ႏွင္းနဲ႔မာယာ: ဝတၱဳရွည္

Showing posts with label ဝတၱဳရွည္. Show all posts

အခန္းေဖာ္(၃)

အခန္းေဖာ္ (၃) ဇာတ္သိမ္း
အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုထဲမွာ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ စရိုက္မတူ ခံယူခ်က္မတူ အသြင္မတူတဲ့ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ နားလည္မႈ ၾကိဳးမွ်င္ခပ္ပါးပါးေလး တည္ေဆာက္ျပီး ေႏြးေထြးမႈရေနခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ကာလေလးတစ္ခု….

ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ မရွိခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အရင္ကလို အစိုင္အခဲေလးေတြ မရွိၾကေတာ့တာေတာ့ ေသခ်ာေနခဲ့ပါသည္။

ခပ္ဆိုးဆိုး တိုင္းရင္းသူေလးကို စာနာမိခ်ိန္ နားလည္မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ခပ္ဆိုးဆိုး စရိုက္ေလးကို ခ်စ္တတ္လာဖို႔ စျပီးၾကိဳးစားမိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္သူ႔ကို ဂရုတစိုက္ရွိေနတယ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳျပင္ေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးနဲ႔ သူ႔ဘဝေလးကို ေလ့လာေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကို သူမသိေစရေအာင္လဲ တတ္ႏိုင္သမွ် ဖံုးဖိထားရပါသည္။

တကယ္ဆို ကိုယ္ဟာ လူဆိုးေတြနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္လွပါ။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာလဲ လူဆိုးလူေပ လူေတေလးေတြ မရွိခဲ့တာလဲ ပါပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလးကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ လူဆိုးမေလးတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔ အခုဆို ကိုယ္ဟာ လူဆိုးမေလးရဲ႔ အခန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ခပ္ဆိုးဆိုး ကိုယ့္အခန္းေဖာ္မေလးကေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းစြာ ကိုယ့္အေပၚ သိတတ္ေနျပန္ပါသည္။ သူေဆးလိပ္ေသာက္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကို ေဆးလိပ္တိုက္ဖို႔ မၾကိဳးစား။။ သူေသာက္ေနတဲ့ ဘီယာကို ေသာက္တတ္ေအာင္လဲ မစည္းရံုးခဲ့သလို သူသြားေနက် ကလပ္ေတြကို သြားဖို႔ကိုလဲ တစ္ခါမွ မေခၚခဲ့ဘူးပါ။

အဲဒီအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႔ အခန္းေဖာ္ေလးကို က်ိတ္ျပီး ေက်းဇူးတင္ရသလို ရွားရွားပါးပါး ေလးစားစိတ္ေလးလဲ ဝင္မိခဲ့ပါသည္။ တံငါနားနီး တံငါ မုဆိုးနားနီး မုဆိုးဆိုတဲ့ စကားပံုေလးဟာ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အခန္းေဖာ္အတြက္ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူခဲ့ပါ။။ ငါးခံုးမေလး ကိုယ့္အခန္းေဖာ္ေၾကာင့္ ကိုယ္လဲ ပုတ္သိုးသြားတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခြင့္မရခဲ့ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ဆရာအလိုက် ကေနရတဲ့ အခန္းေဖာ္မေလးကိုေတာ့ သာမန္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္ေစခ်င္ခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ႔ အေတြးအေခၚေလးေတြကိုလဲ ျမင့္မားေစခ်င္ခဲ့ပါသည္…။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ တန္ဘိုး သိကၡာ က်င့္ဝတ္နဲ႔အတူ ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔တဲ့ မိန္းကေလးဘဝဆိုတာကိုလဲ ရွင္းျပ သြန္သင္ လမ္းျပခြင့္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့မိပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရ အခန္းေဖာ္မေလး ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုေၾကြးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးည တစ္ညအထိ… သူမေလးအတြက္ ေနာက္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး ထားေပးခဲ့ဘူးပါသည္။

……………………………………………

ထံုးစံအတိုင္း သန္းေခါင္ေက်ာ္ မိုးလင္းလုအခ်ိန္မွာ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ အခန္းထဲကို ဝင္လာတဲ့ သူမေလးကို စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ေစာင့္ေနမိတဲ့ကိုယ္ အဲဒီေန႔ညက တစ္ညလုံုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တာ သူမေလးကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည္႔လို႔ အားေပးခြင့္အတြက္ သက္သက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

မာေက်ာေက်ာ မ်က္ဝန္းအစံုက က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ပထမဆံုးအၾကိမ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သလို အက္ကြဲ တုန္ရီေနတဲ့ အသံေလးေတြကိုလဲ တစ္လံုးခ်င္း တစ္စုခ်င္း ၾကိဳးစားျပီး နားေထာင္ခဲ့ရပါသည္။

“သူလက္ထပ္သြားျပီ “ဆိုတဲ့ အသံကို ရႈိက္သံေတြၾကားက မပီမသ ၾကားလိုက္ရပါသည္။
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ သစၥာေဖာက္သြားတာ သိပ္မဆန္းတာမို႔ အခ်စ္ၾကီးလြန္းတဲ့ ေကာင္မေလးကို နားလည္ေအာင္ အားေပးဖို႔ စကားလံုးေတြ ၾကိဳးစားျပီးရွာေနဆဲ…
“ကိုယ့္ကို ခုတံုးလုပ္သြားတယ္ ေယာက္်ားမဟုတ္သလိုပဲ” ဆိုတဲ့ ဒုတိယ စကားတစ္ခြန္းကလဲ ကိုယ့္ကို ေတြေဝေစတဲ့ စကားစုေလးသာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝဇာတ္လမ္းေလးကို အလံုးစံု သိခြင့္ရခဲ့သူမို႔ တကယ္ဆို မျဖစ္သင့္တဲ့ အျဖစ္တစ္ခု ေယာက္်ားေတြရဲ႔ ဘယ္သူေတေတ ဆိုတဲ့ က်ားဝါဒတစ္ခုအျဖစ္သာ အၾကမ္းဖ်င္း ေကာက္ခ်က္ဆြဲျပီး သူမေလးကို ၾကိဳးစားႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့ပါသည္။

“လူကိုလဲယူခဲ့တယ္ … ေငြေတြကိုလဲ ယူခဲ့တယ္ ငါ့ဘဝကိုလဲ ဖ်က္ခဲ့တယ္ သူမတရားဘူး”…ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆံုးရႈိက္သံေလးနဲ႔ အားယူျပီးေျပာျပေနတဲ့ အခန္းေဖာ္ရဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကို ခပ္ဖြဖြေလးသုတ္ေပးရင္း မ်က္ႏွာသစ္ေပးဖို႔အတြက္ ေရခ်ိဳးခန္းဘက္ကို ဆြဲေခၚလာတဲ့ အခ်ိန္အထိ အခန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ေငြဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ကြဲကြဲျပားျပား နားမလည္မိခဲ့ပါ။

ငိုသံရိႈက္သံေတြ မပါပဲ တစ္လံုးခ်င္းရွင္းျပလာခဲ့တဲ့ သူမေလးရဲ႔ စကားလံုးေတြကို နားေထာင္ရင္း ခ်စ္သူဘဝ (လက္မထပ္ပဲ အတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြဘဝ)မွာ အခန္းေဖာ္မေလးရဲ႔ အရံႈးကေတာ့ ၾကီးမားတဲ့ အရံႈးတစ္ခုဆိုတာကို လက္မခံခ်င္ေပမယ့္ လက္ခံလိုက္ရပါသည္…

သူမေလးရခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူဆိုတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က အခ်စ္ကို ခုတံုးလုပ္လို႔ သိုက္တူးခဲ့တဲ့ သိုက္ဆရာတစ္ေယာက္ေနရာမွာ အရွက္မဲ့စြာ သိကၡာမဲ့စြာနဲ႔ ေယာက္်ားလို႔ ဟစ္ေၾကြးေနခဲ့တာ ထူးဆန္းေပစြ။။

ရန္ကုန္မွာ သူမေလးဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ တိုက္ခန္းေလးအတြက္ ေျခာက္လတစ္ခါ ေပးေနရတဲ့ အခန္းငွားခမ်ားကို အခန္းေဖာ္မေလးက ဂရုတစိုက္နဲ႔ပို႔ေပးေနရဆဲ….

သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္ေလးရဲ႔ ေနစားရိတ္ စားစရိတ္ သင္တန္းစရိတ္ေတြထက္ ပိုလွ်ံတဲ့ ေထာက္ပံ႔ေငြေတြကိုလဲ လစဥ္လတိုင္း ပို႔ေပးေနသူကလဲ ကုိယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလး…

ငွားေနတဲ့ တိုက္ခန္းေလးကို ခ်စ္သူရဲ႔ အမွတ္တရ အျဖစ္ ခ်စ္သူရဲ႔အရိပ္အျဖစ္ ဝယ္ခ်င္လို႔ပါလို႔ အားမနာတမ္း ပူဆာတတ္ခဲ့တာ အခန္းေဖာ္ေလးရဲ႔ ခ်စ္သူ မဟာေယာက္်ားသားၾကီး တဲ့…

အခ်စ္ကို ရူးသြပ္စြာ ကိုးကြယ္လြန္းတဲ့ ခ်ာတိတ္မေလးကလဲ ႏွစ္ခါထက္ပိုလို႔ မေတာင္းရပဲ သိန္းရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ပိုက္ဆံကို ပို႔ေပးတဲ့တာကလဲ သူမရဲ႔ အခ်စ္စြမ္းအားတစ္ခုေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႔…

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မဆိုစေလာက္ လစာရတဲ့ ပံုမွန္ အလုပ္ကေလးတစ္ခု ရလာခ်ိန္မွာေတာ့ အသစ္ေတြ႔တဲ့ ခ်စ္သူေလးကို အိမ္ေပၚေခၚတင္ျပီး လက္ထပ္လိုက္တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အရွက္မဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္အတြက္ အခန္းေဖာ္မေလးတစ္ေယာက္ မက်စဖူး မ်က္ရည္ေတြက်လို႔ အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ ျပဇာတ္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေနာက္ဆံုး ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခု….

ဒါေပမယ့္ အခန္းေဖာ္မေလးအတြက္ကေတာ့ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေစမယ့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုအတြက္ နိဒါန္းတစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။….

……………………………………………………

ေက်ာင္းမသြားရတဲ့ ေန႔ျဖစ္သလို ႏွစ္ေယာက္စလံုး မိုးစင္စင္လင္းမွ အိပ္ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ ေန႔လည္ပိုင္း အလုပ္သြားဖို႔ ကိုယ္ႏိုးလာခ်ိန္မွာေတာ့ အခန္းေဖာ္က ႏွစ္ႏွစ္ ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ။

အလုပ္မသြားခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အခန္းေဖာ္မေလးကို ဂရုဏာျဖစ္စြာနဲ႔ ေငးေမာရင္း အိပ္ခန္းတံခါးကို အသံမထြက္ေအာင္ ပိတ္ျပီး ထြက္လာခ်ိန္မွာလဲ ဒီေန႔ဟာ အခန္းေဖာ္ေလးနဲ႔ တစ္မိုးတည္းေအာက္မွာ ေနခြင့္ရတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ေလး တစ္ေန႔ျဖစ္လာမယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိပါ။

ညေနျပန္ေရာက္မွ ေဟာ့ေပါ့ခ်က္စားျပီး အခန္းေဖာ္ေလးနဲ႔စကားထိုင္ေျပာမယ္ အခန္းေဖာ္ေလးကို အားေပးမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔ အလုပ္ထဲမွာလဲ ထူးထူးျခားျခား လန္းဆန္းတက္ၾကြေနခဲ့ပါသည္။

အလုပ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေဟာ့ေပါ့ခ်က္ဖို႔ အသီးအႏွံအခ်ိဳ႔ အသားလံုးအခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ အခန္းေဖာ္ၾကိဳက္တတ္ေသာ ေျမပဲေဆာ့စ္ကိုလဲ မေမ့မေလွ်ာ့ ဝယ္လာခဲ့ပါသည္။

အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ျပီး အခန္းထဲရာက္သည္အထိ ကိုယ့္အခန္းေလးရဲ႔ ထူးျခားခ်က္ကို မရိပ္မိခဲ့ပါ။

အဝတ္အစားလဲျပီး သူမရဲ႔ ကုတင္ေလးကို ၾကည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခါတိုင္းေတြ႔ေနက် ဖရိုဖရဲ ညအိပ္ဝတ္ဝတ္စံုမ်ားႏွင့္ မေခါက္ပဲ လံုးေထြးထားေသာ ျခံဳေစာင္မ်ားကို မေတြ႔ရေတာ့ပါ။ ကုတင္ေဘးရွိ စာၾကည္႔စားပြဲေလးေပၚမွာလဲ သူမရဲ႔ စာအုပ္မ်ားမရွိေတာ့။

ထူးျခားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔အတူ သူမရဲ႔ ဗီရိုေလးကို ဖြင့္ၾကည္႔ခ်ိန္မွာေတာ့ ဗီရိုထဲမွာလဲ ရွင္းလင္းေနခဲ့ပါသည္။
ဗီရိုေပၚမွာ တင္ထားခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ ခရီးေဆာင္ အိတ္ၾကီး ႏွစ္လံုးကလဲ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ပါသည္။

စိုးရိမ္စိတ္ ပူပန္စိတ္ မ်ားစြာျဖင့္ သူမရဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ႏွိပ္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ တုန္ရီေနခဲ့ပါသည္။

“ေဟး သူငယ္ခ်င္း စိတ္မပူနဲ႔ ကိုယ္အခု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ အခန္းမွာ ေရာက္ေနတယ္ အလုပ္နဲ႔နီးလို႔ ခဏေျပာင္းေနတာေနာ္ ကိုယ္ျပန္လာမွာပါဆိုတဲ့” အသံေလးက ေလလွဳိင္းၾကားမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ညတုန္းက တရႈ႔ံရံ႔ႈနဲ႔ ငိုေနခဲ့တာ သူမမွဟုတ္ပါရဲ႔လားလို႔ သံသယ ျဖစ္ခ်င္စရာ ေလသံမ်ိဳး…

တတ္ႏိုင္ပါေပ့ အခန္းေဖာ္ရယ္လို႔ စိတ္ထဲကေန ေရရြတ္ရင္း “အိုေက အိုေက အဆင္ေျပရင္ ျပီးတာပဲ ဂရုစိုက္ေနာ္”လို႔ ေျပာျပီး ဖုန္းလိုင္းျပတ္သြားမွ ေအာ္ ေဟာ့ေပါ့ခ်က္မယ့္ကိစၥ မေျပာလိုက္ရပါလားလို႔ သတိတရနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ၾကိတ္ျပံဳးလိုက္ရတာက ကိုယ္ရယ္ေလ…

ျပန္လာမွာပါလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ အခန္းေဖာ္ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုယ့္အခန္းေလးက ေျခာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္စြာ.. အသက္မဲ့သြားခဲ့ပါသည္။ သူမ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သလိုလဲ ကိုယ့္ဆီကို ျပန္မလာခဲ့ပါ။

ကိုယ္တိုင္ကလဲ တစ္ကိုယ္ေတာ္ အထီးက်န္စြာနဲ႔ လူဆိုးမေလး အခန္းေဖာ္ကို သတိရလိုက္ ေမ့ေလွ်ာ့လိုက္နဲ႔ ေန႔ရက္မ်ားစြာကို အမွတ္မဲ့စြာ ျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
အမွတ္တရ ပံုရိပ္မ်ားစြာ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္ကလဲ ေယာင္မွားလို႔မွ ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းမဆက္ သူမရဲ႔ ပင္ကို စရိုက္အတုိင္း ေနႏိုင္လြန္းခဲ့ပါသည္။

…………………………………………………

အခန္းေဖာ္ကို ကိုယ္ေမ့ေလ်ာ့သြားျပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုမွာေတာ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔မွာ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းကို သူမ အလည္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။

ေက်ာင္းကအျပန္ညေနခင္းတစ္ခုမွာ အခန္းတံခါးကိုေသာ့ဖြင့္ျပီး ဝင္မိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔ အခန္းေဖာ္ေလးက ကိုယ့္ရဲ႔ကုတင္ေလးေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းလို႔ ကိုယ္ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါသည္။

အံ႔ၾသလြန္းစြာနဲ႔ သူမကို ေျပးျပီး ေပြ႔ဖက္မိစဥ္မွာပဲ ဒီအခန္းရဲ႔ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း သူမဆီမွာ ရွိေနဆဲဆိုတာကို ျပန္သတိရလာပါသည္။

သူမရဲ႔ ေနာက္ေက်ာမွ သိုင္းဖက္ရင္း စကားေတြ မရပ္မနားေျပာေနဆဲမွာ သာမန္နဲ႔ အတူတဲ့ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုကို သတိျပဳမိတာမို႔ အိပ္ယာေပၚက လူးလဲထျပီး သူမနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔မ်က္လံုးအစံုကို မယံုႏိုင္လြန္းစြာ အံ႔အားသင့္ျပီး ကိုယ့္ရဲ႔ ပါးစပ္အစံုကို ျပန္မေစ့ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ထိတ္လန္႔သြားခဲ့ပါသည္။

ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္ဟာ ကိုယ့္ဆီက ထြက္သြားစဥ္တုန္းကလို ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သူမရဲ႔ဝမ္းဗိုက္ေလးက စူေဖာင္းလို႔ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသြင္အျပင္နဲ႔ အခန္းေဖာ္ကို သူစိမ္းတစ္ေယာက္လို ထူးဆန္းစြာ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခိုက္မွာ ကိုယ့္ရဲ႔ ဝမ္းနည္းမႈကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

ကိုယ့္ရဲ႔မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားတာကိုလဲ သူမကပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ ဟန္မပ်က္ ေနျပရွာပါသည္။
အခ်ိန္ကာလတစ္ခု အတြင္းမွာ အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သူမကို အျပစ္တင္ဖို႔ စကားလံုးေတြကိုလဲ ရုတ္တရက္ ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့ပါ။ တကယ္ဆို ဒီလို အခ်ိန္မွာ အေျခအေနကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပဲ သူမကို အျပစ္မတင္သင့္ပါ။

ေျပာမယ့္စကားလံုးေတြကို ျမိဳခ်လို႔ အေျခအေနကို ျပန္ထိန္းႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း အခန္းေဖာ္ကို အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ အျပဳံးေလးနဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာ ထားခဲ့ျပီး သူမကေတာ့ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ဖို႔ မီးဖိုထဲကို ဝင္လာခဲ့ပါသည္။

ေကာ္ဖီခြက္ကို သူမဆီကမ္းေပးရင္း “ေကာ္ဖီေသာက္လို႔ျဖစ္ရဲ႔လား တခ်ိဳ႔ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေတြ ေကာ္ဖီ မေသာက္ၾကဘူးဟ” လို႔သတိတရနဲ႔ ေမးမိေတာ့ သူမက ပခံုးႏွစ္ဘက္ကို တြန္႔ျပလို႔ “ေအးေဆးပါ” တဲ့။ သူမရဲ႔ ပင္ကို စတိုင္အတိုင္း ဘယ္အရာကိုမွ အေလးအနက္မထားတာ ေသခ်ာပါသည္။

မေတြ႔ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုအတြင္းမွာ သူမဘက္က အေျပာင္းအလဲ အခ်ိဳ႕ကလြဲလို႔ အျခား ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲမႈကို မေတြ႔ရပါ။ အခန္းေဖာ္ကေတာ့ သူမလြယ္ထားတဲ့ ကိုယ္ဝန္ကို ေမ့ေလွ်ာ့လို႔ ခါတိုင္းလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအးေအးစက္စက္။ အခုလို ကိုယ္ဝန္ရင့္မာေနခ်ိန္မွာေတာင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ေနဆဲလို႔ ဆိုလာတဲ့ သူမကို စိုးရိမ္စကားေျပာမိေတာ့လဲ သူမက မတုန္မလႈပ္ ထူးျခားဟန္မျပ။

ညည္႔အေတာ္နက္တဲ့အထိ မျပန္ေသးတဲ့ သူမကို မႏွင္ရက္တာမို႔ သူမေနခဲ့တဲ့ ကုတင္ေလးကို အိပ္ယာခင္း ေခါင္းအံုးစြပ္ေတြ ခင္းက်င္းေပးျပီးတဲ့အထိ သူမရဲ႔ အိမ္ေထာင္ဘက္ ဘယ္သူလဲဆိုတာကို မစပ္စုျဖစ္ခဲ့ပါ။
အခန္းေဖာ္ကလဲ ကိုယ့္ကို တကူးတက မရွင္းျပခဲ့။ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ သူမရဲ႔ ခင္ပြန္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ထားျပီး အျခား အေၾကာင္းအရာေတြကိုသာ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဒုတိယအၾကိမ္ ကိုယ္တို႔ ညလံုးေပါက္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညေလးတစ္ညကလဲ ပထမအၾကိမ္လိုပဲ အခန္းေဖာ္မေလးရဲ႔ ေၾကကြဲစရာ ဇာတ္လမ္းအသစ္တစ္ပုဒ္နဲ႔ အတူ မလွပတဲ့ ညတစ္ညသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အခန္းေဖာ္ေလး အားကိုးတၾကီးနဲ႔ လာတိုင္ပင္တဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရာအတြက္ ကိုယ္က ထိတ္လွန္႔ တုန္လႈပ္ျပေပမယ့္ သူမကေတာ့ ေလာကဓံေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ ခံစားခ်က္မဲ့လို႔။

သူမေျပာလာတဲ့ စကားလံုးေတြက ထံုးစံအတိုင္း ရင္ထဲကလာတဲ့ စကားလံုးေတြမဟုတ္၊ ႏႈတ္ဖ်ားကေနက်လာတဲ့ စကားလံုးေတြက အလြတ္က်က္ထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ဆရာမတစ္ေယာက္ေရွ႔မွာ အလြတ္ရြတ္ျပေနတဲ့ ပံုစံ စိတ္ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့စြာ စည္းမက်ဝါးမက် ေတာင္တစ္လံုး ေျမာက္တစ္လံုး။

သူမတိုင္ပင္ေမးျမန္းလာတဲ့ ေနာက္ဆံုးစကားေလးႏွစ္ခြန္းကသာ ကိုယ့္ကို အိပ္ေရးပ်က္ေလာက္ေအာင္ တစ္ညလံုး ႏွိပ္စက္ခဲ့ပါသည္။
“ကေလးက သားေလးလား သမီးေလးလား ဆိုတာ ကိုယ္မသိဘူး…ကိုယ္ ဒီကေလးကို ဖခင္မဲ့ေအာင္ လုပ္သင့္သလား…
ခိုဝင္စရာ တိုင္းျပည္မဲ့ေအာင္ လုပ္သင့္သလား”တဲ့။

သူမေပးခဲ့တဲ့ အေတြးေတြအတြက္ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ႏိုင္ေပမယ့္ အခန္းေဖာ္မေလးကေတာ့ မိုးလင္းခါနီးမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

ကံဆိုးလြန္းတဲ့ အခန္းေဖာ္မေလးက ကိုယ့္အခန္းကေန စျပီး ေျပာင္းသြားခဲ့တဲ့ေန႔ကတည္းက အခုသူမနဲ႔အတူေနတဲ့ လူျဖဴတစ္ေယာက္ရဲ႔ အခန္းကိုေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အခုခ်ိန္ထိ တရားဝင္ လက္မထပ္ရေသးပါတဲ့။

သူမနဲ႔အတူေနတဲ့ ကိုလူျဖဴကလဲ သူ႔ႏိုင္ငံမွာ တရားဝင္ အိမ္ေထာင္ရွိခဲ့သူ သားတစ္ေယာက္ဖခင္ဆိုေတာ့ သူမရဲ႔ကိုယ္ဝန္ကို ေမြးဖြားေပးဖို႔ အစစအရာရာကို တာဝန္ယူေပမယ့္ သူမကို တရားဝင္ လက္ထပ္ဖို႔နဲ႔ ကေလးအေဖ ေနရာယူဖို႔ကိုေတာ့ ယခုခ်ိန္ထိ ေတြေဝေနဆဲပါ..တဲ့…

အခုသူမရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အက်ပ္အတည္းက ဒီမွာ ကေလးေမြးသင့္ မေမြးသင့္…

တကယ္လို႔ ဒီမွာေမြးခဲ့မယ္ ဆိုခဲ့ရင္ေတာ့ သူမရဲ႔ကေလးက ဖခင္ရဲ႔ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ဖို႔ မျဖစ္ဖို႔က ခုခ်ိန္ထိမေသခ်ာ မေရရာ….

မိခင္ရဲ႔ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ခ်င္ရင္ေေတာ့ အမိေျမျပန္ရံုကလဲြလို႔ ေရြးစရာ လမ္းမရွိပါ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးအတြက္ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာ ဖခင္ကိုေတာ့ ဆံုးရံႈးေပေတာ့မည္။

ဒါေပမယ့္ လက္ရွိဖခင္ကိုလဲ ေခတၱယာယီအေနနဲ႔သာ ပိုင္ဆိုင္မွာမို႔ ကေလးရဲ႔ အနာဂတ္ကလဲ မေရမရာျပန္…

ကေလးကို ျမန္မာျပည္မွာ ျပန္ေမြးဖို႔ သူမဘက္က အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေပမယ့္ ဖခင္မရွိတဲ့ သားတစ္ေယာက္အျဖစ္ တသက္လံုးမ်က္ႏွာငယ္ရမည႔္ ရင္ေသြးေလးအေပၚသနားစိတ္က အခန္းေဖာ္ကို ႏွိပ္စက္ေနခဲ့ပါသည္ ။ သူမရဲ႔ ေဖေဖ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ နယ္ျမိဳ႔ေလးမွာ မ်က္ႏွာပ်က္ အရွက္ကြဲရေပအံုးမည္။။။

မျမင္ရေသးတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ ဖခင္ေရြးပြဲ ခိုဝင္စရာ ႏိုင္ငံေရြးပြဲ ….
အခန္းေဖာ္အတြက္ေတာ့ ေရြးစရာ လမ္းမရွိ ဆုတ္လဲစူး စားလဲရူး ….

ဘယ္လိုမွ အိပ္လို႔မရခဲ့တဲ့ အဲဒီဒုတိယ ေနာက္ဆံုးညေလးမွာေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အခန္းေဖာ္ေလးကို ေငးေမာၾကည္႔ရင္း ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မ်က္ရည္ေတြလည္ေနခဲ့ပါသည္။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ကံၾကမၼာ အက်ိဳးေပး ကို မယံုႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ သံုးသပ္ေနဆဲမွာပဲ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္ေလးက ကိုယ့္ရဲ႔အနားကေန (ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ မေရရာတဲ့)အေဝးဆံုးတစ္ေနရာကို ေရာက္သြားခဲ့ျပန္ပါသည္။။။
တကယ္ေတာ့ အခန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ ဒုတိယအၾကိမ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ကိုယ့္အနားက ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သူမထြက္ခြာသြားတဲ့ ဒုတိယ အၾကိမ္မွာလဲ ႏႈတ္မဆက္ လက္မျပ တိတ္ဆိတ္စြာ ေပ်ာက္ဆံုးမ်ိဳးျခင္းနဲ႔ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့ျပန္ပါသည္။

ထူးျခားဆန္းျပားတဲ့ စရိုက္ပိုင္ရွင္ အခန္းေဖာ္မေလးကို သတိရမိတိုင္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားလြန္းတဲ့ ကံၾကမၼာကိုသာ အျပစ္ဖြဲရင္း...

သူမရဲ႔ သားေလးလား သမီးေလးလား မေသခ်ာတဲ့ ရင္ေသြးေလးတစ္ေယာက္ ခိုဝင္စရာ ႏိုင္ငံမဲ့သြားသလား…
အရင္းႏွီးဆံုး ေတာ္စပ္ရမယ့္ ဖခင္မဲ့သြားသလားဆိုတာေတာ့ ယေန႔ခ်ိန္ထိ ေျခရာေကာက္လို႔မရခဲ့ပါ…

သတိတရနဲ႔ သူမရဲ႔ ဖုန္းကို ေခၚလိုက္တိုင္းလဲ ပိုင္ရွင္ မဲ့သြားျပီျဖစ္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္းကို အလိုအေလ်ာက္ ေျဖၾကားေပးတဲ့ စက္ထဲက အေျဖေလးကိုပဲ လက္ခံရရွိခဲ့ပါသည္။

ကိုယ္႔အတြက္ကေတာ့ ဘယ္ေနရာကိုေရာက္ေရာက္ အခန္းေဖာ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို အမွတ္တမဲ့ ျပန္ၾကားမိတုိင္း နာက်င္စြာ ေၾကကြဲစြာ သူမကို သတိရေနခဲ့ပါသည္။။

.............................................................

မွတ္ခ်က္။ ။ အခန္းေဖာ္ အပိုင္း(၃) ကို ဒီေနရာမွာပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္။။။။စာဖတ္သူမ်ား အေနျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ ဇာတ္သိမ္းေပးခြင့္ ရွိပါသည္။။။
ေစာင့္ေမွ်ာ္ အားေပးခဲ့ၾကေသာ စာဖတ္သူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါအံုးမည္။

အခန္းေဖာ္(၂)

ကၽြန္မရဲ႔အခန္းေဖာ္

ကၽြန္မ ေခတၱနားခိုရာ အခန္းေလးဟာ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ ေနခ်င့္စဖြယ္ အခန္းေလးတစ္ခန္းျဖစ္ေနခဲ့တာ ကၽြန္မအတြက္ အလြန္ကံေကာင္းေနခဲ့ပါသည္....

အဲဒီႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔လွတဲ့ ေကာင္မေလးဖန္တီးထားခဲ့တဲ့ ဒီအခန္းေလးဟာ ကၽြန္မ မက္ေမာခဲ့ဘူးတဲ့ ကဗ်ာဆန္ဆန္ လွပေသာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ မ်က္စိေအးစရာ အိပ္ခန္းေလးတစ္ခန္းလဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မ မွတ္မိရေလာက္ ကၽြန္မ လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက ကဗ်ာဆန္ဆန္ အိပ္မက္ဆန္ဆန္ ဖန္တီးထားတဲ့ အခန္းေလးေတြကို ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာပဲ ျမင္ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ အေဖနဲ႔တကြ ဦးေလးေတြၾကားမွာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ကၽြန္မအတြက္ မိန္းကေလးအေဖာ္ဆိုတာလည္း မရွိခဲ့သေလာက္ကို ရွားပါးခဲ့ပါသည္။

ျပီးေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဖန္တီးအပ္ေသာ အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႔ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးနဲ႔လဲ အေဝးၾကီးေဝးခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔အိမ္ၾကီးမွာ မိန္းမဆိုလို႔ ကၽြန္မႏွင့္အတူ ေဆြမ်ိဳးမကင္းေသာ ထမင္းခ်က္ အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္္သာ ရွိခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေဖေဖ့ညီေတာ္တူ ဦးေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဝယ်ာဝစၥမ်ားေၾကာင့္ အန္တီၾကီးလဲ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရန္ အခ်ိန္မရႏိုင္ခဲ့သလို ေခတ္ပညာ မတတ္ေသာ ေတာသူတစ္ဦးျဖစ္ေနသည္႔အတြက္လဲ အခ်ိန္တန္ ေဈးဝယ္ ထမင္းခ်က္ အဝတ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္သည္႔ အလုပ္မွလြဲကာ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး ပရိေဘာဂမ်ားကို စနစ္တက်ထားသိုေရးအတြက္ စီမံမႈ မေပးႏိုင္ပါ။
ကၽြန္မကိုလဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သိထားသင့္ေသာ တတ္ထားသင့္ေသာ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို မသင္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါ။

ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြၾကားမွာ ၾကီးေတာ္တစ္ေယာက္ အဘြားတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မကိုေတာ့ မိန္းမမပီသလို႔ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ႏိုင္လို႕ ဆိုးေပေနလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ သူတို႔နဲ႔အေဝးဆံုးေနရာကို တြန္းပို႔ထားခဲ့ၾကပါသည္။

ေဖေဖ့ေျပာျပခ်က္အရ ကၽြန္မရဲ႔ ေမေမ ေလာကၾကီးမွာ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာကို သိခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွာရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေဖေဖ ကိုယ္တိုင္မသိခဲ့ပါ။ ၾကာလာေတာ့လဲ ကၽြန္မမွာ မိခင္တစ္ေယာက္ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးေတာင္ တစတစ ေမွးမွိန္လာခဲ့ပါသည္။

မိခင္ဆံုးမမႈ မရတဲ့ မိန္းကေလးမို႔ အခုလို ဆိုးရြားတဲ့ စရိုက္ေလးေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနခဲ့တာလားလို႔ စဥ္းစားမိေပမယ့္ အဲဒီအေပၚမွာလဲ ထူးထူးျခားျခား နာက်င္မႈမရွိခဲ့ပါ။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ စရိုက္ကို ပတ္ဝန္းက်င္ကသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ အခ်ိဳးမေျပေသာ မိန္းမ မဆန္ေသာ ထင္ရာစိုင္းတတ္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ေဖေဖ့အရိပ္ေအာက္မွာ ျဖစ္သလို ေနထိုင္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝမ်ိဳးကို မရခဲ့တာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္မရင္းႏွီးခဲ့သည္႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေန႔ေန႔ညည လႊမ္းမိုးေနခဲ့တာက ေနခဲ့တာက ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ အသံေပါင္းစံု ဦးရီးေတာ္တို႔ ဖြင့္ထားေသာ ေဆာင္းေဘာက္စ္က ထြက္လာတဲ့ သီခ်င္းသံ က်ယ္က်ယ္မ်ား စီးကရက္နံ႔မ်ား ျပီးေတာ့ ဘီယာႏွင့္အရက္ေပါင္းစံု ရဲ႔ အနံ႔အသက္မ်ား..…

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေဖေဖႏွင့္အတူတူထိုင္ျပီး အျမည္းစားရင္း အဆင့္ေတြတက္ကာ ဘီယာ အရက္ေပါင္းစံုကို ျမည္းတတ္လာခဲ့ပါသည္။ ဦးေလးေတြေသာက္တဲ့ စီးကရက္ေတြႏွင့္လဲ မိတ္ေဆြျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ မိတဆိုးသမီးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လိုတရ ဘဝတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမယ့္ မိန္းမ ပီသေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါ။။

“အခ်က္အျပဳတ္ တို႔မလုပ္.. အိမ္မႈကိစၥ ေဝးေဝးက”… လို႔ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ေျပာတိုင္းလဲ ေဖေဖက မျငဴစူခဲ့ပါ။ ထမင္းကို ထမင္းအိုးထဲက ရျပီး ပိုက္ဆံကို ေဖေဖ့အိတ္ထဲက ရေနတာမို႔ ကၽြန္မအတြက္ ေသာကဆိုတာမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမိဳ႔နယ္ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဖေဖက ပညာေရးနဲ႔ပက္သက္လို႔ေတာ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ တကၠသိုလ္တက္မလား အျခားႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသြားတက္မလား သမီးဆႏၵရွိတဲ့အတိုင္းလုပ္လို႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တကၠသိုလ္ဆက္မတက္ပဲ အျပင္စာေမးပြဲေတြေျဖျပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းေနဖို႔လမ္းကိုေရြးလိုက္ပါသည္။

ပထမဆံုး ရန္ကုန္မွာ အေဆာင္ေနျပီး စာရင္းကိုင္သင္တန္းအတြက္ က်ဴရွင္တက္ စာေမးပြဲေျဖရင္း အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမ်ားကို စတက္ခဲ့ပါသည္။ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသူဆိုေပမယ့္လဲ ေဖေဖ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ အခန္းခပ္က်ယ္က်ယ္တစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနခြင့္ရသလို ထမင္းဟင္းကိုလဲ အျပင္မွာပဲ ျဖစ္သလို ဝယ္စားတတ္ခဲ့ပါသည္။

ရန္ကုန္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းတစ္ခုမွာ ေမာင္နဲ႔စေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ေမာင္က စီနီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ ကၽြန္မတို႔အတန္းကို အခ်ိန္ပိုင္း စာသင္ေပးဖို႔ တာဝန္က်ခဲ့ပါသည္။ ဘဝမွာ လိုခ်င္တာရခဲ့သူပီပီ ေမာင့္အခ်စ္ကိုရဖို႔လဲ ကၽြန္မအတြက္ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါ။

မိန္းကေလးမပီသခဲ့တာ မိန္းမ မဆန္ခဲ့တာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းျခင္းရဲ႔ လက္ေဆာင္လို႔ပဲ ခံယူခဲ့မိပါသည္။။
ေမာင့္ကို စပီး ခ်စ္မိသူဟာ ကၽြန္မျဖစ္ခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မဘက္ကစလို႔ ေမာင့္ကို ခ်စ္ခြင့္ပန္ဖို႔ အတြက္ စဥ္းစားစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို လြယ္ကူခဲ့ပါသည္။ ေမာင့္ဘက္ကလဲ နားလည္စြာ စာနာစြာနဲ႔ ကၽြန္မ အခ်စ္ကို ျပန္လက္ခံခဲ့ပါသည္။

အခ်စ္ကို စတင္ေတြ႔ရွိသူက ကၽြန္မ အခ်စ္ကို စတင္ေၾကျငာသူက ကၽြန္မ အခ်စ္ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ကိုးကြယ္ခဲ့သူကလဲ ကၽြန္မပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ေမာင္ကလဲ ကၽြန္မလိုပဲ နယ္ကလာျပီး သင္တန္းတက္ေနသူမို႔ အိပ္ခ်ိန္မွလြဲလို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျမဲအတူတူရွိေနခဲ့ပါသည္။ စားအတူ သြားအတူ သင္တန္းခ်ိန္ခ်င္းလဲ (ရံဖန္ရံခါ) တူေနေပမယ့္ တိုက္ခန္းတစ္ခန္း စပ္တူငွားေနဖို႔ကို ေမာင့္ဘက္က စလို႔ အေရးဆိုလာျပန္ေတာ့လဲ ကၽြန္မ မျငင္းဆန္ခဲ့ပါ။

နယ္မွာသာ အေနမ်ားေသာ အခ်ိန္တန္ ပိုက္ဆံပို႔တတ္ေသာ အေဝးမွသာ ၾကင္နာတတ္ေသာ ေဖေဖတို႔မရိပ္မိေအာင္ေတာ့ ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကိစၥကို ပိပိရိရိ ဖံုးကြယ္ထားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မဘဝအတြက္ အားအထားရဆံုးေသာ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ ကၽြန္မ အလြန္ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖ ျငိဳျငင္မွာကိုလဲ စိုးထိတ္လွပါသည္။

တိုက္ခန္းငွားေနဖို႔အတြက္ ပထမဆံုးရင္းႏွီးလိုက္ရတာကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ေရႊဟန္းခ်ိန္း ခပ္ထူထူေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ခန္းကို ေျခာက္လစာ စရံေပးျပီး ငွားရျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမာင့္မွာလဲ လံုေလာက္ေသာ ပိုက္ဆံမရွိခဲ့ပါ။ ေမာင့္ေနစရိတ္ စားစရိတ္ကို ေမာင့္မိသားစုမွ အျပည္႔အဝ မေထာက္ပံ႔ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကြန္ျပဴတာသင္တန္းတစ္ခုမွာ ေမာင္က အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္ဝင္လုပ္ေနခဲ့တာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သိခဲ့တာမို႔ ေမာင့္အေပၚ နားလည္စာနာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ဒုတိယ အရင္းအႏွီးကေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ အခ်ိန္ပိုင္းသီခ်င္းဆိုရေသာ အလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါကလဲ ေမာင္ဆက္တက္ခ်င္တဲ့ မဆံုးႏိုင္ေသာ သင္တန္းစရိတ္မ်ားႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္စာ အသံုးစရိတ္ကို ကာမိေစရန္ျဖစ္ပါသည္။

လစဥ္ ေဖေဖပို႔ေပးတတ္ေသာ ပိုက္ဆံမ်ားသာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ပံုမွန္ဝင္ေငြရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္စာ စရိတ္အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ သံုးစြဲေသာ္လည္း ကၽြန္မတို႔အတြက္ မေလာက္ငခဲ့ပါ။ ပညာတတ္မ်ား အတြက္ပင္ အလုပ္ခက္ခဲေနခ်ိန္တြင္ ပညာတပိုင္းတစသာရွိေသာ ကၽြန္မအတြက္ စင္တင္ေတးဂီတႏွင့္တြဲဖြင့္ထားေသာ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ ညပိုင္းသီခ်င္းဆိုေပးျခင္း အလုပ္ကလြဲလို႔ ေရြးခ်ယ္စရာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိခဲ့ပါ။

ေမာင္အားနာမွာ သိမ္ငယ္မွာစိုးရြႊြံစိတ္ျဖင့္ အလုပ္လုပ္ရျခင္းအေပၚ ကၽြန္မ မျငိဳျငင္ခဲ့ပါ။ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိတိုင္း အားငယ္စိတ္ ရွက္ရြ႔ံစိတ္မ်ားျဖင့္ တုန္လႈပ္ခဲ့ေသာ္လဲ ေမာင့္ေရွ႔မွာေတာ့ ကၽြန္မ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့ပါသည္။ အခ်စ္က ကၽြန္မကို ရာႏူန္းျပည္႔ ဖမ္းစားခဲ့ပါသည္။

ေမာင္နဲ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူေနေသာအိမ္ေလးမွာလဲ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ား မ်ားစားစားမရွိခဲ့ပါ။ အိပ္ယာပါးပါးေလးႏွစ္ခုႏွင့္ အဝတ္ေသတၱာမ်ားမွလြဲျပီး ထမင္းစားစားပြဲေလးတစ္လံုးေေတာင္ မရွိခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးေသာက္ေရအိုးစင္ေတာင္ မထားခဲ့တာမို႔ ေရသန္႔ဘူးၾကီး တစ္ဘူးကသာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႔ခန္းက တစ္ခုတည္းေသာ အေဆာင္ အေယာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

နံနက္ေစာေစာ ဘုရားဝတ္ျပဳျပီးတိုင္း ေမာင္ကပဲတာဝန္ယူျပီး တံမ်က္စည္းလွဲေပးတတ္ပါသည္။ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ေတာ့ ႏွစ္ကိုယ္စာေနေသာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္အတြက္ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းရွိရံုျဖင့္ လံုေလာက္ေနခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြကို သိထားခဲ့ေသာေမာင္သည္ အိမ္တြင္ ထမင္းခ်က္စားဖို႔ကိုလဲ မေတာင္းဆိုခဲ့ပါ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း အခ်က္အျပဳတ္ မကၽြမ္းက်င္ပါ မခ်က္တတ္ပါ ဆိုယံုမွ်ျဖင့္ ဆိုင္ထမင္း ဆိုင္ဟင္း အျပင္စာေပါင္းစံုျဖင့္ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရင္းႏွီးခဲ့ၾကျပန္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးဆီးႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနသည္႔ တကၠသိုလ္ျမိဳ႔ေလးကို ကၽြန္မေရာက္ခဲ့ခ်ိန္ထိ အိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္း အိမ္ႏွင့္တူေသာ အေဆာင္အေယာင္မ်ားကို ကၽြန္မ ေမ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့ပါသည္။

ေဖေဖ့အိမ္က အန္တီၾကီးခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေသာ ေတာမေရာက္ ျမဳိ႔မေရာက္ ဟင္းလ်ာမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ႔ေပၚရွိ လမ္းေဘးဆိုင္မ်ိဳးစံုမွ ဟင္းလ်ာမ်ားသည္သာ ကၽြန္မဘဝနွင့္နီးစပ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မအခန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ဟင္းလ်ာမ်ားကေတာ့ အနံ႔အသက္ရရံုႏွင့္ သားေရယိုေလာက္ေအာင္ စြဲေဆာင္မႈရွိခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ႔ ထမင္းပြဲ အျပင္အဆင္ေလးကလဲ တေန႔တမ်ိဳး မရိုးေလာက္ေသာ ဟိုတယ္ၾကီးေတြက အျပင္အဆင္မ်ိဳး။
ဒါေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ သမားရိုးက် အျပင္အဆင္ အစားအေသာက္မ်ားႏွင့္သာ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ေသာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းခဲ့ပါ။

တခါတရံမွာ ကိုယ့္ရဲ႔ အေနအထိုင္ေတြေၾကာင့္ အတူေန အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလးအေပၚ အားနာမိေပမယ့္ အရိုးထိေအာင္စြဲေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အက်င့္ေတြကို မျပင္ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ပါသည္။

လတ္တေလာခြဲခြာလာတာမို႔ ေမာင့္ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ေတြကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ေတြကို အေဖာ္လုပ္ေနရတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွလဲ မသိခဲ့ၾကပါ။

တခါတရံ ကလပ္မွာ ကခုန္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ေမာင္ႏွင့္တကြ သံေယာဇဥ္တြယ္အပ္ေသာ ေဖေဖတို႔ကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါသည္။

ဒီလိုမီးေရာင္စံုေတြေအာက္မွာ ဒီလို ဂီတသံစဥ္ေတြၾကားမွာ ယဥ္ပါးလာခဲ့တာ ေမာင့္ေၾကာင့္လို႔ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ အျပစ္မျမင္ရက္ခဲ့ပါ။
ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေက်ာင္းသတင္းနဲ႔အတူ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြကို ေလာဘတၾကီးနဲ႔ စံုစမ္းျဖစ္ခဲ့တာကလည္း ေမာင့္အတြက္သက္သက္သာ…

တစ္ပတ္တစ္ၾကိမ္ ဖုန္းေခၚဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း အခ်ိန္ေတြကို အလြယ္တကူ ကုန္လြန္ေစခ်င္တာကလဲ ေမာင့္ကို လြမ္းလြန္းတဲ့ စိတ္ အရာရာဟာ ေမာင့္အတြက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ ကၽြန္မ မွားေနခဲ့ပါသလားေမာင္ရယ္…

ဒီေန႔လည္း ေမာင့္ကို ဖုန္းဆက္ေနက်အခ်ိန္ ေမာင္က ဖုန္းအနားမွာ ရွိမေနတာမို႔ ေနာက္ထပ္ေစာင့္ရမယ့္ ခုႏွစ္ရက္စာ အားတင္းဘို႔ ဘီယာတခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ အျမည္းေတြ စီစဥ္ေနတုန္းမွာ အခန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက အနားမွာ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ လာစပ္စုေနတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္သြားတာမို႔ ေကာင္မေလးကို ဝမ္းပမ္းတသာ ျပံဳးျပ ၾကိဳဆိုလိုက္မိပါသည္။

ဒီညမွာေတာ့ ကၽြန္မ အေဖာ္မမဲ့ေတာ့ ဘူးထင္ပါရဲ႔ေမာင္ရယ္…. ရင္ဖြင့္စရာ စကားေျပာစရာ အေဖာ္တစ္ေယာက္ရတဲ့ ညတစ္ည…. ေမာင့္ဆီက ၾကားေနၾက အသံေတြ ၾကားခြင့္မရတဲ့ ညတစ္ညလဲ ျဖစ္ေနေသးရဲ႔….

အခန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မရဲ႔ စာေရးစားပြဲေပၚက အာလူးေၾကာ္ေတြ ေကာက္စားရင္း

“နင္သူ႔ကို အဲေလာက္ေတာင္ခ်စ္ရလားလို႔” ေမးလာတဲ့ အေျဖကို တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ေျဖမိတာက
“ခ်စ္လြန္းလို႔ ငါကိုယ္တိုင္ ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့ရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ခ်စ္သူေလ မခ်စ္ပဲေနမလား “ လို႔
ေျဖတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႔ ေခါင္းေလးက တေမာ့ေမာ့နဲ႔ေလ….

ေမာင့္ကို အဲဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ခဲ့ရပါတယ္ ေမာင္ရယ္..…..
ေလာကၾကီးမွာ ေဖေဖကလြဲလို႔ တစ္ဦးတည္းေသာ သံေယာဇဥ္ဟာ ေမာင္တစ္ေယာက္ပဲရွိခဲ့ပါတယ္…
ေမာင့္အတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ ဘဝတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္ ေမာင့္အတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ အခ်စ္တစ္ခု ရွိခဲ့ဖူးတယ္…..
ကၽြန္မ ကံေကာင္းခ်င္ပါေသးတယ္ေမာင္…

ဆက္ရန္…

အခန္းေဖာ္

ကိုယ့္အခန္းကို ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လာမယ္ဆိုတဲ့သတင္းနဲ႔အတူ မေတြ႔ရေသးတဲ့ အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ျမင္ေယာင္ျပီး ပီတိေတြနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သလို အျမဲတမ္းသန္႔ရွင္းေနတဲ့ အခန္းေလးကို ပိုလို႔ေတာက္ပလာေအာင္လည္း တသသနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ေမာလို႔ေမာရမွန္းမသိခဲ့ပါ။

သူမ အိပ္မယ့္ ကုတင္ေလးကိုလဲ အလွပဆံုး ျပင္ဆင္လို႔ အိမ္ရွင္ပီသစြာ စီနီယာ ပီသစြာ ရွားရွားပါးပါးေတြ႔ရခဲတဲ့ ျမန္မာမေလးကို ေမွ်ာ္လို႔လဲ မေမာႏိုင္ခဲ့ပါ… တကယ္ဆို ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ျမန္မာစကားေျပာတဲ့ ျမန္မာဆိုတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ျမန္မာသံရံုးကေန တဆင့္ သိခြင့္ရထားခဲ့တာမို႔ မ်က္ေစ့လည္လမ္းမွားျပီးေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးကို လည္ပင္းေညာင္ေရအိုးျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာ ကိုယ့္အမွားမဟုတ္ခဲ့ပါ။

အေဝးေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ တမိုးတည္းေအာက္မွာ ျမန္မာ တစ္ေယာက္နဲ႔အတူေနခြင့္ အတူစားခြင့္ရမယ့္ အခြင့္အေရးေလးဟာ ဒီလိုအခ်ိန္ ဒီလိုေနရာေလးမွာေတာ့ ဘုရားေပးတဲ့ အခြင့္အေရးေလးပဲျဖစ္လို႔ေနပါတယ္… ကိုယ့္လို အေဖာ္မင္တတ္တဲ့သူ တြယ္တာတတ္သူအတြက္ေတာ့ နတ္သိၾကားေတြက ပို႔လိုက္သလားထင္မွတ္ရေအာင္ ရခဲတဲ့ အခြင့္အေရးေလးျဖစ္တာမို႔ ပါးစပ္မေစ့ပဲ အေပ်ာ္ေတြ အျပံဳးေတြ ေဝေနခဲ့တာ အခန္းေဖာ္မေရာက္လာခင္ တစ္ပတ္ခန္႔အလိုကတည္းက….

တကယ္တမ္း သူမေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ကိုယ္ေတြးျပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့သလိုလဲ မေပ်ာ္လိုက္ရပါ….ကိုယ္ အေမွ်ာ္ၾကီးေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတဲ့ အခန္းေဖာ္ဟာ ကိုယ္ပံုေဖာ္ေတြးထားတဲ့ ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔တဲ့ ကဗ်ာဆန္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

အခန္းေဖာ္ေလးအခန္းထဲကို ဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ခပ္ေသးေသးတစ္လံုးသာ သူမေက်ာထက္မွာ တြဲေလာင္းခိုလို႔ပါလာခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ၾကီးကေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္ဆိုတာကို သူမမေျပာမီကတည္းက ကိုယ္ရိပ္မိခဲ့ပါသည္။သူမ အေနအထိုင္ ခက္မွာစိုးတာမို႔ အိမ္ရွင္ပီပီ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးျပျပီး ၾကိဳဆိုခဲ့ေပမယ့္ အသက္မပါတဲ့ ေအးစက္စက္ အျပံဳးတစ္ခုသာ သူမထံမွ ရရွိခဲ့ပါသည္။

ပါလာတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ခုတင္ေျခရင္းမွာ ပစ္တင္လို႔ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျခင္းမရွိပဲ အိပ္ယာေပၚပစ္လွဲလိုက္တဲ့ အခန္းေဖာ္ရဲ႔ အျပဳအမူေၾကာင့္ ကိုယ္မင္သက္မိေနဆဲမွာပဲ စီးလာတဲ့ ရႈးဖိနပ္အပါးေလးကိုမွ မခၽြတ္ႏိုင္ပဲ အခန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။ ဧည္႔သည္ကို ၾကိဳဆိုဖို႔အေရး ေက်ာင္းေတာင္မတက္ႏိုင္ပဲ ဝီရိယပိုမိတဲ့ကိုယ္ ေနာင္တမ်ားစြာနဲ႔အတူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။
မထင္မွတ္ထားတဲ့ စရိုက္လကၡဏာမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အခန္းေဖာ္ေလးကို ေငးေမာမိရင္း အေတြးေပါင္းမ်ားစြာ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔အတူ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတဲ့ ပထမဆံုးေန႔ေလးမွာပဲ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေလးဟာ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္စြာ ျငိမ္သက္ေနခဲ့ပါသည္။

အိမ္ရွင္ပီသစြာ ျမန္မာပီသစြာ သူမေလးႏိုးလာခ်ိန္မွာ လဲလွယ္ဝတ္ဆင္ရန္ အဝတ္အစားမ်ားနွင့္အတူ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါေလးကိုပါ သူမရဲ႔ကုတင္ေဘးမွ စားပြဲပုပုေလးေပၚတင္ေပးထားခဲ့ျပီး ထံုးစံအတိုင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ရင္း ကိုယ္ရဲ႔ တေန႔တာကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္ပါသည္။

သူမတေရးႏိုးလာခ်ိန္မွာေတာ့ စာၾကည္႔စားပြဲမွာ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးႏွင့္အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ ကိုယ့္ကိုမသိမသာ ငဲ့ေစာင္းၾကည္႔ရင္း အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါကိုယူလို႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ဝင္သြားခဲ့ပါသည္။ ပါကင္မပ်က္ အသစ္စက္စက္ ဝယ္ထားခဲ့တဲ့ သြားတိုက္တံနဲ႔ သြားတိုက္ေဆးဘူးတစ္ဘူး ေရခ်ိဳးခန္းထဲက မွန္တင္ခံုေလးေပၚမွာ ရွိေနသလို အဆင္သင့္ ယူသံုးမယ္ဆိုတာကိုလဲ ေျပာစရာမလိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနတာမို႔ အခန္းေဖာ္ကို အသိမေပးပဲ ကိုယ္ႏူတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါသည္။

ဧည႔္သည္တစ္ေယာက္လို ေရာက္လာတဲ့ မၾကာမီအိမ္ရွင္ျဖစ္လာမယ့္ အခန္းေဖာ္အတြက္ ကိုယ့္ဘက္က တာဝန္ေက်ခ်င္ပါသည္။
နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာမွ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးဖြင့္သံနဲ႔အတူ သူမအခန္းထဲ ျပန္ဝင္လာခဲ့သလို ေအးေအးေဆးေဆး လြတ္လပ္စြာ အဝတ္အစားလဲေနခဲ့ပါသည္။ အဝတ္လဲျပီးျပီးခ်င္းမွာပဲ သူမရဲ႔ေက်ာပိုးအိတ္ေသးေသးေလးထဲက ကြတ္ကီးထုပ္ေလးထုတ္ယူျပီး ကုတင္ေပၚမွာပဲ အသံထြက္ေအာင္ ဝါးစားေနျပန္ပါသည္။ မုန္႔စားျပီးခ်ိန္အထိ သူမထံမွ စကားတစ္ခြန္းမွ မၾကားခဲ့ရပါ။

ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလို သေဘာထားျပီး အားမနာတတ္စြာ အလိုက္မသိစြာ ေနတတ္လြန္းတဲ့ အခန္းေဖာ္ကိုၾကည္႔ရင္း အံ႔ၾသျခင္း မယံုႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူမကို နားလည္ႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားမိေပမယ့္ ပထမဆံုးေန႔မွာပဲ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ပါသည္။

အသြင္မတူတဲ့ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ တမိုးတည္းေအာက္မွာ ေရရွည္ေနႏိုင္ေရးမွာေတာ့ နားလည္မႈဆိုတဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းသာ လိုအပ္တာမို႔ အျပန္အလွန္နားလည္မႈေတြအတြက္ အမ်ားဆံုး နားလည္သည္းခံေပးခဲ့ရသူက ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
အလိုက္မသိျခင္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ျခင္း ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ မေနတတ္ျခင္း လူ႔က်င့္ဝတ္ေတြကို နားမလည္ျခင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြအားလံုးကို ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္က တစ္ဦးတည္းမူပိုင္ ကန္ထရိုက္ဆြဲထားခဲ့ပါသည္။

ေန႔ညမေရြး ကိုယ္အိပ္ေနခ်ိန္ေတြမွာ အာေခါင္ျခစ္ျပီး သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုတတ္သလို ဖုန္းေျပာခ်ိန္ေတြမွာလဲ အသံကိုျမွင့္ျပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာတတ္ပါေသးသည္။ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို အသံျမည္ေအာင္ ဖြင့္တတ္ပိတ္တတ္သလို အခန္းထဲမွာရွိရွိသမွ်ေသာ ပရိေဘာဂမ်ားကိုလဲ အသံအစံုျမည္ေအာင္ ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳတတ္ပါေသးသည္။

တိုင္းရင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အခန္းေဖာ္ဟာ စကားနည္းသလို အျပံဳးအရယ္လဲ နည္းလွပါသည္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ကိစၥမရွိရင္လဲ စကားမေျပာတတ္ သီးသီးသန္႔သန္႔ေနတတ္သူ ဒါေပမယ့္ သူမက ဘယ္သူ႔ကိုမွ အားမနာတတ္သူတစ္ေယာက္။ တသီးတျခား ဟန္တခြဲသားေနတတ္ေသာ္လည္း တခါတရံ ကိုယ့္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို ယူသံုးတတ္သလို မေတာ္တဆ ပ်က္စီးေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရင္ေတာ့ သူမႏူတ္ခမ္းဖ်ားေလးက Thank you နဲ႔ sorry ဆိုတဲ့စကားေလးေတြကို ရံဖန္ရံခါမွာ ၾကားရတတ္ပါသည္။

သူမကို နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သူမႏူတ္ဖ်ားက ထြက္လာတတ္တဲ့ အဂၤလိပ္စကားလံုးေလးေတြကိုေတာ့ ကိုယ္အရူးအမူးႏွစ္သက္မိပါသည္။သူမရဲ႔ဘာသာစကားကၽြမ္းက်င္မႈ အသံေနအသံထား ေလယူေလသိမ္း စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းမွာေတာ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္နဲ႔ လံုးဝမတူပဲ တကယ့္ အဂၤလိပ္စစ္စစ္တစ္ေယာက္လို ပီသ ၾကည္ျမလြန္းပါသည္။ သူမတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းေျပာေနခ်ိန္ေတြမွာ သူမရဲ႔အသံေလးကို တိတ္တဆိတ္နားေထာင္ရင္း အားက်မိတာကလြဲလို႔ သူမရဲ႔ အေနအထိုင္ အေျပာအဆိုေတြကိုေတာ့ ကိုယ္အထင္မၾကီးႏိုင္ခဲ့ပါ။

ကိုယ့္အခန္းကိုေရာက္ျပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္အၾကာ ညတစ္ညမွာေတာ့ အလွပဆံုး ဝတ္စားျပင္ဆင္လို႔ သူမ အျပင္ထြက္သြားခဲ့ပါသည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူမရဲ႔ဝတ္ပံုစားပံုကို အံ႔ၾသမိခဲ့သလို သူမအတြက္လဲ စိုးရိမ္စိတ္ဝင္လာခဲ့ပါသည္။ ေပၚလုေပၚခင္ ေပါင္တဝက္သာသာ စကပ္တိုတိုေလးနဲ႔ လည္ပင္းဟိုက္ဟိုက္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ရဲြရြဲ ခ်က္မေပၚတေပၚ အက်ီေလးကို ဝတ္ထားခဲ့ပါသည္။ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့ နီညိဳေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းနီကိုလဲ ထင္ထင္ရွားရွားဆိုးထားသလို သူမမ်က္ႏွာဝင္းဝင္းေလးေပၚမွာလဲ တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ အိုင္းရွဲဒိုးမ်ားက အေရာင္စံု ၊ သူမစီးထားတာကလဲ ႏွစ္လက္မသာသာျမင့္တဲ့ အနက္ေရာင္ ၾကိဳးသိုင္း ေဒါက္ဖိနပ္လွလွေလး။

သူတပါးတိုင္းျပည္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ပတ္မျပည္႔တျပည္႔အခ်ိန္မွာ သူမနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္မႈမရွိေသးတဲ့ အတန္းေဖာ္တစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ ႏိုက္ကလပ္မွာသြားကရဲတဲ့ သတၱိကို သူမဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ရခဲ့တာလဲလို႔ မဆီမဆိုင္ေတြးရင္း အဲဒီညက အခန္းေဖာ္ျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကိုနားစြင့္ရင္း မိုးမလင္းတလင္းမွာေတာ့ ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

တခန္းတည္းအတူေနေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္တည္းေတြ႔ခ်ိန္က နည္းပါးခဲ့သလို ေတြ႔ခ်ိန္မွာလဲ စကားစျမည္ေျပာဖို႔ ဘယ္သူကမွမၾကိဳးစားခဲ့တာမို႔ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးက ေမးထူးေခၚေျပာ အဆင့္ထက္ မပိုခဲ့ပါ။ အျခားအခန္းေဖာ္ေတြလိုလဲ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္မႈမရွိခဲ့ပါ။

တစ္ခါက အိမ္နဲ႔ မနီးမေဝးက စူပါမားကတ္မွာ ကိုယ္ေဈးဝယ္ေနစဥ္မွာ မထင္မွတ္ပဲ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတာမို႔ သူမနဲ႔အတူေဈးဝယ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာေတြ႔တာမို႔ ကိုယ့္ကို အေရးတယူ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ အျဖစ္ကေလးက ကိုယ့္အတြက္ တသက္မေမ့စရာ အေတြ႔အၾကံဳေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။

“ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္ေလ” လို႔ဟန္ေဆာင္အျပံဳးေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေနခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ ဟန္ပန္က ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲက မထြက္ႏိုင္ေအာင္ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ႏွိပ္စက္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေလးကိုေတာင္မွ အားနာပါးနာ မသံုးခဲ့ပဲ ကိုယ့္ကို “အခန္းေဖာ္” အဆင့္မွာပဲ ေနရာေပးခဲ့တဲ့သူမကို စိတ္မဆိုးမိေပမယ့္ အခန္းေဖာ္ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတစ္ခုအတြက္ေတာ့ ရင္ထဲမွေတာ့ နာက်င္ေနခဲ့မိပါသည္။

ကိုယ့္အေရးကလြဲလို႔ သူတပါးအေၾကာင္းအရာေတြကို စိတ္မဝင္စားတတ္တဲ့ကိုယ္က သူမကိုေတာ့ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေလ့လာဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါသည္။ အထူးသျဖင့္ သူမရဲ႔ ပင္ကိုယ္စရိုက္ အျခားေသာ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြနဲ႔ မတူပဲ သိသိသာသာ ကြဲျပားေနတဲ့ အခ်က္ေတြကို ပိုလို႔ စိတ္ဝင္စားခဲ့မိပါသည္။

သူမရဲ႔ အေနအထိုင္အျပဳအမူေတြမွာ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျပဳအမူ အက်င့္စရိုက္ေတြကို မေတြ႔ရတာကလဲ ကိုယ့္အတြက္ ထူးဆန္းေနခဲ့ပါသည္။ ဒါဆို သူမရဲ႔ သူမေမြးဖြား ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္မ်ားလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြဝင္လာခဲ့တာမို႔ သူမဘက္က တဖက္သတ္ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ဆြဲဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ ကိုယ့္ဘက္က စတင္ျပီးၾကိဳးစားခဲ့ပါသည္။

ကိုယ္နဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ ဖတ္ျပီး နားလည္လာေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ရသလို သူမကို နားလည္ဖို႔ အေရးမွာလဲ ကိုယ့္ဘက္က ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါသည္။
သူမဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ကိုယ္မုန္းတီးခဲ့မိတဲ့ အက်င့္ဆိုးစရိုက္ဆိုးေတြကို လက္ခံၾကည္ျဖဴေပးဖို႔ မဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ နားလည္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရံုနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲ ပင္ပန္းေနခဲ့ပါသည္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အလုပ္လဲမသြားရေသာညေတြမွာ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းေဖာ္က သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အတူ ႏိုက္ကလပ္သြားေလ့ရွိပါသည္။ သူမ မရွိတဲ့ ညေတြမွာ သူမျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရင္း မိုးလင္းခဲ့တဲ့ညေတြကို သူမ မသိခဲ့ပါ။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရွားရွားပါးပါး အျပင္မသြားတဲ့ညေတြမွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔အခန္းဖာ္က တစ္ကိုယ္ေတာ္ အရက္ဝိုင္းေလးဖန္တီးေလ့ရွိပါသည္။ တခါတရံမွာေတာ့ သူမရဲ႔စာၾကည္႔စားပြဲေပၚမွာ ဘီယာဘူးခြံေတြအျပင္ ဝိုင္ပုလင္းအခ်ိဳ႔ကိုလဲ ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

တစ္ကိုယ္ေတာ္ အရက္ဝိုင္းက်င္းပတဲ့ညေတြမွာေတာ့ အခန္းေလးထဲမွာ ျပန္႔လြင့္ေနတဲ့ အရက္နံ႔ ဘီယာနံ႔ေတြက ကိုယ့္ကိုႏွိပ္စက္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္အိပ္တဲ့ ေခါင္းအံုးေတြ အိပ္ယာခင္းေတြကို ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ေရေမြးေတြျဖန္းလို႔ သူမကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မေပးမိေအာင္ သတိထားရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါသည္။

ကိုယ္အရက္ေသာက္ေလ့မရွိေပမယ့္ သူမေသာက္ေနတဲ့အေပၚမွာ အျပည္႔အဝနားလည္ေပးထားျခင္းျဖင့္ သူမကို နားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့သလို ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတျဖစ္မွ ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္လဲ မိေဝးဖေဝးမွာ လူအမ်ားနဲ႔ ေနတတ္ဖို႔လဲ အက်င့္ေမြးယူခဲ့ရျပန္ပါသည္။

သူမနဲ႔ စကားအမ်ားဆံုး ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညတစ္ညက ကိုယ္တို႔ၾကားမွာ အမွတ္တရ ျဖစ္ေနဆဲ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္သလို ႏွစ္ေယာက္စလံုး အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေတြ မသြားျဖစ္တဲ့ညတစ္ညမွာ အျပင္က ျပန္လာတဲ့ အခန္းေဖာ္က သူမဝယ္လာတဲ့ ဘီယာဗူးအခ်ိဳ႔နဲ႔ အာလူးေၾကာ္ဗူးအခ်ိဳ႔ကို စားပြဲေပၚတင္ျပီး အိပ္ခန္းနဲ႔ တဆက္တည္းတြဲထားတဲ့ မီးဖိုထဲကို ဝင္သြားခဲ့ပါသည္။
မီးဖိုခန္းေလးထဲမွာ သူမ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနခ်ိန္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ရင္းျငီးေငြ႔လာတာမို႔ ၾကက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္ေနတဲ့ သူမအနားကို မေယာင္မလည္သြားစပ္စုရင္း ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူမရဲ႔ အရက္ဝိုင္းထဲကို အလိုလို ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။

သူမေရာက္လာျပီး ေျခာက္လနီးပါးၾကာမွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဘီယာေတြ တစ္ဗူးျပီတစ္ဗူးေသာက္ေနရင္း အမွ်င္မျပတ္ေအာင္ စကားေတြျမိန္ေရရွက္ရည္ ေျပာလာတဲ့သူမကို အျမည္းေတြ ေကာက္စားေနတဲ့ကိုယ္က ကိုယ္သိခ်င္ေနတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားကို မသိမသာ ေမးခဲ့ပါသည္။
ေမးခြန္းတစ္ခုေမးမိတိုင္း လဲသူမဆီက လိုအပ္တဲ့ အေျဖထက္ ပိုမိုျပည္႔စံုတဲ့ အေျဖမ်ား ကိုရရွိခဲ့ပါသည္။ ဘဝတစ္ခုကို ေလ့လာျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္တပ္လို႔ ကိုယ္သိခ်င္တဲ့ သူမရဲ႔ ဘဝ တစိတ္တေဒသကို သိခြင့္ရပီးေနာက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲက အစိုင္အခဲအခ်ိဳ႔လဲ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။

ဆက္ရန္…..

ေႏွာင္ငင္တြယ္ရစ္ေသာ အလြမ္းအိမ္ (၃)

သူ သူမနဲ႔ အလြမ္းအိမ္

ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးေဝး ဆံုမွတ္ေလးတစ္ခုအျဖစ္ တေန႔ေန႔မွာ ဒီေျမမွာ ျပန္ဆံုေတြ႔ခြင့္ရွိေနေသးတယ္ေလ။

ေႏြရာသီ ေရာက္တိုင္း မျဖစ္မေန ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးန႔ဲ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းကို အသက္သြင္းထားခဲ့သလို ခုခ်ိန္ထိ မနီးစပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ထပ္ျပီး မေဝးၾကဖို႔ကိုေတာ့ ဆုေတာင္းေနရံု မဝ႔ံမရဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနရံုကလြဲလို႔……

ဒါဟာ အခ်စ္ တစ္ခုပါ… ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုလဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္ခဲ့မယ္… ဘဝႏွစ္ခုကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ ေႏွာင္ၾကိဳးေလးလဲ ျဖစ္ရင္ ျဖစ္ခဲ့မွာပါ…

အခ်စ္စစ္ ျဖစ္တည္ရာ ေနရာေလးမွာ အခ်စ္စစ္တို႔ ဆံုဆည္းဖို႔အတြက္ အတူမက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုကိုလဲ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနရင္း….

ဒီေန႔နဲ႔ဆို သူမဒီအိမ္ေလးမွာ ေရာက္ေနခဲ့တာ ငါးရက္တိတိရွိပီမို႔ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနရင္ မျဖစ္မေန ခရီးဆက္ရအံုးမယ္…
သူမအတြက္ေတာ့ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးစဥ္ေလးေတြ … မရိုးႏိုင္မယ့္ ခရီးစဥ္ေတြနဲ႔ သူမဘဝရွင္သန္ေရးအတြက္ သူမေရြးထားခဲ့တဲ့ ခရီးရွည္ၾကီးထဲက ခရီးတိုေလးတစ္ခုအတြက္ ထပ္မံ ျပင္ဆင္ရင္း….
ဒီတစ္ေခါက္လာခဲ့တဲ့ အလြမ္းေျပ ခရီးေလးကလဲ မေရမရာျခင္းေတြနဲ႔ ေျခာက္ကပ္စြာ ျပီးဆံုးေတာ့မယ္ ကိုေလးရယ္…

ေနာက္နွစ္ ေနာင္လာမယ့္ႏွစ္ဆိုရင္ေရာ သူမ ဒီကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ အခြင့္အေရး ရပါ့မလား…
သူမအတြက္ ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ မနက္ျဖန္ေတြက အေရာင္ေတြေတာက္ပေနေပမယ့္ ဘဝမွာ ကြက္လပ္ေတြ ရွိေနဆဲပါ ကိုေလးရယ္ ဒါေတြကို ကိုေလးသိခဲ့ရဲ႔လား သူမရဲ႔ ကြက္လပ္ေတြကို ျဖည္႔ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားေနရဲ႔လား….

စဥ္းစားေပးခဲ့ပါသလားကိုေလးရယ္ လို႔ အသံတိတ္ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ဝရန္တာေလးမွာ ရပ္ေနရင္း တခါတုန္းက အမွတ္တရေလးေတြကို တမ္းတေနရံုကလြဲလို႔ စိတ္ေျဖစရာ စိတ္ေျပစရာ အလြမ္းေျပစရာက ေရေရရာရာ မရွိခဲ့ပါ…

သူမေရြးခဲ့တဲ့ ဘဝရပ္တည္မႈ အလုပ္တစ္ခုက သူမဘဝအတြက္ ခိုင္မာခဲ့သလို တစတစ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ သူမရဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြက လွပေနခဲ့ပါသည္…

မၾကာခင္မွာ သူမအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းရဲ႔ ေထာက္ပ႔ံမႈနဲ႔အတူ အေနာက္ႏုိင္ငံတစ္ခုမွာ အလုပ္ခြင္ သင္တန္းတစ္ခုကို သြားရေတာ့မွာမို႔ တစ္ႏွစ္သင္တန္းတစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္တစ္ႏွစ္တိတိေတာ့ ရင္းႏွီးရေတာ့မွာပါ။

ျမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးမွာ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အခ်စ္ဟာ ဒီနယ္ျမိဳ႔ေလးက ခ်စ္သူေကာင္ေလး တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပါဆိုတာ အခုခ်ိန္ထိ သူမဘက္က အခိုင္အမာ ေျပာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

သင္ယူခဲ့တဲ့ပညာေတြ ရုန္းကန္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ရင္ သူမရဲ႔ ေမတၱာအိမ္ေလးက သူမခ်စ္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ကေလးမွာရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ဒီျမိဳ႕႔ေလးမွာ ဘဝတစ္ခုလံုးျမႈပ္ႏွံပစ္ဖို႔ကိုေတာ့ သူမရဲ႔ အတၱနဲ႔ မာနက လက္မခံခဲ့ပါ။
ကိုေလးဘက္က ကမ္းလွမ္းလာမယ့္ အခ်ိန္တစ္ခုကိုပဲ မိန္းကေလးပီပီ ေစာင့္စားေနခဲ့မိေပမယ့္ ကိုေလးဘက္က အေနအထားကိုလဲ ၾကိဳတင္သိရွိေနခဲ့တာမို႔ မျဖစ္ႏိုင္မႈေတြ မေရရာမႈေတြၾကားမွာ အတၱေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ေနရဆဲပါ….

ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးမားသူပီပီ အလုပ္ကိုလဲ ေလာဘၾကီးသလို သူမကအျခား ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြကို စိတ္ဝင္စားသူပီပီ အားလပ္ခ်ိန္မရွိေအာင္ တာဝန္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မို႔ သူမရဲ႔ ခ်စ္သူအတြက္ေတာ့ သူမက အလုပ္ပိုေတြနဲ႔ အခိ်န္ကုန္ေနသူတစ္ေယာက္…

................................................................................................

ခ်စ္သူအရိပ္ေတြက ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ေနရာမလပ္ေအာင္ကို က်န္ေနခဲ့တာမို႔ ခ်စ္သူကိုလြမ္းဖို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဟာ ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနခ်ိန္ေလးပဲ ျဖစ္မွာပါ…

ဒီလို အထီးက်န္မႈမ်ိဳးက သူမအတြက္ ပထမဆံုးျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သူမရဲ႔ ခ်စ္သူေလးကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခုလို ခံစားျပီးလြမ္းေနခဲ့ရတာ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာကို သူမစာနာနားလည္မိတာ ပံုတူခံစားမိတာ အခုခ်ိန္မွေလ..

အထူးသျဖင့္သူမလာဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရက္ေတြမွာ ကိုေလးတစ္ေယာက္ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ သူမအတြက္ ပူပန္ေနခဲ့မွာေသခ်ာပါတယ္…

ခ်စ္သူရဲ႔ ေျခရာေလးေတြကို ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းဖို႔အတြက္ ညေနေစာင္းမွာေတာ့ ကိုေလးနဲ႔ အတူတူရွိေလွ်ာက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကမ္းနားလမ္း ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္မိပါတယ္...

ညေနေစာင္း အခ်ိန္ေလး ေနဝင္ခ်ိန္ရႈခင္းေလးကို လူရွင္းတဲ့ေဗာတံတားတစ္ခုေပၚကေန ေငးၾကည္႔ခ်င္ပါေသးတယ္... အနည္းဆံုး ခ်စ္သူကို လြမ္းရတဲ့ အလြမ္းေလးေတြ ေျပခ်င္ပါေသးတယ္...
ေနလံုးၾကီးကို ပုဇြန္ဆီေရာင္လို႔ေျပာတဲ့ ကိုေလးကို လိေမၼာ္ေရာင္ပါလို႔ အတင္းျငင္းျပီး အႏိုင္ယူခဲ့ဖူးတဲ့ ညေနခင္းလွလွေလးကို တစ္ခါတုန္းက ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဘူးတယ္ေနာ္...

ညေနေစာင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာမေလးကိုေခၚျပီး ကမ္းနားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ထြက္လာရင္း ကိုေလးအိမ္ေရွ႔အေရာက္မွာ သံေယာဇဥ္မကုန္ႏိုင္လြန္းစြာ တစ္ခ်က္ရပ္ၾကည္႔မိျပန္ပါတယ္…

လူမေနတဲ့ အတြက္ တအိမ္လံုးကေတာ့ အရင္အတိုင္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ ဘာမွမေျပာင္းလဲ… အိမ္ေရွ႔က တရုတ္ကပ္မွန္ ေဘာင္္ေလးမွာလဲ ဖုန္ေတြအေဖြးသား လွမ္းျမင္ေနရသည္..

ၾကည္႔လက္စ အၾကည္႔ကို ရုတ္သိမ္းလို႔ ဆရာမေလးနဲ႔စကားေျပာရင္း ကုန္းအတက္ေလးကို လွမ္းတက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က အရွိန္ေလွ်ာ့ျပီး ေမာင္းလာတဲ့ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို ေတြ႔တာမို႔ လမ္းေဘးကို ကပ္ျပီးဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါသည္။

လမ္းထဲကို ဝင္လာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလးက မလွမ္းမကမ္းေလးမွာ ရပ္သြားတဲ့အသံကို ၾကားတာမို႔ မသိမသာလွည္႔ၾကည္႔ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးက ကိုေလးတို႔အိမ္ေရွ႔မွာ ရပ္ေနျပီး ဆိုင္ကယ္စီးလာသူက သူမတို႔ကိုလွမ္းၾကည္႔ေနတာကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္…

လမ္းတဝက္မွာ ေျခစံုရပ္ရင္း ေရွ႔ဆက္သြားရမလား ေနာက္ျပန္ဆုတ္ရမလားဆုိတာကို ေဝခြဲမရစြာနဲ႔ ေတြေဝေနခ်ိန္မွာ ဆရာမေလးက အဲဒါ ကိုၾကီးေလလို႔ေျပာေတာ့ သူမလဲေဝခြဲမရစြာနဲ႔ ေနာက္ဘက္ကို ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ရင္း မလံုမလဲနဲ႔ ကိုၾကီးကို အရင္ျပံဳးျပျဖစ္လိုက္ပါသည္။

ကိုၾကီးကလဲ ဇေဝဇဝါ အံ႔ၾသၾကီးစြာနဲ႔ ဒါေပမယ့္ သူမကိုေႏြးေထြးစြာ ျပဳံးျပေနခဲ့တာမို႔ သူမလဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုရင္း လမ္းမေပၚမွာ ႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ဆိုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ခုေတာ့လဲ ကိုေလးကိုျပန္ျပီး ေျခရာခံမိဖို႔ ကံတရားက သူမဘက္မွာ ေရာက္လာျပန္ပါျပီ….
ကံၾကမၼာက သူမကို အခြင့္အေရး ေပးခဲ့ျပန္ပါပီ။

မထင္မွတ္ထားတဲ့ ဝမ္းသာစရာသတင္းကိုလဲ ကိုၾကီးက သူမအတြက္သယ္ေဆာင္လာခဲ့ပါသည္….
ဘဘက္ခါမွာ ကိုေလးနဲ႔ ကိုေလးေမေမလာမွာမို႔လို႔ ဒီေန႔ညေန ေရာက္ေအာင္ကိုၾကီးက ဒီကိုလာခဲ့တာဆိုပဲ…

ကိုေလးတို႔ မိသားစုအလွဴေလးတစ္ခုအတြက္ မိသားစုေတြ ဒီမွာ ျပန္လာဆံုၾကတဲ့အခ်ိန္ေလးက သူမမျပန္ခင္အခ်ိန္ေလးနဲ႔ လာျပီးတိုက္ဆိုင္ေနလြန္းတာမို႔ ကံၾကမၼာက သူမကို မ်က္ႏွာသာေပးျခင္းပဲလို႔ အေတြးေလးနဲ႔ ၾကည္ႏူးမိျပန္ပါတယ္…

ကိုၾကီးကလဲ ဒီျမိဳ႔ေလးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းျမိဳ႔ေလးမွာ အိမ္ေထာင္က်ေနခဲ့တာမို႔ ဇနီးေခ်ာေလးရွိတဲ့ ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ ဒီကမ္းရိုးတမ္းျမိဳ႔ေလး ေတြကိုကူးခ်ည္သန္းခ်ည္နဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနသူတစ္ေယာက္
…

ကိုေလးေမေမကလဲ ကိုေလးကို အိမ္ေထာင္က်ျပီးခဲ့ရင္ သူနဲ႔မလွမ္းမကမ္းေလးမွာ ကိုၾကီးလို ရွိေနေစခ်င္ခဲ့တာကို ကိုေလးလဲသိခဲ့သလို သူမလဲသိခဲ့ေပမယ့္ ကိုေလးေမေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သူတို႔ဘက္က မျဖည္႔ဆည္းႏိုင္လို႔သာ ခုလို မေရမရာေဝးေနခဲ့တာပါ….

ကိုၾကီးဆီက ၾကားရတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲသတင္းေလးကလဲ သူမရဲ႔ရင္အစံုကို ေႏြးေထြးေစခဲ့ျပန္ပါသည္…

ကိုေလးက အလွဴျပီးတာနဲ႔ ေမေမ့ကိုဒီမွာ ခဏထားခဲ့ျပီး ရန္ကုန္ကို သြားျပီး ခ်စ္သူေကာင္မေလးကို သြားရွာမယ္ဆိုပဲ….

ၾကားေနရတဲ့ နားကိုေတာင္မယံုႏိုင္ေအာင္ အံ႔ၾသမိေနသလို ကိုေလးကိုလဲ စာနာသနားမိျပန္ပါတယ္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုေလးက သတၱေတြရွိေနျပန္ပါျပီ။ အရင္တုန္းက ရန္ကုန္လာဖို႔ ဘယ္လိုမွေခၚလို႔မရခဲ့တဲ့ ကိုေလးတစ္ေယာက္ သူမနဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္တဲ့ တစ္ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ေက်ာ္အခ်ိန္ေလးမွာ သူမဆီကို လိုက္လာဖို႔ အားအင္ေတြဘယ္က ရလာခဲ့တာလဲ ။

ပင္လယ္ျပာၾကီးဝိုင္းေနတဲ့ ကမ္းရိုးတန္းျမိဳ႔ေလးကို ခ်စ္တဲ့ ကိုေလးက ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးကို မြန္းက်ပ္လြန္းလို႔ ခံစားလို႔မရပါတဲ့… ရန္ကုန္ျမိဳ႔ရဲ႔ လူေနမႈဘဝကို ကိုေလးက ခံစားလို႔မရတာကို သူမက အသိဆံုးမို႔ သူမဆီအေရာက္လာဖို႔ အေရး စိတ္ကူးေလးအတြက္ေတာင္ ဘယ္ေလာက္အထိ ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိျပန္ပါသည္။

ကမ္းနားဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္မယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္လို႔ ကိုေလးတို႔အိမ္ထဲမွာဝင္ျပီး စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသလို..
ကိုၾကီးနဲ႔ စကားေတြေျပာရင္း သူမတို႔ေရွ႔ေရးအတြက္လဲ အားအင္ေတြ ရခဲ့ျပန္ပါသည္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြ သူမမရွိခဲ့တဲ့ေႏြမွာ ကိုေလးတစ္ေယာက္ အၾကီးအက်ယ္ ေသာကေတြေရာက္ေနခဲ့တာ လူးလိမ့္ေနေအာင္လြမ္းေနခဲ့တာ ကိုၾကီးကို ရင္ဖြင့္ရင္း အားအင္ေတြ ယူခဲ့တာကို ကိုၾကီးက ေျပာျပမွသာ သူမ သိခြင့္ရခဲ့ပါသည္…

သူမတို႔နီးၾကဖို႔အတြက္ ေတြေဝေနခဲ့တဲ့ကိုေလးကိုလဲ ကိုၾကီးကပဲ ခြန္အားေတြေပးခဲ့တယ္ဆိုပဲ…..

ကံေကာင္းျခင္းေတြ ကံဆိုးျခင္းေတြ အားျပိဳင္ေနတဲ့ ဒီအခ်ိန္ေလးမွာ သူမရင္ထဲမွာလဲ ပူပင္ေသာကေလးေတြနဲ႔ အေပ်ာ္ေလးေတြက ေရာေနျပန္ပါသည္….

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုေလးဒီကိုေရာက္မယ့္ အခ်ိန္ကလဲ သူမေလယာဥ္ကြင္းဆင္းခါနီး အခ်ိန္ျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။

တစ္နာရီသာသာေလးပဲ ေတြ႔ စကားေတြ အလုအယက္ေျပာျပီးေလယာဥ္ေပၚေျပးတက္ရမယ့္ အေရးအတြက္ ရင္ေလးမိေပမယ့္ သူမရဲ႔ခရီးက ဒီ့ထက္ ေနာက္ဆုတ္လို႔မရေတာ့တဲ့ အေနအထားမွာမို႔ အနည္းဆံုး ကိုေလးမ်က္ႏွာေလးကို ေငးေမာရင္း ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာခြင့္ေလးအတြက္ေတာ့ သူမဝမ္းသာေနမိပါသည္။

ကိုၾကီးကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး အိမ္ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ပါးလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ အေတြးေလးနဲ႔တင္ ကိုေလးကို ေတြ႔ရမယ့္ေန႔အတြက္ ရင္ခုန္ေနမိရင္း……..

အခ်စ္ဆုိတာ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ေနရာေတြဘယ္လိုေဝးေဝး တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြနဲ႔ လွပေနတတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္တတ္တဲ့သူေတြပဲ သိၾကမွာပါ ကိုေလးရယ္..….

ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္ေနရံု တန္ဖိုးထားျပီး သစၥာရွိေပးရံုနဲ႔တင္ ခ်စ္သူအေပၚ ယံုၾကည္ေနႏိုင္သလို အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေတြကလဲ သူမတို႔ခ်စ္ျခင္းေတြ ပိုျပီး အသက္ဝင္လွပလာေစေသးတယ္ေနာ္…

သူမအေပၚပိုျပီး ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ကိုေလးက ပိုသိမွာပါကိုေလးရယ္…
သူမအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အခ်စ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အဆံုးမဲ့တဲ့ ေမတၱာေတြ ေႏြးေထြးမႈေတြကို ေပးခဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာလဲ ကိုေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။

စိတ္ခ်င္းနီးေနခဲ့တယ္…. အေတြးေတြနီးစပ္ေနခဲ့တယ္…. ရင္ခုန္သံေတြ ဆက္သြယ္ေနခဲ့တယ္…

မနက္ျဖန္ မနက္ျဖန္ေတြက အေတြးေလးထဲမွာတင္ စိတ္ကူးေလးထဲမွာ တင္ လွပေနပါျပီ….

ကိုေလးရွိေရာက္လာမယ့္ မနက္ျဖန္ေလးကေတာ့ သူမအတြက္ အလွပဆံုး ျဖစ္ေနမွာေသခ်ာပါတယ္…

ဒီတခါ ျပန္ျပီးခြဲရအံုးမယ္ဆိုေပမယ့္ ခြဲခြာျခင္းဟာ တခဏတာေလးပါပဲ…. ကတိေပးပါတယ္ကိုေလးရယ္…..
ေနာက္ထပ္မခြဲၾကဖို႕ အေကာင္းဆံုး အေျဖေလးတစ္ခုကို တူတူရွာၾကည္႔ရင္း …..
ေဝးေနေသးေပမယ့္ လွပေနအံုးမယ့္ ျပန္ဆံုခ်ိန္ေလးေတြအတြက္ပါ…..

စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္ဖတ္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...

ေႏွာင္ငင္တြယ္ရစ္ေသာ အလြမ္းအိမ္ (၂)

သူနဲ႔ အလြမ္းအိမ္

တကယ္ဆိုရင္ နားလည္မႈတစ္ခုနဲ႔ အခ်စ္အိမ္ကို တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ ေဆာက္ခဲ့တဲ့အိမ္ေလးမွာ အိမ္ေစာင့္မယ့္သူ တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနသင့္တယ္….

ကိုယ္တို႔ရဲ႔ အိမ္ေလးမွာေတာ့ အိမ္ေစာင့္သူက ကိုယ္ရယ္ပါ….

အလြမ္းေတြျမံဳေနတဲ့ အိ္မ္ေလးမွာ အထီးက်န္စြာ အေဖာ္မဲ့စြာနဲ႔ ခ်စ္သူလာမယ့္ေန႔ေတြကို ေမွ်ာ္ေစာင့္ေနခဲ့ရတာ
ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကပါ။

မိုးလင္းလို႔ ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးေလး အိပ္ခန္းထဲဝင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏႈိးစက္အကူအညီမလိုပဲ သူအိပ္ယာက ႏိုးေနခဲ့သလို မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူရွာေဖြမိတာကလဲ သူ႔ကုတင္ေဘးက စားပြဲေလးေပၚမွာ အလွပဆံုးအျပံဳးေလးနဲ႔ သူ႔ကို ၾကည္႔ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

ညအိပ္ယာဝင္ခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူေလးရဲ႔ အျပံဳးေလးနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရသလို သူျပန္ႏိုးထလာတိုင္းလဲ ခ်စ္သူေလးကိုပဲ အေျပးအလႊားရွာေဖြေနတတ္ခဲ့တာ….
ေဝးေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီဓါတ္ပံုေလးနဲ႔ သူအသက္ဆက္ခဲ့ရတာ……

သြားေလရာမွာ ခ်စ္သူေလးကိုယ္စား ဓါတ္ပံုေလးေတြနဲ႔ အလြမ္းေတြ ေျဖေနခဲ့ရတာ သူ႔အတြက္ မထူးဆန္းေတာ့သလို ေဝးျခင္းနီးျခင္းကလဲ သူ႔ရင္ထဲက ခ်စ္ျခင္းတရားတစ္ခုကို ဘယ္လုိမွ မေျပာင္းလဲေစခဲ့တာ ခ်စ္သူေလးက သိပါ့မလား…

သူ႔ဘက္က ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္ ခ်စ္သူေကာင္မေလးဘက္က ေျပာင္းလဲသြားမွာကို စိုးထိတ္စြာနဲ႔ ရင္ေမာေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ ခ်စ္သူေလးမပါပဲ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ အထီးက်န္လြန္းစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ခ်စ္သူေလး နားလည္စာနာႏိုင္ပါ့မလား …..

ပထမဆံုးေမြးဖြားလာတဲ့ အခ်စ္ကို ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ဖက္တြယ္သြားခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔အတူ ခ်စ္သူေလးအေပၚမွာ ထားရွိခဲ့တဲ့သစၥာတရားကိုလဲ အသက္နဲ႔အမွ် ထိန္းသိမ္းထားခဲ့တာ လြယ္မေယာင္နဲ႔ ခက္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္သူေလးသိပါ့မလား….

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြၾကားမွာ အလြမ္းေတြျမႈပ္ႏွံလို႔ အခ်ိန္ေတြကို ျမန္ျမန္ကုန္ေအာင္ ဆုေတာင္းေနတဲ့ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ အနားမွာ တခါတရံ လာဝဲေနတတ္တဲ့ လိပ္ျပာမေလးေတြရွိေနတာမို႔ ေရွာင္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း ဘဝရဲ႔ အခ်ိန္တခ်ိဳ႔ကို အေဖာ္မပါ တကိုယ္တည္း ေက်ာ္လြန္ကုန္ဆံုးေစခဲ့တာ ခ်စ္သူရွိတဲ့ ကမ္းစပ္မွာပဲ ခိုဝင္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေလးတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ပါ ခ်စ္သူရယ္။

အေနေဝးရင္ ေသြးေအးသြားတတ္တယ္ဆိုတဲ့စကားေတြကို ေတာ္လွန္ရင္း ခ်စ္သူကို ခ်စ္တဲ့ေသြးေတြ သူ႔ကိုယ္ထဲမွာ စီးေနသေရြ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေဝးဘူးလို႔ ခံယူထားတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘဝမွာ ခ်စ္သူသာ ပထမ ခ်စ္သူသာ ဒုတိယ ခ်စ္သူသာ တတိယ လို႔ စံေတြထားခဲ့တာရင္ထဲက အခ်စ္ကိုတန္ဖိုးေတြ ျမွင့္ရင္း အေဝးၾကီးက ခ်စ္သူေလးကို အနားကိုေခၚထားဖို႔ ၾကိဳးစားေနေပမယ့္….

ခ်စ္သူေလးကေတာ့ တစတစ ေဝးသထက္ေဝးေစဖို႔မ်ား တမင္ဖန္တီးေနသလားလို႔ သံသယေတြ ဝင္လာခဲ့တာလဲ အခါခါပါ….
အခ်စ္ကုိ ခံစားတတ္တ့ဲအခ်ိန္ကတည္းက သူ႔ႏွလံုးလားကို သိမ္းပိုက္စိုးမိုးႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူေလးကေတာ့ အရမ္းကို ေတာ္လြန္းလွပါတယ္… သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္သူမွ ဝင္လာလို႔မရေအာင္ ေနရာမလပ္ေအာင္ ေနရာယူတတ္လြန္းတာလဲ ခ်စ္သူေလးရဲ႔ အစြမ္းတစ္မ်ိဳးပဲျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္…

ခ်စ္သူေကာင္မေလးနဲ႔ ပက္သက္ဆက္ႏြယ္မႈေလးေတြကို ဟိုးငယ္စဥ္ ကေလးဘဝေလးကစလို႔ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ အေသးစိတ္ကို မွတ္မိေနခဲ့တာဟာ ကိုယ္အစြဲအလန္းၾကီးလြန္းခဲ့လို႔ ျဖစ္မွာပါ ေကာင္မေလးရယ္….

အရာရာကို စြဲလမ္းလြန္းစြာ ျမတ္ႏိုးလြန္းစြာ တန္ဘိုးထား ခ်စ္တတ္ခဲ့တာ ခ်စ္သူေလးအတြက္ ရူးသြပ္ခဲ့ရတာေတြကို ခ်စ္သူေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပံုတူမခံစားေပးႏိုင္ခဲ့သလို အေသးစိတ္ကိုလဲ မသိႏိုင္ခဲ့ဘူးေနာ္…

ကိုယ္ဘယ္ကိုေရာက္ေရာက္ ကိုယ္နဲ႔မကြာ အျမဲသယ္သြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႔အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေလးနဲ႔ မီးကၽြမ္းေနတဲ့ ကလစ္မည္းမည္းေသးေသးေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းက ကိုယ္ခ်စ္သူကို ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့တယ္ဆိုတာေလးကို ေျပာျပေနသေယာင္ေယာင္……

………………………………………………………………………………………………………….

ဘဝရဲ႔ အမွတ္တရေတြထဲက မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္ေလးတစ္ခုက
ခ်စ္သူေလးရဲ႔ အိမ္မွာ ခ်စ္သူေလးနဲ႔ စာအတူတူက်က္ခဲ့ရတဲ့ ေဆာင္းတြင္းကာလ ညေလးတစ္ည…

တိတိက်က်ေျပာရရင္ ကိုယ္တို႔ မူလတန္းတက္ေနဆဲကာလေလး မွာ အရမ္းခ်မ္းတဲ့ညတညရယ္ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ မ်က္လံုးနက္နက္ေလးေတြရယ္ စာၾကည္႔စားပြဲပုပုေလးေဘးမွာ ျခင္မကိုက္ေအာင္ မီးရိႈ႔ထားတဲ့ ကုကၠိဳသီးေတြရယ္ ေကာင္မေလးရဲ႔ ဆံညွပ္ ကလစ္မည္းမည္းေလးႏွစ္ေခ်ာင္းရယ္က ကိုယ့္ရဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲက ပထမဆံုး အမွတ္တရေလးတစ္ခုပါ….

အဲဒီညက ကိုယ့္ေမေမနဲ႔ ကိုကိုတို႔က ျမိဳ႔ထဲက ဘိုးဘိုးတို႔ဆီ သြားလည္ေနေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနခဲ့ရတဲ့ ကိုယ္က ေကာင္မေလးအိမ္မွာ ခ်စ္သူေကာင္မေလးနဲ႔ စာအတူတူဖတ္ရဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့သလို ေကာင္မေလးကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ နီးနီးကပ္ကပ္ ျမင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…

ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ စင္းစင္းေလးေတြကို အလယ္တည္႔တည္႔ကေန ညီေနေအာင္ခြဲထားျပီး မ်က္လံုးေရွ႔က်က်ေနတဲ့ ဆံပင္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြကို ဆံညွပ္ကလစ္ မဲမဲေသးေသးေလးနဲ႔ ညွပ္တင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးက ေခါင္းင႔ု႔ံျပီး သခ်ာၤပုစၦာေတြကို သဲၾကီးမဲၾကီးတြက္ေနခဲ့တာကိုလဲ ခပ္ေရးေရးေလး မွတ္မိေနပါေသးတယ္ ေကာင္မေလးရယ္…

သခ်ာၤေတြတြက္ေနရင္းက “နင္ကုကၠဳိေစ့ေလွာ္ စားဖူးလား”လို႔ ေကာင္မေလးက ကိုယ့္ကို အမွတ္မထင္ေမးလာေတာ့ ကိုယ္လဲ ေၾကာင္အအနဲ႔ “မစားဖူးဘူး ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးလဲ” လို႔ျပန္ေမးေတာ့ ေကာင္မေလးက ယံုၾကည္မႈ အျပည္႔နဲ႔ ျပံဳးလို႔ “ခဏေလး ငါျပမယ္ “လို႔ေျပာျပီး ေဘးနားမွာ ျခင္မကိုက္ေအာင္မီးရိႈ႔ဖို႔ ထားထားတဲ့ ကုကၠိဳသီးထဲက ကုကၠိဳေစ့ေလးကို ထုတ္ယူလိုက္ပါတယ္…
ျပီးေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူ႔ဆံညွပ္ေသးေသးေလးကို ျဖဳတ္ျပီး ကုကၠိဳေစ့တစ္ေစ့ကို ကလစ္ေသးေသးေလးရဲ႔ ထိပ္မွာ ညွပ္လိုက္ျပီး စာၾကည္႔စားပြဲေပၚက ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ စျပီးကင္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္တို႔ျမိဳ႕ေလးမွာ ည၈ နာရီေနာက္ပိုင္းဆို လွ်ပ္စစ္မီးေတြ မရတဲ့အတြက္ ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ပဲ စာက်က္ခဲ့ရတာကလဲ ကိုယ့္အတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္….…

ကိုယ္ကလဲ သူ႔ဆံပင္မွာ ညွပ္ထားတဲ့ ကလစ္တစ္ေခ်ာင္းကို ထပ္ျဖဳတ္ျပီး သူလုပ္တဲ့အတိုင္း ကုကၠဳိေစ့တစ္ေစ့ကို လိုက္ကင္ခဲ့သလို ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ထြန္းထားတဲ့ ဝါဆို ဖေယာင္းတိုင္ၾကီးကုန္ခါနီးအထိ ကုကၠိဳေစ့ေတြကို ကင္ရင္း အဲဒီေန႔ကႏွစ္ေယာက္စလံုး စာမက်က္ျဖစ္ခဲ့ပါ…

ေကာင္မေလးရဲ႔ ဆံညွပ္ေသးေသးေလးႏွစ္ေခ်ာင္းကလဲ မီးကၽြမ္းသြားခဲ့သလို ႏွစ္ေယာက္လံုး မီးကၽြမ္းေနတဲ့ ကလစ္ေလးကို တလွည္႔ မီးခိုးေတြနဲ႔ မဲတူးေနတဲ့ ကုကၠိဳေစ့ေလးေတြကို တလွည္႔ၾကည္႔ရင္း စားမရ ကိုက္မရနဲ႔ လူၾကီးေတြမသိေအာင္ ၾကိတ္ျပီး ဒုကၡေရာက္ခဲ့တဲ့ ညေလးတစ္ညက ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ေတြ႔ဆံုျခင္းရဲ႔ အစေပါ့ေနာ္…

ငယ္ေဖာ္လို႔ေခၚလို႔မရတရ အခ်ိန္ေလးမွာ ေကာင္မေလးက ကိုယ့္ကိုထားခဲ့ျပီး မိသားစုနဲ႔ အတူတူရန္ကုန္ကို ေျပာင္းသြားခဲ့တာက ကိုယ္တို႔ အလယ္တန္းစတက္တဲ့ႏွစ္ေလးမွာပါ…

ေကာင္မေလးမရွိေေတာ့တဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနရစ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ ဘြားဘြားနဲ႔ အန္တီေလးတို႔ဆီကို မၾကာမၾကာ သြားျပီးစကားေတြေျပာရင္း ေကာင္မေလးရဲ႔ သတင္းစကားေတြ နားေထာင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေလးေတြရယ္ ဧည္႔ခန္းနံရံေပၚမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြကိုသြားေငးခဲ့ရတဲ့ ရက္ကေလးေတြရယ္ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ျပန္မလာခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးကို လြမ္းေနခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြထဲရယ္ အရာအားလံုးကို ေကာင္မေလးနဲ႔ ပက္သက္မႈ အမွတ္တရေလးေတြ အျဖစ္ တယုတယ သိမ္းထားခဲ့ဖူးတယ္ ေကာင္မေလးရယ္…

ဘဝရဲ႔ အႏုနယ္ဆံုး အခ်ိန္မွာ ရခဲ့ဘူးတဲ့ အမွတ္တရေလးေတြက အစြဲအလမ္းၾကီးလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကို အရိပ္တစ္ခုလို စိုးမိုးခဲ့တာ ခုခ်ိန္အထိ မေျပာင္းလဲေသးဘူးဆိုတာကို ေျပာျပရင္ ဘယ္လိုလူေတြက ယံုၾကည္ေပးမွာလဲေနာ္… ေကာင္မေလးကေရာ ယံုၾကည္ေပးမွာလား….

အစြဲအလန္းတစ္ခုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သံေယာဇဥ္ ျဖဴျဖဴေလးရယ္ ျမန္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဘိုးထားရတဲ့ အခ်စ္တစ္ခုရယ္က ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ျဖစ္ေနတာေတာ့ နည္းနည္း ဆန္းၾကယ္လြန္းပါတယ္ေနာ္….

ေလာကၾကီးမွာ သစၥာတရားက တေန႔တျခား ရွားပါးလာတယ္လို႔ မၾကာခဏ ေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပာခြင့္ရရင္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္….ဟိုးအေဝးၾကီးမွာ အလြမ္းေတြကို အေဖာ္လုပ္ေနရတဲ့ သူ႔ရဲ႔ ခ်စ္သူမွာ ရွားပါးလြန္းတဲ့ သစၥာတရားေတြ အျပည္႔ရွိေနတယ္ဆိုတာရယ္ ခ်စ္သူေကာင္မေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ပါဘူး ဆိုတာရယ္ကိုေပါ့…
………………………………………………………………………………………………………………

အခ်ိန္ေတြ တစတစၾကာလာခဲ့သလို ေကာင္မေလးကို ျပန္ေတြ႔ဖို႔ဆိုတဲ့ မေရရာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး ခပ္မွိန္မွိန္ ျဖစ္ေနခ်ိန္ေလးမွာပဲ ကိုယ့္အနားကို ေကာင္မေလးက မထင္မွတ္ပဲ ျပန္ေရာက္လာခဲ့တာဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေသရာပါမယ့္ ဒဏ္ရာတစ္ခ်ိဳ႔ကို ထပ္ေမြးဖြားေပးဖို႔ မ်ားလား…

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူတူ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေက်ာင္းက အျပန္ညေနခင္းေလးတစ္ခုမွာ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေလးတစ္ခုကို အမွတ္မထင္ ျပန္ေကာက္ရခဲ့တာမို႔ အရမ္းလွပတဲ့ ညေနခင္းေလးတစ္ခုကို ေက်းဇူးေတြတင္ရင္း….

ကုန္းေစာင္းနိမ့္နိမ့္ေလးကို အရွိန္ေလွ်ာ့ျပီး ဆိုင္ကယ္ ဘီးလိမ့္ရံုေလး ဆင္းလာတဲ့ ကိုယ္ အိမ္ေရွ႔မွာ ဆိုင္ကယ္ကို ဘရိတ္အုပ္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ သိပ္မရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုက ကိုယ့္ကို ဆီးၾကိဳေနခဲ့ပါတယ္…

ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္က ေကာင္မေလးရဲ႔ အိမ္က ဝရန္တာေလးကို ႏႈတ္ဆက္ေနက် ဒီအစဥ္အလာေလးက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အထိ စြဲက်န္ေနခဲ့တာ ျပင္းျပလြန္းတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာေနပါတယ္။

ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ေရွ႔ဝရန္တာေလးကို အၾကည္႔ေတြ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဝရန္တာမွာ အလွခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းပင္ေလးေတြကို ေရေလာင္းေနတဲ့ ပန္းႏုေရာင္ အရိပ္ေလးတစ္ခု ခါးေအာက္မေရာက္တေရာက္ ဆံပင္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြပိုင္ရွင္ ျဖဴျဖဴေသးေသး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ပံုရိပ္ေလးက မ်က္စိထဲက မထြက္ေအာင္ကိုယ့္ကို စြဲေဆာင္ထားတာမို႔ ဆိုင္ကယ္ေပၚက မဆင္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသေနရင္း

အေျပးအလႊား ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလနဲ႔အညီ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တဲ့ အမည္မေဖာ္တတ္တဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုက သူ႔ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ကို တြန္းပို႔ေနခဲ့သလို အတိုင္းအဆမဲ့ ျမန္လြန္းေနတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြကလဲ ကိုယ့္ရဲ႔ ျဖဴစင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့အသိကို ေတြေဝေစခဲ့တာမို႔ဆိုင္ကယ္ကို အိမ္ထဲ ထည္႔ရင္း ေကာင္မေလးအိမ္ဘက္ကိုသြားဖို႔ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး ယုတၱိအရွိဆံုး အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုကို ရွာေဖြေနမိပါတယ္..

အခ်စ္ဆိုတာ ရူးသြပ္ျခင္းလို႔ဆိုရင္လဲ ကုိယ္ဟာ အခ်စ္နဲ႔မေတြ႔ခင္ အခ်ိန္ေတြကတည္းက ရူးသြပ္ေနခဲ့သလို အခ်စ္ကို အခ်စ္ရယ္လို႔ ခံစားမိတဲ့အခ်ိိန္မွာလဲ ရူးသြပ္ခဲ့တာကို ဝန္ခံပါတယ္ ေကာင္မေလးရယ္…

အေနနီးျခင္းေဝးျခင္းကလဲ ကိုယ့္ရင္ထဲက အခ်စ္ေတြကို အေရာင္ေျပာင္းသြားေအာင္ မစြမ္းႏိုင္ခဲ့တာဟာ ကိုယ့္အခ်စ္က ျဖဴစင္လြန္းခဲ့သလို ကိုယ့္သစၥာတရားကလဲ ခိုင္ျမဲလြန္းေနလို႔လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…

ေကာင္မေလးနဲ႔ ျပန္လည္ဆံုဆည္းေစခဲ့တဲ့ ေႏြဦးေပါက္ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ကိုယ္က နည္းပညာေကာလိပ္ မွာ ဒုတိယႏွစ္ တက္ေနခဲ့သလို ေကာင္မေလးကေတာ့ အေဝးသင္တက္ရင္း NGO တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနပါျပီ။

ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ေကာင္မေလးက အခ်ိန္သိပ္မရဘူး ႏွစ္ပတ္ပဲေနမွာ လို႔ေျပာလာတာမို႔ ျပန္ခြဲရမယ့္ အေရးအတြက္ ၾကိဳျပီးရင္ေလးေနမိေပမယ့္ ေတြ႔ရတဲ့ အခ်ိန္ခဏေလးမွာ ေကာင္မေလးကို မ်က္လံုးထဲက ေပ်ာက္မသြားေအာင္ အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔နဲ႔ ရူးသြပ္ခဲ့တာက ကိုယ္ပါ ေကာင္မေလးရယ္….

မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခုႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ ေကာင္မေလးက လွပလြန္းတဲ့ စြဲေဆာင္မႈရွိလြန္းတဲ့ ညိႈ႔မင္းသမီးေလးလို လွပလာခဲ့သလို ေကာင္မေလးရဲ႔ မ်က္လံုးနက္နက္ေလးေတြကလဲ သူေတြ႔ဖူးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကထက္ အေရာင္ေတြေတာက္ပေနခဲ့ပါတယ္……

ေကာင္မေလးကို အရမ္းခ်စ္ေနမိတာ ေျပာမထြက္လြန္းတာမို႔ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေတြနဲ႔ ထပ္ခါတလဲလဲ သူေမးေနျဖစ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကလဲ ေနာက္ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာအံုးမွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္…ေနာက္ထပ္ အၾကာၾကီးထပ္ျပီး ခြဲမေနခ်င္ေပမယ့္ လြမ္းရမယ္ဆိုရင္လဲ အခ်ိန္ကာလ သတ္သတ္မွတ္မွတ္နဲ႔ ေရရာတဲ့ အလြမ္းေတြကိုပဲ သူထပ္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေနခဲ့ပါတယ္….

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့ အလြမ္းတစ္ခုထက္ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ တိက်တဲ့ ေရရာတဲ့ အလြမ္းကိုပဲသူထပ္လိုခ်င္ေနမိတာ ေကာင္မေလး မသိခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႔ အတိတ္က အလြမ္းဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သူကိုယ္တိုင္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ခဲ့ပါ…

မထင္မွတ္ပဲ သူ႔စိတ္ေတြကို သက္သာေစမယ့္ အေျဖတစ္ခုကိုေတာ့ ေကာင္မေလးဆီက ရခဲ့ပါတယ္…ေကာင္မေလးရဲ႔ အဘြားက အသက္နည္းနည္းရလာတာမို႔ အနည္းဆံုးတစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ ေလာက္ေတာ့ လာျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာလာတာမို႔ သူ႔ရင္ထဲမွာ ေဖာ္မျပတတ္တဲ့ ဝမ္းသာမႈေတြနဲ႔အတူ ရင္ထဲက အခ်စ္ေတြကိုလဲ ပိုျပီးခြန္အားရွိေစခဲ့ပါတယ္…

ခ်စ္သူကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း သူေတြေဝေငးေမာေနဆဲမွာ ႏွစ္ပတ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုက ျမန္ဆန္လြန္းစြာ ကုန္လြန္သြားခဲ့ပါသည္…. ခ်စ္သူေလးကေတာ့ ဘာမွမသိသလို အျပစ္ကင္းစြာ သူမ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ေလးကို လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ရႈူရင္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါသည္….

ခ်စ္သူေလး မျပန္ခင္ ညေနခင္းေလးတစ္ခုမွာေတာ့ ျမိဳ႔ျပင္ခပ္လွမ္းလွမ္းက အျမင့္ဆံုးေတာင္ထိပ္မွာရွိတဲ့ ဘုရားကို လိုက္ပို႔ရင္း သူလိုခ်င္တဲ့ အေျဖတစ္ခုကို သူရွာေဖြဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာကို ခ်စ္သူေလးက ေတာ့မသိရွာခဲ့ပါ….

ဘယ္ကစလို႔ ဘယ္လို ေျပာရမွန္းမသိပဲ ခ်စ္သူကို ခ်စ္တယ္ေျပာဖို႔အေရး တစ္ေယာက္တည္းေခၽြးေတြ ျပန္လာတဲ့အထိ ဒုကၡေတြေရာက္ေနတဲ့ သူ႔အျဖစ္ကိုကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေစာင့္ၾကည္႔ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရယ္စရာျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါသည္…

“ နင့္မွာ ခ်စ္သူရွိေနျပီလားလို႔ အားယူျပီး မပြင့္တပြင့္ေမးမိေတာ့ “ ခ်စ္သူေလးက ေခါင္းခါျပရင္း သူ႔ေမးခြန္းကို မေျဖခ်င္သလို လိမၼာပါးနပ္စြာ စကားလမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာင္းလာေတာ့ သူ႔ရင္ထဲကစကားလံုးေတြကို ျပန္မ်ိဳခ်ရင္း “ေနာင္ႏွစ္ နင္ျပန္လာမယ့္ရက္ေတြကို ငါေစာင့္ေနပါ့မယ္ … လာျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့ေနာ္ ေမွ်ာ္ေနမယ္” လို႔ေျပာရင္း ေနာင္နွစ္ေကာင္မေလးလာမယ့္ အခ်ိန္တစ္ခုအထိ ရင္ထဲကစကားလံုးေတြကို ထပ္မံ သိမ္းဆည္းလိုက္ရတာ တကယ္ေတာ့ မလြယ္ခဲ့ပါဘူး ခ်စ္သူရယ္…

ေနာင္ႏွစ္ခ်စ္သူေလး ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီေလးမွာေတာ့ ရင္ထဲမွာ အခ်ိန္အၾကာၾကီး သိမ္းထားတဲ့ စကားလံုးေတြကို ၾကိဳးစားရင္ဖြင့္ျပီး ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ပဲ ခ်စ္သူေလးရဲ႔ အခ်စ္ကိုရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တာကို ခ်စ္သူေလးကလဲ နားလည္ေပးခဲ့ပါတယ္… ကိုယ္ခံစားခဲ့ရတဲ့ အလြမ္းေတြကို ခ်စ္သူေလးသိေအာင္ တစြန္းတစ ဖြင့္ဟ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ ခ်စ္သူေလးက တအံ႔တၾသနဲ႔ နားေထာင္ေပးေနျပန္ပါတယ္…

သူ႔ရဲ႔ အခ်စ္ကို ခ်စ္သူေလးက အသိဆံုးျဖစ္ခဲ့သလို သူ႔ရဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြကိုလဲ ခ်စ္သူေလး တစ္ေယာက္တည္းကသာ စာနာနားလည္ေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္…

တကယ္တန္း ခ်စ္သူေတြျဖစ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခံယူခ်က္ေတြ သေဘာထားေလးေတြ မသိမသာကြဲလြဲေနတာကို အျပန္အလွန္သိခဲ့ၾကေပမယ့္ နားလည္မႈတစ္ခုတည္းနဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြကို ခိုင္ျမဲေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့ပါသည္….

အခ်စ္အတြက္ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာက်င္ျခင္းေၾကကြဲျခင္းေတြကို အခ်ိန္က ကုစားေပးႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္…
သူတို႔အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အခ်စ္နဲ႔ ပက္သက္သမွ်အရာတိုင္းဟာ တစတစ ခိုင္ျမဲလာခဲ့သလို သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ၾကိဳးေတြကလဲ ျမဲသထက္ျမဲလို႔လာျပန္ပါတယ္…

ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ခ်စ္သူေလးရဲ႔ ေနာက္ဆံုးသံေယာဇဥ္ျဖစ္တဲ့ အေဒၚေလးနဲ႔ ဘြားဘြားတို႔ အျခားျမိဳ႔ေလးကို ေျပာင္းသြားျပီးခ်ိန္မွာေတာင္ ခ်စ္သူေလးက အစဥ္အလာမပ်က္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း သူ႔ဆီကို ေရာက္လာခဲ့သလို သူကလဲ မေျပာင္းမလဲပဲ ခ်စ္သူေလးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတာ…

ကိုယ္ေက်ာင္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်စ္သူေလးက အျပင္မွာ အလုပ္ဝင္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ ေက်ာင္းကသင္ေပးခဲ့တဲ့ စာေတြကိုေမ့လို႔ မိသားစု စီးပြားေရး လုပ္ငန္းထဲကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပစ္ဝင္ခဲ့မိတာ ခ်စ္သူေလး ျငိဳျငင္ေစဖို႔ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ျပႆနာေတာ့ ၾကီးၾကီးမားမား မျဖစ္ခဲ့ပါ…

ဒီျမိဳ႔ေလးနဲ႔ သူ႔မိသားစုအတြက္ မိသားစုစီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြအတြက္ သူကမရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔… သူတို႔ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔အေရးမွာေတာ့ ခ်စ္သူေလးကပဲ စျပီးသူ႔ဆီအေရာက္လာခဲ့ရသလို သူ႔ဘက္ကေတာ့ တာဝန္တစ္ခုလို ခ်စ္သူကို ေမွ်ာ္ေစာင့္ရသူပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔ အားနည္းခ်က္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္…

အဓိက အားနည္းခ်က္ၾကီးအတြက္ မၾကာခဏ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခဲ့ရေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းကရွားပါးလြန္းခဲ့တာမို႔ သူလိုခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္ကို အလြယ္တကူ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တာကို သူဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနယံုသာ ခ်စ္သူေလးကိုလဲ စာနာနားလည္စြာ သနားေနယံုသာ..…

ခ်စ္သူေလးဘက္ကလဲ သူမရဲ႔ မိသားစုနဲ႔ သူမရဲ႔ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြေၾကာင့္ သူမက်င္လည္ေနတဲ့ ျမိဳ႔ကို ထားခဲ့ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တာကို သူနားလည္ေအာင္ရွင္းျပခဲ့တာမို႔ နားလည္မႈတစ္ခုနဲ႔ လက္တြဲျမဲေအာင္သာၾကိဳးစားခဲ့ရင္း…..

ခ်စ္သူမရွိတဲ့ ရက္ေတြမွာ ခ်စ္သူေလးရဲ႔ အိမ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရင္း ခ်စ္သူကိုေမွ်ာ္မွန္းတမ္းတေနဆဲမွာ ဒီျမိဳ႔ေလးကို ထပ္မံခြဲခြာဖို႔ ကံၾကမၼာက ဖန္တီးလာျပန္ပါတယ္….

သူ႔မိသားစုရဲ႔ ေနာက္ဆံုးစီးပြားေရးတစ္ခုအတြက္ မနီးမေဝးက နယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးကို သူထြက္လာရျပန္ပါတယ္…
ေရလမ္းခရီးနဲ႔ အျမန္ဆံုးသြားရင္ ၄ နာရီေလာက္ပဲၾကာေပမယ့္ အဲဒီျမိဳ႔ေလးက သူ႔ရင္အစံုကို မေႏြးေထြးေစခဲ့ပါ…

အလုပ္ေတြျပီးတိုင္း သူငယ္စဥ္ကတည္းက က်င္လည္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ေလးကို လြမ္းေမာတမ္းတရင္း ေကာင္မေလးရဲ႔ အရိပ္ေတြကို လိုက္ေကာက္ရင္း ခ်စ္သူေလး ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ေတြမတိုင္ခင္ သူခ်စ္တဲ့ျမိဳ႔ေလးကို အေရာက္ျပန္ျပီး ခ်စ္သူေလးကို ၾကိဳေစာင့္ရင္း သူ႔ရဲ႔ အထီးက်န္ေန႔ရက္ေတြကို ေျခာက္ေသြ႔စြာ ျဖတ္သန္းေနခဲ့ျပန္ပါတယ္….

ိစိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္ျပီး ဖတ္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...တတိယပိုင္းကို အျမန္ဆံုး တင္ေပးပါ့မယ္...

ေႏွာင္ငင္တြယ္ရစ္ေသာ အလြမ္းအိမ္

အပိုင္းတစ္ (သူမႏွင့္ အလြမ္းအိမ္)

ဒီျမိဳ႔ေလးကို ေျခခ်မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ သူမကို လာေစာင့္ၾကိဳေနသူ တစ္ေယာက္မွ ရွိမေနခဲ့သလို ေအးစက္စက္ဆီးၾကိဳလာတဲ့ ဒီျမိဳ႔ေလးရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲကို မရဲတရဲေလး တိုးဝင္မိခဲ့ေပမယ့္ သူမရင္ထဲမွာ ေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ လစ္ဟာေနခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ဆို သူမလာခဲ့တဲ့ ဒီခရီးေလးကလဲ မေရမရာ အေတြးေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို လာေစာင့္ၾကိဳတဲ့ခရီးေလး ျဖစ္ေနတာမို႔ သူမကိုဆီးၾကိဳမယ့္သူမရွိေနတာလဲ မဆန္းလွပါ။

ဆိုင္ကယ္တကၠစီတစ္စီးနဲ႔ သာမန္ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္လို ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူမကို အ႔ံၾသဝမ္းသာစြာ ဆီးၾကိဳႏႈတ္ဆက္မယ့္ အိမ္နီးနားခ်င္း မိတ္ေဆြဆိုတာကလဲ အိမ္ေအာက္ထပ္က ဆရာမေလးနဲ႔ ကေလးေတြကလြဲလို႔ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကလဲ ရွားပါးေနျပန္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ သည္အခ်ိန္က သူမ ဒီျမိဳ႔ေလးကို လာေနက်အခ်ိန္မဟုတ္ခဲ့သလို သူမခ်စ္ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကလဲ ဒီအခ်ိန္မွာ သူမလာမယ္ဆိုတာကို မသိႏိုင္ခဲ့တာမို႔ အိမ္မက္ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနသလို စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ခရီးတိုေလးလဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

သည္ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ သူမခ်စ္တဲ့ အမိေျမကို ေခတၱခြဲခြာျခင္းတစ္ခုအတြက္ အလြမ္းေျခရာေတြေကာက္ဖို႔ အတြက္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ခရီးေလးတစ္ခုျဖစ္ေနေပမယ့္ သူမ်ားဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ရွိေနမလား ဆိုတဲ့ မရဲတရဲ အေတြးတစ္ခု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခု အိပ္မက္တစ္ခုနဲ႔အတူ ေျခခ်မိစဥ္မွာေတာ့…..
……………………………………………………………………………………………………………

အိမ္ေရွ႔ကိုေရာက္ေရာက္ျခင္း ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ တံခါးႏွစ္စံုက သူမကိုအရင္ဆံုး ဆီးၾကိဳေနခဲ့ပါတယ္။
သူမေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ခင္းျဖစ္ေနတာမို႔ သူမတို႔ အိမ္ကိုငွားေနတဲ့ ဆရာမေလးက ေက်ာင္းကိုေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ တအိမ္လံုး ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ အခ်ိန္မို႔ ဆရာမေလးရဲ႔ အခန္းကလဲ ေသာ့ခေလာက္ေလးတန္းလန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနသလို သူမရဲ႔အခန္းကလဲ သူမမွတ္မိေနတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ခပ္ၾကီးၾကီးနဲ႔ သူမကို ေအးစက္စက္ႏႈတ္ဆက္ေနပါတယ္။

အသင့္ပါလာတဲ့ ေသာ့ကိုဖြင့္လို႔ ေလွကားေတြတထစ္ခ်င္းနင္းျပီး တက္လာေတာ့ ေလွကားထစ္ေတြ ကၽြန္းေလွကားရဲ႔ လက္ရန္းေတြမွာ ခါတိုင္းေတြ႔ေနက် ဖုန္ထူထူေတြကို မေတြ႔ရတာမို႔ ရင္ထဲက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးက မရဲတရဲ ျပန္ဝင္လာပါတယ္။ အိမ္မွာ တစ္ခုခုေတာ့ ထူးျခားေနေတာ့မယ္ဆိုတာ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ အေျပးအလႊားအိမ္ေပၚကို တက္ခ်င္ေပမယ့္ လက္ထဲမွာပါလာတဲ့ ခရီးေဆာင္လက္ဆြဲအိတ္ေၾကာင့္ သူမထင္သလို ခရီးမေပါက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

အိမ္ေရွ႔ဧည္႔ခန္းက ဆက္တီခံုေပၚမွာ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေနရာခ်ျပီး အိမ္ေရွ႔ခန္းကို ျခံဳငံုအကဲခတ္လိုက္ေတာ့လဲ အိမ္ေရွ႔ခန္းေလးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔ ေဝးေနျပန္ပါတယ္။
ပိုျပီးေသခ်ာေအာင္ ဘုရားစင္ေရွ႔ကို သြားျပီးၾကည္႔ေတာ့ ဘုရားပန္းအိုးထဲမွာ သေျပပန္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို မႏြမ္းတႏြမ္းေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
မၾကာေသးခင္ကမွ တစ္ေယာက္ေယာက္လာျပီး ရွင္းလင္းထားသလို ေသေသသပ္သပ္ က်က်နနနဲ႔ သူမရဲ႔ဧည္႔ခန္းေလးကလဲ လွပေနဆဲပါ။

ဒါဆို ျပီးခဲ့တဲ႔ႏွစ္ သၾကၤန္ရက္ေတြက သူဒီကို လာခဲ့သလို သိပ္မၾကာေသးခင္ကာလတစ္ခုမွာလဲ သူလာသြားခဲ့တယ္ဆိုတာ သူမ ခန္႔မွန္းလို႔ ရေနျပန္ပါသည္။

တိတိက်က်ေျပာရရင္ သူမ ဒီအိမ္ေလးကို မေရာက္တာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး တကယ္တန္းမွာ သူမလာသင့္တဲ့ အခ်ိန္ မျဖစ္မေန လာရမယ့္ အခ်ိန္က ျပီးခဲ့တဲ့ သၾကၤန္ရက္ေတြျဖစ္ေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သူမ မေရာက္လာႏိုင္ခဲ့သလို အခု ေရာက္လာတဲ့ အခိ်န္ကလဲ သူမလာရမယ့္ အခ်ိန္ထက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်ေနခဲ့ျပီမို႔ အေျပာင္းအလဲ အခ်ိဳ႔ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ရွာေဖြဖို႔ သူမျပင္ဆင္လာခဲ့ျပီး အရာရာအတြက္ အဆင္သင့္လဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

သူမအိမ္ေလးကို သူမကိုယ္စား ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္သူက သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒီေလာကၾကီးမွာ သူ႔အတြက္ သူမဟာ အရာရာထက္ အေရးထားရလြန္းသူေလး ျဖစ္ေနသလို သူမကို ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ အတြက္ကိုလဲ သူဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး လည္ပင္းရွည္မတတ္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရသူလဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

မနီးမေဝး နယ္စပ္ျမိဳ႕ေလးမွာ မိသားစုရဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို တာဝန္ယူထားရသူပီပီ သူမတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္ျပီး ေလးႏွစ္အၾကာ သူေက်ာင္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူဟာ ဒီျမိဳ႔ေလးကို စျပီးခြာခဲ့တာမို႔ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူေရာ သူမပါ ဒီျမိဳ႔ေလးရဲ႔ ဧည္႔သည္ေတြျဖစ္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

သူမကေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝ ကတည္းက ဒီျမိဳ႔ေလးကို စတင္ေက်ာခိုင္းခဲ့တာမို႔္ ဒီျမိဳ႕ေလးက သူမရဲ႔ ငယ္ဘဝတစ္စိတ္တစ္ေဒသ ျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ သူ႔နဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဒီေဒသဟာ သူမအတြက္ စိမ္းလြန္းေနျပန္ပါတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဆံုဆည္းျခင္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းထက္ ကံဆိုးျခင္းေတြကို ျဖစ္ေစခဲ့မယ္ဆိုတာ ၾကိဳတင္သိခဲ့ရင္ သူတို႔အတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းေတြ ခြဲခြာေနရျခင္းေတြကသာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႔ လက္ေဆာင္ေတြ ဆိုတာ ဟိုးတုန္းက သိခြင့္ရခဲ့ရင္….

ငယ္သူမို႔ မသိခဲ့ပါလို႔ မေျပာခ်င္ခဲ့သလို ၾကိဳတင္သိခဲ့ေပမယ့္လဲ မရုန္းခဲ့မိတာကိုပါ သူမဝန္ခံဖို႔ လက္ခံဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါျပီကိုေလးရယ္။

………………………………………………………………………………………………………

သူတို႔ ခ်စ္သူေတြအျဖစ္ လက္တြဲျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ေေကာင္ေလးေရာ သူမကိုယ္တိုင္ပါ ဒီေမြးရပ္ေျမေလးမွာ ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္လို ေခတၱခိုနားရံုကလြဲလို႔ အရင္လို အၾကာၾကီးေနခြင့္မရေတာ့ပါ။

စကားမ်ားမ်ားမေျပာတတ္တဲ့ သူမရဲ႔ခ်စ္သူဆီက သတင္းစကားေတြကို အျမဲမၾကားရေပမယ့္ ရံဖန္ရံခါ လက္ခံရရွိခဲ့တဲ့ ဖုန္းေခၚသံတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ အတူ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ သူမတို႔ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာကလဲ အင္မတန္ကို ရွားပါးေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ဆီက ဖုန္းေခၚသံေတြ မၾကားခဲ့ရသလို ျပီးခဲ့တဲ့ေႏြတုန္းကလဲ သူမ မလာႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုလဲ သူ႕ကို မေျပာျဖစ္ခဲ့တာမို႕ သူမတို႔ၾကားမွာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး အဆက္အသြယ္ေတြ ျပတ္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ အခုခ်ိန္ သူရွိေနေသးမလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးနဲ႔ အိမ္ေရွ႔ဝရန္တာတံခါးမၾကီးကို ဖြင့္ျပီး ေခါင္းရင္းဘက္က သူ႔အိမ္ဘက္ကိုလွမ္းေမွ်ာ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူရဲ႔အိမ္ေရွ႔က ေသာ့ခေလာက္ၾကီးနဲ႔အတူ အိမ္ေရွ႔အိမ္ေနာက္ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ရွိရွိသမွ်ေသာ ျပတင္းေပါက္ေတြက ပိတ္လ်က္သား အိမ္မွာ ဘယ္သူမွရွိမေနဘူးဆိုတဲ့ လကၡဏာကို ျပေနပါတယ္။

ဒီတခါေတာ့ လြဲေနျပန္ျပီေပါ့ ကိုေလးရယ္လို႔ အသံတိတ္ညည္းညဴမိရင္း အခ်ိန္လြန္ေနာင္တ အခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ ဆက္တီခံုေပၚ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ထိုင္မိေတာ့ မ်က္ရည္စက္အခ်ိဳ႔က မရည္ရြယ္ပဲ ပါးျပင္ေပၚတလိမ့္လိမ့္ စီးက်လာပါတယ္။

ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ သူနဲ႔ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ရွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ တစ္ေယာက္တေျမစီ ခြဲခြာေနရျခင္းက ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ ေဝဒနာေတြနဲ႔အတူ နာက်င္ေစခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ခုလိုအျမဲတမ္း ေဝးေနၾကျခင္းအတြက္ ကိုယ္စီထားရွိခဲ့တဲ့ နားလည္မႈေတြ တစတစေလ်ာ့ပါးလာခဲ့တာ သူမမျငင္းႏိုင္ခဲ့သလို ကိုေလးကေရာ…..

ဒီေျမဒီေရမွာ ကိုေလးနဲ႔ ဆံုဆည္းခဲ့ေပမယ့္ ဒီေျမက သူမအတြက္ ေခတၱယာယီ ကြန္းခိုရာ ေနရာေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနခဲ့တာ အစြဲအလမ္းတစ္ခုနဲ႔အတူ ခ်စ္သူရွိေနတဲ့ေျမကို ေရာက္လာတိုင္း သူမေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြက တပတ္ဆယ္ရက္ထက္မပိုခဲ့တာ ဆံုေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ တစ္ႏွစ္မွာ ဆယ္ရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုသာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ရွိေနခဲ့တာ …..

ကိုယ္တိုင္ကလဲ ကိုယ့္ရဲ႔အလုပ္ေတြပစ္ျပီး ကိုေလးရွိတဲ့အရပ္မွာ အေျခမခ်ႏိုင္ခဲ့သလို ကိုေလးအေနနဲ႔ကလဲ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြၾကား မိရိုးဖလာစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြၾကားက ရုန္းထြက္ျပီး သူမဆီအေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့တာ သူမတို႔ အခ်ိန္ေတြအၾကာၾကီး ခုလိုေဝးဖို႔ ျဖစ္ေနေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ေစ့စပ္ဖို႔ ညိွႏိုင္းဖို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက မၾကိဳးစားခဲ့တာကလဲ ေနာက္ဆံုးထြက္လာမယ့္ အေျဖတစ္ခုကို ၾကိဳသိေနလို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုကလြဲလို႔ ဘာမွရွိမေနခဲ့ပါ။

ဒါေတြၾကိဳသိေနရက္နဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားမိတဲ့ ေႏွာင္ၾကိဳးေတြက ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္အထိ ျမဲေနျပန္တာလဲ ကိုေလးရယ္ သံေယာဇဥ္ေတြ ေမတၱာေတြ ဒီ့ထက္ပိုခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေတြၾကားက ဘယ္သူကမွ ရုန္းထြက္ဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့သလို လမ္းခြဲျခင္းေတြမရွိတဲ့ အဆံုးမဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြကိုပဲ မက္မက္ေမာေမာ ဖက္တြယ္ထားၾကတာကလဲ တူေနၾကျပန္ပါတယ္။

……………………………………………………………………………………………………..

ညေနေစာင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ဧည္႔ခန္းနံရံမွာ အသင့္ရွိေနတဲ့ ကိုေလးတို႔အိမ္က ေသာ့ေလးကိုယူလို႔ ကိုေလးတို႔အိမ္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့မိပါတယ္။

အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားအကြာအေဝးက မေျပာပေလာက္ေပမယ့္ ကုန္းအတက္ ေျပေျပေလးကိုလွမ္းတက္လာရင္းက ကတၱရာခင္းထားတဲ့ ဒီလမ္းက်ဥ္းေလးကို မေက်မနပ္နဲ႔ အလိုမက်ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

တကယ္ဆို ဒီလမ္းက်ဥ္းေလးကို ေျမနီလမ္းေလး အျဖစ္သာ သူမျမတ္ႏိုးခဲ့တာပါ။ ရြ႔ံဆန္ဆန္ ခပ္ေစးေစး ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေျမသားေလးေတြကိုပဲ သူမခ်စ္ခဲ့တာေလ။

ဒီလမ္းေလးကို နင္းေလွ်ာက္မိတိုင္း ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ေျမသားေရာင္စံုေလးေတြနဲ႔ ကစားခဲ့တာကိုလဲ ခပ္ေရးေရး သတိရေနသလို သူမခ်စ္တဲ့ ေျမသားေရာင္စံုေလးေတြကို သူမလိုပဲ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလဲ ရႊံ႔ေျမေစးေစးေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ သူ႔ခံစားခ်က္ေလးကို ထုတ္ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညေနခင္းေလးကို လြမ္းဆြတ္ေနရင္း….

ဘယ္ေလာက္ပဲေပ်ာ့တဲ့ ေျမသားပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ထက္မာေက်ာတဲ့ ေက်ာက္ခဲေတြ အထပ္ထပ္လႊမ္းလို႔ ကတၱရာေစးေတြနဲ႔ ဖံုးအုပ္လိုက္ေတာ့ တစတစပိက်လာတဲ့ ေျမလႊာေတြ အထပ္ထပ္ေအာက္မွာ လူမျမင္သူမျမင္ ေပ်ာက္ဆံုးလို႔သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။

ကိုေလးေရ တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ခ်စ္ျခင္းတရားတစ္ခုကေရာ မတူညီႏိုင္ခဲ့တဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ ကြဲလြဲေနေသးတဲ့ ႏွစ္ဘက္ အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႔ သေဘာထားေတြ ေဝးေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြရဲ႔ ဖိစီးမႈေတြ အျခား မျမင္ရတဲ့ အတားအဆီးေတြ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဖံုးလႊမ္းေနပါေစ ပေရာဂေတြအျဖစ္ အေရာင္မေျပာင္းေစခ်င္ေသးပါဘူး မေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္ေသးပါဘူး။

ကိုေလးေနတဲ့အိမ္ေရွ႔ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမအလြတ္နီးပါးရေနတဲ့ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္က အရင္ကအတိုင္း ဘာမွမေျပာင္းလဲခဲ့။

ေသာ့ကိုကိုင္ရင္း အိမ္ထဲဝင္သင့္ မဝင္သင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ေနမိေပမယ့္ ခ်စ္သူရဲ႔အိမ္ဆိုတဲ့ အသိေလးက သူမရဲ႔ေတြေဝျခင္းေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့တာမို႔ ခ်စ္သူရဲ႔ အိမ္ထဲကို ခ်စ္သူမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ သူမေရာက္ခဲ့သလို…..

အိမ္ရဲ႔ အခင္းအက်င္း အျပင္အဆင္ကလဲ အရင္ကအတိုင္း ဘာမွမေျပာင္းလဲ လူမရွိေနေပမယ့္ အိမ္ထဲမွာ ေတာ့ အထားအသိုက သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေသေသသပ္သပ္။

အိမ္ေရွ႔ဧည္႔ခန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္မိေတာ့ သူဘယ္အခ်ိန္တုန္းက ေနာက္ဆံုးေရာက္လာခဲ့တာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးဝင္လာျပန္ပါတယ္..

အေျဖတစ္ခုကို သိခ်င္လြန္းစြာနဲ႔ ထမင္းစားခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္က သူ႔အခန္းေလးကို စပ္စုခ်င္ေပမယ့္ တခါမွ မဝင္ခဲ့ဘူးတာမို႔ စိတ္ထဲမွာ မရဲတရဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

တံခါးလက္ကိုင္ဖုေလးကို အသာလွည္႔မိေတာ့ သူ႔အိပ္ခန္းတံခါးက အလြယ္တကူပဲပြင့္သြားခဲ့ပါသည္။ သူမထင္ထားသလို သူ႔အိပ္ခန္းက ေသာ့ခတ္မထားခဲ့ပါ။

သူ႔အိပ္ခန္းေလးကလဲ အခန္းပိုင္ရွင္ ရွင္းသန္႔ခန္႔ျငားလွတဲ့ ေကာင္ေလးလိုပဲ ေသေသသပ္သပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလးမို႔ သူ႔အခန္းထဲကို ဝင္ၾကည္႔မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ကိုပိုလို႔လြမ္းဆြတ္မိလာရပါသည္။

အခန္းေထာင့္က သူ႔စာၾကည္႔စားပြဲေလးေပၚမွာလဲ သူမနဲ႔မရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္အခ်ိဳ႔က ခုခ်ိန္ထိ အစီအရီေနရာယူထားသလို စားပြဲေထာင့္တစ္ေနရာမွာလဲ သူမခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ဘူးတဲ့ အျပာေရာင္ စားပြဲတင္နာရီေလးကလဲ အရင္အတိုင္းမေျပာင္းမလဲ….

နာရီေလးကို အမွတ္တမဲ့ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔မိေတာ့ နာရီလက္တံေတြက ထူးထူးျခားျခား ရပ္တန္႔ေနတာကို သူမအံ႔ၾသစြာေတြ႔ရပါတယ္။
နာရီရဲ႔ညာဘက္ေထာင့္ေလးက ရက္စြဲေလးကိုထပ္ၾကည္႔မိေတာ့ ဧပရယ္လ ၂၅ ရက္ေန႔မွာ ရပ္တန္႔ေနခဲ့ပါတယ္……

ဒါဆိုျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရက္ေတြမွာ ဧပရယ္၂၅ ရက္ေန႔အထိ သူဒီအိမ္ေလးမွာရွိေနခဲ့တာေပါ့… သူမကိုေစာင့္ေနခဲ့တာေပါ့…
သူဘယ္ေန႔အထိ သူမကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သလဲ…. ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက လာေစာင့္ေနခဲ့တာလဲ…

သိခ်င္လြန္းတဲ့ ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာနဲ႔ သူ႔စာၾကည္႔စားပြဲအံဆြဲေလးကို ဖြင့္ၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ဒိုင္ယာရီ အနက္ေရာင္ေလးနဲ႔အတူ အနီေရာင္ဗူး ဝိုင္းေသးေသးေလးတစ္ဘူးကိုပါ ထပ္ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

ဗူးအနီေလးထဲကို စိတ္ဝင္တစားဖြင့္ၾကည္႔မိေတာ့ ဗူးနီနီေလးထဲမွာက သူမအရမ္းျမတ္ႏိုးမိခဲ့ဘူးတဲ့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ဒီဇိုင္းလက္ရာေလးနဲ႔ ပလက္တီနံ လက္စြပ္ေလးႏွစ္ကြင္း …..
လက္စြပ္ေလးရဲ႔အတြင္းပိုင္းမွာလဲ သူမတို႔ရဲ႔နာမည္ အတိုေကာက္ အဂၤလိပ္စာလံုးေလးေတြကို မထင္မွတ္ပဲထပ္ေတြ႔ရခ်ိန္မွာေတာ့…….

ဆက္ပါအံုးမည္...
စာဖတ္သူမ်ားရဲ႔ မ်က္စိက်န္းမာေရးကို စာနာတဲ့ အတြက္ ဒီဝတၱဳရွည္ေလးကို အပိုင္းသံုးပိုင္းခြဲျပီး တင္မွာျဖစ္ပါေၾကာင္း အားနာစြာ အသိေပးအပ္ပါတယ္။