ႏွင္းနဲ႔မာယာ: ႏွစ္ေၾကာ့ျပန္ အရႈံး

ႏွစ္ေၾကာ့ျပန္ အရႈံး

မ်က္စိအစံုကိုမွိတ္ထားေပမယ့္ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚက ပန္ကာၾကီး တဝီဝီနဲ႔ လည္ေနတာကို အာရံုက ခံစားျပီးသိေနသည္။ ေလးေပ မီးေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္းအျပိဳင္ထြန္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴကို ၾကည္႔ခ်င္ေပမယ့္ မသိစိတ္က တစံုတရာကို စိုးထိတ္ေနမိျပန္သည္။ ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ေၾကာက္ေနခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မ မသိစိတ္နဲ႔ အသိစိတ္ အားျပိဳင္ေနခ်ိန္မွာ ျမင္ေတြ႔လိုက္ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ျပန္မစဥ္းစားရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ေနခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မက ပန္ကာေအာက္မွာ အိပ္ေနသလို ေဘးနားမွာထိုင္ေနတဲ့ ညီမေလးက ယပ္ေတာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ ကၽြန္မကို ယပ္ခပ္ေပးေနတဲ့အတြက္ ေခၽြးထြက္စရာအေၾကာင္းကိစၥမရွိေပမယ့္ ကၽြန္မလက္ဖဝါးေတြ ေခၽြးေတြနဲ႔ ေစးကပ္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မ ေက်ာျပင္တခုလံုးလည္း ေခၽြးေတြနဲ႔ ရဲႊရြဲစိုေနေသးသည္။

လက္ဖမိုးေပၚမွာ ေဆးသြင္းဖို႔ထိုးထည္႔ထားတဲ့ ေဆးပိုက္ေတြေၾကာင့္ ဘယ္ဘက္လက္က လႈပ္မရေအာင္ ေတာင့္တင္းေနခဲ့သည္။ ပက္လက္အေနအထားနဲ႔ ၾကာၾကာအိပ္ရင္ ထိတ္လန္႔တတ္တဲ့အတြက္ အေမက ကၽြန္မ ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ေခါင္းအံုးေသးေသးေလးတင္ေပးထားေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း အစဥ္အလာမပ်က္ ကၽြန္မ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေတြက တားမႏိုင္ဆီးမရ။ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္ျပီ။ ၂၄ နာရီမေျပာနဲ႔ နာရီဝက္ေလာက္ေတာင္ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ မေနခ်င္ပါ။ လက္ထဲမွာ ထိုးထည္႔ထားတဲ့ ေဆးထိုးအပ္ေတြအားလံုးကို ဆြဲျဖဳတ္ျပီး အိမ္ျပန္ခ်င္လွျပီ။

ကၽြန္မ အသက္ရွႈက်ပ္ျပီး ေဇာေခၽြးေတြျပန္ေနတာကို ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ ညီမေတြဘာလို႔ မသိၾကပါလိမ့္။

မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴကို ေမာ့ၾကည္႔ခ်င္ေနမိသည္။ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚက ထုတ္တန္းေပၚမွာ သူတို႔ တကယ္ပဲရွိေနေလသလား။ သူတို႔ဘာလို႔ကၽြန္မကို ထိတ္လန္႔ေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ခဲ့တာလဲ။ သူတို႔ဘယ္သူေတြလဲ... ဘာလို႔ဒီေနရာမွာတျပံဳတမၾကီးေရာက္ေနၾကတာလဲ။ ကၽြန္မကို ငုံ႔ၾကည္႔ေနၾကတဲ့ သူတို႔ေတြ ကၽြန္မကို ေလွာင္ေျပာင္ေနၾကတာလား... ေျခာက္လွန္႔ေနၾကတာလား... ကၽြန္မကို ေက်းဇူးျပဳျပီး ထပ္မလွန္႔ပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္မ ဒီေနရာမွာ ခဏေလးပဲ ေနမွာပါ ကၽြန္မကို ဆရာဝန္ၾကီးက ၂၄ နာရီပဲထားမွာပါလို႔ ေျပာထားလို႔ပါ... အၾကာၾကီး မေနပါဘူး... ေက်းဇူးျပဳျပီး ထပ္မေျခာက္ပါနဲ႔ေတာ့။

"မမငယ္ မမငယ္ ႏိုးျပီလား...."

ညီမေလးရဲ႔ အသံနဲ႔အတူ နဖူးေပၚကို ခပ္ဖြဖြ ပြတ္သတ္လာတဲ့ လက္အစံုေၾကာင့္ အေမွာင္ကမၻာက လြတ္ေျမာက္လာသလို ထိတ္လန္႔တၾကား မ်က္လံုးအစံုကို ဖြင့္ၾကည္႔မိသည္။ ကၽြန္မေဘးမွာ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အမတစ္ေယာက္ရွိေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္က မျပယ္ေသး။ ကၽြန္မေဘးနားကကုတင္မွာလည္း ဗိုက္ခြဲထားတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးေဘးမွာ အေဒၚေတြ ညီမေတြဝိုင္းေနသည္။ ဒီေလာက္လူေတြအမ်ားၾကီးရွိေနတဲ့ အခန္းၾကီးထဲမွာ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေဇာေခၽြးျပန္ေနခဲ့သည္။

ကၽြန္မသိခ်င္စိတ္ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴကို ေမာ့ၾကည္႔ခ်င္ေနမိသည္။ ေဘးနားမွာ လူေတြအမ်ားၾကီးရွိေနေပမယ့္ မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴကို ေမာ့ၾကည္႔ဖို႔ ခြန္အားေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့သည္။ ညီမေလးရဲ႔ လက္အစံုကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး အားေဆးပုလင္းေတြခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ခုတင္ေဘးက တိုင္ကိုအရင္ေမာ့ၾကည္႔မိသည္။ အားေဆးလက္ႏွစ္လံုးေလာက္က်န္ေနေသးသည္။ အားေဆးဗူးဆီကေနတဆင့္ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚကိုေမာ့ၾကည္႔မိေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အေပၚတည္႔တည္႔မွာ ေဆးျဖဴျဖဴ သုတ္ထားတဲ့ ထုတ္တန္းတစ္ခု.... အိုး တကယ္ပါပဲ ကၽြန္မ ေစာေစာကေလးတင္ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ထုတ္တန္း။ အဲဒီထုတ္တန္းေပၚမွာ တြဲေလာင္းခိုေနတဲ့ ကေလး ေလးေယာက္ကိုေတာ့ မေတြ႔ေတာ့ပါ။ သူတို႔ ဘယ္မွာပုန္းေနၾကျပန္ျပီလဲ။ ဘာလို႔ဒီထုတ္တန္းေပၚမွာ တြဲေလာင္းခိုေနၾကတာလဲ...

တကယ္ဆို ကၽြန္မက ဘယ္အရာကိုမွ မေၾကာက္တတ္တဲ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္။ ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္ပီဆိုကတည္းက ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္ဖို႔ အားေမြးျပီး ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္လည္းၾကိဳးစားခဲ့သူ။ အလုပ္ခြင္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္က ဆယ့္ကိုးႏွစ္ တကယ့္ခ်ာတိတ္မေလး။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေၾကာက္ခဲ့ မလန္႔ခဲ့။ အထက္အရာရွိေတြ သူေဌးေတြကစလို႔ ဌာနဆိုင္ရာက တကယ့္လူၾကီးေတြနဲ႔ေတြ႔တိုင္းလည္း ကိုယ့္မိဘကိုေတြ႔ရသလို စိတ္ေအးလက္ေအးရွိေနတတ္သူ။ ေၾကာက္စိတ္ရြ႔ံစိတ္ စိုးစဥ္းမွမရွိ။ အႏၱရာယ္ေတြ အခက္အခဲေတြကို စိတ္ႏွလံုးေအးေအးထားျပီး ေက်ာ္ျဖတ္လာသူ ေသြးေအးသူ။

ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္လိုအရာကို စိုးထိတ္ရမယ္မွန္းမသိေအာင္ ေအးခ်မ္းလြန္းသူ။ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈ ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ ၾကံဳခဲ့ဘူးေပမယ့္ ရင္တုန္ပန္းတုန္ေတာင္မျဖစ္ခဲ့။

ဟိုင္းေဝးလမ္းေပၚမွာ ကားရဲ႔ ညာဘက္ဘီးတစ္လံုး ျပဳတ္ထြက္ျပီး ကားက ႏွစ္ပတ္ေလာက္လည္ လမ္းေဘးေတာင္ေစာင္းကို ဝင္တိုက္ျပီး အေဖာ္ပါလာသူေတြ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ေနတဲ့အထိ ကၽြန္မက ခပ္ေအးေအး အျပံဳးမပ်က္ခဲ့သူ။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုန္ေနေအာင္ေၾကာက္ရတဲ့ အရာတစ္ခုက ကၽြန္မ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မကိုဆီးၾကိဳခဲ့သည္။

သူၾကိဳဆိုပံုကလည္း တစ္ၾကိမ္ တစ္ခါမက ... အေတြ႔အၾကံဳေတြက ၾကမ္းတမ္းလွသည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္က မႈိင္းညို႔ဆိုင္းတဲ့ ေမာတို္႕တိုင္းမွာ တစ္ညလံုးလိုလို အိပ္ေနတဲ့ ကုတင္ကို လႈပ္ရမ္းျပီး ေက်ာကုန္းကို တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ထုရိုက္ခဲ့ဘူးသည္။

ေနျပည္ေတာ္မွာေတာ့ အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အိပ္ယာထဲက ဆြဲထုတ္သြားခဲ့ဘူးသည္။ သူတို႔ေတြက ကိုယ္ထင္မျပေပမယ့္ ေရာက္ေလရာ အရပ္တိုင္းမွာလည္း ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကၽြန္မကို ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတတ္သည္။

ႏိုင္ငံရပ္ျခား တေထာက္တနားသြားလည္း သြားေလရာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ မတူညီတဲ့ ပံုစံေတြနဲ႔ ႏွိပ္စက္ၾကစျမဲ။

ကၽြန္မအိမ္ကလြဲလို႔ ေနရာစိမ္းကိုမသြားရဲသေလာက္ ေၾကာက္ရြ႔ံရသည္။ ေနရာသစ္ကိုေရာက္တိုင္း ေခါင္းအံုးေပၚမွာေခါင္းတင္လို႔ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ မအိပ္စက္ရဲတဲ့ ဒုကၡက စိတၱဇျဖစ္ရသည္။ ၾကာလာေတာ့ နယ္ေျမသစ္ ေနရာသစ္ သြားေလတိုင္း ညလံုးေပါက္ ငုတ္တုတ္ထိုင္လို႔ မိုးလင္းခဲ့ရတဲ့ ညေတြဆက္လာသည္။ ကၽြန္မရင္ထဲက အေၾကာက္တရားက မေျပခဲ့။

အခုလည္း က်န္းမာေရး အေျခအေနတခုေၾကာင့္ ပုဂလိဂၢေဆးရံုတစ္ခုမွာ တစ္ညတာ အိပ္စက္ရအံုးမည္။ တညတာအိပ္စက္ဖို႔ ေတြေဝေနရင္း ေဆးအရွိန္နဲ႔ တခဏတာ ေမ့ကနဲျဖစ္သြားခ်ိန္မွာ ထံုးစံအတိုင္း ထိတ္လန္႔စရာ အျဖစ္နဲ႔ ၾကံဳရျပန္သည္။ ညတညလံုးကုိ ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရမယ္မသိ။ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ေဇာေခၽြးေတြျပန္ေနေပမယ့္ ညီမေတြကို မေျပာရဲ ေျပာမထြက္။

ညေနေစာင္းခ်ိန္မွာ အကိုၾကီးေရာက္လာျပီး ကၽြန္မကို အားေပးစကားေျပာရင္း ေဘးဘီဝဲယာကို ေလွ်ာက္ၾကည္႔ေနသည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည္႔ျပီး

"အေျခအေနဘယ္လိုလဲ ထံုးစံအတိုင္း ျပႆနာျဖစ္ေနျပီလား"

ျမန္မာျပည္မွာသာမက ကမၻာပတ္ျပီး ေၾကာက္စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို သယ္လာတတ္သူကၽြန္မကို အကိုၾကီးက နားလည္စြာနဲ႔ အားေပးေနက်။

အိမ္မဟုတ္တဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ကၽြန္မအတြက္ ဇာတ္လမ္းသစ္ေတြ ရွိေနတာကို မိသားစုဝင္တိုင္းသိေနၾကသည္။ အခုလည္း က်န္တဲ့ မိသားစုဝင္ေတြ မေမးခင္ အကိုၾကီးက အရင္ဆံုးေမးလာေတာ့ မ်က္ရည္ဝိုင္းျပီး ေခါင္းျငိမ့္ျပမိသည္။

"ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ ညီမေလးရယ္ ခဏေလးပါ မနက္က်ရင္အိမ္ျပန္ရမယ္ေလ...

ငါညီမကေတာ့ ဒီစိတၱဇနဲ႔ ဘယ္ေတာ့ ဘာျဖစ္မယ္မသိ... ငါတို႔လည္း ညည္းကို ဘယ္လို ကူညီရမယ္မသိေတာ့ပါဘူးဟာ... ကိုၾကီးေျပာျပမယ္ ေသခ်ာမွတ္ထား...

လူဆိုတာ လူ႔ဘဝမွာ တစ္ခါပဲ ေသရမယ္... ေအး ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူကေတာ့ ႏွစ္ခါျပန္ ေသရတတ္တယ္.. ေၾကာက္တဲ့စိတ္က သူ႔ကို အလုိလိုသတ္လိုက္တဲ့အတြက္ တစ္ခါေသရတာမ်ိဳး... အဲလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီးရွိဘူးတယ္... အဲေတာ့ မေၾကာက္ပါနဲ႔... ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကာက္နဲ႔... ဘာကိုမွ မေၾကာက္နဲ႔ အိုေက..."

အကိုရွင္းျပတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ပါသည္.... ေၾကာက္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္လည္း ေသဆံုးခဲ့ဘူးပါသည္။

အေၾကာက္တရားတခု ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနသေရြ႔ ကၽြန္မ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အသက္ရႈႏိုင္မည္မထင္ပါ။

သဲသဲကြဲကြဲ မသိမျမင္ရတဲ့ အရာေတြကိုေၾကာက္ခဲ့တဲ့ အေၾကာက္တရားအတြက္ ရခဲ့တဲ့ ဒါဏ္ရာေတြ ရင္ထဲမွာ အျပည္႔။

ဒါဏ္ရာေတြကို အခ်ိန္က ကုစားပါလိမ့္မည္... ကၽြန္မကေတာ့ ရခဲ့ဘူးတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကိုေမ့ပစ္ျပီး ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ အေၾကာက္တရားမဝင္ရေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။ ေၾကာက္စိတ္ေတြကို တြန္းလွန္ပစ္ဖို႔ ခြန္အားသစ္ေတြ ေမြးရပါအံုးမည္။

အေၾကာက္တရားဟူသည္စိတ္ကျဖစ္ေသာ စိတၱဇသာ....ေမြးျမဴထားတာနဲ႔အမွ် ၾကီးထြားလာတတ္သည္႔အရာ..ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္ကို မေမြးေလးေကာင္းေလ...ေၾကာက္စရာေတြကို မေတြးေလေကာင္းေလ...

စိတ္ဓါတ္ၾကံ႔ခိုင္ေနမယ္ဆိုရင္ ၾကိဳတင္ သိႏိုင္ေသာ အေၾကာက္တရားျဖစ္ျဖစ္ ၾကိဳတင္ မသိႏိုင္ေသာ အေၾကာက္တရားျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္အရာကမွ ကၽြန္မတို႔ကို ေျခာက္လွန္႔ႏိုင္မည္မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္ေလ ။

ႏွင္း (မာယာ)

9 comments:

ေဆြေလးမြန္ said...: အင္း.ဟုတ္တယ္ စိတ္ဓာတ္သာၾကံ႕ခိုင္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အေၾကာက္တရားကို ေတာ္လွန္ႏိုင္မွာပါ; March 10, 2014 at 8:10 AM
Aunty Tint said...: တဂ္ပို႔စ္ေလး ေကာင္းတယ္ Bravo !
စႏိုးေလးေရ..တဂ္ပို႔စ္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ဘေလာ့ဂါ အေယာက္ ၁၀၀မွာ အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ၁၀ေယာက္ေလာက္ဆီက ပို႔စ္ေလးေတြ ဖတ္ခြင့္ရရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ ....

ေမတၱာျဖင္
တီတင့္; March 10, 2014 at 8:48 AM
အမ္တီအန္ said...: ႏွင္းလိုမ်ဳိး တစ္ခါမွမႀကံဳဘူးေသးဘူးရယ္။ ေယာင္းမတစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲ့လို ႀကံဳဘူးတယ္။ သူေျပာျပတာနားေထာင္ၿပီး ၾကက္သီးေတာင္ ထမိတယ္။ သူက အားလံုးျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာကိုး။ ေၾကာက္တတ္သူက နွစ္ခါျပန္ေသရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး အေမလည္း ေျပာဖူးတယ္ ႏွင္းေရ..။ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာမ်ဳိးက ရုတ္တရက္ ထြက္ေပၚခ်င္ ထြက္ေပၚလာတတ္တာမ်ဳိးဆိုေတာ့ ခက္သားကလားေနာ္။ အသက္ရွင္သန္ခ်ိန္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ထင္တာပဲႏွင္းေရ..။

ခ်စ္ေသာ -
ျမေသြးနီ; March 10, 2014 at 10:40 AM
rose of sharon said...: အမလဲေၾကာက္တတ္လို႔ ေၾကာက္စရာေတြကိုမေတြးမိေအာင္ၾကိဳးစားတယ္.....; March 10, 2014 at 2:25 PM
Han Kyi said...: ႀကဳံတဲ့အခါေတာ့ ေၾကာက္မိမွာေသခ်ာပါရဲ႕...လူဆိုတာကလည္း အေၾကာက္တရားနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာကိုး...သို႔ေပမင့္ ႀကဳိေတြးၿပီး ထိုင္ေၾကာက္မေနျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သတိထားပါသဗ်ား...; March 11, 2014 at 11:09 AM
blackroze said...: အမနွင္းေရ
ေၾကာက္ျခင္းကို သတၱိရွိရွိဘဲ ရင္ဆိုင္ၾကရေအာင္လားေနာ္..
ေရွာင္လြဲလို႕ မရတဲ့အတူေတာ့
ရဲဝံလိုက္တာက ပိုေကာင္းမယ္ေနာ္..; March 12, 2014 at 4:37 PM
ျမတ္ပန္းႏြယ္ (Myat Pan Nwe) said...: Tag post ေလးကိုေကာ ေကာ္မန္႔ေလးေတြေရာ ေသေသခ်ာခ်ာေလး ဖတ္သြားခဲ႔တယ္ေနာ္ ႏွင္း။ အေတြးေလးေတြလည္း က်န္ရစ္ခဲ႔တယ္။ ႏွင္းလိုမ်ိဳး ျမတ္ မႀကံဳဖူးသလို ႀကံဳလည္း မႀကံဳရဲပါဘူး။ :); March 13, 2014 at 5:35 AM
Anonymous said...: ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အားေပးသြားပါတယ္ မမ ။

ခိုင္ေလး ( ေရႊေတာင္ ); March 14, 2014 at 8:06 AM
Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...: အမေလး... မမလိုသာဆို ညီမေလးေတာ့ အသက္ေတာင္ က်န္မယ္မထင္ဘူး... အဟီး.. အဲ႕ေလာက္ သတၱိရွိတာ.. :) မမေရ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ခုမွပဲ tag post ေလးေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္. ... မေရးျဖစ္တာကို အားနာမိပါတယ္မမ .. ဖုန္းနဲ႕သံုးေနရခ်ိန္က ပိုမ်ားေနတာမို႕ ေရးဖို႕ အဆင္မေျပတာကမ်ားေနတာမို႕ ကတိမေပးရဲလို႕ပါမမ .. ၾကိဳးစားပါ့မယ္ေနာ္မမ; March 14, 2014 at 11:12 PM

ႏွင္းနဲ႔မာယာ

ႏွစ္ေၾကာ့ျပန္ အရႈံး

9 comments:

Subscribe To

My Blog List