ကိုေအာင္( ပ်ဴႏိုင္ငံ) တက္ဂ္လာတဲ့ ဘေလာ့ေဒးအတြက္ ပို႔စ္ေလး မစခင္မွာ ဘဝတူ စာေရးသူေတြနဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို အရိုးသားဆံုး ဝန္ခံခ်င္ပါသည္။

“ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ စာေရးေနေပမယ့္
ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ”

သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာမ်ားထဲမွ ဘေလာ့ဂါရယ္လို႔ လူအမ်ားအသိအမွတ္ျပဳခံရေလာက္ေအာင္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖန္းတီးႏိုင္ေလာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ိဳးလဲ ကၽြန္မမွာ မရွိပါ။

တကယ္ေတာ့ ပရိုလို႔ အမ်ားကေျပာေနၾကတဲ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မလို ဝါသနာအရ စာေရးေနသူေတြအတြက္ အေတာ္အတန္ အလွမ္းေဝးေနပါေသးသည္။

ဘေလာ့ဂါရယ္လို႕ သတ္မွတ္ခံရဖို႔အတြက္ ေန႔စဥ္ သတ္မွတ္ထားေသာ စာဖတ္သူ အေရအတြက္ ျပည္႔မီေအာင္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖန္တီးရမည္ေလ.....ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ေလးကို ပံုမွန္ လည္ပတ္ေနေအာင္ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ အျမဲတမ္း ဆန္းသစ္ ေခတ္မီေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမည္။ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးကို လာျပီး အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ဧည္႔ဝတ္ပ်ဴငွာရမည္။

ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္ရင္း ရွားပါးလြန္းတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို မွ်ေဝျပီး စာတိုေပစေလးေတြခ်ေရးေနတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အဲဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည္႔မီေအာင္ မစြမ္းႏိုင္ေသးပါ။

အခ်ိန္ျပည္႔စာေရးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုက ဘဝတိုက္ပြဲေတြၾကားမွာ အိမ္မက္တစ္ခုအျဖစ္သာ ရွိေနပါေသးသည္။
ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါလို႔ ဝန္ခံခဲ့ေပမယ့္ ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဝါသနာအရ စာတိုေပစေတြ ေရးေနသူ မထင္မရွား စာေရးသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ေတာ့ မဝံ႔မရဲ ခံယူထားမိပါသည္။

ဒီတက္ဂ္ပို႔စ္ေလးကို ေရးေနရင္းက ကိုေအာင္က ဘေလ့ာေဒးလို႔ ဆိုထားတာမို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဖတ္ဘူးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ့အခ်ိဳ႔ကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ လိုက္ရွာၾကည္႔မိပါသည္။

သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ၾကားထဲမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ ဘေလာ့ေတြကို အထင္ၾကီး ေလးစားစြာ ေတြ႔ေနရသလို ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ့ေတြကိုလဲ ေတြ႔ရပါသည္။

ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ့ဂါေတြမွာက်ေတာ့ စီးပြားေရး လူေနမႈဘဝ အႏုပညာ ဖက္ရွင္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ အလွအပေရးရာ အခ်က္အျပဳတ္ စသည္ျဖင့္ သီးသန္႔လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚမွာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ပီသစြာ ဘေလာ့ဂင္းလုပ္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါသည္။

ကမၻာနဲ႔အဝွမ္းမွာရွိတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ဘေလာ့ေပၚကေနတဆင့္ သူတို႔တတ္ကၽြမ္းထားတဲ့ အႏုပညာ အတတ္ပညာေတြကို မွ်ေဝေပးေနသူဘေလာ့ဂါ တခ်ိဳ႔ကို အခုလို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

AnaLuiza
Brazil | Arts & Culture
I've started this blog to share the good things people create in arts, science, leisure, ideas, no matter where or when. A dash of humor, a drop of...
Votes (405) | Comments (314) | Followers (320)

Sheridansmith
United Kingdom | Arts & Culture | 20 Followers
I'm a free lance Fashion Stylist, Writer and Illustrator living in London. Please do get in touch if you'd like to discuss personal /... (more)

Pablo
United States | Business | 10 Followers
I am a financial writer and a law advisor. I maintain few sites and blogs. (more)

tast-e
Canada | Life & Lifestyle | 13 Followers
My mantra is to cook with whole ingredients…except for when I bake! I think we all deserve a treat every now and then! (more)


Google ရဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈတစ္ရပ္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ ဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာကတည္းက စျပီး သံုးစြဲခဲ့ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ္ပိုင္ဒိုမိန္းတစ္ခုမဝယ္ပဲ စာမ်က္ႏွာေတြ ဖန္တီးလို႔ရတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါ။

ဘေလာ့ေလာကမွာ စာေတြမေရးခင္ အခ်ိန္ ၂၀၀၈ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတုန္းကေတာ့ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္က သူေရးေနတဲ့ open diary ဆိုျပီး သူ႔ဘေလာ့ေလးကို ဖြင့္ျပဘူးတာမို႔ အသစ္အဆန္း ဒိုင္ယာရီတစ္ခုအေနနဲ႔ စပ္စပ္စုစု ဖတ္လိုက္ေပမယ့္ ဘယ္လိုေရးရတာလဲ ဘာေတြလုပ္လို႔ရေသးလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြေတာ့ မေမးျဖစ္လိုက္ပါ။ သူေရးေနတဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ကို ပိုက္ဆံေပးရတဲ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြလို႔ပဲ ေတြးထင္ခဲ့မိတာလဲ ပါပါသည္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းကစလို႔ ေဖစ့္ဘုတ္ကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မသံုးၾကခင္အခ်ိန္ေတြအထိေတာ့ ဘေလာ့ဆိုတာ အခ်ိဳ႔ေသာ သူမ်ားအတြက္ communication tools, စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ေပါက္စေလးေတြအတြက္ marketing tools, ပညာသင္ၾကားဆဲ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေလ့လာသင္ယူေနသူေတြအတြက္ education tools, ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းေတြကို ျမတ္ႏိုးသူေတြအတြက္ အြန္လိုင္းေပၚက daily diary, တခါတရံ ဘဝမွာ အမွတ္တရေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္တတ္သူေတြအတြက္ေတာ့ open note book ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။

ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ေတြဟာ စာဖတ္သူေတြခ်စ္တဲ့ စာအုပ္စင္ၾကီးေတြလို ကၽြန္မတို႔ စာေရးလိုသူေတြ ကေလာင္ေသြးလိုသူေတြ အတြက္ အလြတ္တမ္း ေလ့က်င့္ကြင္းတစ္ခုလိုလဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ဒီဘေလာ့ဂိုစဖီးယားၾကီးထဲမွာ စာေတြလုိက္ဖတ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ စျပီးသိခဲ့တာက ကိုေနဘုန္းလတ္ရဲ႔ ဘေလာ့ကိုစေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာလ။

ကိုေနဘုန္းလတ္ဘေလာ့ကေနတဆင့္ အျခားဘေလာ့ေတြကို လိုက္ဖတ္ရင္း ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ေလးကို စျပီးေရးျဖစ္တာတာ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔။

ျမန္မာဘေလာ့ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အရွိန္ရေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အျခားစာေရးသူေတြလို ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့တစ္ခု ဖန္တီးခ်င္မိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က စာေရးဖို႔ပဲသိျပီး နည္းပညာပိုင္းေတြ နားမလည္တာမို႔ ဒီဘေလာ့ေလးျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စီနီယာ ဘေလာ့ဂါ အကိုေတြ အမ်ားၾကီးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ကူညီေပးခဲ့ဘူးပါသည္။

စနစ္တက် စာေရးနည္း ပို႔စ္တင္နည္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးခဲ့သလို ဒီဘေလာ့တစ္ခုလံုးျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အစစအရာရာ ကူညီေပးခဲ့တာက ကိုၾကီး My Metro World ပါ။

ပထမဆံုး ဒီဘေလာ့က စာေတြကို လာဖတ္ျပီး အားေပးခဲ့သလို လက္တြဲေခၚခဲ့တာကေတာ့ ကိုေအာင္သာငယ္ ကိုတင့္ထူးေရႊ ကလိုေစးထူး မမသီရိ နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳး ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မပန္ဒိုရာ မေက ကိုရန္ေအာင္ ကိုဖိုးစိန္ မိုမိဂ်ိ မိုးခါး ကိုေနညိဳရင့္ ကိုသီဟသစ္နဲ႔ အျခားအျခားေသာ စာဆက္မေရးျဖစ္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒူဘိုင္းနဲ႔ အဘူဒါဘီမွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုးကို ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြေပၚကေနတဆင့္ တစတစ သိကၽြမ္း ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါေသးသည္။
စာေရးတာ အရွိန္ေလးရလာတာနဲ႔အမွ် ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယားၾကီးကလဲ တေန႔တျခား က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့ပါသည္။

စကၤာပူမွာရွိေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ဂ်ပန္မွာ ရွိေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ဆိုက္ပရပ္စ္ မေလးရွား ထိုင္ဝမ္ ေနာ္ေဝ အေမရိကား အဂၤလန္ ဘာရိန္း ဗီယက္နမ္ လာအို ယိုးဒယားနဲ႔ ျမန္မာျပည္တြင္းက ဘေလာ့ဂါေတြ နဲ႔ တစတစ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါသည္။
အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ စာေရးသူေတြနဲ႔ ညီအမအရင္းတမွ် ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္လာရသလို အျခားအျခားေသာ စာေရးသူ အကိုေတာ္ ေမာင္ေတာ္မ်ားနဲ႔လဲ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပီပီ လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိလာတိုင္း ေန႔မေရြးညမေရြး အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ခံျပီး ကူညီရိုင္းပင္းၾကပါသည္။ ေမးသမွ် စပ္စုသမွ် လူမႈေရး ကိစၥေတြကိုလဲ မညည္းမညဴ ကူညီေပးၾကပါသည္။
ဒီဘေလာ့ေလးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ျပင္ပေလာကမွာ စာဖတ္သူ စာေရးသူမိတ္ေဆြေတြ တိုးပြားလာခဲ့သလို အေတြ႔အၾကံဳ သစ္ေတြလဲ တိုးပြားခဲ့ပါသည္။

ဒီဘေလာ့ေလးေပၚမွာ အမ်ားဆံုးေရးျဖစ္ခဲ့တာက ဒူဘိုင္းသတင္းေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြ ျဖစ္ျပီး ဒီဘေလာ့ေလးရဲ႔ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒူဘိုင္း လူမႈအသိုင္းအဝိုင္းမွာ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားၾကီးတိုးလာတာမို႔ လူမႈေရးကိစၥေတြမွာ ပါဝင္ကူညီခြင့္ရလာခဲ့ပါသည္။

ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ႔ ေရႊေရာင္စဥ္ အြန္လိုင္း ဂ်ာနယ္ကိုလဲ ဝါသနာတူ စာေရးေဖာ္ေတြနဲ႔တြဲျပီး စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ပိုျပီးမွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေစတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုကေတာ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ႔ စာေပေဟာေျပာပြဲ စီစဥ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အျခားႏိုင္ငံေတြက အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြရခဲ့သလို အားေပးကူညီမႈေတြလဲ ရခဲ့ပါသည္။

ဒီေနရာမွာ ထပ္ျပီး ဝန္ခံခ်င္တာတစ္ခုက အျခားဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ကၽြန္မက ဘေလာ့ဂါေတြၾကားမွာ လူမႈေရးအနည္းဆံုး ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ မ်က္စိထဲ ျမင္ျမင္သမွ် ဘေလာ့အသစ္ ဘေလာ့အေဟာင္းေတြ ရွာေဖြျပီးဖတ္ေပမယ့္ စီေဘာက္စ္မွာလဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲသလို ေကာမန္႔ေရးဖို႔လဲ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခ်ီတုန္ခ်တုန္ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

အခ်ိန္ရတာနဲ႔ ဘေလာ့ေပၚတက္ျပီး မ်က္စိထဲ ျမင္သမွ် ဘေလာ့လင့္ခ္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု လိုက္ဖတ္ေနတာမို႔ တခါတရံမွာ စာေရးရျခင္းထက္ စာဖတ္ေနရျခင္းကို ပိုျပီး သေဘာက်မိျပန္ပါသည္။

ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တိုးတက္လာတဲ့ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ မတူညီတဲ့ တင္ဆက္မႈေတြ ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအေခၚ အေရးအသားေတြၾကားမွာ ေမ်ာပါသြားမိတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာလဲ ကိုယ္တိုင္စာခ်ေရးဖို႔ သတၱိေတြ အလိုလို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဝါသနာရွင္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ ေစတနာအျပည္႔နဲ႔ မွ်ေဝေပးေနတဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက စာေတြနဲ႔ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြကို ျပည္တြင္းက ပရိတ္သတ္ေတြ သာမက ျပည္တြင္း ျပည္ပက မီဒီယာေတြ ပါ တစတစ လက္ခံလာခဲ့တာကို သတိထားမိလာပါသည္။

အခုလိုအခ်ိန္မွာ အြန္လိုင္းေပၚက ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ စာေပေတြကို အြန္လိုင္းစာေပ အခန္းက႑တစ္ခုအေနနဲ႔ ပံုႏွိပ္စာေပေလာကမွာ အသိအမွတ္ျပဳလာတာကလဲ ကၽြန္မတို႔လို ဝါသနာအရ စာေရးေနသူေတြအတြက္ ဝမ္းသာစရာ သတင္းေကာင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။

တခါတရံမွာေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့စာမ်က္ႏွာေတြကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းက စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ခြင့္မရတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတဲ့ သတင္းေတြကို ၾကားသိရပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့စာမ်က္ႏွာေတြကို ျပည္တြင္းမွာ ဖြင့္လို႔မရတဲ့ အခက္အခဲက ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံတစ္ခုတည္းမဟုတ္တာကိုလဲ ဝမ္းသာစရာ သတင္းအေနနဲ႔ ထပ္မံသိခြင့္ရလိုက္ျပန္ပါသည္။

ျမန္မာ ၊ က်ဴးဘား ၊ ဖီဂ်ီ ၊ အီရန္ ၊ ကဇစၥတန္ ၊ ပါကစၥတန္ ၊ တရုတ္ ၊ ဆီးရီးယား ၊ တူရကီ ႏိုင္ငံေတြမွာလဲ ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖြင့္ဖတ္လို႔မရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ရွိခဲ့ပါသည္။

ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖတ္လို႔ရသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မတို႔စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက ကၽြန္မတို႔ ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားေတြကို သယ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ အျခားေသာ မီဒီယာမ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္။

ဘေလာ့စေပါ့ေတြကို ေသာ့ခတ္ျပီး ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြ ရွိေနေပမယ့္ ပိတ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြကေန ကၽြန္မတို႔ ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားေတြ ခုန္ပ်ံျပီး ထြက္သြားခြင့္ရွိပါသည္။

တကယ္ဆို…
မ်က္စိပိတ္ေနသူေတြကို မ်က္စိဖြင့္ေပးဖို႔…..
အေမွာင္က်ေနတဲ့ ေနရာေတြကို အလင္းျဖန္႔ေပးဖို႔
ပိတ္ေနတဲ့ လမ္းေတြကို ဖြင့္ေပးဖို႔ ….
အျခားအျခားေသာ မီဒီယာေတြလိုပဲ ဝါသနာအရ ဖန္တီးထားတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါေသးသည္။

ဘေလာ့ဂါစစ္စစ္ မဟုတ္တဲ့ ဘေလ့ာစာမ်က္ႏွာ ပိုင္ရွင္ေတြဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ဘဝ သင္ခန္းစာေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ျဖန္႔ေဝႏိုင္ပါေသးသည္။

စာေရးသူနဲ႔ စာဖတ္သူအၾကားမွာ မၾကာခဏ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ မတူညီတဲ့ အယူအဆ အေတြးအေခၚေတြကိုေတာ့ အျခားေသာ စာဖတ္သူေတြက ျဖည္႔စြက္ျပီး ေလ့လာသင္ယူခြင့္ရႏိုင္ေသးသည္ေလ။။။

စာေရးသူ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ အၾကားက ေပါင္းကူးတံတားေလးျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ေလး အဓြန္႔ရွည္ဖို႔...
ဘဝတူ စာေရးသူေတြ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားမ်ား ဖန္တီးႏိုင္ေစဖို႔ ဘေလာ့ေဒးအတြက္ ဆုမြန္ေခၽြရင္း....

ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္ေအာင္ တက္ဂ္လာတဲ့ ကိုေအာင္နဲ႔တကြ ဘေလာ့စေပါ့ေပၚမွာ စာေရးေနၾကတဲ့ စာေရးသူအားလံုးကို ဘေလာ့ေဒးအတြက္ ၾကိဳတင္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစ….

(တစ္ဦးခ်င္းစီ နာမည္တပ္ျပီး ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာခ်င္သလို အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးေတြ ေရးခ်င္ေပမယ့္ ပို႔စ္က ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနတာမို႔ အမည္နဲ႔တကြ မေဖာ္ျပျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမ်ားအားလံုးကို အထူးပဲ အားနာမိပါတယ္။)

ကိုေဇာ္ Tag လာတဲ့ အျမင္မ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားၾကည္႔ေတာ့ …..

ေလာကၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ျပီး ၾကည္႔တဲ့သူေတြနဲ႔ ေလာကၾကီးကို ပကတိအတိုင္းၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔အျမင္ေတြ
သူတပါးကို အေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔သူေတြနဲ႔ အဆိုးျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔တတ္သူေတြရဲ႔ အျမင္ေတြ
အရာရာကို မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည္႔တဲ့သူနဲ႔ မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔ အျမင္ေတြ
လူၾကီးနဲ႔ လူငယ္ရဲ႔ အျမင္ေတြ
ျပီးေတာ့ ျငင္းခုန္စရာေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတတ္တဲ့ မတူညီႏိုင္တဲ့ အျခားအျခားေသာ အျမင္ေတြ ကၽြန္မ ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အရွင္းဆံုး အရိုးဆံုး ျပန္ျမင္ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ အေကာင္းနဲ႔ အဆိုး
သူ႔အျမင္နဲ႔ ကိုယ့္အျမင္ ဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ေလးတစ္ခုပဲ ကြဲလြဲေနတာကို ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

အဲဒီမတူညီနဲ႔ အေတြးအျမင္ ခံယူခ်က္ေတြကပဲ အမိႈက္ကစတဲ့ မီးေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါေသးတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အျမင္မတူ အေတြးမတူ ခံယူခ်က္မတူျခင္းရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိေနတာက မဆံုးႏိုင္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ မဆဲႏိုင္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

သူတပါးကို အေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔သူေတြနဲ႔ အဆိုးျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔တတ္သူေတြရဲ႔ အျမင္ေတြ
လူတိုင္းသိျပီးသားျဖစ္တဲ့ အရိုးရွင္းဆံုးဥပမာကေတာ့့ ေရတဝက္ျဖည္႔ထားတဲ့ ဖန္ခြက္ကို အေကာင္းျမင္တတ္တဲ့သူက ေရတဝက္ျပည္႔ေနတယ္လို႔ ျမင္သလို အဆိုးျမင္တဲ့သူကေတာ့ ေရတဝက္ေလ်ာ့ေနတယ္လို႔ ျမင္တတ္တဲ့ အျမင္ေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ အျမင္မ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔ေတြ႔ျခင္းမွာပဲ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကို ေဖေဖေျပာျပဘူးတဲ့ တရုတ္သံအဖြဲ႔အေၾကာင္း ပါးစပ္ရာဇဝင္ေလးကို ထပ္ျပီးသတိရလိုက္မိပါတယ္။

တစ္ခါတုန္းက တရုတ္ျပည္က ခ်စ္ၾကည္ေရး သံအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို အလည္အပတ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာေတြက ညစာစားပြဲအျပီးမွာ ရွင္ေမြးလြန္း မင္းနႏၵာ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ဧည္႔ခံေျဖေဖ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဧည္႔သည္ေတြကေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိေပမယ့္ ဧည္႔သည္ဆိုတဲ့အတိုင္း အိမ္ရွင္ျပသမွ် ဇာတ္ထုပ္ကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ပံုစံျပျပီး အားနာနာနဲ႔ ၾကည္႔ၾကပါတယ္။

ဇာတ္သိမ္းခန္းေလးမွာေတာ့ ငမိုးရိပ္မိေက်ာင္းဟာ မင္းနႏၵာကို ပါးစပ္ထဲမွာငံုထားတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ျပီး သတိရခ်ိန္က်မွ ပါးစပ္ဟျပီး မင္းသားေလးကို ၾကည္႔လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းနႏၵာ မင္းသားေလး အသက္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဇာတ္သိမ္းေလးပါ။ အဲဒီအခန္းေလးက တကယ့္ဇာတ္လမ္းအဆံုးကို မေရာက္ေသးေပမယ့္ မင္းသားေလး မိေက်ာင္းပါးစပ္ထဲမွာ ေသေနတာကိုေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်စ္ၾကည္ေရးသံအဖြဲ႔ဝင္ေတြက ဝမ္းသာအားရနဲ႔ သူတို႔အျမင္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပီး ေကာင္းခ်ီးေပးပံုက

“ေစ …ေစ…ဒီမင္းသား ေစတာ နည္းေတာင္နည္းေသး… စင္းေဘာရွိလယ္ စင္းေဘာ မစီးဘူး စန္မန္ ရွိလယ္ စန္မန္ မစီးဘူး မိေက်ာင္းစီးေတာ့ ေစမွာေပါ့ “ တဲ့။

သူတို႔ခမ်ာ ဧည္႔သည္ပီပီ ျမန္မာလိုေျပာ ျမန္မာလိုငို ျမန္မာလိုလြမ္းျပသမွ် ေအာင့္အည္းသည္းခံခဲ့သမွ် ဇာတ္သိမ္းခန္းေရာက္ေတာ့မွပဲ သူတို႔ရဲ႔ အျမင္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေျပာခြင့္ရခဲ့ရွာပါတယ္။

အဲဒီပါးစပ္ရာဇဝင္ ပံုျပင္ေလးကို ကၽြန္မတို႔ အိမ္မွာ မၾကာခဏၾကားရတတ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကား အေတြးအျမင္လြဲတဲ့အခါတိုင္း မိဘစကားနားမေထာင္ပဲ စိတ္ထင္ရာလုပ္ျပီး ကၽြန္မအကိုေတြ အဆံုးအရံႈးေတြ ေတြ႔ၾကံဳတဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေဖေဖက အဲဒီဇာတ္လမ္းကိုေျပာျပျပီး သူ႔သားေတြကို ေလွာင္ေျပာင္ရီေမာေလ့ရွိပါတယ္။

အဲဒီပံုျပင္ေလးဆံုးတိုင္းလည္း “မင္းတို႔က ရိုးရိုးမကပဲ ယိုးဒယားက ကခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ ေစ..ေစ ..ေစတာနည္းေတာင္နည္းေသး”လို႔ ဟာသေႏွာျပီး ေဖေဖက သားေတြကိုဆံုးမေလ့ရွိပါတယ္။

ျမန္မာမႈျမန္မာ့ဟန္ ျမန္မာ့ဓေလ့နဲ႔ တင္ဆက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္အေပၚမွာ တရုတ္ျပည္က သံအဖြဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာေတြလို လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ခံစားမျပပဲ ဒီဇာတ္လမ္းေလးအေပၚျမင္တဲ့ သူတို႔ အျမင္ကို အားမနာပဲ ထုတ္ျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ငိုရခက္ရီရခက္ ျဖစ္သလိုမ်ိဳး လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ၾကား အေတြးအျမင္မတူလို႔ သေဘာထားကြဲလြဲၾကရင္ ေဘးလူေတြအေနနဲ႔ ျပဳံးရရယ္ရ တတ္ပါတယ္။

လူၾကီးနဲ႔ လူငယ္ရဲ႔ အျမင္ေတြ
တကယ္မွာေတာ့ Generation Gap လို႔ ေျပာထားသလို မ်ိဳးဆက္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုၾကားမွာ အေတြးအျမင္ေတြ မတူညီလို႔ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းေနရတဲ့ ကြဲလြဲမႈေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မ်ိဳးဆက္တစ္ခုကိုေတာင္ေစာင့္စရာမလိုပဲ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း အေတြးအျမင္ေတြ လြဲသြားေလာက္ေအာင္ကို ေခတ္ၾကီးက ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနျပန္တာမို႔ အျမင္မတူတဲ့ Issue ေတြကိုသာ ခ်ေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရးလို႔ ကုန္ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။

အဲဒီလို မိဘနဲ႔သားသမီးၾကားက မတူညီတဲ့ အျမင္ေတြ Generation Gap ေတြေၾကာင့္လဲ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားက ေလာဂရာသန္ၾကီးက်ကြဲလို႔ ေလ်ာ္လိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ ရီစရာဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္လာခဲ့တာဟာ ျငင္းစရာမရွိပါဘူး။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရဲ႔ အေတြးအျမင္ကို ျပန္ၾကည္႔ရင္လဲ အလားတူျပႆနာေလးေတြ ရွိခဲ့ဘူးတာကို ျပန္သတိထားမိပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ေမေမ့စကားကို တစ္လံုးမက်န္နားေထာင္တတ္တဲ့ သမီးလိမ္မာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာရွိေနခဲ့တဲ့ Generation Gap ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မၾကာခဏ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးသဘာဝ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ အပိုင္းမွာ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မေတြ သိသိသာသာ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့ဘူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။

လူၾကီးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႔ ညွိႏိႈင္းလို႔မရတဲ့ အျမင္ေတြေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကား ဆရာနဲ႔ တပည္႔ေတြၾကားမွာ သေဘာထား ကြဲလြဲမႈေတြရွိခဲ့ဘူးသလို အခုခ်ိန္ထိလဲ ရွိေနဆဲပါ ေနာင္လဲ အဲလိုပဲ ကြဲလြဲေနၾကအံုးမွာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

အရာရာကို မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည္႔တဲ့သူနဲ႔ မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔ အျမင္ေတြ
အဲဒီလို ၾကည္႔တတ္ျမင္တတ္သူေတြအေၾကာင္းကိုလဲ ကၽြန္မေဖေဖဆီက ပံုတိုပတ္စေတြ မၾကာခဏ ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။

အလုပ္ကို ျပီးစလြယ္လုပ္တတ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အကိုေတြကို “ မင္းတို႔ကို အလုပ္လုပ္ခိုင္းရတာ မိဘုရားရဲ႔ေမာင္ကို ေခြးၾကည္႔ခိုင္းသလိုပဲ” လို႔ ေဖေဖေျပာလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ မိဖုရားရဲ႔ေမာင္နဲ႔ ေခြးသားေပါက္ေလးေတြရဲ႔ အျဖစ္ကို ေျပးျမင္ျပီး ျပံဳးရပါတယ္။

နန္းေတာ္ေအာက္မွာ ေခြးသားေလးေတြ ေပါက္ေနျပီ သြားၾကည္႔ေခ်လို႔ ဘုရင္က ခိုင္းေတာ့ မိဖုရားရဲ႔ေမာင္က အေျပးအလြားသြားၾကည္႔ျပီး ငါးေကာင္တိတိေပါက္ပါတယ္လို႔ ျပန္လာျပီးေလွ်ာက္ပါတယ္။ သူက အားလံုးေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ဆိုတာကိုပဲၾကည္႔ခဲ့ျပီး အထီးအမ အေရာင္အေသြး ခြဲျခားျပီး မၾကည္႔ခဲ့ပါဘူး ဘုရင္က တစ္ခါေမးတိုင္း တစ္ခါေျပးၾကည္႔တတ္တဲ့ မိဖုရားရဲ႔ ေမာင္ဟာ မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာ ၾကည္႔တတ္ျပီး မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာ ျမင္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ။

မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည္႔သူ ငယ္ကၽြန္ၾကီးကေတာ့ ေခြးေတြကို တစ္ခါတည္းသြားၾကည္႔ရံုနဲ႔ ေခြးငါးေကာင္မွာ အထီး ႏွစ္ေကာင္ အမသံုးေကာင္ အမေလးက အနီေရာင္ႏွစ္ေကာင္ အမဲေရာင္တစ္ေကာင္ အထီးႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ အျဖဴႏွစ္ေရာင္ေတြပါလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႔ခဲ့ျပီး တိတိက်က် ေလွ်ာက္တင္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ျပီး ၾကည္႔တဲ့သူေတြနဲ႔ ေလာကၾကီးကို ပကတိအတိုင္းၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔အျမင္ေတြ
ေဆးရံုတစ္ရံုက အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုတည္းမွာ ေရာဂါ ေဝဒနာျပင္းစြာ ခံစားေနရတဲ့ လူနာႏွစ္ေယာက္ရွိျပီး သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့ ျပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ေလာကၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ျပီး ၾကည္႔ခ်င္သူ လူနာကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကို ျပတင္းေပါက္လို႔ပဲ ျမင္ျပီး
ဘယ္တုန္းကမွ ဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ မၾကဳိဳးစားခဲ့ပါဘူး။

အျခားလူနာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကိုဖြင့္လိုက္ရင္ စိမ္းလန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ေတြ မ်က္စိတဆံုး ျမင္ေနရမယ့္ နီယြန္မီးတိုင္ေတြနဲ႔ ကစားကြင္းထဲမွာ ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို အခါအခြင့္သင့္ရင္ေတာ့ အဲဒီျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ အျမဲ စဥ္းစားေနခဲ့ပါတယ္။

သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္
ဒီေနရာေလးမွာေတာ့ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ အေပၚ ျမင္ၾကတဲ့ လူေတြရဲ႔ အျမင္ကို ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ပါးပါးေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ ရိုက္ခတ္မႈကို မၾကာမၾကာ ျမင္ေတြ႔ ခံစားေနရတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္ ကိုေျပာျခင္းျဖစ္တာမို႔ အျခားသူေတြကို ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ့ ဆႏၵေတာ့ မရွိပါဘူး။

ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ေကာင္းတယ္ ေတာ္တယ္ ထက္ျမက္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေတြထက္ မေကာင္းတဲ့ သတင္းေတြကိုသာ ျမန္မာသတင္းရပ္ကြက္ေတြမွာ မၾကာမၾကာၾကားရတတ္ပါတယ္။

ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္စီးကုန္တယ္ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ျဖစ္ကုန္တယ္ ဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္မွ ျဖစ္ကုန္တယ္လုိ႔ အခိုင္အမာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာလဲ ေျပာရခက္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားေနတဲ့ အျဖစ္ေတြ ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ဗီဇဆိုတာ ေမြးရာပါ ျဖစ္လာတာမို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ လႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရာႏႈန္းျပည္႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ အေရာင္ေျပာင္းျခင္းကို ခံလိုက္ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ရွိေနတာကိုေတာ့
မျငင္းလိုပါဘူး။

အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျပည္ပကိုေရာက္ေနေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ လံႈ႔ေဆာ္မႈကို ၾကံ႔ၾကံ႔ခံႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါတယ္။.... ရာႏႈန္းျပည္႔နီးပါး ရွိေနပါတယ္။ အမ်ားသူငါေတြ ေျပာေနၾကသလို မဆိုးရြားၾကပါဘူး။

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ မိန္းကေလးမ်ားရဲ႔ လြတ္လပ္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္မႈေတြေၾကာင့္သာ မိန္းမေကာင္းေလးေတြအားလံုး အထင္အျမင္လြဲခံရတာကေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္။

ဆြမ္းဆန္ထဲမွာ ၾကြက္ေခ်းေတြေရာေနခဲ့တယ္.... ငါးခံုးမက တစ္ေကာင္တည္း ပုတ္ခဲ့တာပါ... တေလွလံုးေတာ့ မပုတ္ခဲ့ပါလို႔ ေျပာင္းလဲျပီး ျမင္ေပးႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းနဲ႔ အဆိုးဟာ အျမဲဒြန္တြဲေနတာမို႔ တကယ္လို႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္မ်ား ဆိုးရြားေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာင္....

ဖန္ခြက္ထဲက ေရလို တစ္ဝက္ျပည္႔ေနတယ္လို႔ ျမင္ေပးဖို႔ မေျပာဝံ႔ပါဘူး...

ဒါေပမယ့္ မိဖုးရားေမာင္ ေခြးၾကည္႔သလို မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးမၾကည္႔ပဲ
ငယ္ကၽြန္ၾကီးလို မ်က္စိတစ္ဆံုးထိ ၾကည္႔ျပီးမွသာ ေဝဖန္ၾကည္႔ပါလို႔ ......

အျခားအျခားေသာ မတူညီႏိုင္တဲ့ အျမင္ေတြကေတာ့ ေျပာရင္ဆံုးႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုေဇာ္ ေက်နပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

အခုလို သတိတရတဲ႔ Tag တဲ့အတြက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္တဲ့အတြက္လဲ ကိုေဇာ့္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား ကမၻာၾကီးပ်က္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ ( မပ်က္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ၁၀၀ % ယံုၾကည္ေနပါတယ္)

ဒီကိစၥက ခုတေလာ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ကိစၥေလးေလ... ကိုယ္လဲေခတ္မီေအာင္လို႔ ခဏေလာက္ေတာ့ ကမၻာပ်က္ၾကည္႔မယ္ေနာ္... ( ကိုေအာင္သာငယ္ က တက္ဂ္ထားတယ္ဆိုေတာ့လဲ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည္႔တာေပါ့)

တကယ္မွာေတာ့ ကမၻာၾကီးပ်က္မယ့္အေရးကို ေတြးျပီရင္းပူေနမိတာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာ မပ်က္ခင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ္ေသဆံုးခဲ့ရင္ေတာ့ ကမၻာပ်က္တာကိုေတာင္ ျမင္ခြင့္သိခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး… ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္ ဆိုတာေလးကို အျမဲစဥ္းစားေနမိတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုအေနနဲ႔ ကမၻာပ်က္တာကို ျမင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ ကုသိုလ္ထူးလို႔ေပါ့။

၁။ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္ပါလိမ့္..
မိသားစုနဲ႔ေပါ့ အထူးသျဖင့္တူေလးေတြအနားမွာ ရွိေနခ်င္တယ္..ဘာမွနားမလည္ေသးတဲ့ ကေလးေတြ ေၾကာက္ေနမွာစိုးတယ္ ကေလးေတြကို မေၾကာက္ေအာင္ အာရံုေျပာင္းထားမယ္…
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ကေလးေတြနဲ႔ ေဆာ့ေနမယ္… မိဘေတြကို အားေပးေနမယ္ အာရံုေျပာင္းေပးဖုိ႔ၾကိဳးစားမယ္…..

ကိုယ့္ကမၻာမွာ ပထမက မိဘ ဒုတိယက ၾသခ်စ္ဘုန္းမိုရ္( အခ်စ္ဆံုးတူေလး)ပါ အဲဒီအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ကို မၾကာခဏ စကားနာထိုးတတ္ၾကတယ္… သားၾသခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္လြန္းလို႔တဲ့…
တတိယေနရာမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရွိမယ္ထင္တယ္… (တတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကမၻာပ်က္မယ့္ေန႔မွာ ကိုယ့္အနားမွာ ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိမရွိ မေသခ်ာေသးတာမို႔ ေမးၾကည္႔ရအံုးမယ္..)

၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲမသိဘူးေနာ္..
မိသားစုေတြ စုစုစည္းစည္းရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ မိသားစုရဲ႔ ေမတၱာ သံေယာဇဥ္ေတြကို ခံစားျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိမွာပါ။

မိသားစုဆိုတာက စိတ္နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ေပါင္းစုထားတဲ့ေနရာေလ အဲဒီစိတ္ဓါတ္ေတြကပဲ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြေတြကို ခံစားျပီး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ သတၱိကိုေပးမွာပါ။

ေသရမွာမေၾကာက္သလို ဆံုးရံႈးမႈေတြအတြက္လဲ ဝမ္းနည္းေနမွာမဟုတ္ပါဘူး… လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးေန႔ကို ရင္ဆိုင္ရမွာ ဓမၼတာပါ အဲဒီအတြက္ ေနာင္တေတြ ေၾကာက္စိတ္ေတြ မရွိေလာက္ပါဘူး။

၃။ျပင္ဆင္ထားခ်င္တာေတြကဒါေလးေတြေပါ့
အခ်ိန္မီ မိသားစုဆီျပန္ႏိုင္ဖို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္တစ္ေစာင္
အဲဒီေန႔အတြက္ ခ်စ္တဲ့ တူကေလးေတြအတြက္ ေခ်ာကလက္တခ်ိဳ႔ အိုဗာတင္း နဲ႔ ကစားစရာေတြ မိဘေတြအတြက္ ေကာ္ဖီေတြ…. ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ အေအးပုလင္းေတြ..

ျပီးေတာ့မိသားစုတစ္စုလံုးအတြက္ လုံေလာက္မယ့္ အိပ္ေဆးေတြ (ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မႏိုးမယ့္ အိပ္ေဆးေတြေပါ့)
ကမၻာေပၚက ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြရဖို႔အတြက္ ေရဒီယိုတစ္လံုး ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္လိုင္းတစ္ခု....

ဒါမွ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ေသခ်ာပီဆိုရင္ ကေလးေတြကို အိုဗာတင္းထဲမွာ အိပ္ေဆးထည္႔တိုက္ မိဘေတြကိုက အိပ္ေဆးေတြပါတဲ့ေကာ္ဖီ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္လဲ အေအးေပါ့…..

သူတို႔ကို ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ပူေဆြးေသာကေတြမခံစားေစပဲ အသက္သာဆံုးနည္းနဲ႔ ေလာကၾကီးက ထြက္ခြာသြားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္…..
ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူတို႔အားလံုး မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာေသခ်ာမွ အဲဒီအိပ္ေဆးေသာက္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္ မိသားစုကို စိတ္မခ်ဘူးေလ… ( မကိဆီမွာ ေဆးၾကိဳမွာထားရမယ္ထင္ပါရဲ႔)

၄။၀မ္းနည္းမိမွာလားဆိုေတာ့
ဝမ္းနည္းစရာေတြ မရွိေစဘို႔ တင္ေနတဲ့ ေမတၱာေၾကြးေတြ သံေယာဇဥ္ေၾကြးေတြကို အခုကတည္းက ဆပ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေသာ ကိုယ္ကခ်စ္ေသာ လူသားအားလံုးအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးအရာေတြ ေပးထားခဲ့မွာပါ…
ေမတၱာငတ္ေနတဲ့သူေတြကို ေမတၱာေပးခဲ့မယ္ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားလိုေနတဲ့သူေတြကို ခြန္အားျဖည္႔ေပးခဲ့မယ္….

ေနာင္တနဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းေနရမယ့္ အျဖစ္ေတြက ေဝးေအာင္ အခုကတည္းက အေၾကြးေတြ ဆပ္ေနပါတယ္….
ဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝမ္းနည္းမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး… ေသခ်ာပါတယ္……
(အခုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရပ္ဝန္းတစ္ခုကို သတိရေနမိတာမို႔ သံေယာဇဥ္ရပ္ဝန္းက လူတစ္ခ်ိဳ႔ကို ရွာေဖြေနပါတယ္ … ခက္တာက သူတို႔က Face Book မွာလဲမရွိဘူး G-talk မွာလဲ မရွိၾကဘူး အြန္လိုင္းကို လံုးဝမသံုးတဲ့လူတခ်ိဳ႔ေပါ့)

၅။ေၾကာက္လန္႔မိမယ္ထင္ပါသလား..
အင္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရာေတြရွိေနမယ္ဆိုရင္ ေၾကာက္စရာမရွိေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔…

၆။ကိုယ္နဲ႔အတူ..ေဆာင္ထားခ်င္တာ…ရွိေနခ်င္တာက..
ေလာကဓံကို သတၱရွိရွိ ခံႏိုင္မယ့္ စိတ္ခြန္အား..( လူတစ္ခ်ိဳ႔႕က အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေသြးပ်က္သြားတတ္ၾကတယ္လို႔ ၾကားဘူးထားလို႔ပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ ခံႏိုင္ရည္ အဆင့္ ဘယ္ေလာက္အထိရွိမလဲ ဆိုတာ မွန္းဆလို႔မရႏိုင္ပါဘူး…)
ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း ဆိုတဲ့စကားပံုအတိုင္း သားေကာင္ေတြခ်နင္းရဲဖို႔ထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သားေကာင္အျဖစ္ အနင္းခံႏိုင္ဖို႔လဲ ခြန္အားအခ်ိဳ႔ ရွိေနခ်င္ပါတယ္။

၇။ဘာေတြေရးမိမလဲမသိဘူးေနာ္..
အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကဗ်ာေတြစာေတြထက္ တူေလးေတြ ကို အာရံုေျပာင္းေပးဖို႔ ပံုေတြဆြဲျပေနခ်င္တယ္… ကေလးေတြအတြက္ ဝလံုးေတြ ကူေရးေပးျဖစ္မယ္ထင္တယ္…..

ဂ။ဘာေတြမ်ားေတြးေနမိမလဲ
ကေလးေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ ေတာင္တာင္အီအီ ေတြးေနဖို႔ အခ်ိန္မရေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔။

၉။ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဒီလို ဂုဏ္ယူခ်င္ေသးတယ္
မိသားစုအတြက္ ကိုယ့္ဘဝတစ္ခု ျဖစ္တည္ခဲ့ဘူးတယ္။
မိဘေတြအတြက္ သိတတ္တဲ့ သမီးေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္…
ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ လိမၼာတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရွိခဲ့ဘူးတယ္.. သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအားလံုးအတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္…..
ခ်စ္ခဲ့ဘူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ( တစ္ေယာက္ထက္လဲ ပိုႏိုင္ပါတယ္) တာဝန္ေက်တဲ့ လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္္ခဲ့ဘူးတယ္…
တူေလးေတြအတြက္ သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းတဲ့ အန္တီေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္ ..
ကိုယ့္ကို မုန္းတီးခဲ့တဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ အမွတ္ရစရာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္..(လူခ်စ္ခံရတာ မဆန္းသလိုပဲလူမုန္းခံရတာလဲသိပ္မဆန္းပါဘူး)

၁၀။ ရွာႀကံျပီးေျဖသိမ့္လိုက္ပါ့မယ္
အင္း…. လူပီသတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႔……

(ကိုယ္နဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္က သန္းေပါင္း ၆၀ေသာ ျပည္သူေတြကို မ်က္စိေတြနားေတြ ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြလဲ ေသတာပဲေလ… ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အာဏာေတြ ပါဝါေတြက ဒဏၰာရီ ပံုျပင္လိုပါပဲလား…..)

အိုဘာမားနဲ႔အတူ ဘဲလီဇဘက္ဘုရင္မၾကီးနဲ႔အတူ ေလးစားအားက်ရတဲ့ ဆရာမဂ်ဴးနဲ႔အတူတူ ေဟာလီးဝုဒ္ စတားေတြနဲ႔အတူ တစ္ရက္တည္းေသခြင့္ရတာ နည္းတဲ့ကုသိုလ္လား… းးး))))

၁၁။က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း
ကမၻာဦးအစကိုမၾကံဳဘူးေပမယ့္ကမၻာပ်က္တာကိုေတာ့ၾကံဳဘူးတယ္….
ေနာက္ဆံုးကမၻာက ကံထူးသူ သန္းေပါင္းေျခာက္ေထာင္မွာ ငါလဲ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ေပါ့……..
(ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ၾကံဳေတြ႔ရတာ ကုသိုလ္ထူးလြန္းလို႔ေနာ္…)

၁၂။ မွာခ်င္တဲ့မွာတမ္း…
တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္တို႕အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မွာ ကမၻာမပ်က္ေတာ့ဘူး ( ဆူနာမီနဲ႔မွားတာပါ..)ဆိုရင္ ကိုယ့္ကို ျပန္ႏႈိးဖို႔ မေမ့ၾကပါနဲ႔… ( မကိနဲ႔တကြ ဘေလာ့မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို မွာခ်င္ပါတယ္)….
တခါတေလမွာ ကိုယ္ေတြရထားတဲ့ သတင္းေတြက မွားတတ္တယ္ေလ ျမန္မာ့အသံလို ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေနာ္…
ကမၻာေလာကၾကီးက ဆန္းၾကယ္တယ္ေလ တခါတေလ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ အံ႔ၾသထိတ္လန္႔စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေပးတာကိုး...

ဒီတစ္ခါ အလွည္႔က် တက္ဂ္ရမယ့္သူေတြကေတာ့

ဘေလာ့ဂါအသစ္စက္စက္ေလး အညၾတ
Singapore ITB ပြဲမွာ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတဲ့ ညီညီ(ျပည္)
အခန္းေဖာ္အၾကာင္း တိတ္တိတ္ေလးလာေမးေနတဲ့ ကိုရဲ
On the Way ရန္ကုန္- ဒူဘိုင္းေလယာဥ္ေပၚမွာ ငိုက္ေနတဲ့ လတ္လတ္ေဇာ္
အြန္လိုင္းမွာေနာ္ခမ္းကိုေမွ်ာ္ေနတဲ့ မငံု
သမီးၾကီး အိန္ဂ်ယ္ ကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ကြန္း တက္ဂ္ခံရျခင္းေပါ့
ဂ်ပန္ျပည္က မိုမိဂ်ိ
ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတဲ့ ဇီဇဝါ
မမသီရိ
အပ်င္းထူေနတဲ့ သမီးပ်ိဳ
အသံတိတ္ေနတဲ့ မယ္မဒီ
ခ်စ္ေသာ အမရာ
အမရာရဲ႔ အိုင္လြယ္ပန္
အၾကာၾကီးေပ်ာက္ေနတဲ့ ကိုသားၾကီး
စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ ကိုကိုေမာင္
ခုတေလာ ေပၚမလာတဲ့ မိုးစက္အိမ္
ဓါးေသြးေနတဲ့ ကိုေနစိုးႏိုင္
ဇာတ္ပြဲကန္ထရိုက္ၾကီး ကိုျမစ္က်ိဳးအင္း
တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ မရိုးရေအာင္ ပံုမွန္ေရးေနတဲ့ ကိုပီတာ
ေခတၱရန္ကုန္ေရာက္ ကိုခ်မ္း
ကြန္ပ်ဴတာေဆးရံုတင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ ကိုၾကယ္(လင္းၾကယ္ျဖဴ)
ကိုယုယ
မတက္ဂ္စဖူး တက္ရမယ့္ဘေလာ့ဂါက ကိုဖိုးစိန္
ေဒါက္တာေလး သက္တန္႔ခ်ိဳ
ေကာ့ေသာင္းသားေလး
ဘေလာ့ဂါမဟုတ္တဲ့ အကိုေတာ္ ဘရိုင္ရန္ဘုန္းႏိုင္ (သူက ဒီကိစၥကို အသည္းအသန္ စိတ္ဝင္စားေနတာ)

အဲေတာ့ ( ၂၆) ေယာက္တိတိ အခ်ိန္ရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္ ခင္တယ္ဆိုရင္ ေရးေပးေစခ်င္ပါေသးတယ္...

ခ်စ္ညီမေလး ႏွင္းေဟမာက ဆိုညည္းတတ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ အေၾကာင္းေရးေပးဖို႔ တက္ဂ္ထားပါတယ္......
သတိတရနဲ႔ တက္ဂ္လာတဲ့ ညီမေလးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အခုတေလာ က်န္းမာေရးက ေတာ္ေတာ္ ခ်ဴခ်ာေနတာမို႔ ဘာစာမွမေရးျဖစ္ပါဘူး။
ႏွင္းရဲ႔ တက္ဂ္ေၾကြးကိုလဲ အခုမွဆပ္ရပါတယ္။

ညီမေလးႏွင္းက ဆိုညည္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြလို႔ ေျပာေပမယ့္ ပါရမီရွင္ ႏွင္းနဲ႔မာယာက သီခ်င္းမညည္းတတ္တဲ့ သူဆိုေတာ့ ေရးရမွာ နည္းနည္းေတာ့ ခက္ေနပါတယ္...

သီခ်င္းနားေထာင္ရတာကို အရမ္းႏွစ္သက္ေပမယ့္ သီခ်င္းေတာ့ တစ္ခါမွ မဆိုခဲ့ပါဘူး...
အိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိရင္ေတာ့ တခါတရံ သီခ်င္းညည္းျဖစ္ပါတယ္....

ဒါကလဲ ပါးစပ္ထဲရွိတဲ့ သီခ်င္းကို သံစဥ္တလြဲေတြနဲ႔ ကီးတျခား သီခ်င္းတျခား ေအာ္ျဖစ္တာမ်ိဳးပါ... သီခ်င္း ေအာ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ပိုမွန္ပါမယ္...
ဆိုပံုဆိုနည္းကလဲ ကဗ်ာရြတ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးဆိုေတာ့ သီခ်င္းညည္းတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္....

သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ညည္းဖို႔ ဆိုဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ တခါမွ မေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ကိုယ္တိုင္က ပါရမီ အရမ္းေကာင္းေနလို႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...
( ဒီေနရာမွာေတာ့ ညီမေတာ္ Angelshaper နဲ႔ေတာ္ေတာ္ကြာပါတယ္... ညီမေတာ္က ပါရမီရွင္ဆုိေတာ့ ဒူဘိုင္းဘေလာ့ဂါေတြေပးတဲ့ မိုက္ခဲဘြဲ႔ကို ရထားတာ မဆန္းပါဘူး.... )

ဒုတိယႏွစ္တက္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ယာက္က အားေပးခဲ့ဘူးပါတယ္....
ေခ်ာင္းဆိုးတာကို ကီးဝင္ေအာင္ဆိုးၾကည္႔ပါတဲ့ သီခ်င္းဆိုလို႔ရသြားမယ္ အာမခံတယ္တဲ့.....
ကိုယ္က ေခ်ာင္းဆိုးတာေတာင္ ကီးဝင္ေအာင္ မဆိုးႏိုင္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလဲ မနည္းပါဘူး။။

YUFL တက္ေနတုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကာရာအိုေကသြားမယ္ဆိုရင္ အျမဲတမ္း မ်က္ခံုးလႈပ္ရပါတယ္။။
ကိုယ့္မွာက သီခ်င္းကို ေျဖာင့္ေအာင္မဆိုႏိုင္တဲ့ မဟာအားနည္းခ်က္ၾကီးက ရွိေနတာကိုး...
ဒါေပမယ့္ ၾကိဳးစားပန္းစားနဲ႔ ကာရာအိုေကမွာ ဆိုခဲ့ဘူးတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တိတိ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္.... အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သီခ်င္းမဆိုတတ္တာကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို အသိမေပးပဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေအာ္ခဲ့တာမို႔ ကိုယ္ညံ႔တာသူငယ္ခ်င္းေတြ မသိခဲ့ၾကပါဘူး....

ကဗ်ာဘြဲ႔မႈးရဲ႔ တခါတေလေတာ့လည္း သီခ်င္းေလးပါ...
အခုခ်ိန္ထိလဲ တခါတရံညည္းျဖစ္ပါတယ္...




ကာရာအိုေကမွာ မဟုတ္ပဲ ဆိုခဲ့ဘူးတဲ့ အျခား သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လဲရွိပါေသးတယ္....
ဆယ္တန္းတက္တုန္းက ဂီတခ်ိန္မွာ ဆရာမ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးပါ...
ျမမန္းဂီရိ ၾကိဳးလား ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ ပတ္ပ်ိဳးလားေတာ့ ေသခ်ာမသိပါဘူး။။
ဆိုလို႔ေတာ့ အရမ္းေကာင္းပါတယ္....
တစ္ပတ္တခါ ဂီတအတန္းမွာ မျဖစ္မေနဆိုရတာမို႔ ဆရာမေတြနဲ႔ လိုက္ဆိုရင္းနဲ႔ ဆိုတတ္သြားတဲ့ သီခ်င္းၾကီးတစ္ပုဒ္ပါ....

ျမမန္းဂီရိ ေသလာေတာင္ နန္းတည္ေထာင္ ဘုန္းေရာင္ေနသို႔လင္း
ေနာင္ညီကို ေရႊဘိုႏြယ္ေတာ္ရင္း.... ရာဆူဆူ ျပည္သူခဝပ္စင္း.....
ေရႊဘုန္းေတာ္ ႏႈန္းေလွ်ာ္စံေပ်ာ္ခင္း ေတဇာ တိုးလို႔ျဖိဳးေဝ
မန္းဌာေန ေအာင္ေဇယ်ာျပည္႔မင္း.....

အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သီခ်င္းမွန္ရင္ ကေလးေတြနားေထာင္တဲ့ သီခ်င္းကစလို႔ ေခတ္သီခ်င္းေတြအလယ္ ေရွးသီခ်င္းေတြအဆံုး ေတြ႔သမွ်သီခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားျပီးနားေထာင္ပါတယ္....

အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြလဲ ရွိပါတယ္ ရွင္ဘုန္း ဆုန္သင္းပါရ္ တို႔ရဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြကိုလဲ ၾကိဳက္ပါတယ္..

ရွင္ဘုန္းရဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလးကို အရမ္းၾကိဳက္တယ္..... အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေအာ္ဆိုျဖစ္ပါတယ္...





ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ကလဲ ရွင္ဘုုန္းရဲ႔ သီခ်င္းေလးပါပဲ




ဆုန္သင္းပါရဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလးကိုလဲ အရမ္းႏွစ္သက္ပါတယ္... အၾကင္နာစစ္ရင္ တဲ့



အမ်ိဳးသားအဆိုေတာ္ေတြထဲမွာေတာ့ ခင္ဝမ္း ခင္ေမာင္တိုး စိုင္းထီးဆိုင္ ဝိုင္ဝိုင္း ထူးအိမ္သင္ ဘိုဘို ေလးျဖဴ က်ားေပါက္ အီတိုး စိုင္းစိုင္း အကုန္လံုးနီးပါး နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္...
စိတ္ကူးရရင္လဲ လိုက္ေအာ္တတ္ပါေသးတယ္...

ညီမေလး ႏွင္းေဟမာေရ ေက်းဇူးပါပဲေနာ္...

အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခန္းေဖာ္ဆိုတဲ့ ဝတၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ေရးေနပါတယ္....
က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ ၾကိဳးစားျပီး ဆက္ေရးေနပါတယ္...
စာမေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘေလာ့မွာ လာအားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ စာလာဖတ္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္...