

သူထုရိုက္ေနတဲ့ အရာက ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်ာေပၚကို က်လာတဲ့ ရိုက္ခ်က္ေတြက စည္းခ်က္ဝါးခ်က္ညီညီ။ ႏွစ္မိနစ္ျခားတစ္ခါ ထုရိုက္ေနတဲ့ အသံကို မွတ္သားျပီး ေဆြ႔ကို တင္းတင္းဖက္လို႔ မနက္လင္းလာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားခဲ့ရတဲ့ ညက ကၽြန္မ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ညေတြထဲမွာ ညတာအရွည္ဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္း စီမံေရးရာဌာနက မန္ေနဂ်ာဆီေျပးျပီး အလုပ္ထြက္စာတင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ သတင္းက အေဆာင္သူေတြအားလံုးၾကားမွာ ေရပန္းစားေနခဲ့ပါသည္။

စီမံက အလုပ္ထြက္ခြင့္ေပးခဲ့ေပမယ့္ တပတ္ဆယ္ရက္ကေတာ့ ကၽြန္မ ေတာင္ေပၚမွာေနရအံုးမည္။ ျပီးေတာ့ ေတာင္ေပၚမွာ ဆက္ေနမယ့္ တပတ္စာ ဆယ္ရက္မွာ နာနာဘာဝ ဒုကၡသည္ ကၽြန္မအတြက္ ေတာင္ေပၚသူ ေတာင္ေပၚသား ရန္ကုန္သူ ရန္ကုန္သားေတြဆီက စုေဆာင္းထားတဲ့ ပရိတ္ေရ ပရိတ္ခဲ ပရိတ္သဲေတြက ကၽြန္မအခန္းရဲ႔ ပတ္ပတ္လည္ ကၽြန္မခုတင္ရဲ႔ ပတ္ပတ္လည္မွာ အစီအရီ။

အခန္းေဖာ္ေဆြကလဲ သူ႔ကုတင္နဲ႔ ကၽြန္မကုတင္ ႏွစ္ခုပူးေပးလာတာမို႔ ရန္ကုန္မျပန္ခင္ေလးမွာ ညေရးညတာ ဒုကၡအတြက္ ယာယီေတာ့ အဆင္ေျပသြားခဲ့ျပန္ပါသည္။

ဒုတိယည

ညဦးပိုင္းမွာတည္းက အခန္းအျပင္မွာလုပ္ရမယ့္ ကိစၥဝိစၥေတြကို အျပီးလုပ္ျပီး ကၽြန္မတို႔ အခန္းေဖာ္သံုးေယာက္လံုး ည ခုနစ္နာရီတည္းက ခုတင္ေပၚမွာ စျပီး ေနရာယူလိုက္ၾကပါသည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ေသာ့မခတ္ ခ်က္မခ်ခဲ့ဘူးတဲ့ အခန္းတံခါးကိုလဲ ညခုနစ္နာရီတည္းက ခ်က္ခ်ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဒုကၡကို သိထားၾကသူေတြက ဒီညမွာေတာ့ အခန္းကို လာမလည္ပါဘူးလို႔လဲ ကတိကဝတ္ေတြ ျပဳၾကပါသည္။ (တကယ္ေတာ့ မေန႔ကညကတည္းက ကၽြန္မတို႔အခန္းကို ဘယ္သူမွ မလာခဲ့ၾကသလို တံခါးလဲ လာမေခါက္ခဲ့ပါ)

ဒုတိယညမွာေတာ့ ေခါင္းအံုးေအာက္က အေဆာင္အေယာင္ေတြ ကၽြန္မကုတင္ပတ္ပတ္လည္က ပရိတ္ေရ ပရိတ္ၾကိဳး ပရိတ္သဲ ပရိတ္ခဲေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မ အေႏွာင့္အယွက္မရွိပဲ ေစာေစာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။ ( ပထမညက တညလံုးမအိပ္ထားရလို႔ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္)

အိပ္ယာက တေရးႏိုးလာေတာ့ ည ၁၀ နာရီခန္႔သာရွိေသးသလို အခန္းေဖာ္ ၂ ေယာက္လံုးေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ေသးတာကို သတိထားလိုက္မိပါသည္။ ကၽြန္မႏိုးလာျပီး မေရွးမေႏွာင္းမွာ ရုတ္တရက္ဆိုသလို အေဆာင္တစ္ခုလံုး မီးပ်က္သြားတာကို သတိထားလိုက္မိပါသည္။

အေဆာင္တခုလံုးေမွာင္မည္းသြားခ်ိန္မွာ ႏိုးတဝက္ အိပ္တဝက္ ဒါေပမယ့္ အိပ္ခ်င္စိတ္က မ်ားေနတာမို႔ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ပါသည္။

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ရုတ္တရက္ ကၽြန္မကုတင္ဘက္ကို တိုးလာတဲ့ ေဆြ႔ရဲ႔ ကိုယ္လံုးရဲ႔ အထိအေတြ႔နဲ႔ ေဆြ႔အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မျပန္ႏိုးသြားျပန္ပါသည္။

“သူငယ္ခ်င္း ငါလဲ နင့္လိုဒုကၡေရာက္ေနပီ” ဆိုတဲ့ ေဆြ႔အသံတုန္တုန္ရီရီအဆံုးမွာ အခန္းရဲ႔ အျခားေထာင့္မွာ အိပ္ေနတဲ့ မမသီက ေဆြတို႔ႏိုးေနတာလား ဒီကိစၥ အမသိတယ္လို႔ေျပာျပီး သူ႔ရဲ႔ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးၾကီးကို ဖြင့္ျပီး ကၽြန္မတို႔ကုတင္ေတြဆီကို ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ သံုးေယာက္လံုး မတိုင္ပင္ထားပဲ အေမွာင္ထဲမွာ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီး အကူအညီနဲ႔ အခန္းအျပင္ကို ထြက္ေျပးခဲ့ၾကပါသည္။

ဟိုတယ္ရဲ႔ ဧည္႔ၾကိဳဌာနရွိရာ အေဆာက္အဦကိုေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ပ်က္သြားတဲ့မီးက ျပန္လာတာမို႔ ဧည္႔ခန္းေဆာင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ ေဆြ႔ကို အားေပးႏွစ္သိမ့္ရပါသည္။

မမသီက သူမရဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို စပါသည္။ မမ ပရိတ္ေတာ္ရြတ္ေနတုန္းမွာ အဲဒီဘာမွန္းမသိတဲ့ တစ္ေကာင္က မမကုတင္ကို အရင္လာတယ္ မမက တခုခုကို ခံစားမိတယ္ အဲဒါနဲ႔ ပရိတ္ဆက္ရြတ္တယ္ ေမတၱာပို႔တယ္ ဘုရားစာေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရြတ္ေနခဲ့တယ္။ သူလဲ မမအနားမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေစာင့္ၾကည္႔ေနေသးတယ္ ျပီးမွ ေဆြေလးတို႔ဘက္ကို ထြက္သြားတာလို႔ ေျပာပါသည္။

မမသီရဲ႔ စကားဆံုးေတာ့ ေဆြက ေထာက္ခံပါသည္။ ဟုတ္တယ္ မီးရုတ္တရက္ပ်က္သြားပီး မၾကာဘူး ေဆြ႔ကို လည္ပင္းလာညွစ္တယ္။။။ တဟီးဟီးနဲ႔ ညည္းသံၾကီးလဲ ၾကားရတယ္။ ေဆြက မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည္႔ေတာ့ မည္းမည္း အလံုးၾကီးကို ေဆြ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာေတြ႔တယ္။ ေဆြလဲ သူ႔ကို ျပန္ျပီးခ်တယ္။ သူက လည္ပင္းညွစ္ေတာ့ သူ႔ကို လက္သီးနဲ႔ ျပန္ထိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆြ႔လက္သီးက ေလထဲမွာ ေပ်ာက္ေနတယ္။ မမသီကို ေအာ္တာလဲ အသံမထြက္ဘူး။ ေအာ္လို႔မရေအာင္ သူလည္ပင္းညွစ္ထားတယ္။

ေနာက္ဆံုး ေဘးကုတင္မွာ သဲသဲ ရွိတယ္ဆိုျပီး သူ႔ဘက္ကို လွိမ့္ခ်ပီး သူ႔ကို ေအာ္ေတာ့မွ အဲဒီေကာင္ၾကီး ေပ်ာက္သြားတာလို႔ ေျပာလာပါသည္။

ညဂ်ဴတီက်ေနတဲ့ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မတို႔ကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးျပီး ေဟာင္းေလာင္းဖြင့္ထားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အခန္းရွိရာကို ခ်ီတက္သြားၾကပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္လြန္ကဲေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ သံုးေယာက္လံုး အခန္းကို မျပန္ရဲတာမို႔ ဟိုတယ္ဧည္႔ခန္းမၾကီးထဲက ဆိုဖာေတြေပၚမွာ ျဖစ္သလိုအိပ္ခဲ့ၾကပါသည္။

မနက္မိုးလင္းလို႔ လူၾကီးေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို အားေပးႏွစ္သိမ့္ျပီး ပရိတ္တရားနာဖို႔ ခ်က္ခ်င္းစီစဥ္ေပးပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ အခန္းေရွ႔မွာ ခံုေတြခင္းျပီး ေတာရဆရာေတာ္ သံုးပါးကိုပင့္ျပီး တရားနာ ပရိတ္ရြတ္ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ အခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းေတြၾကားမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္အိုၾကီးမွာေနတဲ့ အေစာင့္အေရွာက္က ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ သူမကၽြတ္မလြတ္ေၾကာင္း သူ႔အတြက္ အမွ်ေပးေဝဖို႔ ေတာင္းပန္ေၾကာင္း ေတာရ ဆရာေတာ္မ်ားထံမွ သိရျပန္ပါသည္။

ေတာရဆရာေတာ္မ်ား ပရိတ္ရြတ္ တရားနာျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို ဒုကၡေပးခဲ့တဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အေကာင္ၾကီးလဲ ကၽြန္မတို႔ အေဆာင္နားကေန ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါသည္။

( ဇာတ္လမ္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္ခုတည္းေသာ ဇာတ္လမ္းေလးပါ)

ခိုင္စိုးလင္း စီစဥ္တဲ့ သရဲ E-book ထဲက စာမူေလးပါ။

သဲမုန္တိုင္းထဲမွာ

ဒီႏွစ္အာရပ္ေႏြဦးက ျမဴမႈန္ေတြ ေဝဆိုင္းဆိုင္း ဖုန္အလူးလူးနဲ႔ ေရာက္လာျပန္ပါသည္။ ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူးမွာ အရင္ႏွစ္ေတြလို မိုးသည္းသည္းရြာျပီး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ပူပူေလာင္ေလာင္ၾကီး ေႏြကို ခုန္ကူးလာတာမ်ိဳးမဟုတ္။

တပတ္ ဆယ္ရက္လံုးလံုး မိုးသားတိမ္လိပ္ မည္းမည္းေတြနဲ႕ ရွစ္ခြင္တိုင္းမိႈင္းေဝျပီး ေကာင္းကင္တခုလံုး အံု႔ဆိုင္းဆိုင္းရွိေနခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေလေျပေလးညွင္းေတြက မိုးရိပ္ မိုးသားေတြကို တေရ႔ြေရြ႔ ျပန္သယ္ယူသြားျပန္တာမို႔ မိုးရယ္လို႔ဆိုႏိုင္ရံု မိုးဖြဲဖြဲသာရြာခဲ့ပါသည္။

ေဆာင္းကုန္ျပီးတည္းက မိုးဖြဲဖြဲေလး ႏွစ္ရက္ဆက္တိုက္သာ ရြာခဲ့ျပီး အေသးစားသဲမႈန္တိုင္းေလးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ တဖြဲဖြဲနဲ႔ တိုက္ခတ္လို႔မစဲႏိုင္ေသး။ အပူပိုင္းဇံု အာရပ္ေျမမွာေတာ့ ေႏြေျခာက္လ ေဆာင္းေျခာက္လ ရာသီစက္ဝန္းက ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတာမို႔ မိုးဆိုတာ ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ရဲ႔ သေကၤတ သက္သက္။ ေဆာင္းအကုန္ေႏြအကူးမွာ တစ္ၾကိမ္ ေႏြအကုန္ေဆာင္းအကူးမွာ တစ္ၾကိမ္ တစ္ႏွစ္ကို ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္သာ မိုးေငြ႔မိုးသက္ကို ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက ဒီလိုလေတြမွာ အပူခ်ိန္ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေႏြဦးကိုၾကိဳခဲ့ေပမယ့္ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ေႏြဦးကာလဟာ ပူသင့္သေလာက္လဲ မပူခဲ့။

အာရပ္ေႏြဦးမွာ ေလေၾကာင္းေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ သဲမုန္တိုင္းေတြ တိုက္ခတ္ေလ့ရွိေပမယ့္ အဲဒီေန႔က တိုက္ခဲ့တဲ့ သဲမုန္းတိုင္းကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ျပင္းထန္ခဲ့ပါသည္။

အဲဒီေန႔ကေတာ့ မိုးသားတိမ္လိပ္တခ်ိဳ႔နဲ႔ ေကာင္းကင္က လင္းတလွည္႔ေမွာင္တလွည္႔ ။ ဒါေပမယ့္ လွ်ပ္စီးေတာ့ မလက္။ ညိဳညစ္ညစ္ အေရာင္အဆင္းမရွိတဲ့ တိမ္ေတြက ေလအေဝ႔မွာ ဘယ္တိမ္းလိုက္ ညာယိမ္းလိုက္။ ေလတခ်က္ေဝ႔လိုက္တိုင္း လမ္းမေပၚမွာ သဲမႈန္ေတြ အစုလိုက္အေဝးလိုက္ ေျပးလြားေနခဲ့ပါသည္။ မိုးတိမ္လိပ္ေတြေတြ႔ေနရေပမယ့္ မိုးရြာမယ့္အရိပ္အေယာင္ရယ္လို႔ မျမင္ရ။

ကႏၱာရမိုးဆိုတာလဲ ေျပာရခက္ မွန္းရခက္ ၾကံဳရခက္ ဒါေပမယ့္ အစိုးမရခ်င္ရင္ေတာ့လဲ ေရခဲတံုးေလးေတြ အခဲလိုက္ရြာခ်တတ္ေလေတာ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ မေမွ်ာ္ေကာင္းတဲ့ အရာလိုမ်ိဳး မတေကာင္းတဲ့ မိုးလိုမ်ိဳး။

ေလၾကမ္းၾကမ္းတစ္ခ်က္တိုက္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေလထဲမွာပါလာတဲ့ သဲေတြက မ်က္ႏွာျပင္ကို သိသိသာသာ လာႏႈတ္ဆက္ျပန္တာမို႔ မ်က္စိ နား ႏွာေခါင္း ပါးစပ္ေတြထဲကို သဲေတြ မဝင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေလတိုက္ရာရဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကို လွည္႔လိုက္ေပမယ့္ ဆံပင္ေတြကို သပ္လိုက္တဲ့ လက္ထဲမွာ သဲမြမြေတြရဲ႔ အထိအေတြ႔ကို ခံစားလိုက္ရျပန္ပါသည္။

ရံဖန္ရံခါ ၾကံဳရတတ္တဲ့ သဲမုန္တိုင္းဆိုေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတြ႔ေနရတဲ့ သဲမုန္တိုင္းက ခါတိုင္းထက္ ပိုလို႔ျပင္းထန္ပံုရပါသည္။ ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရဲ႔ အေပၚနဲ႔ ေအာက္ကို ႏႈတ္ခမ္းအခ်င္းခ်င္း မသိမသာ ဖိၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲကို အလိုလိုေရာက္လာတဲ့ သဲမႈန္ေတြက ပါးစပ္ထဲမွာ တက်ိက်ိနဲ႔ ။ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားေတြ မွာလဲ သဲေတြက အေဖြးသား ရွႈးဖိနပ္စီးထားေပမယ့္ ဘယ္ကဘယ္လို ဝင္လာမွန္းမသိတဲ့ သဲေတြကုိ ေျခအိတ္ေတြထဲမွာလဲ ရွတတ ခံစားမိလိုက္ျပန္ပါသည္။

မနက္ေစာေစာ ေရာင္နီမပ်ိဳးခင္ အိပ္ယာက ႏိုးေတာ့ အိပ္ခန္းရဲ႔ မွန္တံခါးမွာ တရွဲရွဲ တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ အသံေတြ အဆက္မျပတ္ ၾကားခဲ့ရတာကို ျပန္သတိရေတာ့ သဲမႈန္တိုင္းပါလားလို႔ ဘာလို႔ မေတြးမိပါလိမ့္။ ေလထဲမွာ ပါလာတဲ့ သဲမႈန္ေတြ အမိႈက္အစအနေတြက အထပ္ ခုနစ္ထပ္ ရွစ္ထပ္ေလာက္အျမင့္အထိ မတက္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေလွ်ာ့တြက္မိလိုက္သလားမသိ။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔ဆီ ဝင္လာတဲ့ သဲမုန္တိုင္းသတင္းတိုေလးကို လာျပေတာ့ ဘုရားတရင္း ဘာရယ္မသိ ေၾကာက္စိတ္က ဝင္လာမိျပန္ပါသည္။ ဒီေန႔တိုက္တဲ့ သဲမုန္တိုင္းက ေတာ္ေတာ္ေလးျပင္းထန္တာမို႔ ေက်ာင္းတခ်ိဳ႔ပိတ္ထားတဲ့ သတင္းနဲ႔ တတ္ႏိုင္ရင္ အျပင္မထြက္ပဲ အမိုးအကာေအာက္မွာေနဖို႔ သတိေပးထားတဲ့ သတင္းတိုေလး။

ဒီလိုဆိုရင္ ခက္ျပီလို႔ ခပ္ဖြဖြရြတ္ရင္း အမိုးအကာေအာက္မွာ ေနလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပဲ ဂ်ဴတီခ်ိန္မွာ မျဖစ္မေန အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနလဲလို႔ ျပန္တြက္ၾကည္႔မိပါသည္။ အမွန္တဝက္ အမွားတဝက္သတင္းေတြလဲ ရွိတတ္တာမို႔ ကုန္းတြင္းပိုင္းမွာ တိုက္တဲ့ သဲမုန္တိုင္းဟာ လူေတြကို ဘယ္ေလာက္အထိ ဒုကၡေရာက္ေစႏိုင္မွာလဲလို႔ မမီ့တမီ ဥာဏ္ေလးနဲ႔ ျပန္တြက္ၾကည္႔မိပါသည္။

အမိုးအကာေအာက္မွာ မေနႏိုင္သူေတြအေနနဲ႔ ေလျပင္းျပင္းတိုက္တာခံရမယ္။ ေလထဲမွာပါလာတဲ့ သဲမႈန္ေတြနဲ႔ တကိုယ္လံုး ေစးကပ္ညစ္ေပေနမယ္။ ဖုန္ထူထူေတာလမ္းေတြကို သြားရတဲ့လူေတြလို မ်က္လံုး ပါးစပ္ေတြကို တခုခုကာကြယ္ျပီး အလုပ္လုပ္မယ္။ အလြန္ဆံုးျဖစ္လွ တေန႔လံုး သဲေတြကို ဝါးစားရင္း ပါးစပ္ထဲမွာ ယားက်ိက်ိနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရမယ္။

ကားလမ္းမေတြေပၚမွာ ကားေမာင္းေနတဲ့သူေတြဆိုရင္လဲ ေလေၾကာင္းနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ေလကိုဆန္ျပီး ကားကို သတိၾကီးၾကီးနဲ႔ ေမာင္းရမယ္။

ကားမွန္ကို လာရိုက္တဲ့ သဲမႈန္ေတြကို ကားမွန္ေရွ႔က ဝိႈက္ပါနဲ႔ တခ်ိန္လံုး ရွင္းေနရမယ္။ ကားလမ္းမေပၚမွာ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေျပးလႊားေနတဲ့ သဲမႈန္ေတြကိုခံစားေနဖို႔အခ်ိန္မရွိပဲ ကိုယ္ေမာင္းေနတဲ့ အရွိန္နဲ႔ ေလကိုဆန္ျပီး ယိမ္းထိုးယိုင္ထိုးနဲ႔ တကယ္သြားေနတဲ့ ကားရဲ႔အရွိန္ကို ထိန္းပီး ေရွ႔ကားေနာက္ကားေတြကို သတိထားျပီးေမာင္းရမယ္။

ျမဴေတြဆိုင္းသလို ခပ္လွမ္းလွမ္းအထိ လွမ္းၾကည္႔လို႔မျမင္ရတဲ့ အေနအထားမွာဆို ယာဥ္ေၾကာတစ္ခုလံုးကို သတိၾကီးၾကီးထားျပီး ေမာင္းရအံုးမယ္။

ဒီလိုရာသီအကူးအေျပာင္းမွာ ေလေၾကာင္းေျပာင္းလို႔တိုက္တဲ့ မုန္တိုင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ သာမန္သဲမႈန္တိုင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္အထိ ခပ္ျပင္းျပင္းတိုက္ႏိုင္မွာလဲ။ လမ္းေပၚမွာ ရပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လံုးလြင့္သြားေစေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္မလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ထားတဲ့ ကားေတြ စက္ဘီးေတြ လြင့္စင္ေလာက္ေအာင္ပဲ ျပင္းထန္အံုးမလား။

အေတြးစေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ေန႔လည္စာစားဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ရွိရာဘက္ကို ထြက္လာေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ခရီးသြားေတြျပည္႔ႏွက္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရျပန္ပါသည္။ သဲမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ေလယာဥ္အခ်ိဳ႔ ဆင္းသက္ဖို႔ အခက္အခဲရွိတာမို႔ ခရီးစဥ္ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာမႈေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ေလယာဥ္အခ်ိဳ႔အခ်ိန္မီ မဆင္းသက္ႏိုင္သလို ထြက္ခြာရမယ့္ ေလယာဥ္အခ်ိဳ႔ကလဲ အခိ်န္မီမထြက္ခြာႏိုင္ခဲ့။

စားစရာေတြ မွာျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ေနရာတစ္ခုကို ခက္ခက္ခဲခဲရွာေဖြရျပန္ပါသည္။ စားပြဲလြတ္ရယ္လို႔မေတြ႔တာမို႔ စားပြဲဝိုင္းတစ္ခုမွာ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ မိန္းမေခ်ာေလးကို ခြင့္ေတာင္းျပီး ထိုင္လိုက္ရပါသည္။

မနက္အလုပ္လာခ်ိန္မွာ မိလာတဲ့ သဲမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မဝတ္ထားးတဲ့ ယူနီေဖာင္းမွာ သဲမႈန္ေတြကပ္ျပီး ကုတ္အက်ီက မာေတာင့္ေတာင့္ျဖစ္ေနတာမို႔ လူေတြၾကားမွာ ထိုင္ေနရတာ သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေရွ႔မွာထိုင္ေနတဲ့ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ခ်စ္စဖြယ္ မိန္းမလွေလးကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ယူနီေဖာင္းကိုျမင္တာနဲ႔ ဝမ္းသာအားရျဖစ္သြားပံုရပါသည္။

ကၽြန္မထမင္းစစားခ်ိန္မွာပဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က မိန္းမေခ်ာေလးက မိတ္ဆက္စကားဆိုလာျပီး သူမရဲ႔ အခက္အခဲတစ္ခုကို ေျပာျပရင္း အကူအညီေတာင္းခံလာခဲ့ပါသည္။ အနီးကပ္ၾကည္႔မိေတာ့မွ မ်က္လံုးမ်က္ဆံေကာင္းေကာင္း ႏွာတံစင္းစင္ေလးနဲ႔ ပါးအို႔နီေလးလို ပန္းေသြးေရာင္ေျပးေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက အသက္ ႏွစ္ဆယ္ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲရွိတယ္ဆိုတာ ေဖာ္ျပေနပါသည္။

သူမရဲ႔ အျပင္အဆင္နဲ႔ သူမဝတ္ဆင္ထားတဲ့ ပံုစံခပ္ဆန္းဆန္းေရႊထည္ေတြကလဲ သူမရဲ႔ ၾကြယ္ဝမႈကို ေဖာ္ျပေနပါသည္။ စားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ဖုန္းဗူးေလးက ေလာေလာလတ္လတ္ဝယ္လာတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ အိုင္ဖုန္းဆိုတာကိုျပေနသလို သူမေဆာ့ကစားေနတဲ့ အိုင္ပက္ကေလးကလဲ အသစ္စက္စက္။

သူမက ေလဆိပ္ထဲမွာ ေစ်းဝယ္ထြက္ေနရင္း အခ်ိန္လြန္မွ ေလယာဥ္ထြက္ခြာမယ့္ဂိတ္ကိုေရာက္သြားတာမို႔ ေလယာဥ္လြတ္သြားတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပလာပါသည္။ သူမထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲဝိုင္းေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ဂ်ဴတီဖရီး စာတမ္းပါ အထုတ္အပိုးေတြၾကည္႔ရင္း မထူးဆန္းသလို သက္မေမာတစ္ခုကိုခ်လို္က္မိပါသည္။

သူမသြားခ်င္တဲ့ျမိဳ႔က ေန႔စဥ္ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ မရွိတဲ့ျမိဳ႕ျဖစ္ေနတာမို႔ အနီးစပ္ဆံုးေလယာဥ္ကို စဥ္းစားေပးမိပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ အနီးဆံုးေလယာဥ္ခရီးစဥ္က ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနမွရွိတာမို႔ အျခားေလယာဥ္ကြင္းတစ္ခုကိုေျပာင္းစီးဖို႔ အၾကံေပးမိေတာ့ သူမရဲ႔ မ်က္ႏွာက ရုတ္တရက္ညိႈးႏြမ္းသြားပါသည္။ သူမလက္ထဲမွာ နိုင္ငံကူးလက္မွတ္ မရွိပါ။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ မေတာ္တဆ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာမို႔ သူမရဲ႔ သံရံုးက ထုတ္ေပးထားတဲ့ ယာယီခရီးသြား လက္မွတ္တစ္ေစာင္သာပါရွိပါသည္တဲ့။

ဒီေလဆိပ္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ရက္ေစာင့္ဖို႔ သူမသေဘာတူလိုက္ေပမယ့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္အသစ္ ဝယ္ယူဖို႔ အခက္အခဲက ရွိေနျပန္ပါသည္။ အင္တာနက္ကေနတဆင့္ လက္မွတ္ဝယ္ေပးဖို႔ ကူညီေနစဥ္မွာ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေျပာလာတဲ့ သူမရဲ႔စကားေတြကလဲ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္။

သူမရဲ႔ အေပ်ာ္ခ်စ္သူ ဖိတ္ၾကားလို႔ ခဏလာလည္တယ္ဆိုတဲ့ အထိ သူမစကားေတြကို သတိမထားမိေပမယ့္ သူမရဲ႔ ခ်စ္သူက ေဒသခံ အာရပ္အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္လို႔ ဆိုလာေတာ့ သူမရဲ႔ အိုင္ပက္ေပၚမွာ လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ လက္ေတြ တုန္႔ကနဲ ရပ္သြားပါသည္။

“ဒါဆိုရင္လဲ အဲဒီတစ္ေယာက္ကုိ ဖုန္းဆက္ျပီး လက္မွတ္ဝယ္ခိုင္းၾကည္႔ပါလား ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္ ”လို႔ အၾကံျပဳသလိုေျပာမိေတာ့ ႏွင္းဆီငံုႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက ရုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားျပန္ပါသည္။ သူမရဲ႔ မ်က္ဝန္းေပၚမွာ ေဝခြဲရခက္တဲ့ အရပ္အခ်ိဳ႔ျဖတ္ေျပးသြားတာကို ျမင္လုိက္ရျပန္ပါသည္။

သူမရဲ႔ လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးမွာဝတ္ထားတဲ့ စိန္လက္စြပ္တစ္ကြင္းဆီကို အၾကည္႔ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေျပာေနတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အထက္တန္းစား အေပ်ာ္မယ္ေတြရဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြကို သတိရလိုက္မိပါသည္။ အေတြ႔အၾကဳံမ်ားလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ၾကားဖူးတယ္ဆိုရံု သိခြင့္ခဲ့ရတာမို႔ ကၽြန္မရဲ႔ မ်က္စိေရွ႔ကိုတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္လာတဲ့ အလွပေဂးမေလးကို အစပိုင္းတုန္းက သနားစိတ္ပိုမိတာကိုပဲ အလိုလိုေနာင္တရလိုက္မိပါသည္။

တကယ္ဆို ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ဒီလိုပံုစံတူ ျပႆနာေပါင္းစံုနဲ႔ မိန္းမေခ်ာေတြကိုေတြ႔ေနၾကဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး အံ႔ၾသစရာမရွိပါ။ သူမရဲ႔ ခရီးဆံုးျမိဳ႔ကလဲ ႏိုင္ငံတကာ အထက္တန္းစား အေပ်ာ္မယ္ေလးေတြ အမ်ားဆံုးလာေလ့ရွိတဲ့ ျမိဳ႔။ အခ်ိဳ႔ဆို စင္းလံုးငွားေလယာဥ္ေတြ ဗီအိုင္ပီ ခရီးစဥ္ေတြနဲ႔ေတာင္ ခမ္းခမ္းနားနား လာေလ့ရွိတဲ့ ျမိဳ႕ဆိုေတာ့ သူမရဲ႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ေပ်ာက္ဆံုးတဲ့ ကိစၥကလဲ မဆန္းပါလားလို႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ေတြးလိုက္မိပါသည္။

တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ဆိုသလို အလည္လာတဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ မိဘအုပ္ထိန္းသူမပါ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း သူငယ္ခ်င္းမပါ သူမလို အသက္ႏွစ္ဆယ္ မျပည္႔တျပည္႔ကေလးမတစ္ေယာက္တည္း။

သူမကို အလည္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚသူ အိမ္ရွင္ကလဲ သူမရဲ႔ အေပ်ာ္ရည္းစားတစ္ေယာက္။ ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ကိုေတာင္ မေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္ပဲ ေျပးအလႊား ဝယ္ယူထားတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းအသံုးအေဆာင္ေတြကလဲ လူနဲ႔မလိုက္ေအာင္ တေပြ႕တပိုက္။

အဆိုးဆံုးအခ်က္က ေနာက္ေလယာဥ္ကိုေစာင့္ဖို႔ ႏွစ္ရက္လံုးလံုး ေလဆိပ္ထဲမွာ ဒုကၡခံေနရမယ့္သူမကို အာမခံျပီး လာေခၚဖို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္တေလမွ်ပင္မရွိ။

ေန႔လည္စားစားျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္တစ္ခုကို boarding လုပ္ေပးဖို႔ရွိတာမို႔ သူမကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး Boarding gate ေတြရွိရာကို ထြက္လာမိပါသည္။ မွန္တံခါးေတြဆီကေန အျပင္ကိုလွမ္းၾကည္႔မိေတာ့ တမနက္လံုးတိုက္ေနတဲ့ သဲမုန္တိုင္းက မစဲေသးတာကို ေတြ႔ရပါသည္။

ကၽြန္မတာဝန္က်တဲ့ ေန႔လည္ခရီးစဥ္က အီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံက ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔ကိုသြားတဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ သူသြားမယ့္ခရီးစဥ္ကို အတတ္ေျပာလို႔ရသည္အထိ ထူးျခားမႈရွိတဲ့ ခရီးစဥ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။ အေရာင္အေသြးစံု ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ အဝတ္အစားေတြဝတ္ဆင္ထားသူ အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသား အားလံုးလိုလို ထူးထူးဆန္းဆန္း ဆံပင္ပံုေတြကိုလဲ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကပါသည္။

ပိုလို႔ထူးျခားတာက ရာသီဥတုမေရြး သူတို႔ဝတ္ဆင္ထားေလ့ရွိတဲ့ အေနြးတည္ ခပ္ထူထူေတြနဲ႔ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနေအာင္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ ဖန္စီလက္ဝတ္ရတနာ အထူးအဆန္းေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးသည္ေတြရဲ႔ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ရွိတဲ့ တေထာက္နားခရီးသည္ေတြကေတာ့ အျခားအာရပ္ႏိုင္ငံေတြမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အရာင္ေတာက္ေတာက္ခရီးသည္ေတြၾကားမွာ အနည္းငယ္အေရာင္မွိန္ေနသူေတြကိုလဲ အလြယ္အကူခြဲျခားျပီး ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

သဲမုန္တိုင္းၾကားမွာ အိမ္ျပန္သူေတြကို boarding pass ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကို စစ္ေဆးေပးေနစဥ္မွာပဲ ကၽြန္မရဲ႔ေရွ႔ကိုေရာက္လာသူ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္က ေမြးကင္းက ကေလး နီတာရဲေလးတစ္ေယာက္ကို ပိုက္ေထြးထားတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ Boarding pass လူၾကီးအတြက္တစ္ေစာင္ ကေလးအတြက္တစ္ေစာင္ ေပးလာတာမို႔ သူမကိုၾကည္႔လိုက္ေတာ့ သူမရဲ႔ မ်က္ဝန္းေတြက အေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္မိပါသည္။ Boarding Pass ေတြနဲ႔အတူ သူမေပးလာတာကေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မဟုတ္ပဲ ယာယီခရီးသြား လက္မွတ္တစ္ေစာင္ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ရုတ္တရက္ျဖစ္လာတဲ့ သနားစိတ္ေၾကာင့္ သက္မေမာကို နာနာခ်ရင္း ေနာက္ထပ္ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကို လွမ္းၾကည္႔မိေတာ့ သူမလိုပဲ ေမြးကင္းက ကေလးငယ္ကို ေပြ႔ျပီး သူမေနာက္မွာတန္းစီေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ အမ်ိဴးသမီးငယ္ သံုးေယာက္ကို ထပ္ေတြ႔လိုက္ရျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မနဲ႔ အတူတူအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးဆီက “ဘုရားသခင္ ဒီေန႔ မ်ားလွေခ်လား”လို႔ တိုးတိုးေလးေရရြတ္လိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရပါသည္။

ေမြးကင္းစ ကေလးေသးေသးေလးေတြ ေထြးပိုက္ျပီး အိမ္ျပန္ၾကတဲ့ အေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္မ်က္လံုးမ်ားပိုင္ရွင္ ေလးေယာက္ ၊ လက္ထဲမွာလဲ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြ ပါမလာခဲ့။ သက္ဆိုင္ရာက ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါသံုး ခရီးသြားခြင့္လက္မွတ္ေတြကိုင္လို႔။ မၾကည္႔ခ်င္လဲ ၾကည္႔ မျမင္ခ်င္ေပမယ့္လဲ မ်က္ႏွာလြဲလို႔မရတဲ့ အေရာင္ခပ္မြဲမြဲ မ်က္လံုးေလးေတြက သူတို႔ခံစားခဲ့ရတဲ့ ေလာကဒဏ္ကို ေဖာ္ျပေနသေယာင္။

တစ္ရက္လဲ မဟုတ္ ႏွစ္ရက္လဲမဟုတ္ ေန႔စဥ္လိုလိုၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဆိုေပမယ့္ ဒီခရီးစဥ္ကို တာဝန္ယူရတဲ့ ေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မရဲ႔ ရင္ကို လႈပ္ခါေစတဲ့ မ်က္လံုးအေရာင္မွိန္မွိန္ေလးေတြကို ျမင္ရတိုင္း ရင္ထဲမွာ စူးကနဲနာက်င္မိစျမဲ။

ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ အာဖရိကကို စြန္႔ခြာျပီး မိသားစုအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနသူ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလးေတြ အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ျပန္ၾကတိုင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ မလွတဲ့ဘဝေတြ… မိသားစုအတြက္ နိမ့္က်တဲ့ ဘဝေတြအတြက္ အရဲစြန္႔လို႔ သြားစဥ္တုန္းက တစ္ေယာက္တည္း... အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ အာရပ္ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း အမ်ိဳးသမီး ထိန္းသိမ္းေရးေဂဟာေတြရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ ေမြးဖြားခဲ့ရတဲ့ နီတာရဲ ကေလးငယ္ေတြကို ရင္ခြင္ပိုက္လိ႔ု။

လူသားဆန္မႈ စာနာတရား ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အရပ္ေဒသေတြက ကမၻာေပၚမွာ ဒုနဲ႔ေဒး။

နီတာရဲကေလးငယ္ေလးေတြကို ေထြးေပြ႔ျပီး အိမ္ျပန္ၾကသူေတြလိုပဲ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ျပီး စိတၱဇေဝဒနာေတြ ခံရသည္အထိ ေလာကဒဏ္ကို ခံစားခဲ့ရသူ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္လဲ မၾကာခင္ေလးကမွ မ်က္ဝန္းမွိန္မွိန္ေလးနဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတာကို ျပန္သတိရလိုက္မိပါသည္။

သြားလမ္းသာလို႔ လာလမ္းမေျဖာင့္သူေတြ ဘဝမုန္တိုင္းထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နစ္မြန္းေနခဲ့ျပီလဲမသိ။

အလုပ္ခ်ိန္ျပီးဆံုးလို႔ ဖယ္ရီေတြ ရပ္ထားရာ ကားဂိတ္ကိုေလွ်ာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတိုက္လာတဲ့ ေလထဲကသဲေတြက မ်က္စိေတြထဲကို တရၾကမ္းတိုးဝင္လာခဲ့ျပန္ပါသည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ မ်က္စိထဲ ပါးစပ္ေတြထဲကို ကို ဝင္လာတဲ့ သဲေတြကို သည္းအသန္ ေရွာင္တိမ္းဖယ္ရွားဖို႔ မၾကိဳးစားမိေတာ့ပါ။

ခပ္တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေပၚကေနတဆင့္ သူ႔အလိုလိုေရာက္လာတဲ့ သဲမႈန္ေတြက လွ်ာေပၚမွာ ရွတတ သြားေတြၾကားမွာ က်လိက်လိ။

တဖြဲဖြဲတိုက္လာတဲ့ ေလထုထဲက သဲေတြၾကားမွာေတာ့ ေန႕လည္က ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္တဲ့ မိန္းမေခ်ာေလးနဲ႔ ခပ္မွိန္မွိန္ မ်က္ဝန္းေလး ေလးစံုကိုပဲ သဲမႈန္တိုင္းၾကားမွာ ခပ္ဝါးဝါးျမင္ေယာင္ရင္း ….