ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးဖို႔ ဖန္တီးလာတဲ့ အေႀကာင္းတရား ၂ ခ်က္ရွိပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္း ဟာဝိုင္အီကၽြန္းသားႀကီး တစ္ယာက္က ဆရာေတာ္ အေႀကာင္း ေရးႀကည္႔ ပါလားလို႔ ေျပာလာတာရယ္ ျပီးေတာ့ ဒီမွာ ႀကံဳေတြ႔ ေနရတဲ့ အဂၤလိပ္စာ ျပႆနာေတြရယ္ပါ။
ဒီမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမန္မာေတြ အဂၤလိပ္စာ ည႔ံတယ္လို႔ ေျပာႀကပါတယ္။
တကယ္မွာေတာ့ ည႔ံတာမဟုတ္ပါ။ ေလယူေလသိမ္း ေျပာဟန္ဆိုဟန္ေတြ မွာ ျမန္မာသံေတြ
ျမန္မာဟန္ေတြ မေပ်ာက္ႀကတာပါ။ အျခားလူမ်ိဳးေတြလို native speaker ေတြနဲ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက မသင္ခဲ့ရတာလဲ ပါပါတယ္။ တကယ္မွာေတာ့ သူတို႔ေတြလို အဂၤလိပ္စကားကို ေရေရလည္လည္ ေျပာႏူိင္တဲ့ ျမန္မာေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါ။

ကၽြန္မက ေလာေလာဆယ္ အလုပ္မွာ learning Coach တစ္ေယာက္ပါ။ ျမန္မာေတြအမ်ားႀကီးထဲမွာ ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာ နည္းျပပါ ။ ရာထူးအဆင့္ေပါင္းစံုေသာ ဝန္ထမ္းအသစ္ေတြ ကိုစာသင္ေပးရပါတယ္။ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက လူမ်ိဳးေပါင္းစံုပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ခ်ိဳ႔ ေသာလူႀကီးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျမဲေမးပါတယ္။ နင့္အဂၤလိပ္စာက တျခားျမန္မာေတြထက္ ေကာင္းတယ္ ဘယ္မွာသင္ခဲ့ တာလဲ သံရံုးမွာလား ဘာလားနဲ႔ပါ။

ကၽြန္မ အျမဲေျဖျဖစ္တာက ငါဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာသင္တာ သံရံုးမွာသင္ခဲ့တာ မဟုတ္ native speaker နဲ႔မဟုတ္ပါ ငါ့ရဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ စာသင္ေက်ာင္းက ျမန္မာျပည္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပါလို႔။
တကယ္လဲ ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္မအဂၤလိပ္စာကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကလြဲ လို႔ဘယ္မွာမွမတက္ခဲ့ပါ။

ကၽြန္မတက္ခဲ့ တဲ့ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ ဦးႀသဘာသ ရဲ႔ ဇမၺဴရတနာ ပညာဒါန ေက်ာင္းပါ။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေတြေျဖျပီးတဲ့ အခ်ိန္ ေအာင္စာရင္းကို ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရာက္သြားတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာေတာ္ရဲ့ ေက်ာင္းေလးက ဓနိမိုး ပ်ဥ္ကာ ေက်ာင္းေသးေသးေလးပါ မိုးတြင္းမိုးရြာရင္ မိုးေရေတြယိုလို႔။ ေက်ာင္းကေသးေသး ေက်ာင္းသားက မ်ားမ်ားမို႔ ဘယ္အခ်ိန္ျပိဳ က်မလဲလို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ စာသင္ခဲ့ရတာပါ။
ေက်ာင္းေရွ႔ ကေျမကြက္လပ္ေလးမွာေတာ့ တဲတန္းလ်ားႀကီးထိုးျပီး စာသင္ခန္းလုပ္ထားပါတယ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အမိုးပဲရွိျပီး အကာမရွိပါ။

သင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတြကေတာ ့လက္ရွိဟာဝုိင္အီေရာက္ေနတ ဲ့အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုေရာက္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ေဟာင္ေကာင္မွာ မာစတာတက္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ျပီးေတာ့ ဂ်ပန္ကကၽြန္းေသးေသးေလး တစ္ကၽြန္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္။ သူတို႔ေတြက ဆရာေတာ္ရဲ႔ တပည္႔ရင္းေတြပါ။ ဆရာေတာ္လိုပဲ တကယ့္ကို ေစတနာ အျပည္႔နဲ႔ သင္ေပးခဲ့ႀကတာပါ။ အထူးသျဖင့္ ေလယူေလသိမ္း အသံေနအသံထားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးပါတယ္။ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္လဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေတာ္ႀကပါတယ္။

အဓိကက ဆရာေတာ္ပါ ဒီေက်ာင္းေသးေသးေလး ျဖစ္ေျမာက္ေရး ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးအတြက္ အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းေတြျပည္႔စံု ဖို႔ကို ဆရာေတာ္က ေတာ္ေတာ္ေလး မတည္ခဲ့ရတာပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႔ ေက်ာင္းက သာမန္ရိုးရိုး ဆင္းရဲတဲ့ ေက်ာင္းပါ။ ခ်မ္းသာျပည္႔စံုတဲ့ စာသင္တိုက္ႀကီးမဟုတ္ပါ။

ကၽြန္မအျမဲ မွတ္မိေနတာက ဆရာေတာ္ရဲ႔ ေစတနာပါ။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းအတြက္ ပစၥည္းတစ္ခု ဝယ္ဖို႔လိုအပ္လာပါတယ္။ ဆရာေတာ့္ဆီမွာ ပိုက္ဆံမရွိပါ။ တပည့္ေက်ာင္းသားေလးေတြကလဲ ဆယ္တန္းေျဖျပီးကာစ တစ္ခ်ိဳ႔က ဆယ္တန္းေအာင္ကာစ ေက်ာင္းအတြက္ အမ်ားႀကီးမလွဴႏူိ္င္ႀကပါ။
ဆရာေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႔သကၤန္းေတြ သြားေရာင္းခိုင္းပါတယ္။ တစ္ခုခုဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလိုရင္ သကၤန္းေတြ ေပါင္လိုက္ ေရာင္းလိုက္ ဒါကေက်ာင္းမွာ အျမဲျဖစ္ေနက် အစဥ္အလာတစ္ခုပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႔ တပည္႔ရင္းေတြဆို ဆရာေတာ္အေႀကာင္း အကုန္သိ။ ဆရာေတာ္ကို လာလွဴထားတဲ့ သကၤန္းအသစ္ေတြဆို အေပါင္ဆိုင္ေရာက္လိုက္ အေရာင္းဆိုင္ေရာက္လိုက္ နဲ႔ ေက်ာင္းကဗီရိုထဲမွာ ႀကာႀကာမေနရတတ္ပါ။

အဲဒီလွဴတဲ့ တန္းတဲ့ကိစၥေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ဆရာေတာ္နဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ မႀကာခဏ စကားမ်ားေနႀကပါ။
ဒီေန႔လွဴတဲ့ ပစၥည္းေနာက္ေန႔ ရွိခ်င္မွရွိေနတတ္တာပါ။ ဆရာေတာ္က ဘယ္သူလာလာ ရွိတာအကုန္ေကၽြး ေတာင္းသမွ် အကုန္ေပးတတ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းအတြက္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ လက္မေႏွးတတ္ပါ။ ဒကာရင္း ေက်ာင္းသူေတြကေတာ့ သူတို႔လွဴထားတာ မေတြ႔ေတာ့ရင္ ဆရာေတာ္ကို ျပႆနာရွာတတ္ပါတယ္။ ေဆးဆိုင္ဖြင့္ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပြစိပြစိေျပာရင္း ခုခ်ိန္ထိ ဆရာေတာ္ အတြက္အားေဆးကစလို႔ လိုအပ္တဲ့ ေဆးဝါးေတြ လွဴေနတုန္းပါ။

တပည္႔ရင္း ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ အလုပ္ေတြရလဲ အားတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ ေက်ာင္းမွာလာျပီး စာသင္ေပးေနဆဲ ဆရာေတာ္ကို ပါရမီျဖည္႔ေနဆဲပါ။ ျပီးေတာ့ လကုန္လို႔ လခထုတ္တိုင္းလဲ လာျပီးလွဴတတ္ပါတယ္။ ဟာဝိုင္အီကၽြန္းသားႀကီးက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆီဒိုးနားမွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ လခထုတ္တိုင္း ေဒၚလာေလးေတြ လာလွဴပါတယ္ အျခားေက်ာင္းသားေတြလဲ အဲလိုပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြက လွဴေပမယ့္ ေက်ာင္းသူေတြလို ပြစိပြစိမေျပာတတ္ပါ။ ငါလွဴထားတာ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ လို႔လဲ မစစ္ေဆးတတ္ပါ။

ဆရာေတာ္ပံုစံက အရပ္က ရွည္ရွည္ အသားကျဖဴျဖဴ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ လႊားကနဲ လႊားကနဲ ျမန္မွျမန္ သကၤန္းက ေျခသလံုး ေအာက္ပိုင္းကို ဘယ္ေတာ့မွမဖံုး ဒီၾကားထဲ အာကျပဲျပဲ တစ္ခ်ိန္လံုးက ေက်ာင္းသားေတြကို ေအာ္ေနရတာမို႔ တစ္ေန႔တျခား အာျပဲလာတာပဲျဖစ္မွာပါ။ ေက်ာင္းသူေတြကိုဆိုို ဟိုေကာင္မ ဆိုျပီး အာျပဲႀကီးနဲ႔ ေခၚေနက်။ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ျငင္းရင္းခုန္ရင္း ရန္လဲခဏခဏ ျဖစ္တတ္ေသးသည္။

ေက်ာင္းမွာသင္တဲ့ စာအုပ္ကေတာ့ English 900 ပါ book 1 ကေန book 6 အထိပါတဲ့ စာအုပ္အဝါေရာင္ ကေလးပါ။ ကက္ဆက္ေခြနဲ႔ တြဲျပီးသင္ပါတယ္။ စာသင္တဲ့ပံုစံက စီနီယာ ဂ်ဳနီယာဝိုင္းေတြခြဲျပီး သင္တာပါ။ စာမသင္ခင္ မွာေတာ့ဘုရားရွိခိုးပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုပါ အရွည္ႀကီး ရွိခိုးရပါတယ္ ေမတၱာပို႔ပါတယ္ May all being peace and healthy အစခ်ီလို႔ေပ့ါ။ စေနတနဂၤေႏြလို ပိတ္ရက္ေတြမွာ ဆို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ စကားေျပာရတဲ့ အစီအစဥ္ ေလးေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာေတာ့ စီနီယာ ေက်ာင္းသားေတြ ေရာဂ်ဴနီယာ ေတြေရာ ေျပာခ်င္တဲ့ သူေျပာလို႔ရပါတယ္။

စာသင္ျပီးရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး ေက်ာင္းေအာက္ကိုဆင္းျပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ႏွစ္တန္းစီလိုက္ပါတယ္ ျပီးေတာ့တစ္တြဲ စီစကားစေျပာရပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ ေျပာလိုက္ ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္ေျပာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ကေဘးကေန တကယ္ေျပာမေျပာ လိုက္စစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို မေျပာရင္ ဒဏ္ေႀကးေပးရပါတယ္။
အဓိကက ေျပာရဲဆိုရဲတဲ့ သတၱိကို ေမြးေပးတာပါ။ မရွက္မေႀကာက္ ေျပာတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတာပါ။

လူတိုင္းဟာ သိထားတတ္ထားေပမယ့္ မေျပာရဲ ေျပာမထြက္ ရွက္ေနေႀကာက္ေနလို႔ အဂၤလိပ္စာ သင္တဲ့ေနရာမွာ ဒုကၡေတြ႔ရတာပါ။ ဒါကို ဆရာေတာ္ကသိပါတယ္ အတင္းအက်ပ္ မေျပာမေနရ ေျပာခိုင္းပါတယ္။ မွားရင္ျပင္ေပးပါတယ္။ မေျပာရင္ ေအာ္ပါတယ္။ သဒၵါမွားတာ မွန္တာအဓိက မဟုတ္ ေျပာဖို႔ကအဓိက မွားမွာမႀကာက္ဖို႔ မွားမွားမွန္မွန္ ေျပာဖုိ႔ တြန္းအားေပးပါတယ္။
အဂၤလိပ္စာ သင္ႀကားေရးမွာ တကယ့္ကို လိုအပ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ ကို ေမြးျမဴေပးပါတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႔ ေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္စာအျပင္ ျပင္သစ္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စာေတြပါ သင္ေပးပါတယ္။ တပည္႔ရင္း ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ျပင္သစ္စာကိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚမာလာဘြားက သင္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္မ UFL မွာဂ်ာမန္တတ္ေနတုန္းက ေက်ာင္းကို တစ္ေခါက္ေရာက္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ဂ်ာမန္စာတက္ေနတယ္ ေျပာေတာ့ ငါ့ေက်ာင္းမွာ ဂ်ာမန္စာသင္ေပးမယ့္ သူမရွိဘူး ညည္းအခ်ိန္ေပးႏို္င္ရင္ လာသင္ေပးပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ အလုပ္မ်ားလြန္းလို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တာနဲ႔ မသြားျဖစ္ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခုက ေက်ာင္းမွာ ကိုးတန္းဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္
ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဆရာေတြ ေခၚျပီး အခမဲ့စာသင္ေပးပါေသးတယ္။

ျပီးေတာ့ ဆရာေတာ္က ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔နယ္က မူလတန္းကေလးေတြကို ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ၃၈ျဖာမဂၤလာ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ျပီးစာသင္ေပးပါေသးတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္း ၃၀ ေက်ာ္နဲ႔ လက္လွမ္းမီရာ ေက်ာင္းေတြမွာ ကေလးေတြကို ၃၈ျဖာမဂၤလာ အေျခခံ ကိုသြားသင္ေပးတာပါ။ ျပီးေတာ့ စာေမးပြဲစစ္ျပီး ဆုေပးပြဲေတြလဲ လုပ္ေပးပါတယ္။

ေႏြရာသီသင္တန္း တစ္ခုတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မက မူလတန္းေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းကို တာဝန္ယူရပါတယ္။ သံုးတန္းနဲ႔ ေလးတန္း ကေလးေတြကို ၃၈ျဖာ မဂၤလာအေျခခံကို သင္ေပးရပါတယ္။ စာေမးပြဲ စစ္ေပးရပါတယ္။ ထူးခၽြန္တဲ့ ကေလးသံုးေယာက္ ကို ျမိဳ႔နယ္အဆင့္မွာထပ္ျပီးစာေမးပြဲေျဖခိုင္းရပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ကေလးေတြကို စာသင္ေပးတဲ့ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသူေတြကို ေယာဂီေရာင္ရင့္ရင့္ ခ်ိတ္လံုခ်ည္နဲ႔ အက်ီၤ အဝါေရာင္လက္ရွည္ ရင္ေစ့ေလးေတြ ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ကေတာ့တီရွပ္အျဖဴေတြရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ေက်ာင္းေပါင္းစံု လိုက္ျပီးစာသင္ေပးခဲ့ ရတဲ့ အေတြ႔ အႀကံဳေလးကို အျမဲ မွတ္မိေနပါတယ္။






ဒီတီရွပ္ေလးေတြပါ။ ဒီတီရွပ္ကိုေတာ့ ဟာဝိုင္အီကၽြန္းသား ႀကီးကဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ပို႔ေပးတာပါ။
သူကေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႔ တပည္႔ရင္းႀကီးပါ ေက်ာင္းကိုလဲ အရမ္း သံေယာဇဥ္ရွိပါတယ္။ဒီတီရွပ္ေလးကို ခုခ်ိန္ထိ သိမ္းထားတုန္းပါ။ ေရာက္ရာ အရပ္ကေန ေက်ာင္းရဲ႔ သတင္း ကိုအျမဲေမးေနတတ္ပါတယ္။

ခုေတာ့ဆရာေတာ္ရဲ႔ ေက်ာင္ႀကီးက သံုးထပ္တိုက္ေက်ာင္းႀကီး ျဖစ္ေနပါျပီ။ တပည္႔ရင္းေတြကလဲ ႏိုင္ငံ အသီးသီးမွာ ေရာက္လို႔ေနပါျပီ။ တစ္ခ်ိဳ႔ ဆိုရင္လဲရန္ကုန္မွာ တကယ့္ကို ရာထူးႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ တိုးတက္ေနႀကပါတယ္။ ကၽြန္မဒီကိုမလာခင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ေက်ာင္းမွာစာသင္ေပးေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို အေမရိကားမွာ ပညာသင္ဖို႔ ေခၚသြားတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကိုႀကားပါတယ္။

တပည္႔ေတြကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ ေဟာင္းလိုက္သစ္လိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ရဲ႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ တပည္႔ အသစ္အသစ္ေတြနဲ႔ စည္ကားေနဆဲ။
ဆရာေတာ္ကေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးပီပီ အပင္ေကာင္းေလးေတြ ျဖစ္လာဖို႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးေနဆဲပါ။

အခုႀကားရတာကေတာ့ ဆရာေတာ္က စာသင္တဲ့အလုပ္အျပင္ မိဘမဲ့ ကေလးေတြကို ပါျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ဖို႔စီစဥ္ေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဆရာေေတာ္က အပင္ေတြ အမ်ားႀကီးကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးပါ ။ တကယ့္ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ခဲ့တာပါ။
သူပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ အပင္ေတြကလဲ အပင္ေသးေသးေလးကေန အပင္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေနပါျပီ။

ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အားလံုးကလူငယ္ေတြမို႔ ဇာတ္လမ္းေတြ လဲေတာ္ေတာ္ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတာ္က ဇာတ္လမ္းေလးေတြက စိတ္ဝင္စားစရာေလးေတြပါ တစ္ခ်ိဳ႔ လက္တြဲ မျဖဳတ္ပဲ အဆင္ေျပသြားႀကသလို တစ္ခ်ိဳ႔လဲ က်န္ရစ္ျဖစ္ခဲ့ႀကပါတယ္။ ေက်ာင္းကို ဘယ္အခ်ိန္ပဲ သြားသြား ဆရာေတာ္က ဟုိေကာင္ကေတာ့ မိန္းမရသြားျပီ ဟိုေကာင္မကေတာ့ ပါသြားျပီ ဘယ္ေကာင္ကေတာ့ က်န္ရစ္ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုျပီး သတင္းေပးေနက်ပါ။

ကၽြန္မကေတာ့ ဘယ္မွာပဲလုပ္လုပ္ ဘယ္ကိုပဲေရာက္ေရာက္ နင့္အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းတယ္ေျပာလာတိုင္း
ငါဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့တာလို႔ ေႀကာ္ျငာဝင္ေနဆဲ အဂၤလိပ္စာဘယ္မွာသင္ရင္ေကာင္းမလဲ ေမးလာတိုင္းလဲ ဘုန္းႀကီးေက်ားင္းကို လႊတ္ေနျမဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ရန္ကုန္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ျပႆနာျဖစ္တုန္းက ေတာ့ဆရာေတာ္အတြက္ စိတ္ပူမိပါေသးတယ္။ တပည္႔ေတြ တရုန္းရုန္း ရွိတဲ့ေက်ာင္းမို႔ လဲ စိတ္ပူရတာပါ။အိမ္ကို ေမးႀကည္႔ေတာ့ ေက်ာင္းလဲ ခဏပိတ္လိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကိုႀကားလိုက္ရပါတယ္။

ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္ဖုိ႔ သတိေပးလာတဲ့ အတြက္ေရာ တီရွပ္ေလး ပို႔လာတဲ့ အတြက္ေရာ ဟာဝိုင္အီက ကိုႀကီး ေက်ာ္ေက်ာ္ႏိုင္ ကို ေက်းဇူးပါ။