ႏွင္းနဲ႔မာယာ: ဝတၳဳတို

Showing posts with label ဝတၳဳတို. Show all posts

စည္းရိုး

“အမေရ အမ “

“လာျပီ လာျပီညီမ ခဏေလးေနာ္ “

ျခံထဲမွာ ပန္းပင္ေတြ ေရေလာင္းေနရင္းက ျခံဝက ေခၚလာတဲ့ အသံရွင္ကို အသံျပဳရင္း လွမ္းၾကည္႔ေတာ့ ေဘးျခံက ခ်ာတိတ္မ။

ဒီမွာေနလာတာ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္လို႔ ခုနစ္ႏွစ္ထဲမွာ ဆိုေပသည္႔ ေဘးျခံက ခ်ာတိတ္မကလဲ နီလာ့နာမည္ကိုမသိ နီလာကလဲ သူ႔နာမည္ကိုမသိ။

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း မိုးကုန္လို႔ ေဆာင္းဦးေပါက္ရင္ေတာ့ ဝါးကပ္ျပားသံုးခ်ပ္မျပီး နီလာတို႔ျခံထဲကို လာေနက်မို႔ သူလာတိုင္း ျခံတံခါးဖြင့္ေပးရံု ျပံဳးျပရံုကလြဲလို႔ ခ်ာတိတ္မနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိလွ။

ျခံထဲဝင္လာျပီး သူလဲ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ နီလာကလဲ ပန္းပင္ေတြျပဳျပင္ ေရေလာင္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေနၾကေပမယ့္ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းလဲမေျပာျဖစ္။ ရပ္ေရးရြာေရးလဲ မေဆြးေႏြးျဖစ္။

“ေက်းဇူးပဲေနာ္ အမ”

“ေအာ္ ေအးေအး ရပါတယ္ေအ”

သူ႔ဆီက ေက်းဇူးပဲဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ ျခံတံခါးကို ျပန္ဖြင့္ေပးရင္း ရပါတယ္ ေျပာျပီး ျခံတံခါးကို ေသာ့ျပန္ပိတ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ဆက္ဆံေရးက တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါ အမေရ ညီမေရ ေက်းဇူးပါ ဆိုတာေတြထက္မပို။

“ဟိုဘက္ျခံက လာသြားျပန္ျပီလား “

“အင္းဟုတ္တယ္ လာသြားျပန္ပီေလ”

ညေနေစာင္းလို႔ နီလာရဲ႔ အိမ္သားျပန္ေရာက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ကားစက္မသတ္ခင္မွာ ေမးေနက်ေမးခြန္း။နီလာ့မွာလဲ ေျဖစရာအေျဖက မ်ားမ်ားစားစားမရွိလွ။

သူ႔ကားရပ္ထားတဲ့ ေဘးနားက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ထြက္ေနတဲ့ ျခံစည္းရိုး အသစ္စက္စက္ကို သတိမျပဳပဲေနမွာမဟုတ္။

ဒါက နီလာတို႔ ျခံမွာတစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ ျဖစ္ေနက်မို႔ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။

XXXXXXX

“အေဒၚၾကီး ဒီေနရာမွာ ဒီျခံစည္းရိုးၾကီးက ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”

“ေအာ္ အဲဒါလား မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး ငါ့တူမရယ္……ဇာတ္လမ္းက ရွည္တယ္ေအ့။”

တူမေတြ အိမ္လာလည္လို႔ ျခံထဲ ေလွ်ာက္ၾကည္႔တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း ျခံစည္းရိုးရဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို ရွင္းျပရတာမို႔ ၾကာလာေတာ့ နီလာလဲ ေမာလာသည္။

“ဟာ ဒါသက္သက္ေက်ာတာ အဲလိုလုပ္လို႔ရမလား။ အေဒၚက မေျပာဘူးလား ေနာက္တစ္ခါလာရင္ သည္းမခံနဲ႔ “

နီလာ့ဇာတ္လမ္းကိုၾကားတိုင္းလဲ တူမေတြက နီလာ့ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကသည္။ နီလာ့အစား စိတ္တို ေဒါသထြက္ၾကသည္။

“ေျမတိုင္းကိုေခၚျပီး ေျမတိုင္းလိုက္ေလ။ ဒီဘက္အပိုင္းကိုပါ အုတ္တံတိုင္းတက္လိုက္ ခုရႈပ္မွေနာင္ရွင္း အားနာမေနနဲ႔ေနာ္။”

တူမေတြက ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ အားေပးအားေျမွာက္လုပ္တိုင္းလဲ အိမ္သားက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ နီလာ့ကို မ်က္ေစာင္းထိုးေလ့ရွိသည္။

“ညည္းအေဒၚကို ညည္းတို႔ပဲေျပာေတာ့ ငါေတာ့ ေမာလာျပီ။ အိမ္အလုပ္ျခံအလုပ္က သူ႔အလုပ္။”

“ဒီတစ္ခါ အဲ့ေကာင္မေလးလာရင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာလိုက္စမ္းပါေအ။ ညည္းကိုက အားနာလြန္းတာ။ ငါ့အသက္ပဲ ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ေနျပီ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး ၾကားဖူးေပါင္ေအ။”

အိမ္သားဆီက အသံထြက္လာေတာ့ တီဗီေရွ႔မွာကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲၾကည္႔ေနတဲ့ မာမားဆီကပါအသံထြက္လာသည္။ မာမားက နီလာ့လိုမဟုတ္။

စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိသလို သူတပါးကိုအလြန္အမင္း အားမနာတတ္။ ေျပာစရာရွိရင္လဲ ေရွ႔ေနာက္မၾကည္႔ပဲ ေျပာပစ္တတ္သူ။

ျခံနီးခ်င္းနဲ႔ ျခံစည္းရိုးကိစၥမွာ မာမာေရာ အိမ္သားပါ နီလာ့ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အားနာတတ္လြန္းတဲ့ နီလာ့အေၾကာင္းကိုသိေနတာမို႔ အျပစ္တင္စကားေတာ့ မေျပာၾက။ တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္ဆိုသလို ဟိုဘက္ျခံက ခ်ာတိတ္မေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာသာ သတိေပးရံုသက္သက္ သတိေပးၾကသည္။ ျပီးေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားၾကစျမဲ။

ေမ့လို႔ေပ်ာက္လို႔မရသူက နီလာတစ္ေယာက္တည္း။

နီလာတို႔ျခံက ေပသံုးဆယ္ ေပခုနစ္ဆယ္ အက်ယ္ရွိတဲ့ျခံ။ အိမ္ေရွ႔မ်က္ႏွာစာက ေပသံုးဆယ္ က်ယ္ျပီး အေနာက္ထဲကုိ ေပခုနစ္ဆယ္က်ယ္တာမို႔ အိမ္ကို ျခံရဲ႔ ေနာက္နားကို ကပ္ျပီးေဆာက္လိုက္ေတာ့ အိမ္ရဲ႔ မ်က္ႏွာစာျခံဝန္းေလးထဲမွာ သီးပင္ပန္းပင္ေတြ စိုက္ဖို႔ ေျမေနရာေလးနဲ႔ ကားႏွစ္စီးရပ္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ ေျမေနရာေလးက်န္ေနပါသည္။

ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္ေလးကမွ သတိထားမိခဲ့တဲ့ ျပႆနာက အိမ္ေဆာက္ထားတဲ့ ျခံေနာက္ပိုင္းကသာ ေပသံုးဆယ္အျပည္႔ရွိျပီး ျခံေရွ႔မ်က္ႏွာစာက ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ေပသာရွိတဲ့ ျပႆနာ။

နီလာတို႔ျခံကိုဝယ္စတုန္းကေတာ့ ျခံဖိုးအတြက္ ရွိသမွ်ေငြေတြသံုးလိုက္ရတာမို႔ ျခံပတ္ပတ္လည္ကို အုတ္တံတိုင္း မခတ္ႏိုင္ခဲ့။ အုတ္တိုင္ေသးေသးေလးေတြေထာင္ျပီး သြပ္စည္းရိုးေလးသာ က်ဲက်ဲေလး ကာခဲ့ရပါသည္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခါင္းရင္းျခံက သူတို႔ျခံကို ႏွစ္ပိုင္းပိုင္းျပီး အေနာက္ဘက္အျခမ္းကို ေရာင္းလိုက္တာမို႔ အသစ္ေရာက္လာသူေတြက ျခံေနာက္ဘက္ကို အုတ္တံတိုင္းၾကီး အခိုင္အမာကာလိုက္ပါသည္။

အသစ္ေရာက္လာသူေတြက ေျမတိုင္းကိုေခၚျပီး သူတို႔ဝယ္ယူတဲ့ ေျမအတိုင္းအတာ အတိအက်ယူခဲ့သလို နီလာတို႔ဘက္က ေျမ ေပသံုးဆယ္လံုးကိုလဲ တိတိက်က် ခ်န္ထားေပးခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ဘက္က အုတ္တံတိုင္းကာေတာ့မွ နီလာတို႔ ေရာက္စတုန္းကကာထားတဲ့ ျခံစည္းရိုးရဲ႔ အျပင္မွာ ေျမႏွစ္ေပပိုေနခဲ့ျပီး ပိုေနတဲ့ေျမက နီလာတို႔ေျမမွန္းသိလိုက္ရပါသည္။

နီလာ့အိမ္သားကလဲ တလက္စတည္းလိုလို က်န္ေနေသးတဲ့ ျခံရဲ႔ေျခရင္းဘက္ပိုင္းနဲ႔ အေနာက္ပိုင္းကို အုတ္တံတိုင္း အျပည္႔ကာလိုက္ပါသည္။ ျခံရဲ႔ ေလးဘက္ေလးတန္လံုးကို လံုျခဳံေစခ်င္တာမို႔ အုတ္တံတိုင္း ျမင့္ျမင့္တက္ခ်င္ေပမယ့္ ေခါင္းရင္းျခံရဲ႔ အေရွ႔ပိုင္းကို အုတ္တံတိုင္းကာဖုိ႔လုပ္ခ်ိန္မွာေတာ့ တဘက္က ျခံပိုင္ရွင္နဲ႔ အျငင္းပြားစရာ ၾကံဳလာခဲ့ပါသည္။

နီလာတို႔ျခံဝယ္ယူစဥ္ကတည္းက နီလာတို႔ဘက္က ေျမႏွစ္ေပကို သူတို႔ျခံစည္းရိုးထဲပါေအာင္ ကာထားခဲ့တာကို နီလာတို႔ သတိမထားမိခဲ့ပါ။ သူတို႔စည္းခ်ျပီး တိုင္းထားတဲ့အတိုင္းသာ ျခံစည္းရိုးကာခဲ့မိပါသည္။ အခု သူတို႔ျခံကုိ တပိုင္းပိုင္းျပီးေရာင္းေတာ့မွ သူတို႔မသိမသာယူထားတဲ့ ေျမႏွစ္ေပက ဘြားကနည္း ေပၚလာခဲ့ပါသည္။ အေျဖမွန္ေပၚလာေပမယ့္လဲ သူတို႔နဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ အပိုင္းက ေျမႏွစ္ေပကို ျပန္ေပးဖို႔ စကားမစခဲ့။ ျခံရဲ႔အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ စည္းရိုးႏွစ္ခု မညီမညာျဖစ္ေနတာကို လ်စ္လ်ဴရႈထားဆဲ။

နီလာ့အိမ္သား အလုပ္သြားေနခ်ိန္မွာ မိန္းမသားႏွစ္ဦးတည္း ရွိတတ္တာမို႔ ျခံေရွ႔မ်က္ႏွာမွာ အုတ္တံတိုင္းျမင့္ျမင့္နဲ႔ သံပန္းတံခါးကို ထုထည္ၾကီးၾကီးနဲ႔ လုပ္ထားသလို သံပန္းတံခါးအေပၚမွာလဲ သြပ္ဆူးၾကိဳးေတြအထပ္ထပ္တင္ေပးထားပါသည္။

ျခံပတ္ပတ္လည္ကိုလဲ ထုထည္ၾကီးၾကီး အုတ္တံတိုင္းတက္ခဲ့ေပမယ့္ ကြာဟေနတဲ့ ေျမႏွစ္ေပေၾကာင့္ ျခံရဲ႔ ေခါင္းရင္းပိုင္းမွာေတာ့ သြပ္ဆူးၾကိဳးတစ္ဝက္ အုတ္တဝက္ ျခံစည္းရိုးက နီလာတို႔ မိသားစုကို စိတ္စေနာင့္စနင္းျဖစ္ေစခဲ့တာၾကာခဲ့ျပီ။

ဒီၾကားထဲမွာ ေခါင္းရင္းျခံက ခ်ာတိတ္မကလဲ တနည္းတဖံု နယ္ပယ္ခ်ဲ႔ထြင္ေလေရာ့သလားမသိ။ မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူး ရာသီဥတုသာယာခ်ိန္ဆိုရင္ ျခံစည္းရိုးကာတဲ့ ဝါးကပ္သံုးခ်ပ္ကိုင္ျပီး ျခံထဲကို ဝင္လာေလ့ရွိပါသည္။

နီလာတို႔ကာထားတဲ့ သြပ္စည္းရိုးနဲ႔ကပ္ရက္ ကားရပ္တဲ့ေနရာ ေဘးတည္႔တည္႔မွာ သူတို႔အိမ္က လူေတြေတြေရခ်ိဳးတဲ့ ေရစည္ေတြခ်ထားပါသည္။ သူတို႔အိမ္မွာက မိန္းကေလးေရာ ေယာက္်ားေလးေရာရွိတာမို႔ ေရခ်ိဳးတဲ့ေနရာကို နီလာတို႔ဘက္က မျမင္ရေလေအာင္ ဝါးကပ္နဲ႔ ကာၾကပါသည္။

သူ႔ျခံကိုယ့္ျခံႏွစ္ျခံၾကားထဲမွာ လံုျခံဳေရးအတြက္ ဝါးကပ္ ကာထားတာကို နီလာတို႔ အျပစ္ဆိုလို႔မရ ။ ေျပာစရာျဖစ္ေနတာက ဝါးကပ္ ကာထားတဲ့ပံုစံ။ ဝါးကပ္ကို သူတို႔ဘက္ကေနကပ္ျပီးကာထားလိုက္ရင္လဲ ျပႆနာမရွိႏိုင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ခ်ာတိတ္မက ဝါးကပ္ေတြကို နီလာတို႔ျခံထဲကို သယ္လာျပီး နီလာတို႔ကာထားတဲ့ သြပ္စည္းရိုးေပၚကေနထပ္ျပီး ကာခဲ့ပါသည္။ သူ႔ဝါးကပ္ေတြ ကာလိုက္ခ်ိန္မွာ နီလာတို႔ဘက္က ကာထားတဲ့ သြပ္စည္းရိုးက ေပ်ာက္သြားျပီး သူတို႔ရဲ႔ ဝါးကပ္သံုးခ်ပ္က ျခံထဲမွာ ထီးထီးၾကီး က်န္ေနခဲ့တတ္ပါသည္။

သူတို႔ဘက္ကၾကည္႔ရင္ေတာ့ သူတို႔ျခံစည္းရိုးက သြပ္စည္းရိုးအျပည္႔လွလွပပ လံုလံုျခံဳျခံဳ။ နီလာတို႔ ဘက္မွာေတာ့ သြပ္စည္းရိုးတစ္ပိုင္း ဝါးကပ္တပိုင္း အုတ္တပိုင္း။ ေပခုနစ္ဆယ္ အရွည္ရွိတဲ့ ျခံရဲ႔ ေခါင္းရင္းဘက္မွာ အပိုင္းပိုင္းျဖစ္ေနတဲ့ ျခံစည္းရိုးက သတိထားျပီးၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရုပ္ဆိုးလွပါသည္။ ဒါေပမယ့္ နီလာတစ္ေယာက္ အားနာစိတ္နဲ႔ ဘာမွမေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။

XXXXXXX

“အိမ္ဓါတ္ပံုရိုက္မယ့္သူေတြ ဒီေန႔လာမယ္လို႔ေျပာတယ္။ ေန႔လည္ေလာက္ေရာက္လာလိမ့္မယ္”

“အင္း အင္း ရတယ္ နီလာ အိမ္မွာပဲရွိမယ္ေနာ္”

အိမ္သားဆီက ဖုန္းခ်သြားေတာ့ ျမင္ေနရတဲ့ ျပတင္းေပါက္ကတဆင့္ ျခံထဲကို မ်က္လံုးေဝ့ၾကည္႔လိုက္မိသည္။

မနက္က ပန္းပင္ေတြေရေလာင္းရင္းနဲ႔ တံျမက္စည္းလွည္းထားတာမို႔ ျခံထဲမွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတာင္မရွိပဲ သန္႔ရွင္းေနတာမို႔ ထပ္ျပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္စရာမလိုေတာ့။

အိမ္ထဲမွာလဲ ဧည္႔ခန္းေလးက က်ဥ္းေပမယ့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းရွိေနပါသည္။ တအိမ္လံုးေပါင္းမွ လူသံုးေယာက္တည္းရွိတာမို႔ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ ပူစရာမလို။

နီလာ့အတြက္ အိမ္အလုပ္ကလြဲလို႔ အျခားလုပ္စရာအလုပ္လဲမရွိ။ အိမ္အလုပ္ကလဲ ခ်က္ျပဳတ္ေလွ်ာ္ဖြတ္ မီးပူတိုက္ ျခံထဲက အပင္ေတြေရေလာင္း ျခံထဲမွာ တံျမက္စည္းလဲွတဲ့ အလုပ္က လုပ္ေနက်အလုပ္မို႔ ပင္ပန္းတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္။

နီလာ့ရဲ႔ အိမ္သားက မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ အလုပ္သြား ညမိုးခ်ဳပ္မွျပန္ေရာက္တာမို႔ အိမ္ကိစၥေတြ လွည္႔မၾကည္႔ႏိုင္။ မာမားကလဲ လူၾကီးမို႔ အိမ္အလုပ္ေတြကို မလုပ္ပါနဲ႔ တားထားရသည္။ ဒါေတာင္ မာမားက သူ႔အဝတ္အစားသူေလွ်ာ္ဖြတ္ျပီး ဝတ္ေနတတ္ေသးသည္။ တခါတရံမွာ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ မီးဖိုထဲမွာ လာကူခ်င္ေသးသည္။

“အိမ္ဓါတ္ပံုရိုက္မယ့္သူေတြေန႔လည္ေလာက္ေရာက္မယ္ေျပာတယ္...မာမားေရခ်ိဳးမယ္ဆို နည္းနည္းေစာေစာခ်ိဳးလိုက္ေလေနာ္...”

ေနမြန္းမတည္႔ခင္ေရခ်ိဳးတတ္တဲ့ မာမားကို ခပ္ေလာေလာေလး သတိေပးလိုက္ရသည္။

မာမားက ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေရခ်ိဳးေလ့မရွိ။ ေရခ်ိဳးခန္းက အရိပ္က်ေနတာမို႔ တႏွစ္ပတ္လံုး ေအးစက္ေနတတ္သည္။ ဒီေလာက္ေအးတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေရခ်ိဳးရင္ ေလျဖတ္လိမ့္လို႔ ညည္းညဴတတ္တဲ့မာမားကို ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေရခ်ိဳးဖို႔ စည္းရံုးေရးဆင္းလို႔မရ ေရခ်ိဳးဖို႔ ေရေႏြးက်ိဳေပးမယ္လို႔ ေခ်ာ့ေျပာလဲမရ။ ေနမြန္းမတည္႔ခင္ေလာက္မွာ ျခံထဲက ပန္းပင္ေရေလာင္းတဲ့ ေရပိုက္ေခါင္းေအာက္မွာ ပလတ္စတစ္ေရပံုးၾကီးနဲ႔ ေရခံျပီးခ်ိဳးေလ့ရွိသည္။ ေနပူထဲလွမ္းထားတဲ့ ေရခပ္ေႏြးေႏြးကို ေနေရာင္ေအာက္မွာခ်ိဳးျပီး တကိုယ္လံုးကိုေရေျခာက္ေအာင္ သုတ္ျပီးမွသာ မာမားက အိမ္ထဲဝင္ေလ့ရွိပါသည္။

“ငါေရေစာေစာခ်ိဳးတာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ အိမ္ျခံေျမ အက်ိဳးေဆာင္ကလူေတြလာရင္ ေျမကိစၥက ဘယ္လိုေျပာမွာတုန္း နီလာရဲ႔..”

“အကိ်ဳးေတာ္ေဆာင္ေတြကို နီလာေျပာထားပါတယ္ မပူပါနဲ႔ မာမာရယ္”

မပူပါနဲ႔ မာမာရယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရေပမယ့္ မာမာေျပာလာတဲ့ ေျမကိစၥအတြက္ မၾကာမၾကာ ေခါင္းကိုက္ရပါသည္။ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ အပ္လိုက္ေပမယ့္ အိမ္ဝယ္သူေတြက ေျမႏွစ္ေပကိစၥကိုအေၾကာင္းျပျပီး မဝယ္ရင္ဒုကၡလို႔လဲ ေတြးပူရျပန္ပါသည္။

ဒီျခံေရာင္းမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့ မာမာေမးတဲ့ ေမးခြန္းကို နီလာ့အိမ္သားကလဲ ေမးခဲ့ျပီးျပီ။ ေျမႏွစ္ေပကိစၥကို အေရာင္းအဝယ္မျဖစ္ခင္ နီလာတို႔ဘက္က ရွင္းေပးရမယ့္တာဝန္ရွိသည္ေလ။

နီလာတို႔ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကလဲ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာဆိုေတာ့ သူ႔ျခံသူ႔ဝန္းနဲ႔ သီးသီးသန္႔သန္႔ရွိၾကပါသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိလွေပမယ့္ သြားရင္းလာရင္းဆံုရင္ေတာ့ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိၾကသည္။

ဒီျခံေလးကို စဝယ္တုန္းက ျခံေစ်း ေျမေစ်းေတြက သိန္းဂဏန္းနဲ႔ဆို ဆယ္ဂဏန္းသာသာ ရာဂဏန္းပင္မျပည္႔။ အခု ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ ခုနစ္ႏွစ္ထဲကိုေရာက္လာေတာ့ နီလာ့ျခံေလးကို သိန္းေထာင္ခ်ီျပီး ေစ်းေပးလာေတာ့ တအံ႔တၾသျဖစ္ရသည္။ ဒါေပမယ့္ နီလာသေဘာက်တဲ့ ကိုးမိုင္ဘက္မွာ ျပန္ဝယ္ဖို႔ စံုစမ္းေတာ့လဲ သိန္းေထာင္ဂဏန္းဆိုေတာ့့ အဆင္မသင့္ရင္ အိတ္ထဲကပါ ထပ္စိုက္ရမယ့္ အေျခအေန။

ဒါေပမယ့္ နီလာ့အိမ္သားက ျခံေရွ႔မ်က္ႏွာစာကို က်ယ္က်ယ္ေလးေနခ်င္တယ္ဆိုတာမို႔ ဒီ့ထက္နည္းနည္းက်ယ္မယ့္ ျခံေတြကို လိုက္ၾကည္႔မိရာက ဒီျခံကို ေရာင္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါသည္။

အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနတဲ့ ေျမႏွစ္ေပကိစၥအတြက္ေတာ့ ျခံအေရာင္းအဝယ္မျဖစ္ခင္မွာ ေျပာရေပအံုးေတာ့မည္။

မာမားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားနာတတ္တဲ့ နီလာ့ကို သိေနေတာ့ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ အားေပးၾကရွာသည္။

“အခုမေျပာလဲ ေနာင္ေျပာရမွာပဲေလ။ အားနာမေနပါနဲ႔ေတာ့ ျခံကို အုတ္တံတိုင္းအျပည္႔တက္ခ်င္လို႔ လုပ္ငန္းေလးမစခင္ ေျမေလးျပန္တိုင္းပါရေစလို႔ ခြင့္ေတာင္းလိုက္ေလ။ သူတို႔လဲ နားလည္မွာပါ။ ညည္းဆီက စကားမစေသးလို႔ပါေအ။“

မာမားက နီလာအားနာတတ္မွန္းသိေတာ့ ေလေျပေအးေလးနဲ႔ ေျပာဖို႔ သင္ရွာပါသည္။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ လူၾကီးျပီျပီ ေရွးရိုးစြဲနဲ႔ စိုးရိမ္တတ္ေသးသည္။

“ျခံထဲမွာ သံပုရာပင္ေလးတစ္ပင္ ႏွစ္ပင္ေလာက္ စိုက္ထားရင္ေကာင္းမယ္။ ျခံေရွ႔နဲ႔ ျခံေနာက္မွာ သံပုရာပင္ေလးရွိေနေတာ့ သူမ်ားေတြ မေကာင္းၾကံလို႔မရဘူးေအ့...”

ေခတ္ပညာတတ္ပီပီ ေရွးလူၾကီးေတြရဲ႔ အယူေတြကို လက္မခံခ်င္ေပမယ့္ မာမားစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ျခံထဲမွာ အျခားသီးပင္ေလးေတြနဲ႔အတူ သံပုရာပင္ေလးေတြ စိုက္လိုက္ပါသည္။

“ေနာက္တစ္ႏွစ္သူတို႔ ျခံစည္းရိုးလာလဲရင္ လက္ထဲမွာ သံပုရာသီးကိုင္ျပီး စကားေျပာေတာ့ေအ။ ငါသည္းမခံခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကာခ်င္ရင္သူတို႔ဘက္ကပဲ ကာေပ့ေစေတာ့။ ငါ့ျခံထဲ မလာေစနဲ႔။ ညည္းလဲ အားနာစရာမရွိတာကို အားနာမေနနဲ႔ ”

တစ္ႏွစ္ကေန ႏွစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ကေလ သံုးေလးႏွစ္ ျဖစ္လာေတာ့ မာမားစိတ္တိုစျပဳလာပါသည္။ ဒီၾကားထဲ ေျမႏွစ္ေပကိစၥက ေပၚလာျပန္ေတာ့ ျခံထဲကို ဝင္ျပီး ဝါးကပ္လာကာတဲ့ ကိစၥထက္ ေျမႏွစ္ေပ ကိစၥက ပိုလို႔ အေရးၾကီးလာခဲ့ပါသည္။

နီလာကိုယ္တိုင္လဲ သည္းခံေနရတာၾကာေတာ့ ဆက္ျပီး သည္းမခံခ်င္ေတာ့ပါ။

ဒါေပမယ့္လဲ ျခံဝကေန အမေရလို႔ ေခၚလိုက္တာနဲ႔ မာန္တင္းလို႔ မေနႏိုင္ခဲ့။ အေျပးအလႊား ေသာ့ရွာျပီး ျခံတံခါးဖြင့္ေပးမိျပန္သည္။

“အားေတာ့နာတယ္ ညီမရယ္။ညီမတို႔ဘက္ကပဲ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကာလိုက္ပါလား…အမွန္ကေတာ့ ဘယ္ဘက္ကပဲကာကာ အဓိကက လံုျခံဳဖို႔ပဲေလေနာ္…”

သူတို႔လာရင္ေျပာမယ္ၾကံထားတဲ့ စကားလံုးေတြက လက္ေတြ႔မွာေတာ့ အမေရဆိုတဲ့ ေခၚသံေအာက္မွာ ေပ်ာက္သြားစျမဲ။

XXXXXXX

မိုးအကုန္ ေဆာင္းအကူးဆိုေပမယ့္ ေဆာင္းရဲ႔ အေငြ႔ကို မျမင္ရေသး။ မနက္ေစာေစာ ရွစ္နာရီေလာက္ဆိုေပမယ့္ အရိပ္ကြက္တိကြက္က်ားက်ေနတဲ့ ျခံထဲမွာ နီလာတစ္ေယာက္ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ပါသည္။

အိ္မ္ျခံေျမ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္က အိမ္နဲ႔ ျခံကို ဓါတ္ပံုရိုက္သြားတာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိေရာ့မည္။

ေျမႏွစ္ေပအတြက္ အေရာင္းအဝယ္ မလုပ္ခင္ ၾကိဳရွင္းထားဖို႔ ေျပာသြားတာမို႔ မနက္ခင္း ျခံထဲဆင္းတိုင္း သြပ္စည္းရိုးၾကားကတဆင့္ တဘက္ျခံကို ေခ်ာင္းမိတာက ေန႔စဥ္ရက္ဆက္။ သူတို႔ေရခ်ိဳးတဲ့ ေနရာမွာ ကာထားတဲ့ ဝါးကပ္သံုးခ်ပ္လဲ မိုဒဏ္ေလဒဏ္နဲ႔ အေရာင္ေျပာင္းစျပဳေနျပီ။ တကယ္ဆို အခုလို အခ်ိန္ေလာက္ဆို ဝါးကပ္သံုးခ်ပ္ကိုင္ျပီး ခ်ာတိတ္မေလးေရာက္လာေနက်။

ဒီႏွစ္ ခ်ာတိတ္မေရာက္လာရင္ေတာ့ သူ႔လက္ကိုဆြဲျပီး သူ႔အေဖဆီကို တပါတည္းလိုက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္ပါသည္။ ေျပာစရာဆိုစရာရွိတာကိုေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာရေပမည္။

သူတို႔ျခံဘက္ကို ကူးသြားျပီး ကိုယ့္ဘက္က စေျပာဖို႔ဆိုတာကလဲ အားနာတတ္သူနီလာအတြက္ မလြယ္ကူလွ။

“ဦးရယ္ ကၽြန္မတို႔ဒီျခံကို ေရာင္းဖို႔ ေစ်းဆိုင္ထားျပီးပါျပီ။ ဝယ္မယ့္သူက ေျမတိုင္းကိုေခၚျပီး ေျမအရင္တိုင္းပါရေစ ခြင့္ေတာင္းေနလို႔ေလ။ ဘယ္လိုမွေတာ့ မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္မတို႔ ေျမတိုင္းကိုေခၚျပီး ေျမေလးတိုင္းပါရေစ။”

“တကယ္လို႔ ဦးတို႔ဘက္က ေခၚခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိရင္လဲ ဦးတို႔ပဲ ေခၚပါေနာ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပပါတယ္ရွင္။”

ဟိုဘက္ျခံက ခ်ာတိတ္မရဲ႔ အေဖကိုေတြ႔ရင္ေျပာဖို႔ စကားလံုးေတြ စီလိုက္ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာၾကည္႔လိုက္နဲ႔ ေခၽြးျပန္ေနခဲ့တာလဲ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ရွိေရာ့မည္။

မနက္ေစာေစာမွာ ျခံထဲမွာ ပြင့္ေနတဲ့ သစ္ခြပန္းေတြကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေရေလာင္းရင္း ဒီျခံေလးကို ေရာင္းရမွာ ႏွေျမာစိတ္က အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖစ္လာစျမဲ။

မာလကာပင္ သံပုရာပင္ေတြ နဲ႔ အရိပ္ရေနျပီျဖစ္တဲ့ ပင္စိမ္းသီး ပင္ေတြကို သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏိုင္။ သစ္ခြပန္း ရြက္လွပန္းေတြနဲ႔ ဂမုန္းပင္ေတြကလဲ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အစီအရီ အတန္းလိုက္။

“အမေရ အမရွိေနလား”

အေတြးေတြ ပ်ံ႔လြင့္ေနဆဲမွာပဲ ျခံဝဆီက ေခၚသံၾကားလိုက္ရပါသည္။

ေခါင္းရင္းျခံက ခ်ာတိတ္မေလး လာျပီထင္ပါရဲ႔

“လာျပီ ညီမေရ လာျပီ”

ျခံဝကို အသံျပဳရင္း အိမ္အဝင္ဝမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ေလးကို ေျပးယူေတာ့ ဧည္႔ခန္းထဲမွာ ထိုင္ျပီး သတင္းစာဖတ္ေနတဲ့ မာမားက နီလာ့ကို ၾကည္႔ျပီး အားေပးသလို တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္တာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ခ်ာတိတ္မလက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ဝါးကပ္ေတြကိုေတြ႔ေနရေပမယ့္ ခါတိုင္းလို ျခံတံခါးၾကီးကို မဖြင့္ေတာ့ပဲ လူဝင္ေပါက္ခပ္ေသးေသးေလးကို ၾကိဳးစားျပီးဖြင့္ေနတဲ့ နီလာ့လက္ေတြက ေခၽြးေစးေတြနဲ႔ ေစးကပ္လို႔ မသိမသာ တုန္ရီေနပါေရာလား..........

ႏွင္းနဲ႔မာယာ

“အခါေတာ္ေပးတာက”

၁)
“မဂၤလာဦး…မွာ… အလကၤာ က်ဳးပါလို႔.. ေရႊဖူးစာ …. ဂေဟခိုင္မာ….

လက္ကိုတြဲကာ … တသက္ကို မခြဲပါ… ခ်စ္မဝႏိုင္ဘူး… အခ်စ္ဦးသက္လ်ာ…….”

မဂၤလာ သတို႔သားနဲ႔ သတို႔သမီးေလာင္းလ်ာက မဂၤလာစင္ျမင့္ေပၚမွာ ၾကြၾကြရြရြ ေနရာယူလို႔။ တေယာကိုတင္ရီဦးေဆာင္တဲ့ သံစံုတီးဝိုင္းၾကီးကလဲ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ တီးလို႔ အဆိုေတာ္ ရာဇာဝင္းတင့္နဲ႔ မီမီဝင္းေဖတို႔ကလဲ တီးဝိုင္းၾကီးနဲ႔ အတူ မဂၤလာ သီခ်င္းေလးနဲ႔ ေရႊပြဲလာေတြကို ျငိမ့္ျငိမ္ေညာင္းေညာင္း ဧည္႔ခံလို႔။

မဂၤလာခန္းမ တစ္ခုလံုးကို ေဝ့ဝဲျပီး အကဲခတ္မိေတာ့ ဧည္႔ပရိတ္သတ္က ခန္းမတစ္ခုလံုးျပည္႔လ်ံေနတာကိုေတြ႔လိုက္သည္။ ေဒၚခင္မမရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာလဲ ေက်နပ္အားရတဲ့ အျပံဳးက အထင္းသား။

ေရႊကို ေရႊခ်င္းထပ္တဲ့ပြဲ စိန္ကိုျမနဲ႔ရံတဲ့ပြဲဆိုေတာ့ သားၾကီးအတြက္ ေဒၚခင္မမ ပီတိျဖစ္ရသည္ေလ။

အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္စြန္းကာမွ မိဘစီမံတဲ့ မိန္းကေလးကို ေခါင္းျငိမ့္ရွာတဲ့သား ေက်ာ္ေက်ာ္။ တစ္ဘက္ကလဲ အသက္သံုးဆယ္စြန္းစ မိဘစကား နားေထာင္ရွာတဲ့ ကေလးမဆိုေတာ့ အခ်စ္ေတြ ေမတၱာေတြ သံေယာဇဥ္ေတြ အေျခမခံေပမယ့္ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေတာ့ ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။

“မမေရ ကိုယ္တို႔ ဧည္႔သည္ေတြႏႈတ္ဆက္ဖို႔ အျပင္ထြက္ရေအာင္” ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သားရဲ႔ အေဖ ကိုေမာင္ေမာင္ေက်ာ္က လက္တို႔ေတာ့ ေကာေဇာနီခင္းထားတဲ့ ေလွ်ာက္လမ္းအတိုင္း ဧည္႔ပရိတ္သတ္ကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ထြက္လာခဲ့ပါသည္။

ေကာေဇာနီေပၚ တလွမ္းခ်င္းလွမ္းထြက္လာတဲ့ ေဒၚခင္မမအျပံဳးက အကယ္ဒမီမ်ားရွင္ ေဒၚခင္သန္းႏုအလား ။

ခန္းမအဝင္ဝနားဆီမွာေတာ့ ဗီဒီယိုသမားေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုဆရာေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ အလုအယက္ မွတ္တမ္းတင္ေနၾကသည္။ ခန္းမ အျပင္ဘက္နားမွာ ခင္းထားတဲ့ စားပြဲဝိုင္းအခ်ိဳ႔မွာလဲ လူေတြျပည္႔ေနတာကို တအံ႔တၾသေတြ႔ရျပန္ပါသည္။

“မမ ပင္ပန္းေနျပီလား လူေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ေဒစီေတာင္ ေခါင္းထဲ ျငီးစီစီျဖစ္ေနေသးတာ မမရယ္…”

သူမတို႔ စံုတြဲေဘးနားမွာ လာရပ္ရင္း ခမည္းခမက္ေလာင္း ေဒၚေဒစီက ခပ္တိုးတိုး ညည္းရွာသည္။

“ဒီသား ဒီသမီးအတြက္ တသက္မွာ တခါ ႏႊဲရတဲ့ပြဲပဲ ေဒစီရယ္ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ ဟုတ္ဘူးလား ေမာင္ရယ္”

ေဘးနားက လင္ေတာ္ေမာင္ကို အေဖာ္စပ္လို႔ နည္းနည္းေလးမွမပင္ပန္းတဲ့ ဟန္ပန္လုပ္ျပေနရေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ေမာေနတာ ကိုယ္သာအသိဆံုး။

တကယ္ဆို ဒီေလာက္ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ခန္းခန္းနားနားလုပ္တဲ့ပြဲမွာ ဧည္႔ခံရံုသက္သက္ တက္လာတဲ့ ေဒၚေဒစီတို႔ မိသားစုကို သိပ္ဘဝင္မက်ခ်င္။ မဂၤလာဖိတ္စာ ၄၀၀ ေလာက္ဆိုေတာ္ပီေပါ့ဆိုတုန္းက သူတို႔က ၅၀၀ ေလာက္ေတာ့ရိုက္ပါမမရယ္လို႔ ဆိုခဲ့သူေတြ။

မဂၤလာလက္မွတ္ထိုးတဲ့ အခန္းအနားကစလို႔ ဒင္နာပြဲအဆံုး သတို႔သားဘက္က တာဝန္ယူရတာကို ေဒၚခင္မမအေနနဲ႔ ပံုၾကီးမခ်ဲ႔လိုပါ။

သိန္းရာဂဏန္းနဲ႔ခ်ီျပီး ေဒၚခင္မမတို႔ သံုးေနတာသိလ်က္က “သတို႔သမီး သတို႔သားနဲ႔ ႏွစ္ဘက္ မိဘေတြအတြက္ ၾကိဳးၾကီးခ်ိတ္ေတြကို အမရပူရ ရက္ကန္းစင္ကမွာမွ ေကာင္းမွာမမရယ္… မမပဲ စီစဥ္ေပးပါအံုးေနာ္..” လို႔ေျပာရက္တဲ့ ေန႔ကတည္းက ေဒၚေဒစီတို႔သားအမိအေပၚ ဘဝင္မက်ခ်င္ေတာ့။ သတို႔သမီးညီမအတြက္ပါ စာရင္း ထည္႔တြက္လာေလေတာ့ ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ခဲ့ရသည္။

အမရပူရ ရက္ကန္းစင္ေတြမွာ ေဒၚခင္မမတို႔ ေဆြမ်ိဳးေတြက လက္ညိႈးထိုးလို႔ မလြဲေလေတာ့ သူတို႔ဘက္က မသိမသာေလး ခိုင္းသြားတာကို အျပစ္မဆိုသာ။ ကိုယ့္နာမည္တပ္ျပီး စီစဥ္ေပးပါမမရယ္ ဆိုေပမယ့္ သတို႔သမီးအၾကိဳက္ ဒီဇိုင္းက ၾကိဳေရြးျပီးသားေလ။ ဒီေတာ့လဲ လြန္းရာေက်ာ္ ၾကိဳးၾကီးခ်ိတ္ေတြအတြက္ မထင္မွတ္ထားပဲ ေငြသိန္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ထပ္ကုန္သြားျပန္သည္။

“မဂၤလာ ပန္းကံုးစြပ္ဖို႔က ဝန္ၾကီး တစ္ပါးပါး ဖိတ္မွ သင့္မယ္ မမရယ္။ မဂၤလာ လက္စြပ္ ခ်ီးျမွင့္ဖို႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးကိုေတာ့ ေဒစီတို႔ဘက္ကစီစဥ္လိုက္မယ္ေလ မမ”

ေတာ္လိုက္တဲ့ ေဒစီ။ ဒီေလာက္အကြက္က်ေစ့စပ္လြန္းတဲ့ ခမည္းခမက္မ်ိဳး ဒီတစ္သက္မေျပာနဲ႔ ေနာက္တစ္သက္ေတာင္ ေတြ႔ဖို႔ လမ္းမျမင္။

ဝန္ၾကီးတစ္ပါးဖိတ္ဖို႔တာဝန္ကို ခပ္ပါးပါးေလး လြဲခ်ေတာ့လဲ ေဒၚခင္မမတစ္ေယာက္ မသိမသာ သက္ျပင္းခ်မိေပမယ့္ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါ။ သူတို႔ဖိတ္တဲ့ ထိပ္ထိပ္ၾကဲ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးဆိုတာက ေဒၚခင္မမရဲ႔ အမ်ိဳးသားနဲ႔ ေဂါက္သီးရိုက္ဖက္ေတြ။ သူတို႔ တာဝန္ယူစရာမလိုပဲေတာင္ ဖိတ္စာပို႔ရံုနဲ႔ လာႏိုင္တဲ့ လူမ်ိဳး။

မဂၤလာပြဲရက္မွာ ရန္ကုန္မွာ ရွိႏိုင္မယ့္ ဝန္ၾကီးတစ္ပါးပါးကိုစဥ္းစားျပီး ဝန္ၾကီးကေတာ္ဆီ ေပါက္ေပါက္ေရာက္ေရာက္ ဝင္ႏိုင္ထြက္ႏိုင္တဲ့ စိန္ပြဲစားမမျမကိုပဲ ေျပးျပီးအပူကပ္ခဲ့ရသည္။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္နဲ႔ ေသြးမေတာ္သားမစပ္ ဝန္ၾကီးကို ဖိတ္တဲ့ ကိစၥအတြက္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ ေဒစီတို႔ဘက္က မသိတာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္။

သားကတစ္ေယာက္တည္းသာ ပါေပလို႔ မဂၤလာကိစၥ တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ စီစဥ္ရတာလို႔ မွတ္ျပီး သက္မေမာကို ခ်ရတာ အခါခါ။

တကယ္ဆို ကုန္သည္ပြဲစားခ်င္းအတူတူ စက္မႈလက္မႈကုန္တိုက္ေတြပိုင္ၾကတဲ့ စီးပြားတူခ်င္းေပမယ့္ ေဒၚေဒစီတို႔ဘက္က ဒီေလာက္ ေစ့စပ္မယ္ တြက္ခ်က္မယ္လို႔ မထင္မိတာက ကိုယ့္အမွား။

ဆန္ကုန္သည္ၾကီးနဲ႔ ပြဲကေတာ္ မာလာတင့္ရဲ႔ သမီးေလး ဒါလီဖူးကို က်ျပန္ေတာ့ ဆိုရွယ္က်လြန္းတယ္ထင္ျပီး သားအတြက္မေရြးျဖစ္ခဲ့။ ဒီလိုေနရာမွာ မာလာနဲ႔ ဒါလီတို႔သားအမိဆို ဒီေလာက္အထိ လိုက္ျပီး ကပ္သပ္ေနမွာမဟုတ္။ ကိုယ္မိန္းကေလးေတြလွလွပပ ပြဲတက္ရဖို႔အေရး ကိုယ့္အိတ္ထဲကကိုယ္ မညည္းမညဴစိုက္ထုတ္ၾကမွာေသခ်ာသည္။

“သမီးရဲ႔ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေလးေလ ဂ်ပန္မွာ မိတ္ကပ္ပညာ သင္ခဲ့တဲ့ ခ်ာတိတ္ရယ္ မဂၤလာမိတ္ကပ္ကို သူပဲ တာဝန္ယူပါရေစတဲ့…..လိမ္မာသိတတ္လိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြပါပဲမမရယ္။”

ေဒၚခင္မမ ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ မိတ္ကပ္ဆရာကို မေရြးခ်ယ္ပဲ ေမတၱာလက္ေဆာင္ လက္ဖြဲ႔တယ္ဆိုတဲ့ နာမည္သိပ္မၾကီးေသးတဲ့ မိတ္ကပ္ဆရာကိုေရြးၾကေတာ့လဲ ေဒၚခင္မမက အသာအယာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါသည္။ ကိုယ္ကသားရွင္ပဲေလ။ သတို႔သမီးလွတာ မလွတာ ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ေတာ့ျပီ။

ေနရာတကာ တစ္က်ပ္စီ တစ္ျပားစီခြာႏိုင္လြန္းတဲ့ မိသားစုကို စိတ္ပ်က္လွပါျပီ။

ေဒၚခင္မမေရြးခ်ယ္လက္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ ေဒစီ့သမီးေလး ေငြျခည္ကေတာ့ မဆိုးရွာပါ။ တခုခုဆို ေဒၚခင္မမမ်က္ႏွာကို ၾကည္႔ေနရွာပါသည္။ ဟန္းနီးမြန္းခရီးအတြက္ စီစဥ္ေပးတုန္းက “ေမေမ အကုန္အက်ေတြ အရမ္းမ်ားေနပါျပီ ေတာ္ရံုဆိုရပါပီေမေမရယ္ “ လို႔ေျပာရွာပါေသးသည္။

မင္းပရိတ္သတ္ ကုန္ေအာင္ ႏႈတ္ဆက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ လူတစ္ကိုယ္လံုးကိုင္ရိုက္ထားသလို ေတာင့္တင္းေနပါပီ။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚခင္မမရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚက မျပံဳးက တခ်က္ေလးမွ မျပယ္ တစက္ေလးမပ်က္ခဲ့။

XXXXXXX

၂)

သားေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ သမီးေငြျခည္တို႔ကို အိပ္ခန္းအပ္ျပီးေတာ့ သားနဲ႔သမီးက ႏွစ္ဖက္ မိဘေတြကို ကန္ေတာ့ရွာပါသည္။

ေဒၚခင္မမတို႔မွာက သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္သာရွိပါသည္။ သမီးငယ္က ေက်ာင္းတက္ေနဆဲ ။ အရင္ဆံုးအိမ္ေထာင္က်တဲ့သားကိုလဲ အေဝးကို ေပးမသြားႏိုင္။ ေဒၚခင္မမတို႔ရဲ႔ စက္မႈကုန္တိုက္ၾကီးကို သားကပဲ ဦးစီးေနရသူ။ စီးပြားက ခြဲထုတ္လို႔မရ ခြဲလို႔ရသည္႔တိုင္ေအာင္ သားက မိဘကို တြယ္တာလြန္းသူမို႔ ခြဲထြက္မွာမဟုတ္.။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူတို႔ျခံက်ယ္ၾကီးထဲက ႏွစ္ထပ္တိုက္ေလးကို သားအတြက္ လက္ဖြဲ႔ခဲ့ပါသည္။

အင္းလ်ားလမ္းထဲက ေပ ၁၅၀ ပတ္လည္ က်ယ္တဲ့ ျခံၾကီးထဲမွာ သားတို႔ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏွစ္ထပ္တိုက္ႏွစ္လံုးဆင္တူေဆာက္ျပီး တစ္လံုးကို ႏိုင္ငံျခားသား မိသားစု တစ္စုကို ငွားထားခဲ့ပါသည္။ အခုသားအိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အိမ္ငွားေတြကို ဖယ္ျပီး သားအတြက္ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။

“သာဓု သာဓု သာဓု …ဒီသား ဒီသမီး အိုေအာင္မင္းေအာင္ ေပါင္းႏိုင္ပါေစကြယ္……”

ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဆုေပးျပီးခ်ိန္မွာ သားေက်ာ္ေက်ာ္က သူ႕ညီမေတာ္ ေကခိုင္ကို မ်က္စပစ္လိုက္တာကို ေဒၚခင္မမ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ေကခိုင္တစ္ေယာက္ ေဒၚခင္မမေဘးမွာ ခပ္ရို႔ရို႔ေလးထိုင္ျပီး လက္ထဲက စာရြက္ထဲကအတိုင္း စာရင္းေတြကို တခုခ်င္းရြတ္ျပလာပါသည္။

“ဒီေန႔ လက္ဖြဲ႔ရတဲ့ ေငြသားက သိန္း၂၂၀ ေရႊက သံုးက်ပ္သား စိန္လက္စြပ္က သံုးကြင္း က်န္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ မဖြင့္မေဖာက္ပဲ ဒီအတိုင္းထားထားပါတယ္ေမေမ”

သမီးေကခိုင္ရဲ႔ စာရင္းစာရြက္ေပၚက မ်က္လံုးမခြာႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚေဒစီကို သတိထားမိေပမယ့္ မသိသလို အသံထြက္ျပီး ရယ္ေနလိုက္ပါသည္။

“ဟင္း ဟင္း ဟင္း ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့ သမီးရယ္…. ေမေမတို႔ကုန္ခဲ့တာနဲ႔စာရင္ ဒီလက္ေဆာင္စာရင္းက မေျပာပေလာက္ပါဘူး”

ေဒၚခင္မမရဲ႔ စကားအဆံုးမွာ ေဒၚေဒစီတစ္ေယာက္ သိသိသာသာ မ်က္ႏွာပ်က္သြားခဲပါသည္။ ေဒၚခင္မမ ဘယ္ေလာက္ကုန္က်ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေဒၚေဒစီမွ မသိခဲ့တာ။ ဒီနည္းနဲ႔မွမေျပာရင္ သိစရာလမ္းလဲမရွိ။ ေဒၚေဒစီဆိုတာက အားနာပါးနာနဲ႔ ေမးစမ္းျပီး ေလာကဝတ္ေခ်ာ္မယ့္သူမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ဘူးေလ။

“ထားလိုက္ေတာ့ ထားလိုက္ေတာ့ ဒါေတြက ေနာက္မွေျပာလဲရတယ္ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔ ညဒင္နာအတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ နားေတာ့ေလ။

ေအာ္ဒါနဲ႔ မနက္က်ရင္လဲ အထက္ျမန္မာျပည္ ဘုရားဖူးရင္း ဟန္းနီးမြန္းထြက္မွာဆိုေတာ့ သားကို ေမေမမုန္႔ဘိုးေပးထားတဲ့ သိန္းႏွစ္ဆယ္ထဲကပဲ သံုးလိုက္ေလ”

“စကားျဖတ္ေျပာရမွာ အားေတာ့နာပါတယ္ မမရယ္ ကေလးေတြမဂၤလာအထိမ္းအမွတ္ တခုခု လွဴရင္ေကာင္းမလားလို႔ပါ”

“ဟုတ္သားပဲ ေဒစီရယ္ မမလဲ စီစဥ္ထားျပီးေမ့သြားတာ… သားတို႔ လက္ဖြဲ႔ရတဲ့ အထဲက သိန္းႏွစ္ဆယ္ကိုေတာ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာကိုလွဴ …. ျပီးေတာ့ ေရႊစင္ေရႊသားေတြနဲ႔ စိန္လက္စြပ္ သံုးကြင္းကိုေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားကိုလွဴလိုက္ေနာ္ သားတို႔မဂၤလာဦးမွာ ကုသိုလ္ရတာေပါ့”

ေျပာေျပာဆိုဆို ဆိုဖာခုံကထေတာ့ ေဒၚေဒစီရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ တစံုတခုကို အလိုမက်တဲ့ ပံုက အထင္းသား။

“အို မမရယ္ စိန္လက္စြပ္ေေတြကေတာ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြက ဝတ္ေစစားေစခ်င္လို႔ လက္ဖြဲ႔တာေနမွာ… ေဒစီလဲ လွဴေတာ့ လွဴခ်င္ပါတယ္။ ဟိုေလ ဟို”

ေဒၚေဒစီ ဒီစကားစတည္းက ေဒၚခင္မမက သိျပီးသား။ ဒီစိန္လက္စြပ္ေလးေတြက သားအတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ သူတို႔ဘက္က သတို႔သမီးတစ္ေယာက္တည္း ရေစခ်င္လို႔ ေပးတာမ်ိဳးမ်ားလား။

“ေဒစီရယ္ ေဒစီတို႔ မမတို႔ဆိုတာက ဒီလို စိန္လက္စြပ္မ်ိဳးေတြ ကို ဘယ္လိုေနရာမွေတာင္ မသံုးျဖစ္လို႔ အလကားလိုလို သိမ္းထားရတဲ့ သူေတြပါ။ ေဒစီ့သမီးေတြအတြက္ ေဒစီစုေဆာင္းထားသလို မမရဲ႔ သမီးေလးအတြက္လဲ ရတနာေတြကို ဘယ္လိုဝယ္စုခဲ့တယ္ဆိုတာ မသိတဲ့သူေတြမွမဟုတ္တာ။”

စကားကို ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာျပီး ဧည္႔ခန္းထဲက လွည္႔ထြက္ေတာ့ ေဒၚေဒစီတစ္ေယာက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ က်န္ခဲ့ရွာပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥက ဒီမွာတင္ျပီးမွာတဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေဒၚခင္မမ သိလိုက္ပါသည္။

XXXXXXX

၃)

ေငြျခည္နဲ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ရဲ႔ အိမ္ေထာင္ဦးကာလက သာယာမႈအတိျပီးခဲ့ပါသည္။ အခ်စ္ေမတၱာ အေျခမခံေပမယ့္ လိုအပ္ခ်က္ ကြက္လပ္မရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကို ဖန္တီးထားႏိုင္တာလဲ ပါပါသည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္စီးေနတဲ့ ကားနဲ႔ အိမ္နဲ႔က ေက်ာ္ေက်ာ့္မိဘမ်ားက တရားဝင္လက္ဖြဲ႔ထားတာမို႔ ေငြျခည္႔အတြက္ ရင္ေအးရပါသည္။

ဟန္းနီးမြန္းထြက္မယ့္ မနက္ ေလဆိပ္ဆင္းကာနီး အိမ္ကထြက္ေတာ့ ေငြ႔ျခည္႔လည္ပင္းမွာ ခပ္မွ်င္မွ်င္ ပလက္တီနမ္ၾကိဳးေလး တစ္ကံုးသာေတြ႔ရတာမို႔

“ေငြျခည္ ခါတိုင္းဝတ္ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြ မဝတ္ေတာ့ဘူးလား”

ေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ သိမ္းစရာရွိရင္လဲ အိမ္မွာပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားခဲ့လို႔ရေအာင္ ေမးလိုက္ျခင္းရယ္ပါ။

“ကိုရယ္ မေန႔က ဟိုတယ္မွာ အလွျပင္မယ္ဆိုေတာ့ ေမေမကပဲ သိမ္းထားေပးခဲ့တာ ဟိုတယ္မွာက လူစံုေတာ့ ေပ်ာက္တာရွတာျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ။ ေမေမ့လက္ထဲမွာဆိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ယူလို႔ရတယ္ေလ။”

ေငြျခည္႔စကားကို နားလည္သလိုလို ေခါင္းျငိမ့္ျပခဲ့ေပမယ့္ နားမလည္ႏိုင္တာေတာ့ အမွန္။ ေမေမသာေတြ႔ရင္ မိုးမီးေလာင္မလားမသိ လို႔ ေတြးမိေပမယ့္ သြားရမယ့္ခရီးက ရွိေသးတာမို႔ အိမ္ေသာ့ကိုသာ အသံထြက္ေအာင္ ခပ္နာနာေလးခတ္ပစ္ခဲ့လိုက္ပါသည္။

XXXXXXX

၄)

တနဂၤေႏြ မနက္ခင္းမို႔ ေက်ာ္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ အိပ္ယာေစာေစာထစရာမလို။ ဟန္းနီးမြန္းကာလေတြကလဲ ကုန္တာ ျမန္လွသည္။ ေဒၚေဒစီတစ္ေယာက္ လူခ်မ္းသာသေလာက္ ေနရာတကာ စိစပ္ေခၽြတာတာကလြဲရင္ ေငြျခည္ေလးကေတာ့ မဆိုးရွာလွ။ လင္ေယာက္်ားကို ဘုရားတစ္ဆူလို ကိုးကြယ္မယ့္ခ်ာတိတ္မေလးလို ႏႈးညံ႔သိမ့္ေမြ႔လွသည္။

ေငြျခည္ေရာ ေက်ာ္ေက်ာ္ေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုးက လိုအပ္ရင္လိုအပ္သလို အလုပ္ထဲမွာ ေနေနရတာမို႔ ခ်က္တဲ့ ျပဳတ္တဲ့ကိစၥကိုေတာ ေမေမတို႔အိမ္ကပဲ တာဝန္ယူထားပါသည္။ မနက္စာ ညစာေတြကို ေမေမတို႔အိမ္မွာပဲ သြားစားျဖစ္တာမို႔ အိမ္တာဝန္ရယ္လို႔ ေငြျခည္႔မွာ မ်ားမ်ားစားစားမရွိေတာ့ပါ။

အလုပ္သြားစရာမလိုတဲ့ ေန႔မို႔ အိပ္ယာထဲမွာ လူးလိမ့္ေနတဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္႔နားကို ေငြျခည္ကပ္လာေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္လိမ္းလာပံုရတဲ့ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးနံ႔ သင္းသင္းေလးက ေက်ာ္ေက်ာ့္ႏွာေခါင္းဝကို က်ီစယ္ေနခဲ့ပါသည္။

“ကိုေရ ႏိုးေသးဘူးလား ထေတာ့ေနာ္။ ဒီေန႔ ေမေမတို႔အိမ္ကို ပို႔ေပးပါအံုး”

မဂၤလာပြဲျပီးကတည္းက ေယာက္ၡမမ်ားအိမ္ကို မေရာက္ေသးတာကို သတိရလိုက္မိတာမို႔

“အိုေက ဒါဆိုလဲ ေစာေစာ သြားၾကတာေပါ့”

“က်န္ေသးတယ္ ကိုရဲ႔ “

လက္ေမာင္းသားေတြကို မွီခိုရင္း ခၽြဲခၽြဲပစ္ပစ္ စကားစလာတဲ့ ေငြျခည္ကို ေမးေလးဆတ္ျပေတာ့

“မာမီ့သူငယ္ခ်င္း အန္တီသက္သက္က စိန္သန္႔သန္႔ေလးေတြ လုပ္ထားျပီးသားရွိတယ္တဲ့ အဲဒါ ကိုကိုစိတ္ဝင္စားမလားလို႔ေလ…. အန္တီသက္ကိုေတာင္ ေမေမ့အိမ္ကို လာဖို႔ေျပာထားေသးတယ္။”

တကယ္ေတာ့ စိန္သန္႔သန္႔တစ္ဆင္စာနဲ႔ သူနဲ႔ ဘာမွေတာ့ မဆိုင္လွပါ။ ဆိုင္ခ်င္းဆိုင္ ေမေမ ေဒၚခင္မမနဲ႔သာဆိုင္ေပမည္။ ေမေမက ရတနာစုေဆာင္းရတာ ဝါသနာပါသူမို႔ ေမေမ့ဆီမွာလဲ လက္ဝတ္ရတနာေတြမနည္းလွ။

“ဒါဆို ေမေမ့ကိုေျပာေလ ေမေမစိတ္ဝင္စားရင္ၾကည္႔ရတာေပါ့” လို႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေျပာမိေတာ့

“ဟုတ္ဘူးေလကိုရယ္ ေငြျခည္ေျပာတာက ကိုကုိမ်ားေငြျခည္႔အတြက္ ဝယ္ေပးခ်င္မလားလို႔ပါ။ ဟိုေလ ေမေမသိမ္းခိုင္းထားတဲ့ လက္ဖြဲ႔ေငြေတြရွိေနေတာ့ အဖတ္တင္ေအာင္ မဂၤလာဦး အမွတ္တရေပါ့ ကိုကိုရယ္။”

အားပါးပါး ဒီအမ်ိဳးသမီးေလးႏွယ္ သြက္လိုက္ပါဘိ။ ကိုယ္တိုင္ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိတဲ့ အကြက္။ ေဒၚေဒစီရဲ႔ စနက္တခုခုေတာ့ ပါမွာေသခ်ာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ကို အသိမေပးလို႔ကမျဖစ္။

“ေအာ္ ကိုကိုလဲ အဲဒါေျပာမလို႔ ကိုယ္တို႕ကို ေမေမက ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားၾကီး အကုန္ခံျပီး ပြဲထုတ္ခဲ့တာ ေမေမတို႔အတြက္ အမွတ္တရ တခုခုေတာ့ ျပန္ဝယ္ေပးခ်င္ေသးတယ္ အဲဒီပိုက္ဆံထဲကပဲ သံုးမယ္ေလကြာ”

ေမေမ့ေစတနာေတြအတြက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မည္။

“ဟိုေန႔တုန္းက Duty Free မွာ နာရီေလးတစ္စံုေတြ႔ထားတယ္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမအတြက္ ဝယ္လိုက္ရရင္ေကာင္းမလားလို႔။ ပစၥည္းကေတာ့ ေကာင္းမွေကာင္း တကယ့္ဘရန္းစစ္စစ္ဆိုေတာ့ သိန္း ေလးဆယ္ေလာက္ေတာ့ရွိတယ္”

“နာရီ ႏွစ္လံုးကို သိန္းေလးဆယ္….. မမ်ားဘူးလား ကိုရယ္။။ ေမေမတို႔သိရင္လဲ စိတ္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္… ဒီလိုလုပ္ေလ တစ္စံုကို သိန္းႏွစ္ဆယ္တန္ေလာက္ ရွာျပီး ႏွစ္ဘက္မိဘေတြကို ကန္ေတာ့ၾကတာေပါ့။ “

“ေဒၚေဒစီေပါက္စေလးေရ ေတာ္ပါေပ့ကြာ” မယားအလွေလးကို စိတ္ထဲကေန မခ်ိတင္ကဲ ေထာပနာ ျပဳလိုက္မိေပမယ့္ ႏႈတ္ကေတာ့ ဖြင့္မေျပာရက္ခဲ့ပါ။

အိမ္ေထာင္ဦးအစေပပဲ။ ညွိစရာ ႏိူင္းစရာက ကုန္ႏိုင္အံုးမည္မထင္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ႏွစ္ဖက္ေသာမိဘမ်ားအတြက္ အဆင္တူ အေသြးတူ နာရီတစ္ေယာက္တစ္လံုးစီ ကန္ေတာ့ျပီး မဂၤလာအမွတ္တရ စိန္တစ္ဆင္စာကေတာ့ ခ်စ္မယား ေငြျခည္အတြက္ ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္ ျဖစ္ေစခဲ့ရပါသည္။

“ကိုရယ္ ပထမတုန္းက အန္တီသက္သက္ကို ေငြ ႏွစ္ရာေလာက္သံုးမယ္ေျပာထားတာ။ အခုေတာ့ ေငြျခည္တို႔မွာ တစ္ရာ့ေျခာက္ဆယ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ ။ အန္တီကေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္ေျပာတာပဲ။ စိန္သန္႔ရင္ျပီးတာပါပဲလို႔သာ စကားလွေအာင္ေျပာလိုက္ရတယ္….သူျပတဲ့ သိန္းႏွစ္ရာတန္ အဆင္ေလးက မ်က္စိထဲကမထြက္ဘူး”

ဒီစကားလံုးေတြကို အန္တီေဒစီကသာ ေျပာခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူအျပစ္ျမင္မိမွာမဟုတ္ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဇနီအလိမၼာေလးကေျပာလာေတာ့ မခ်ိတရိ ျဖစ္ရသည္။

“ေငြျခည္႔မွာ ဝတ္ဖို႔စားဖို႔ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ေလ။ အခုက အစပဲရွိေသးတာ ေငြျခည္လိမ္မာရင္ အရာအားလံုးက ေငြျခည္႔လက္ထဲမွာပါ”

အားေပးသေယာင္စကားဆိုမိေပမယ့္ ဒီစကားက ရင္ထဲက လာတဲ့စကားမဟုတ္တာကိုေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွမသိ။

“ေမေမ့လက္ထဲကပစၥည္းက အခ်ိန္မေရြးျပန္ယူလို႔ရေနတာပဲ” ဆိုတဲ့ စကားရဲ႔ေနာက္ကြယ္မွာ ေငြျခည္ အိမ္ေထာင္မက်ခင္တည္းက ဝတ္စားခဲ့တဲ့ ရတနာေတြ လက္ဝတ္လက္စားေတြ ေက်ာ္ေက်ာ့္အိမ္ကို ပါမလာခဲ့တာ ေက်ာ္ေက်ာ္သာ သိသည္ေလ။

“မိဘပစၥည္းဆိုတာ အပ်ိဳဘဝမွာပဲ ဆိုင္တာ….လင္ယူျပီးရင္လင္ကဆင္မွာေပါ့ သူ႔ေယာက္ခမေတြကလဲ ေတာ္ရံု တန္ရံုခ်မ္းသာတာမွမဟုတ္တာ …. မိဘအိမ္မွာ ေရႊအျပည္႔ ေငြအစံုနဲ႔ ေနခဲ့တာ အခုလင္အိမ္မွာ ေရႊမရွိေငြမရွိေနေတာ့ သူ႔လင္ပဲ သိကၡာက်မွာ တို႔က အေနသာၾကီး…..“

သူတို႔ကြယ္ရာမွာ ေဒၚေဒစီေျပာေနခဲ့တဲ့ စကားေတြက နံရံေတြကေနတဆင့္ ပဲ့တင္ထပ္လာခဲ့သည္ပဲ။ ေမေမကိုယ္တိုင္လဲ ဒီစကားလံုးေတြအေပၚ နာလိုခံခက္ျဖစ္လို႔သာ လက္ဖြဲ႔က်န္ေငြ သိန္းတစ္ရာ့ေျခာက္ဆယ္လံုးကို မ်က္စိစံုမွိတ္ပီး ေပးခဲ့တာဆိုတာ ေငြျခည္ မသိေလေရာ့သလား။

ခ်စ္စကိုသာရွည္ေစလိုပါသည္ေငြျခည္။

XXXXXXX

၅)

တစ္ရက္ ညစာ ထမင္းစားျဖစ္ေတာ့ စိန္ပြဲစား အန္တီသက္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ညီမေလး ေကခိုင္ ဆီက စကားစလာတာမို႔

“သမီးေငြျခည္ဝယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလး ေမေမတို႔ေတာင္ မျမင္ဘူးေသးဘူး လမ္းၾကံဳရင္ ယူခဲ့ေခ်အံုး သမီးငယ္က ခုေနာက္ပိုင္း ခတ္တဲ့ ဒီဇိုင္းေလးေတြ စိတ္ဝင္စားေနတာ”

“ေမေမကလဲ သဘက္ခါ ၾကီးၾကီးႏုတို႔ အိမ္မွာ ဘဘဦး ေမြးေန႔ရွိတယ္ေလ အဲ့ေန႔က်ရင္ တခါတည္း ဝတ္ခဲ့ေတာ့ ျပီးတာပဲကို”

“ေအာ္ဟုတ္သားပဲ သားတို႔ရဲ႔ ၾကီးေဒၚေတြဆီကို သမီးကို ေခၚသြားရမွာေပါ့ ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္”

“ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ သမီးဝတ္ခဲ့ပါ့မယ္ ေမေမ”

ေငြျခည္႔အသံက ကတုန္ကရီထြက္လာတာမို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ၾကည္႔မိေတာ့ ဇြန္းကိုကိုင္ထားတဲ့ ေငြျခည္႔လက္ဖ်ားေလးေတြ တုန္ယင္ေနတာကို သတိထားလိုက္မိပါသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေငြျခည္က မ်က္ႏွာမသာမယာနဲ႔ စကားဆိုလာခဲ့ပါသည္။

“ကိုေရ ပစၥည္းက ဝယ္တဲ့ေန႔တည္းက ေမေမ့ဆီမွာ ခုထိ ေငြျခည္သြားမယူရေသးဘူး… မနက္ျဖန္ အလုပ္ကျပန္ရင္ ယူခဲ့ေပးပါေနာ္ ”

ဇနီးသည္ရဲ႔ ဟန္ေဆာင္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာက မသာယာႏိုင္။ အျဖစ္ေတြကို အခုမွရိပ္မိတဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္လဲ မျပံဳးႏိုင္ မရယ္ႏိုင္။ ဒါေပမယ့္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ ျဖစ္ရမည္ေလ။

“ေအာ္ ကိုယ္တို႔မွ မအားတာ မနက္ျဖန္ယူခဲ့ေတာ့ ျပီးျပီေပါ့ ဟုတ္ပီလား ကေလးမ”

XXXXXXX

၆)

“ေဒၚခင္မမတို႔မ်ား ေခၽြးမကို ခ်စ္လိုက္တာဆိုတာ ဒီေန႔မဂၤလာေဆာင္တယ္ ေနာက္ေန႔ကို စိန္တစ္ဆင္စာ ဆင္ျပီးသားပဲ ကိုယ့္ညီမမို႔လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူးေအ… ဒီသမီးေလး ေယာက္ခမရတာ ကံေကာင္းရွာတယ္”

“မမရယ္ ခင္မမတို႔ဆိုတာ ေမြးကတည္းက စိန္မရွားေငြမရွား ေနလာတာေလ။ ကိုယ့္ေခၽြးမကို အိမ္ေပၚေခၚထားျပီး နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္းထားမယ့္ ေယာက္ၡမစားထဲ အပါမခံႏိုင္ပါဘူး။”

ေမေမ့စကားအဆံုးမွာ သိသိသာသာ မ်က္ႏွာပ်က္ရွာသူက ေငြျခည္။ ေမေမ့စကားက အေႏွာင့္အသြား မလြတ္လွ သူ႔အေမ ေဒၚေဒစီက အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့ သမီးကို နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္းထားသေယာင္ အထင္ေရာက္ေစသည္ေလ။

“ဟင္း ဟင္း မ်ိဳးရိုးဂုဏ္ကလဲ ရွိေသးတာကိုး… အခု ဝယ္ေပးထားတာေတာင္ ပံုစံတံုးတံုးမဟုတ္ဘူးမမရဲ႔ ေခတ္နဲ႔အညီ ဒီဇိုင္းဆန္းဆန္းေလးကို လက္တင္ ဝယ္ေပးထားတာ။ သမီးအပ်ိဳကိုေတာင္ ဒါမ်ိဳး ဒုတ္ဒုတ္ထိ ဆင္ရေသးတာမဟုတ္ဘူး … ေကခိုင့္ကိုေတာင္ ညီမ ငယ္ငယ္က ဝတ္ခဲ့တဲ့ စိန္ေတြဆင္ေနလို႔ တခ်ိန္လံုးဂ်ီက်ေနတာေလ မမရဲ႔…..”

ေဒၚခင္မမ ေတာ္ရွာပါသည္။ သူ႔စကားလံုးတစ္လံုးခ်င္းစီကို သူျပန္ေကာက္ႏိုင္သည္။ ေငြျခည္႔ကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မဲ့ေစခဲ့သလို တမုဟုတ္ခ်င္းမွာပဲ ျပန္ျပံဳးေစႏိုင္သူလဲ ျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ ဒီစိန္တစ္ဆင္စာဟာ သူမေငြနဲ႔ ဝယ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုပါ ေငြျခည္႔ကို သိေအာင္တရားဝင္ေၾကျငာေပးခဲ့သည္ေလ။

ေက်ာ္ေက်ာ့္မွာသာ မိခင္နဲ႔ မယား အသစ္စက္စက္အၾကား မၾကာခဏ ေဇာေခၽြးျပန္ရသူ။

ဒီ့ထက္ေဇာေခၽြးျပန္စရာ အေၾကာင္းကလဲ အိမ္မွာ ဆီးလို႔ၾကိဳေနျပန္သည္ေလ။

ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေယာကၡ္မၾကီး ေဒၚေဒစီနဲ႔ ေငြျခည္႔ညီမငယ္ ေရႊရည္႔ကိုပါ ဧည္႔ခန္းထဲမွာေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

“သားေရ လမ္းေလးၾကံဳလို႔ သမီးဆီခဏလွည္႔ဝင္လာတာ။ သားတို႔ ေဆြျပမ်ိဳးျပသြားၾကတယ္ဆို…”

ေဒၚေဒစီထံမွ ထံုးစံအတိုင္း သကာရည္ေလာင္းထားတဲ့ စကားေတြကိုသာ ၾကားရပါသည္။

ေက်ာ္ေက်ာ္ အဝတ္အစားလဲျပီး ျခံထဲမွာ ကားေရေဆးဖို႔ ထြက္လာေတာ့ ေဒၚေဒစီနဲ႔ ေငြျခည္ႏွစ္ေယာက္သား အခန္းထဲကို ဝင္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

အေမနဲ႔ လင္ျဖစ္သူၾကားမွာ ဗ်ာမ်ားေနရွာတဲ့ ေငြျခည္႔ကို မၾကည္႔ရက္တာမို႔ သူတို႔သားအမိေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႔ရေအာင္ ျခံထဲမွာ ကားေရေဆးရင္း ေပါင္းျမက္ေတြရွင္းေနလိုက္ပါသည္။

ညေနဘက္ ေမေမတို႔အိမ္မွာ ညစာစားျပီးျပန္လာေတာ့ မနက္က ဝတ္သြားတဲ့ နဝရတ္ကိုးသြယ္ လက္စြပ္ကို ေငြျခည္႔လက္ထဲထည္႔ေပးရင္း

“ဒီလက္စြပ္ေလးကို ေငြျခည္႔ပစၥည္းေတြနဲ႔ေရာျပီး မီးခံေသတၱာေလးထဲမွာ သိမ္းထားလိုက္ပါအံုး ကိုယ္က ေမ့တတ္တယ္”

တေန႔လံုးၾကည္စင္ေနတဲ့ ေငြျခည္႔မ်က္ႏွာေလး ရုတ္တရက္ လငပုတ္ဖမ္းသလို မဲေမွာင္သြားရွာပါသည္။

သူေပးတဲ့ လက္စြပ္ေလးကို လွမ္းယူရင္း

“ဟိုေလ ေရႊ ေရႊရည္.. ညီမေလးက လကုန္ရင္ ဒီပလိုမာယူဖို႔ရွိလို႔ ပြဲေန႔မွာဝတ္ဖို႔ ေငြျခည္႔ ပစၥည္းေလးေတြ ခဏ ငွားသြားတယ္ ကို… ကို “

တခုခုေတာ့ လြဲျပန္ပီ။ ဒီစိန္တဆင္စာကို ဒီေန႔ဝတ္ဖို႔ မေန႔ကမွ ေဒၚေဒစီ့အိမ္က ျပန္ယူခဲ့ရသည္။ ေန႔ေတာင္မကူးေသးပဲ ဒီေန႔ျပန္လာယူသည္ဆိုေတာ့။ လကုန္ဖို႔ကလဲ အေဝးၾကီးလိုေသးသည္။ လကုန္ရင္ ဒီပလိုမာယူမွာက ေရႊရည္… အိမ္ေထာင္မျပဳရေသးတဲ့ သမီးပ်ိဳ… ေဒၚေဒစီ့ဆီမွာ ရတနာမ်ိဳးစံု ရွိေနရက္နဲ႔ ေငြျခည္႔ စိန္တဆင္စာကိုမွ လာျမင္ေနျပန္သည္။

ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ။ ေက်ာ္ေက်ာ္ သည္းခံလာသမွ် ဒီတစ္ခါေတာ့ စိတ္ထိန္းဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ ေမေမေဒၚခင္မမေနရာကၾကည္႔ရင္ ရင္အနာၾကီးနာရတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့။

“ေဒၚေဒစီေရ က်ဳပ္ယူထားတဲ့ မိန္းမကိုပဲ က်ဳပ္ဆင္ႏိုင္မယ္ဗ်။ မယူရေသးတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုပါ ဆင္ေစခ်င္ရင္ေတာ့ ကန္ေတာ့ပါရဲ႔ဗ်ာ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားသမီးအငယ္နဲ႔ပါ မဂၤလာေဆာင္မွျဖစ္ေတာ့မယ္……..”

စိတ္ထဲက ၾကိမ္းဝါးေနတဲ့ စကားစုက ႏႈတ္ဖ်ားကေတာ့ ထြက္မလာခဲ့ပါ။

တကယ္တမ္းေျပာျဖစ္တာကေတာ့….

“ကိုယ့္ေမေမကေတာ့ ေငြျခည္႔ကို နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္း မထားခဲ့ပါဘူး… ေငြျခည္သိပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ေငြျခည္႔ေမေမ ျပန္လာေပးတဲ့အထိေတာ့ နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေနလိုက္အံုးေပါ့… သိပ္ေတာ့မၾကာေလာက္ပါဘူးေနာ္…..”

ရယ္ဟဟ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဒီစကားတစ္ခြန္းအတြက္ ေငြျခည္ ေဆြ႔ေဆြ႔ခုန္ေအာင္ နာမည္ဆိုလဲ နာေစေတာ့။။။

နာေစလိုတဲ့ဆႏၵမရွိခဲ့တာ ေငြျခည္သိသည္ေလ။