Showing posts with label အက္ေဆး (ရတီ မဂၢဇင္း). Show all posts
Showing posts with label အက္ေဆး (ရတီ မဂၢဇင္း). Show all posts

သန္႔ရွင္း က်န္းမာ တို႔ကမၻာ


ကၽြန္မက ခရီးသြားမ်ားသူတစ္ေယာက္မို႔ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ခရီးေတြသြားတိုင္း လမ္းခရီးမွာ သန္႔စင္ခန္းေတြ သံုးရတာ အဆင္မေျပမႈေလးေတြ ၾကံဳေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာသူမို႔ ေတာ္ရံုအဆင္မေျပမႈေတြကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေပမယ့္ သာမန္ထက္ပိုတဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြရွိခဲ့ရင္ေတာ့ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရစျမဲပါ။

ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႔ တစိတ္တေဒသ ျဖစ္တဲ့အေလွ်ာက္ ဖြ႔ံျဖိဳးျပီးေဒသေတြမွာ ဖြံ႔ျဖိဳးတဲ့ အေလ်ာက္ သန္႔စင္ခန္းအတြက္ ကိန္းၾကီးခန္းၾကီးႏိုင္သူေတြ ရွိသလို မဖြံ႔ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသေတြမွာေတာ့ ဘဝကို ေရာင့္ရဲလြန္းစြာ ျဖတ္သန္းေနသူေတြကိုေတြ႔ရပါတယ္။
ျမိဳ႔ျပမွာ ၾကီးျပင္းသူေတြပီပီ က်န္းမာေရးရႈေထာင့္ကၾကည္႔လို႔ သန္႔စင္ခန္းဝင္မယ္ဆိုတိုင္း ဇီဇာေၾကာင္တတ္သူ စိုးရိမ္ပူပန္တတ္သူ သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြလဲ ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။
“ညီမေလး အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္းေတြဝင္ရင္ ဘိုထိုင္ေပၚမထိုင္ခင္ ေရအရင္ဆြဲခ်ေနာ္… ကိုယ့္အေရွ႔မွာ ဘယ္လိုလူသံုးသြားလဲဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူး…. သန္႔စင္ခန္း ကမုတ္ေတြကေန ကူးစက္တတ္တဲ့ ေရာဂါေတြရွိတယ္… ထိုင္ခံုကမုတ္ေပၚမွာ တစ္ရႈးေတြ ေသခ်ာခင္းျပီးမွထိုင္ေနာ္…. သန္႔စင္ခန္းသံုးျပီးတိုင္းလက္ေဆးအံုး”
“သူငယ္ခ်င္းေရ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္းေတြကို ေရွာင္ႏိုင္ရင္ေရွာင္ပါ… ခုေခတ္ၾကီးမွာ ကူးစက္ေရာဂါေတြဆိုတာကလဲ မ်ားပါဘိနဲ႔…. မသံုးမျဖစ္လို႔ သံုးမယ္ဆိုလဲ ပိုးသတ္ေဆးပါတဲ့ လက္ကိုင္ပုဝါ အစိုထုတ္ေလး ( wet tissue) ေတြ ေဆာင္ထား…ဘိုထိုင္ကို မထိုင္ခင္ အရင္ လက္ကိုင္ပုဝါ အစိုေလးနဲ႔သုတ္ေလ…”

အခ်ိဳ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြကေတာ့ သန္႔စင္ခန္းကို အညစ္အေၾကးစြန္႔တဲ့ ေနရာတစ္ခုထက္ပိုလို႔ မြမ္းမံတတ္ၾကသူေတြ။  ဘယ္သူ ဘယ္ဝါအိမ္က ေရခ်ိဳးခန္းေလးက ဘယ္လို သန္႔စင္ခန္းေလးက ဘယ္လို သန္႔စင္ခန္းနားေၾကာင္း တခုတ္တရေျပာၾကသလို ကိုယ္ပိုင္သန္႔စင္ခန္းေလးေတြကိုလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး အလွဆင္တတ္သူေတြ။

သန္႔စင္ခန္းမွာ ျဖန္းတဲ့ အေမႊးဘူး သန္႔စင္ခန္းသံုး ပရုတ္လံုး သန္႔စင္ခန္းသံုး ေရေမႊး ပန္းမာလ္ေတြဝယ္ျပီး သန္႔စင္ခန္းကို အလွဆင္လို႔ မဆံုးႏိုင္ၾကေတာ့။
တခါတရံ စကားစပ္မိလို႔ သန္႔စင္ခန္းေတြအေၾကာင္းေျပာျဖစ္တိုင္းလည္း ဘဝမွာ အျမဲတမ္း အမွတ္ရေစခဲ့တဲ့ သန္႔စင္ခန္းအေတြ႔အၾကံဳေတြကို ဖလွယ္ၾကျပန္ေသးတာ။
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ သိပ္မေဝးလွတဲ့ ျမိဳ႔ေလးမွာရွိတဲ့ ျမန္မာဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးဆီကို သြားလည္ရင္း အိမ္ရွင္ကို ခြင့္ေတာင္းလို႔ သန္႔စင္ခန္းသံုးခဲ့ဘူးပါသည္။

ဧည္႔ခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ ရွိတဲ့ သန္႔စင္ခန္းကို တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ေမြးပြ ေကာေဇာအျပည္႔ခင္းထားတဲ့ သန္႔စင္ခန္းေလးက ကၽြန္မကို ဆီးၾကိဳေနခဲ့သည္။  ရုတ္တရက္ဆိုသလို ထူးျခားလွတဲ့ သန္႔စင္ခန္းအျပင္အဆင္ေၾကာင့္ အံ႔ၾသသြားမိသလို အခန္းမ်ားမွားေလေရာ့သလားလို႔ အေတြးဝင္ျပီး ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။ ကၽြန္မတို႔ကို ဧည္႔ခံေနတဲ့ ဧည္႔ခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာေတာင္ ေမြးပြ ေကာ္ေဇာ္ကို ခန္းလံုးျပည္႔ ခင္းထားတာမေတြ႔ခဲ့ရ။ 

ဒါေပမယ့္ သန္႔စင္ခန္းေလးထဲမွာ  ျပင္ဆင္ထားတာကေတာ့ သာမန္အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႔ သန္႔စင္ခန္းရယ္လို႔ မယံုႏိုင္စရာ။ ခန္းလံုးျပည္႔ခင္းထားတဲ့ ေမြးပြ ေကာ္ေဇာ မီးခိုးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးရယ္ အိမ္တြင္း အလွစိုက္တဲ့ ရြက္လွပင္ပု စိမ္းစိမ္းေလးေတြရယ္ နံရံကပ္ စာအုပ္စင္ေလးျဖဴျဖဴေလးေတြရယ္ လက္ေဆးကန္ေလးေပၚက ပန္းအိုးျဖဴေလးရယ္ ပန္းေျခာက္ေလးေတြ ထည္႔ထားတဲ့ ခြက္လွလွေလးေတြရယ္ အိမ္သာ ကမုတ္ထဲမွာလဲ ပရုတ္ပါတဲ့ အေမႊးနံ႔တမ်ိဳးသံုးထားမွန္းသိသာေစတဲ့ ေရအျပာေရာင္ေလးရယ္ အခန္းထဲမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ေအာ္တိုမက္တစ္ ေရေမႊးျဖန္းစက္ကေလးရယ္ စံုစံုလင္လင္ လွလွပပ အလွဆင္လို႔။
ေရခ်ိဳးခန္းေတြ အိမ္သာေတြဆိုတာ အိမ္ေတြမွာ စိုထိုင္းမႈအမ်ားဆံုးမို႔ ေရာဂါပိုးမႊားအမ်ားဆံုးခိုေအာင္းတတ္တဲ့ ေနရာရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတာကိုၾကားဖူးခဲ့တာ။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အိမ္ရွင္မ အမ်ားစုက ေရခ်ိဳးခန္းေတြ သန္႔စင္ခန္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္ ထိန္းသိမ္း ဂရုစိုက္ေနၾက။ ဒါေပမယ့္ သန္႔စင္ခန္းကို ခန္းလံုးျပည္႔ ေကာေဇာခင္းထားတာမ်ိဳးေတာ့ ဘယ္မွာမွမေတြ႔ဖူး မျမင္ဖူးခဲ့ပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ျမန္မာ မိတ္ေဆြအိမ္က လွပ ခ်စ္စဖြယ္ သန္႔စင္ခန္းေလးကို ေတြ႔ျပီးတည္းက ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ၾကီးေတြေရာက္တာေတာင္ သူတို႔ရဲ႔ သန္႔စင္ခန္းေတြကို ခန္းနားလွပတယ္လို႔ မခံစားမိေတာ့။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႔ေလးမွာရွိတဲ့ ေစ်းဝယ္စင္တာေတြမွာ သန္႔စင္ခန္းေတြကို ခမ္းခမ္းနားနား လွလွပပ ျပင္ဆင္ထားတတ္တာမ်ားသည္။ ကမၻာ့အၾကီးဆံုး ေစ်းဝယ္စင္တာရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဒူဘိုင္းေမာလ္ရဲ႔ သန္႔စင္ခန္းအတြင္းပိုင္း အျပင္အဆင္ေတြကေတာ့  လိုအပ္တာထက္ ခမ္းနားထည္ဝါလွသည္။ ဆိုဖာရွည္ၾကီးေတြကို သန္႔စင္ခန္းအဝင္ဝမွာ ေတြ႔ရျပီး သန္႔စင္ခန္းေတြအားလံုးကလည္း ေျခာက္ေသြ႔ သန္႔ရွင္းလြန္းလွသည္။ ပန္းအိုးၾကီးေတြထဲမွာ ပန္းပြင့္ခပ္ၾကီးၾကီးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတာမို႔ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြကို မေငးေမာပဲ မေနႏိုင္ေအာင္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္လြန္းသည္။

မၾကာေသးခင္က ေစ်းဝယ္စင္တာ တစ္ခုကုိေရာက္ေတာ့ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းတစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့ရျပန္သည္။ သန္႔စင္ခန္း အဝင္ဝက ဆိုဖာခံုေပၚထိုင္ျပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေနရင္း သန္႔စင္ခန္းတာဝန္ခံ ခ်ာတိတ္မေလး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတာကို ဘာရယ္မဟုတ္ ေငးေမာမိသည္။
အခန္းငယ္ေလး ၁၂ ခန္းေလာက္ရွိတဲ့ သန္႔စင္ခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ သူမဝန္ေဆာင္မႈေပးေနပံုက ထူးျခားလွသည္။ သန္႔စင္ခန္းထဲက တစ္ေယာက္ထြက္လာထိုင္း သန္႔စင္ခန္းထဲကို အေျပးအလႊားဝင္သြားျပီး  ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ ၾကမ္းခင္းကို ထပ္ကာထပ္ကာ သုတ္ျပီး ေျခာက္ေသြ႔ေစသည္။ ဘိုထိုင္အိမ္သာရဲ႔ ထိုင္ခံုေပၚကို ပိုးသတ္ေဆးတမ်ိဳးျဖန္း အဝတ္စနဲ႔ ခပ္နာနာပြတ္တိုက္ျပီး  ေျခာက္ေသြ႔ေစသည္။ ျပီးေတာ့ ဘိုထိုင္ကို မတင္လိုက္ျပီး ကမုတ္ကိုပါ ပိုးသတ္ေဆးထပ္ျဖန္းျပီး ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ပြတ္တိုက္ျပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပန္သည္။ 

သန္႔စင္ခန္းတစ္ခန္းခ်င္းစီကို သူမစိတ္တိုင္းက် သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီးမွ ေနာက္ကေရာက္လာသူေတြကို ဝင္ခြင့္ျပဳသည္။ တစ္ေယာက္ဝင္ျပီးတိုင္း တခါ စနစ္တက် သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးေနတဲ့ ကေလးမေလးကိုၾကည္႔ျပီး အိုး မိုင္ေဂါ့လို႔ ႏႈတ္ဖ်ားမွ မေရရြတ္ပဲ မေနႏိုင္။ သာမာန္ သန္႔ရွင္းေရးဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ မေပးႏိုင္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈမ်ိဳးကို ထူးထူးျခားျခားေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ အာရွသူ ခ်ာတိတ္မေလးကို မေလးစားပဲ မေနႏိုင္ခဲ့။

ျမိဳ႔ျပအလြန္က ျမိဳ႔ျပမွာ ေနထိုင္သူေတြ သန္႔စင္ခန္းေတြကို ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ သန္႔သည္ထက္ သန္႔ေအာင္ မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ ျခယ္သေနၾကတဲ့အခ်ိန္ တျပိဳင္တည္းမွာပဲ  ေက်းလက္ေနလူတန္းစားေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အညစ္အေၾကး စြန္႔ဖို႔အခက္အခဲေတြနဲ႔ ေရအခက္အခဲေတြကို လူတိုင္းသတိမမူႏိုင္ခဲ့ပါ။
အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ ျမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးေတြမွာ အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြမွာ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ေက်ာင္းသားဦးေရနဲ႔ ညီမွ်တဲ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ သန္႔စင္ခန္းေတြရွားပါးေနဆဲ။ ကမၻာတဝွမ္းလံုးမွာ သန္႔စင္ခန္းအခက္အခဲေတြေၾကာင့္ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြရဲ႔ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ ပ်က္ကြက္မႈရာႏႈန္းက ၁၁ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ျမင့္ေနခဲ့သည္။

“ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးက သန္႔စင္ခန္းအခက္အခက္ေၾကာင့္ မုန္႔စားနားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အိမ္ကိုျပန္လာျပီး သန္႔စင္ခန္းသံုးရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သန္႔စင္ခန္းဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာတစ္ခုပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကေလးေတြအတြက္  စာသင္ဖို႔ ခဲတံနဲ႔ စာအုပ္ေတြ လိုအပ္သလို သန္႔ရွင္းတဲ့ သန္႔စင္ခန္းေတြလဲ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စမတ္ဖုန္းေတြ social Network ေတြ အင္တာနက္ေတြ မရွိပဲ ေနလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သန္႔စင္ခန္းမရွိပဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေနလို႔မရႏိုင္ပါဘူး။”

“ကမၻာၾကီးဟာ စကၠန္႔ ၂၀ မွာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ႏႈန္း ဆံုးရံႈးေနပါတယ္ ။ ဒါဟာ အညစ္အေၾကးစြန္႔စနစ္ ခ်ိဳ႔တဲ႔မႈေၾကာင့္ပါ ။ တႏွစ္လံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ကို ၁.၂ သန္းႏႈန္း ေပါ့။ ဒါဟာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ၾကိဳတင္ ကာကြယ္တားဆီးႏိုင္ပါရက္နဲ႔ ဆံုးရံႈးေနတဲ့ ပမာဏပါပဲ။ စနစ္မက်တဲ့ အညစ္အေၾကးစြန္႔စနစ္ေတြေၾကာင့္ မသန္႔ရွင္းတဲ့ အစားအစာေတြနဲ႔ မသန္႔ရွင္းတဲ့ ေရေတြေၾကာင့္ ဝမ္းပ်က္
ဝမ္းေလ်ာေရာဂါေတြ ရလာမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူတိုင္းေစ့ သန္႔ရွင္းတဲ့ သန္႔စင္ခန္းေတြ သံုးႏိုင္ဖို႔ တကယ္ကို လိုအပ္ပါတယ္။”

“ေက်းလက္ေဒသကလူေတြက သန္႔စင္ခန္း (အိမ္သာ) ေတြနဲ႔ မယဥ္ပါးၾကဘူး။ ဘယ္လိုသံုးရမွန္းလဲ မသိၾကဘူးေလ… ဒီေတာ့ ေက်းလက္မွာ အိမ္သာေတြေဆာက္ေပးရံုနဲ႔ မျပီးေသးဘူး …ျပည္သူေတြကို သန္႔စင္ခန္းေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အသိပညာေတြ ေဝမွ်ေပးဖို႔လဲ လိုအပ္ပါတယ္… ဒါမွ သူတို႔ တကယ့္လိုအပ္ခ်က္ကိုသိျပီး စနစ္တက် သံုးတတ္မွာေပါ့…အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ေဆာက္ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္သာေတြ ေရခ်ိဳးခန္းေတြကို အသီးအႏွံေတြေလွာင္တဲ့ စတိုခန္းလုပ္ျပီး  ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေတြက  ထံုးစံအတိုင္း ေတာတိုးေနၾကအံုးမွာဗ်….”
“အိမ္တစ္အိမ္မွာ စနစ္တက် ေဆာက္ထားတဲ့ သန္႔စင္ခန္း မရွိဘူးဆိုရင္ အဲဒီအိမ္မွာေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ သမီးငယ္ေတြ သိပ္ကို အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တာပဲ…သိကၡာမဲ့ရတယ္ အရွက္မဲ့ရတယ္…ဒါ့ေၾကာင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ No Toilet, No Bride ဆိုျပီး ကမ္ပိန္းေတြလုပ္ၾကေသးတယ္…”
အစည္းအေဝးေတြ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ သန္႔စင္ခန္းေတြရဲ႔ အေရးပါပံုနဲ႔ပက္သက္ျပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေဆြးေႏြးလာၾကျပီ။ အမ်ိဳးသမီးေလးေတြ သန္႔စင္ခန္းကို အိေျႏၵရရ သံုးႏိုင္ဖို႔ လူမႈေရး စိတ္ဓါတ္ရွိသူေတြက ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကူညီအားေပးၾက ပညာေပးၾက စည္းရံုးလႈ႔ံေဆာ္လာၾကျပီ။

ႏိုဝင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ကို ကမၻာ့သန္႔စင္ခန္းေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ျပီး ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွစတင္ကာ ကမၻာအႏွံ႔အျပားမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ က်င္းပလာခဲ့ၾကတာလည္း ၁၄ ႏွစ္တိတိရွိခဲ့ျပီ။
ကမၻာ့သန္႔စင္ခန္း အဖြဲ႔အစည္းမွ ၾကီးမွဴးျပီး ကမၻာ့သန္႔စင္ခန္းေကာလိပ္ကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့ျပီး  သန္႔စင္ခန္း ေတြနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ သင္ရိုးေတြကို ကမၻာ့သန္႔စင္ခန္းေကာလိပ္မွာ ျပဌားန္း သင္ၾကားေပးေနခဲ့ျပီ။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ကစလို႔ World Toilet Summit ကို ႏိုင္ငံတကာမွာ ႏွစ္စဥ္က်င္းပခဲ့သလို ၂၀၁၄ ႏိုဝင္ဘာလမွာလဲ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ေဒလီျမိဳ႔မွာ က်င္းပဖို႔ တာစူေနၾကျပီ။  လက္ရွိ အိႏိၵယႏိုင္ငံမွာ လူ၂ ေယာက္မွာ ၁ ေယာက္ဟာ စနစ္တက် သန္႔စင္ခန္းသ့ုးစြဲခြင့္မရေသး။ အိႏိၵယ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာအရ လူဦးေရရဲ႔ တဝက္တိတိဟာ သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရ သန္႔ရွင္းတဲ့ သန္႔စင္ခန္းေတြနဲ႔ ေဝးေနဆဲ။

သန္႔စင္ခန္း အခက္အခဲေတြ ေရရွားပါးမႈေတြနဲ႔ပက္သက္ျပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လႈပ္ရွားလာၾကတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ၾကိဳးပမ္းေနသူေတြၾကားမွာ Matt Damon ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းက ေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။
လူမႈကြန္ယက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေရပန္းစားေနခဲ့တဲ့ Ice Bucket Water Challenge ( ေရခဲေရ ေလာင္းျပီး စိန္ေခၚတဲ့ အစီစဥ္ေလး) အေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ လိုက္ၾကည္႔မိရာက ထူးျခားတဲ့ စိန္ေခၚသူတစ္ေယာက္ကို မထင္မွတ္ပါပဲ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ေလးဟာ ကမၻာ တဝွမ္းလံုးမွာရွိတဲ့ စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရး အနုပညာ နယ္ပယ္ေတြက နာမည္ေက်ာ္ေတြ ဦးေဆာင္ျပီး ALS လို႔ေခၚတဲ့ ေဝဒနာခံစားေနရသူေတြအတြက္ ရံပံုေငြရွာတဲ့ အစီအစဥ္ေလး တစ္ခုလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။

Matt Damon ကေတာ့သူမ်ားေတြလို အသင့္ခပ္ယူလာတဲ့ ေရပံုးထဲက ေရကို ေလာင္းခ်တာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူ႔ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာရွိတဲ့ အိမ္သာ ကမုတ္ထဲက ေရေတြကို ေရခဲပံုးထဲကို တစ္ခြက္ခ်င္း ခပ္ထည္႔ျပီး ေရခဲေရ ေလာင္းတဲ့ စိန္ေခၚမႈကို သူမ်ားနဲ႔မတူေအာင္ ထူးထူးျခားျခား တင္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။
အိမ္သာ ကမုတ္ထဲက ေရေတြကို ခြက္ကေလးနဲ႔ တစ္ခြက္ခ်င္း ခပ္ထည္႔ရင္း
“ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကမုတ္ထဲကေရကို သံုးျပီး စိန္ေခၚမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးက သိပ္ကို ရြ႔ံစရာေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ အသံုးျပဳေနတဲ့ အိမ္သာကမုတ္ခြက္ထဲက ေရေတြဟာ အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ အရပ္ေတြမွာ လူေတြ ေသာက္သံုးေနရတဲ့ ေရေတြထက္ အမ်ားၾကီး သန္႔ရွင္းပါေသးတယ္…ကမၻာေပၚမွာ ေရခ်ိဳေရသန္႔အတြက္ အခက္ေတြ႔ေနသူ အေရအတြက္ဟာ မီလ်ံ ၈၀၀ ေလာက္ရွိေနပါတယ္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာေပၚမွာ အိမ္သာမရွိပဲ အညစ္အေၾကးစြန္တဲ့ အခက္အခဲကို ရင္ဆိုင္ေနရသူ ၂.၅ ဘီလ်ံအထိ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ သိၾကရဲ႔လား”  
“အိမ္သာရယ္လို႔ စနစ္တက် မရွိတဲ့ ေဒသေတြမွာ လူေတြအလြယ္အကူ အညစ္အေၾကးစြန္႔တတ္တဲ့ ေနရာေတြဟာ ေရအရင္းအျမစ္ အစားအေသာက္ အရင္းအျမစ္ေတြ ရဲ႔ အနီးအပါး ပါတ္ဝန္းက်င္ေတြပါ။ အဲဒီလို စနစ္မက်တဲ့ အညစ္အေၾကးစြန္႔သူမ်ားေၾကာင့္ ကူးစက္ေရာဂါေတြနဲ႔ အမည္မတပ္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါေတြေၾကာင့္ အသက္ဆံုးရံႈးသူေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခက္အခဲေတြကို စာနာနားလည္ႏိုင္ေစဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အိမ္သာကမုတ္ထဲက ေရကိုသံုးျပီး စိန္ေခၚရတာပါ”…လို႔ သူက ဆိုခဲ့ပါတယ္။

သန္႔စင္ခန္းနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့
(၁) သန္႔စင္ခန္းသံုး စကၠဴေတြကို ပထမဆံုး မွာယူသံုးစြဲသူေတြက တရုတ္လူမ်ိဳးေတြျဖစ္ျပီး ေအဒီ ၁၃၉၁မွာ အိမ္သာသံုးစကၠဴေတြကို စသံုးခဲ့ပါတယ္။ စတင္သံုးစြဲစဥ္ကာလတုန္းက တစ္ရွဴးစအရြယ္အစားဟာ တစ္ရြက္ကို ႏွစ္ေပကေန သံုးေပအထိ ရွိပါတယ္
( ၂ )၁၈၉၀ ခုႏွစ္မွာ Scott Paper Company က ယခုလက္ရွိမွာ အလုပ္ျပဳေနၾကတဲ့ တစ္ရွဴးလိပ္ေတြကို စတင္ ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
အိမ္သာသံုးစကၠဴေတြ မေပၚခင္ အေစာပိုင္းကာလေတြတုန္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ေတြ ကတ္တေလာက္ေတြကို အသံုးျပဳခဲ့ၾကပါတယ္ ဟာဝိုင္အီမွာေတာ့ အုန္းဆံခြံေတြကို အသံုးျပဴခဲ့ၾကပါတယ္

( ၃) အဂၤလန္ႏိုင္ငံသားေတြဟာ တေန႔ကို ေျခာက္ၾကိမ္ကေန ရွစ္ၾကိမ္အထိ သန္႔စင္ခန္းသြားေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ပ်မ္းမွ်ျခင္းအားျဖင့္ တစ္ႏွစ္ကို သန္႔စင္ခန္း အသံုးျပဳတဲ့အၾကိမ္အေရအတြက္ ၂၅၀၀ ခန္႔ရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သာမန္လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘဝသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အိမ္သာထဲမွာ အခ်ိန္သံုးႏွစ္ေလာက္ ကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါတယ္။

( ၄) ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္ေတြအရ အဂၤလန္ႏိုင္ငံရဲ႔ လူဦးေရ ၈ သန္းေက်ာ္ဟာ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းသံုးေလ့ရွိၾကပါတယ္။ လူဦးေရ ၇ သန္းေက်ာ္ဟာ သူတို႔လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ အိမ္သာထဲကို ျပဳတ္က်ဘူးတယ္လို႔ ဝန္ခံၾကပါတယ္။

( ၅ )လူ အေယာက္ ၂၀ မွာ တစ္ေယာက္သာ သန္႔စင္ခန္းသံုးျပီးတိုင္း လက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆးေၾကာေလ့ရွိပါတယ္။

( ၆) ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အေမရိကန္လူမ်ိဴး ေလးေသာင္းခန္႔ဟာ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ဒဏ္ရာအနာတရ ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။

( ၇ ) ပထမဆံုးအၾကိမ္ က်ား မ သီးျခား သန္႔စင္ခန္းကို ၁၇၃၉ ခုႏွစ္မွာ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံက ပြတ္ရွ္ပါတီမွာ စတင္သံုးစြဲခဲ့ပါတယ္။

( ၈ ) ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ စစ္တမ္းေတြအရ ကမၻာေပၚမွာ အဆိုးရြားဆံုး အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းေတြကို အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွာ ေတြ႔ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံျပီးရင္ အဆိုးရြားဆံုးအဆင့္ ဒုတိယ တတိယနဲ႔ စတုတၳေနရာေတြကိုေတာ့ ယိုးဒယား ဂရိနဲ႔ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံေတြလို႔ ဆိုပါတယ္။

( ၉) လူတစ္ေယာက္စာ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ တေန႔ကို တစ္ရွႈးေပပါ ၅၇ ရြက္ခန္႔ သံုးစြဲၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

( ၁၀ )  သြားဘက္ဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြက သြားပြတ္တံေတြကို အိမ္သာကမုတ္နဲ႔ အနည္းဆံုး ၆ ေပေလာက္ခြာျပီး သိမ္းဆည္းၾကဖို႔ အၾကံျပဳထားပါတယ္။


World Toilet day 19 Nov 2014 အမွတ္တရ

ႏွင္း (မာယာ)

"April Fool’s Day"



ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ April Fool’s Day ကေတာ့ ေဟာလိုး ဝင္းေဒးလို၊ ဗယ္လင္တိုင္းေဒးလို ျမန္မာေတြ နဲ႔ ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ ေန ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ျပကၡဒိန္ ထဲ က ေန႔ေလး တစ္ေန႔ပါပဲ။

ႏိုင္ငံတကာ မွာေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ ခ်စ္သူခင္သူေတြ အတြက္ အမွတ္ တရ လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးတဲ့ ဓေလ့ေတြ ေဟာလိုးဝင္းေဒးမွာ မ်က္ႏွာဖံုး ကာဗာေတြတပ္ ထူးျခား ဆန္းျပားတဲ့ အဝတ္အစားမ်ိဳးစံု ဝတ္ၿပီး သၾကား လံုး ေဝၾကတဲ့ ဓေလ့ေလးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ April Fool’s Day ေန႔မွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား လက္ေဆာင္ ေပးစရာ ဆန္းဆန္းျပားျပား ဝတ္စားဆင္ယင္စရာ မရွိပါဘူး။

ကမၻာ တစ္ဝန္းလံုး မွာ April Fool ေန႔ကို က်င္းပေလ့ ရွိၾကေပမယ့္ တရား ဝင္ ႐ံုးပိတ္ရက္ ရယ္လို႔ တသီးတျခား သတ္မွတ္ ထားတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ဧၿပီလ ၁ ရက္ ေန႔မွာ တစ္ေန႔ လံုး လိုလို ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ ရယ္ေမာ စရာေတြ ေကာလာဟလ ေနာက္ေျပာင္ ျပက္လံုးေတြ နဲ႔ April Fool ေန႔ေလး ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲ ၾက တဲ့ ထံုးစံေလးပဲ ရွိပါ တယ္။

April Fool ေန႔ေလး ျဖစ္လာရျခင္း ရဲ႕ ေနာက္ခံ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ကေတာ့ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ မတူၾကပါဘူး။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ပါးစပ္ ရာဇဝင္ေတြ သာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါ တယ္။

ေဘာ္စတြန္ တကၠသိုလ္က သမိုင္းပါေမာကၡ ဂ်ိဳးဇက္ေဘာ္စကင္ ကေတာ့ ပထမေရာမ အင္ပါယာကို စတင္တည္ေထာင္တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက April Fool လုပ္တဲ့ ဓေလ့ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ပညာရွိ သုခမိန္ေတြ နဲ႔ ဘုရင့္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ ေတြက ေရာမ ျပည့္ရွင္ ကို သူတို႔ ကသာ တိုင္းျပည္ ကို ပိုမို တိုး တက္ ေကာင္းမြန္ေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ ပါတယ္ လို႔ ေလွ်ာက္တင္ ေျပာဆိုၾက တာေၾကာင့္ ေရာမျပည့္ရွင္က ကူဂယ္လ္လို႔ အမည္ ရတဲ့ ပညာရွိ အမတ္ကို တိုင္းျပည္ကို တစ္ရက္ တိတိ အုပ္ခ်ဳပ္ေစ ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကူဂယ္လ္ဟာ သူ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရတဲ့တစ္ရက္မွာ ရယ္စရာေကာင္း တဲ့ အမိန္႔ေတြ ထုတ္ျပန္ခဲ့တာမို႔ အဲဒီဓေလ့ဟာ ပထမေရာမ အင္ပါယာမွာ ထံုးစံတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရွးေဟာင္း ယဥ္ေက်းမႈအရ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ေရွးေခတ္ ေရာမေတြနဲ႔ ဟိႏၵဴေတြ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ က်င္းပတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

အလယ္ေခတ္ ေအဒီ (၁၁ဝဝ-၁၄ဝဝ) မွာေတာ့ ဥေရာပတိုက္မွာ ေႏြဦးကို ႀကိဳတဲ့ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို မတ္လ၂၅ ရက္ေန႔မွာ ေျပာင္းလဲ က်င္းပခဲ့ျပန္ ပါတယ္။ ၁၅၈၂ မွာေတာ့ အ႒မေျမာက္ ပုပ္ရဟန္း မင္းႀကီး ဂရီဂိုရီ ဟာ ေရွးေဟာင္း ဂ်ဴလီယန္ ျပကၡဒိန္ ကို ျပကၡဒိန္ အသစ္နဲ႔ အစားထိုး လိုက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးတဲ့ ေန႔ကို ဇန္နဝါရီ ၁ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပ ဖို႔ ေျပာင္း လဲ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ အ႒မေျမာက္ ပုပ္ ရဟန္းမင္းႀကီး ဂရီဂိုရီ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္ သစ္ကိုေတာ့ ဂရီဂိုရီယန္ ျပကၡဒိန္လို႔ သတ္မွတ္ေခၚဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

ဥေရာပ တစ္ခြင္မွာ အသစ္ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့ ျပကၡဒိန္ကို လက္ခံသူေတြ ရွိၾကသလို လက္မခံသူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ျပကၡဒိန္ အသစ္ ေျပာင္းလဲ ခဲ့ေပ မယ့္ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ဧၿပီလ ၁ ရက္ ေန႔ကို ႏွစ္သစ္ ကူးေန႔ အျဖစ္ ဆက္လက္ က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။ ယံုတမ္း စကားေတြ အရေတာ့ ျပကၡဒိန္ ေျပာင္းလိုက္တာကို မသိ လိုက္ၾကတဲ့ ေက်းလက္ က လူေတြက ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔မွာပဲ အစဥ္အလာ မပ်က္ ဆက္လက္ၿပီး က်င္းပခဲ့ၾက တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း မွာေတာ့ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔ ေရာက္ တိုင္း ေပ်ာ္စရာရႊင္ စရာ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္တဲ့ ဓေလ့ဟာ ဥေရာပ တိုက္မွာ စၿပီးထြန္းကားခဲ့ပါ တယ္။

ကိုရီးယားႏိုင္ငံ မွာေတာ့ ဂ်ိဳဆြန္ရာစုႏွစ္ (၁၃၉၂-၁၈၉၇) တုန္းက ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ပထမဆံုး ႏွင္း က်တဲ့ေန႔မွာ ရာထူးႀကီးငယ္ မေရြး ေတာ္ဝင္ မိသားစု ဝင္ေတြနဲ႔ တိုင္းသူ ျပည္သားေတြကို လိမ္ညာ ေျပာဆို ခြင့္ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ခြင့္ ျပဳထားခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႔မွာ ပန္းကန္ လံုးေလးထဲ ႏွင္းခဲေတြ ထည့္ၿပီး မိမိ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ လို သူကို ဆင္ေျခ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လွည့္ဖ်ားၿပီး ေပးပို႔ေလ့ ရွိပါတယ္။ ႏွင္းခဲ ပန္းကန္ကို လက္ခံ ရရွိသူက ကစား ပြဲမွာ ႐ံႈးနိမ့္သူ ျဖစ္ၿပီး ေပးပို႔လာ သူရဲ႕ဆႏၵကို ျဖည့္ ဆည္းေပး ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တမင္သက္သက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ စီစဥ္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ အတြက္ အႏၲရာယ္ ကင္းတဲ့ က်ီစယ္ မႈ ေနာက္ ေျပာင္မႈေတြ အျဖစ္သာ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ မွာေတာ့ မိမိ စေနာက္လိုသူ ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ ငါး႐ုပ္ ကေလးကို တိတ္တဆိတ္ ကပ္ထားၿပီး က်ီစယ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ ကာယကံရွင္ သိသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ April Fish ဒါမွမဟုတ္ April Fool လို႔ေအာ္ၿပီး ထြက္ေျပးၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔ ကို ဧၿပီ ငါးေန႔ လို႔လည္း ေခၚ ၾက ပါေသးတယ္။ ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဧၿပီဖူးေန႔ မွာ ငါး႐ုပ္ကေလး ေတြနဲ႔ က်ီစယ္ျခင္းဟာ မ႐ိုးတဲ့ ထံုးစံတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဧၿပီငါး ဆိုတာကေတာ့ အလြယ္တကူ ဖမ္းလို႔ ရႏိုင္ တဲ့ ငါးအေသး စားေလးေတြ ကို ေခၚ ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

အဂၤလန္ႏိုင္ငံ မွာေတာ့ April Fool ေန႔ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ျခင္းကို ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔ မနက္ေစာေစာပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာသာ ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ အဲဒီေန႔ မွာ ေနာက္ေျပာင္ျခင္း ခံရသူကို ေတာ့ ေခါက္ဆြဲ အျဖစ္ တင္စားေခၚဆိုၾကပါ တယ္။

စေကာ့တလန္ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဧၿပီဖူးေဒးကို ႏွစ္ရက္ က်င္းပေလ့ရွိၿပီး ဧၿပီလ ၂ ရက္ေန႔ ဒုတိယေန႔ မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ ၾကား၊ မိသားစု ဝင္ေတြ ၾကားမွာ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ျခင္း ကို တစ္ေန႔လံုး လိုလို ဆင္ႏႊဲေလ့ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ေက်ာမွာ စာေျပာင္ေတြ ပံုေတြကပ္ၿပီး အခ်င္း ခ်င္း က်ီစယ္ေလ့ရွိၾကတဲ့ ဒုတိယေန႔ ကို ေတာ့ Taily Day လို႔ သတ္မွတ္ေခၚေဝၚၾကပါ တယ္။

ေပၚတူဂီ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ အီစတာဥပုသ္လ မေရာက္ခင္ စေနနဲ႔ တနဂၤေႏြ ေန႔ေတြ ကို April Fool ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဆင္ႏႊဲေလ့ ရွိၾက ပါတယ္။ ထံုးတမ္း အစဥ္ အလာ အရ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဂ်ံဳမႈန္႔နဲ႔ ဖ်န္းပက္ က်ီစယ္တဲ့ဓေလ့ဟာ ေပၚတူဂီ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဧၿပီဖူး ဓေလ့ေလးပါပဲ။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္မႈေတြ ကေတာ့ ရင္းႏွီးမႈ အဆင့္ကိုလိုက္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိၾကပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း ေခတ္ေတြ မွာေတာ့ ဧၿပီဖူးေန႔ကို မီဒီယာေတြ ကပါ က်ယ္ က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တင္ဆက္ လာၾကတာကို ေတြ႕ရပါ တယ္။

တစ္ခါတုန္း ကေတာ့ ဧၿပီဖူးေန႔မွာ ”spaghetti farmers” ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းတိုေလး တစ္ခုကို ထုတ္လႊင့္ ျပသခဲ့ပါ တယ္။ ဇာတ္လမ္းေလး ကေတာ့ အီတလီ ေခါက္ဆြဲ လို႔ေခၚတဲ့ (Spaghetti) အပင္ကေန ရာသီေပၚ သီးႏွံေတြကို ရိတ္သိမ္းၾကတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ႐ိုက္ျပထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။

အဲဒီေန႔မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အလုပ္ သြားခါနီး ကားေသာ့ ဖြက္ထားတာမ်ဳိး ဖိနပ္တစ္ဖက္ ဖြက္ထားတာမ်ဳိး ေျခအိတ္ေတြ၊ လည္စီးနက္ခ္ တိုင္ေတြ ဖြက္ထားတာမ်ိဳး မနက္ အိပ္ရာထဖို႔ေပး ထားတဲ့ႏိႈးစက္ကို နာရီ ဝက္ေလာက္ ေနာက္က် ေအာင္လုပ္တာမ်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိး က်ီစယ္ၾကပါတယ္။
ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဖုန္းဆက္ၿပီး ေနာက္ေျပာင္တာ စာပို႔ၿပီး က်ီစယ္ တာ ေကာလာဟလ ယံုတမ္း စကားေတြ အေျခအျမစ္ မရိွတဲ့ သတင္း ေတြ ျဖန္႔ေဝတာ မ်ဳိးေတြ လည္း လုပ္ေလ့ ရွိၾကပါ တယ္။

”မင္းအိမ္က ပါဆယ္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ စာတိုက္က ဖုန္းဆက္လာတယ္ စာတိုက္မွာ သြား ထုတ္လိုက္ပါဦး”
”ငါမေတာ္တဆ မင္းရဲ႕မ်က္မွန္ကို တက္နင္း မိတယ္ကြာ”
”ညေနက်ရင္ မန္ေနဂ်ာက ငါတို႔ အားလံုး ကို ညစာစားပြဲ ဖိတ္ထားတယ္ ဟိုတယ္ကို ၇ နာရီ အေရာက္လာခဲ့ေနာ္”
”မင္းရဲ႕ ေကာင္မေလး အခုပဲ ေဆး႐ံုတင္လိုက္ ရတယ္ ေဆး႐ံုကို လိုက္သြား လိုက္ပါဦးကြာ”
”ညီေလးေရ ဒီေန႔က်ဴရွင္ မရွိဘူးတဲ့ မင္းဆရာမ အခုပဲ ဖုန္းဆက္တယ္”

အခ်င္းခ်င္း ေပ်ာ္ေစျပက္ေစ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ျခင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတစ္ပါး ထိခိုက္ နာက်င္ေစ ေလာက္ေအာင္ေတာ့ စေနာက္ေလ့ မရွိၾက ပါဘူး။ တစ္စံု တစ္ေယာက္ ကို အလြန္အမင္း က်ီစယ္မိတယ္ ဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း ဒုကၡ မေရာက္ခင္မွာ ဧၿပီဖူးလို႔ အခ်ိန္မီ ေျပာေလ့ရွိၾက ပါတယ္။

ရတီ စာဖတ္ ပရိသတ္ေတြေရာ ဒီႏွစ္ ဧၿပီဖူးေန႔ မွာ ဘယ္လို ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ဖို႔ စိတ္ကူး ရွိၾကပါသလဲ။ စာဖတ္သူေတြ အားလံုး ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ ရႊင္ဖြယ္ ဧၿပီဖူးေန႔ေလး ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ရွင္....

ေၾကြကာေလမစဲေတာ့သည္



“ေလာကမွာ ပညာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာ မတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖဴတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ညိဳတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ာ္းေတြ မ်က္စိထဲမွာ သာမာန္ မိန္းမတစ္ေယာက္  ျဖစ္ေနမယ္…အၾကမ္းဖက္သမားေတြ အျမင္မွာေတာ့ သာမာန္ သားေကာင္  တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္… “

(၁)
တယ္လီဖုန္းျမည္သံအတူ တာဝန္က် မန္ေနဂ်ာရဲ႔ အသံကို စကားေျပာစက္ေပၚမွာ စူးစူးဝါးဝါး ၾကားလိုက္ရသည္။
ဖုန္းေပၚမွာေပၚေနတဲ့ နံပါတ္ကလဲ မန္ေနဂ်ာရံုးခန္းက နံပါတ္ စကားေျပာစက္ကလဲ မန္ေနဂ်ာရဲ႔ စကားေျပာစက္ျဖစ္ေနတာမို႔ စကားေျပာစက္ကို အရင္ေျဖလိုက္ေတာ့
 “ေဆးအဖြဲ႔ကို ဖုန္းေခၚပါ…. ေဆးအဖြဲ႔ကို အခုခ်က္ခ်င္းဖုန္းေခၚပါ”
“ဘယ္ေနရာကို ေခၚရမွာလဲ”
“မင္းရဲ႔ ရံုးခန္းေရွ႔က အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္း”
စကားေျပာစက္ေပၚက ၾကားေနရတဲ့ ေလသံကို နားေထာင္ၾကည္႔ရံုနဲ႔ အေရးေပၚ ကိစၥတစံုတရာ ရွိေနျပီဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိလိုက္ပါသည္။

ေဆးအဖြဲ႔ကို ဖုန္းဆက္ျပီး လာရမယ့္ေနရာကို သတင္းပို႔ျပီးတာနဲ႔ ထိုင္ေနရာကထျပီး ရံုးခန္းေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္းကိုလွမ္းၾကည္႔ လိုက္မိပါသည္။
 ယူနီေဖာင္းဝတ္ ရဲေတြ ရဲေမေတြ လံုျခံဳေရးေတြနဲ႔ တာဝန္က် ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးေတြ မန္ေနဂ်ာေတြ သန္႔စင္ခန္းေရွ႔မွာ စုရံုးေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ သန္႔စင္ခန္းကိုေတာ့ အတားအဆီးေတြနဲ႔ ယာယီပိတ္ထားျပီး သက္ဆိုင္ရာ ရဲေတြ ရဲေမေတြကေတာ့ သန္႔စင္ခန္းထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကပါသည္။

လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ နာရီကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီခြဲ။ အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီလိုေရးအေပၚ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ အာဖရိက ခရီးစဥ္တစ္ခုကလဲ ညေနေလးနာရီမွာ ရွိေနတာမို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူ တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းလိုက္မိပါသည္။

“သနားစရာ ကေလးမေလးေတြထဲက မျဖစ္ပါေစနဲ႔……”
ကၽြန္မ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ဆုေတာင္းမိစဥ္မွာပဲ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရး အရာရွိတစ္ေယာက္ ရံုးခန္းထဲကို ဝင္လာျပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ တစ္ခုနဲ႔အတူ ေလယာဥ္ေပၚ တက္ေရာက္ခြင့္ လက္မွတ္ေလးကို မိတၱဴ ၅ စံုကူးေပးဖို႔ ေျပာလာပါသည္။
ကၽြန္မ လက္ထဲကို ကမ္းေပးလာတဲ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလးရဲ႔ အေရာင္ကို မဝ႔႔ံမရဲ ၾကည္႔လိုက္မိပါသည္။
ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ အေရာင္ေလးက ကၽြန္မနဲ႔ အင္မတန္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိလွတဲ့ အေရာင္ေလး စာအုပ္ေလးထဲမွာ ညွပ္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္ လက္မွတ္ေလးမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခရီးစဥ္ကလဲ ကၽြန္မ စိုးထိတ္မိတဲ့ အာဖရိက ခရီးစဥ္ေလး။

ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို မိတၱဴကူးခ်ိန္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကို မသိမသာ ၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆို႔သြားရျပန္ပါသည္။
စာအုပ္ေလးထဲက ပါတ္စ္ပို႔ ဓါတ္ပံုက ေသးေသးေလးဆိုေပမယ့္ မ်က္လံုးမြဲမြဲ ဆံစက်ဲက်ဲ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ အသက္ ၂၂ ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ ကေလးမေလးကို သနားစဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ 

“သူ႔အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ … ဘာျဖစ္တာလဲဟင္…”
ဒီလိုကိစၥေတြကို ကၽြန္မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြအေနနဲ႔ စပ္စုဖို႔ မသင့္ေပမယ့္ မေနႏိုင္လြန္းစြာ မရဲတရဲေလး ေမးၾကည္႔ေတာ့ သေဘာေကာင္းပံုရတဲ့ အရာရွိက သူသိသေလာက္ ေျဖေပးပါသည္။
“အေျခအေနက ၅၀-၅၀ ပဲ.. အခု ေဆးရံုပို႔ေတာ့မယ္…. သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းၾကံစည္မႈေလ… သန္႔ရွင္းေရးဝန္ထမ္းက အခ်ိန္မီေတြ႔လို႔သာေပါ့..”
“အိုး… ဘုရားသခင္”
တကယ္ဆို ဒီအခ်ိန္ဟာ ကေလးမေလး အစြမ္းကုန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ့္အခ်ိန္။ မိသားစုေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အိမ္ကို ျပန္ဖို႔ လမ္းခုလတ္မွာ ဒီလို မျဖစ္သင့္ဘူးေလ… သူ႔သူငယ္ခ်င္းေလးေတြက ဘာလို႔မ်ား မတားျမစ္ၾကပါလိမ့္….

စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို ဘဝနဲ႔ရင္းျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၾကတဲ့ ဒီအီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံသူေလးေတြကို ကၽြန္မ သနားစိတ္ပိုမိတာ အၾကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါ။
သူတို႔ရဲ႔ မေတာ္တဆမႈမ်ားစြာနဲ႔ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို မၾကာခဏဆိုသလို ျမင္ေတြ႔ေနရသူမို႔ ဂရုဏာ သက္မိသလို သူတို႔ကိုယ္စား ထိခိုက္ေၾကကြဲနာက်င္မိတဲ့ အၾကိမ္ေတြလဲ မနည္းလွ…

ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းေလးက အမ်ားသံုး အမ်ိဳးသမီး သန္႔စင္ခန္းေတြရဲ႔ ေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ရွိေနသလို ကၽြန္မရဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္ေတြကလဲ သူတို႔ခရီးစဥ္ေတြရွိတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနတာက သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ဘဝေတြကို သိျမင္စာနာဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့ေလသလားမသိ။

ႏိုင္ငံတကာ ေလဆိပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစု ျပႆနာ အမ်ားဆံုးျဖစ္တတ္တဲ့ ေနရာေတြဟာ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အျခားေလဆိပ္ေတြကို သတိမထားမိေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေလဆိပ္မွာ မေတာ္မဆမႈေတြ ေပါင္းစံုတဲ့ေနရာဟာ ကၽြန္မရံုးခန္းေရွ႔တည္႔တည္႔က အမ်ိဳးသမီးသန္႔စင္ခန္းေတြဆိုတာကိုေတာ့ လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံေနရပါသည္။
မၾကာခဏဆိုသလို သန္႔စင္ခန္း ယာယီပိတ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ေတြကို ၾကံဳေတြ႔ရတတ္သလို သန္႔စင္ခန္းပိတ္ရျခင္းရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ သင္ယူမွတ္သားလို႔ မကုန္ႏိုင္ေသာ သင္ခန္းစာေတြ က်န္ရစ္ခဲ့စျမဲ။

အေတြးစေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္ေနဆဲမွာပဲ  လူနာတင္ တြန္းလွည္းေပၚမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္တန္းလန္း အေရးေပၚေဆးပုလင္းတန္းလန္းနဲ႔ ပါသြားတဲ့ ကေလးမေလးကို ျဖတ္ကနဲေတြ႔လိုက္ရပါသည္။
ရံုးခန္းေရွ႔မွာ အခ်ိန္အတန္ၾကာေအာင္ စုစုရံုးရံုးရွိေနခဲ့တဲ့ လူအုပ္ၾကီးရွင္းသြားေပမယ့္ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းကေတာ့ ပိတ္ထားဆဲ။ တာဝန္က် ရဲေတြ ရဲေမေတြရဲ႔ စစ္ေဆးေရး မျပီးမခ်င္း ပိတ္ထားတတ္တာကလဲ ထံုးစံလိုျဖစ္ေနပါသည္။

သနားစရာ ကေလးမေလးအတြက္ အမည္ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ့ စိုးရိမ္ေသာကနဲ႔ ေတြေဝေနမိတဲ့ အခ်ိန္မွာကၽြန္မရံုးခန္းရဲ႔ ေဘးကပ္ရက္က ရံုးခန္းမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးႏွစ္ေယာက္ ေကာ္ဖီခြက္ ကိုယ္စီနဲ႔ ကၽြန္မရံုးခန္းထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ေနစဥ္မွာပဲ သန္႔ရွင္းေရးတာဝန္က် အမ်ိဳးသမီးေလးလဲ ေသာက္ေရဗူးေလးကိုင္ျပီး ေရျဖည္႔ဖို႔ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။
သန္႔ရွင္းေရး အမ်ိဳးသမီးေလးအေနာက္မွာ အျခားဌာနက ခ်ာတိတ္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကပ္လ်က္ပါလာတာမို႔ မစပ္စုေလးေတြ စပ္စုဖို႔ လာၾကျပီဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါသည္။

အမိ်ဳးသမီး သဘာဝ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေမးခြန္းေပါင္းစံု ထြက္လာေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ ကၽြန္မကစျပီး မေမးမိေအာင္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါသည္။
“သူက ဘာျဖစ္လို႔ ၾကိဳးဆြဲခ် ေသေၾကာင္းၾကံတာလဲ”
“ေလဆိပ္ထဲမွာ ၾကိဳးက ဘယ္ကရတာလဲ”
“ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး သန္႔ရွင္းေရးသမားက မိသြားတာလဲ”
“သန္႔စင္ခန္းနံပါတ္ဘယ္ေလာက္မွာ ျဖစ္တာလဲ”
“သူ ေသသြားျပီလား”
“လမ္းခုလတ္ၾကီးမွာ ဘာလို႔ အဲလုိလုပ္ရတာလဲ…..အိမ္ျပန္ေရာက္မွ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး “
ကၽြန္မ အပါအဝင္ မိန္းမသား ေျခာက္ေယာက္ရွိတဲ့ အခန္းေလးမွာ ေမးခြန္းေပါင္းစံု ထင္ျမင္ခ်က္ေပါင္းစံု သံုးသပ္ခ်က္ေပါင္းစံု ေပၚထြက္လာပါသည္။
 “သူျခံဳလာတဲ့ ေရွာေစာင္ေလးနဲ႔ ၾကိဳးကြင္းလုပ္လိုက္တာေလ မသန္မစြမ္းေတြ သံုးတဲ့ အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲ မွာျဖစ္တာလို႔ေျပာတာပဲ “
“သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းမၾကံခင္ အဆိပ္ေတြလဲ ေသာက္လိုက္ေသးတယ္”
“အဲဒီ အဆိပ္က ဘယ္ကရတာလဲ သူယူလာတာလား”
“ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ အိမ္ရွင္က အနိုင္က်င့္ ေစာ္ကားလိုက္တာ ျဖစ္မွာေပါ့့”
“သူ ဟိုကေန ကိုယ္ဝန္ပါလာလို႔လားမသိဘူးေနာ္”
“ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ကပဲ အီသီယိုးပီးယားမေလးတစ္ေယာက္ အဲလိုျဖစ္ျပီး ေဆးရံုပို႔လိုက္ရေသးတယ္ေနာ္”
ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ေနာက္ကြယ္က ကဲ့ရဲ႔ ျပစ္တင္စကားေတြ တီးတိုး ေဝဖန္သံေတြက သနားစရာ မ်က္ႏွာမြဲ ခ်ာတိတ္မေလးရဲ႔ ကံၾကမၼာေတြကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ….

သူတို႔ေျပာေနၾကသလိုပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေလာက္က အလားတူ ျပႆနာတစ္ခု ကၽြန္မရဲ႔ မ်က္စိေရွ႔မွာ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။
အီသီယိုးပီးယားႏိုင္ငံသူေလးတစ္ေယာက္ သူမအလုပ္လုပ္မယ့္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို အသြား လမ္းခုလတ္မွာ အေရးေပၚ အေျခအေနနဲ႔ ေဆးရံုေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။
အလုပ္လုပ္ဖို႔ အသြား တေထာက္နားတဲ့ ေလဆိပ္ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ ဒုကၡမ်ားေနခဲ့တာမို႔ နီးစပ္ရာ အမ်ိဳးသမီးေတြက ရဲေတြ လံုျခံဳေရးေတြကို အကူအညီေတာင္းလာခဲ့ပါသည္။ ေဆးအဖြဲ႔က အေရးေပၚကုသမႈေပးျပီး ေဆးရံုပို႔ေပးခဲ့တဲ့ အျဖစ္က သိပ္မၾကာေသးပါ။ 

တခ်ိဳ႔ကလဲ သူတို႔ဆနၵမပါပဲ ရလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေတြကို အမိေျမမေရာက္ခင္ လမ္းခုလတ္မွာ အလြယ္တကူ ရွင္းလင္းခ်င္ပံုရပါသည္။ တခ်ိဳ႔ကလဲ မိခင္ႏိုင္ငံက ပါလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေတြကို အလုပ္လုပ္တဲ ႏိုင္ငံအထိ မသယ္ခ်င္တဲ့အတြက္ လမ္းခုလတ္မွာ ရွင္းၾကလင္းၾကသည္။
ဒါေပမယ့္ အသိပညာမဲ့သူေလးေတြ ဗဟုသုတနည္းသူေလးေတြ  ျဖစ္တာမို႔  ေလဆိပ္တစ္ခုရဲ႔ လံုျခံဳေရးတင္းက်ပ္မႈ သေဘာသဘာဝကို နားမလည္ၾကရွာ။ လမ္းခုလတ္ တေထာက္နားရာ ႏိုင္ငံဆိုေပမယ့္ ဥပေဒတင္းက်ပ္တဲ့ ႏိုင္ငံရယ္လို႔ မသိၾကရွာ။ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းတစ္ခုဟာ သူတို႔ရဲ႔ အရွက္ေတြ အသက္ေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုလို႔ ရိုးရွင္းစြာပဲ ခံယူထားၾကပံုရပါသည္။

ဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းထြက္ဖို႔အတြက္ ပညာမဲ့ မ်က္ႏွာမြဲ အီသီယိုးပီးယားသူေလးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို အလုပ္သြားလုပ္ရတာ သူတို႔အတြက္ မဟာစြန္႔စားခန္းၾကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
သူတို႔ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာဝ သူတို႔ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘဝေတြက အီသီယိုးပီးယားသူေလးေတြကို ပုပုညွက္ညွက္ ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။ 

အရြယ္ေရာက္ပင္ေရာက္ေသာ္ျငား ကိုယ္ခႏၶာ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈမရွ၊ိ အသားအေရ စိုျပည္ျခင္း အလ်င္းမရွိ၊ အခ်ိဳ႔ အခ်ိဳ႔ေသာ အာဖရိကသူ ပ်ိဳျဖဴေလးေတြအတြက္ ရာဘာ ဖိနပ္ျဖဴျဖဴေလးေတြ ဝတ္ဆင္ခြင့္ရျခင္းကပဲ မဟာဆုလာဘ္ တစ္ပါးေလလား ရာဘာေျခညွပ္ဖိနပ္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြနဲ႔ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဟန္ေလးေတြက သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ အထင္းသား။
မိသားစု စားဝတ္ေနေရးေျပလည္ဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳမႈေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးျပီး အလုပ္အေကၽြးျပဳၾကသူေတြ ကံေကာင္းေစခ်င္ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ သူတို႔အားလံုးရဲ႔ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က ကၽြန္မတို႔ ဆုေတာင္းၾကသလို ကံမေကာင္းႏိုင္ၾက။
သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ တေန႔ကို ၁၈ နာရီက နာရီ ၂၀ နီးပါး အိမ္အလုပ္ေတြ မနားတမ္းလုပ္ရမည္။ အစားအေသာက္ကို မဝေရစာ အသက္ရွင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ရံုသာ စားခြင့္ရမည္။အခန္႔မသင့္ရင္ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြရဲ႔ သားေကာင္လဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္ေလ။
ကံအဆိုးဆံုး မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ဖခင္မည္သူမည္ဝါ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္မရပဲ ေမြးကင္းစ နီတာရဲ ရင္ေသြးေလးေတြ ပိုက္ျပီး အမိေျမကို ျပန္ၾကရမည္။ 

ကံမဆိုးတဆိုးလို႔ ဆိုႏိုင္သူ ခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္အျပန္ခရီးမွာ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ့တာမို႔ ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းျပီး ေဆးရုံကိုပို႔ခဲ့ရဘူးပါသည္။
အာဖရိကသူေလးေတြလိုပဲ တိုင္းတပါးမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ၾကသူေတြထဲမွာ အင္ဒိုနီးရွားသူ သီရိလကၤာသူ ဖိလစ္ပိုင္သူ နီေပါသူေလးေတြလဲ ရွိပါသည္။
အင္ဒိုနီးရွားသူေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြရဲ႔ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ ဒုကၡတဘဝနဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတာကုိ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။

၂၀၁၂ ႏွစ္လယ္ပိုင္းတုန္းကလဲ သီရိလကၤာသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အမိေျမကို ျပန္ေရာက္ျပီးမွ သံရံုးကေနတဆင့္ သူမအလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္ရွင္ကို တရားစြဲခဲ့တဲ့ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ခဲ့ရပါသည္။

ေဆးစစ္ခ်က္နဲ႔ ရိုက္ကူးထားခဲ့တဲ့ဓါတ္မွန္ေတြအရ သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အိမ္ရွင္ေတြ ရိုက္သြင္းထားခဲ့တဲ့ သံေခ်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာကိုေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ သူမရဲ႔ ေျပာဆိုခ်က္အရ အိမ္ရွင္က စိတ္ဆိုးတဲ့ အခါတိုင္း သံေခ်ာင္းေတြကို မီးကင္ျပီး သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔အျပားမွာ ရိုက္သြင္းခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။
သီရိလကၤာသူေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ သူမထိန္းေက်ာင္းေနတဲ့ ေလးလသားအရြယ္ ကေလးငယ္ေလး မေတာ္မဆ ေသဆံုးသြားမႈနဲ႔ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေထာင္ဒဏ္က်ခံခဲ့ရျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တရားရံုးက သူမကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။

ကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးႏံုခ်ာလို႕ ေက်ာမြဲ ျဖစ္ရတဲ့ ဘဝေတြမွာ ထပ္ဆင့္ ထုေထာင္းလာတဲ့ ေလာကဓံက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခပ္ရမ္းရမ္း။
ဒုကၡေတာမွာ အေမာၾကီးေမာျပီး အစုန္အဆန္ ေမ်ာေနသူေတြကို မေတြ႔ခ်င္လို႔လဲ မ်က္ႏွာမလဲႊႏိုင္ခဲ့ပါ။
ညေနေစာင္းလို႔ ရံုးဆင္းခ်ိန္အထိ ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းေလးထဲမွာ  သတင္းေတြ  မွတ္ခ်က္ေတြ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ဟိုတစသည္တစ ပ်ံ႔က်ဲေနခဲ့ပါသည္။

ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ အမႈတဲြေတြ မ်ားေျမာင္လြန္းလွတဲ့ ရံုးခန္းေလးကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းခဲ့ဘူးတဲ့ ဆုတစ္ခုကို မရိုးႏိုင္လြန္းစြာ ေတာင္းမိျပန္ပါသည္။
“အတိတ္ဘဝက ဝဋ္ေၾကႊးေတြရွိရင္ ေက်ပါေစ ညီမေလးတို႔ေရ…”

(၂)
ညေနက အလုပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး အိပ္မရႏိုင္တာမို႔ အိပ္ယာထဲမွာပဲ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ရဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အျမည္းသေဘာနဲ႔ တပိုင္းတစ ဖတ္ၾကည္႔မိပါသည္။
စာေရးသူရဲ႔ စာအုပ္မိတ္ဆက္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို ဖတ္ျပီး ဝတၳဳကို အစ အလယ္ အဆံုး နည္းနည္းခ်င္းစီ ျမည္းစမ္းရင္း စာဖတ္ျခင္းကို အစပ်ိဳးရပါသည္။ ျမန္မာဝတၳဳမဟုတ္တဲ့ အဂၤလိပ္ဝတၳဳေတြ ဖတ္တိုင္း တစ္အုပ္လံုးကို အစအဆံုး မဖတ္ခင္ စာအုပ္ကို အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာကေနေလွ်ာက္ဖတ္ျပီး ဇာတ္လမ္းကို ျမည္းစမ္းၾကည္႔တတ္တာ ကၽြန္မရဲ႔ အက်င့္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။

စာအုပ္ေလးရဲ႔ အေရွ႔ပိုင္း ဇာတ္လမ္းအစေလးနားမွာ ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ စကားေျပာတစ္ခုက ကၽြန္မကို အၾကီးအက်ယ္ အံ႔အားသင့္သြားေစပါသည္။
“ေယာက္်ားေတြဟာ မိန္းမေတြကို ရည္ရြယ္ခ်က္ သံုးခုနဲ႔ လက္ထပ္ၾကတယ္။ ၁။ အရြယ္ေရာက္ျပီး ေယာက္်ားတိုင္း တပ္မက္တဲ့ သာယာမႈ စည္းစိမ္အတြက္ ၂။ သူတို႔ကို ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုဖို႔နဲ႔ ၃။ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေပးဖို႔….”
အိုး… အင္မတန္ အတၱၾကီးလြန္းတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အေတြးအေခၚပါလား….လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိလိုက္ပါသည္။

တကယ္တန္း လက္ေတြ႔ဘဝမွာ  မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္တည္မႈဆိုတာ ေယာက္်ားေတြရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည္႔ဆည္းေပးျခင္း ဆိုတာေတြထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတယ္ဆိုတာ မသိေသးတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါသည္။
နယ္ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာေနတဲ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ မိသားစုစီးပြားေရးအတြက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးနဲ႔ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ စီးပြားရွာခဲ့သလို အိမ္ရဲ႔ ေဝယ်ဝစၥေတြကိုလဲ မလစ္ဟင္းေစေအာင္ လုပ္ေနခဲ့တာကို အျမင္မေတာ္လြန္းစြာ ျငဴစူခဲ့ဘူးပါသည္။

ထမင္းဟင္းခ်က္ခါနီး ေပါက္ဆိန္ကိုင္ျပီး ထင္းခြဲေနတာကို အျပစ္မဆိုခဲ့ေပမယ့္ မိန္းမသားတန္မဲ့ အိမ္ထုတ္တန္းေပၚတက္ျပီး ဓနိမိုးေနတာကိုျမင္ေတာ့ မေနႏိုင္လြန္းစြာ တားျမစ္မိပါသည္။
“အိုး... အန္တီရယ္ ဒီအလုပ္ေတြ အန္တီလုပ္စရာကို မလိုပါဘူး ဦးဦးလာမွ လုပ္ပါေစ…”
“အိမ္ေထာင္တစ္ခုရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ သူ႔တာဝန္ ငါ့တာဝန္ သူ႔အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ရယ္လို႔ ခြဲလို႔မရေတာ့ဘူးေလ တူမၾကီးရယ္.... သူမအားလို႔ မလုပ္ႏိုင္တာကို အားတဲ့ အခ်ိန္အထိ ထိုင္ေစာင့္ေနမယ့္အစား ကိုယ္ထလုပ္လိုက္ေတာ့ အလုပ္တစ္ခု ျပီးသြားေရာ မဟုတ္လား....”
အမ်ိဳးသမီးေတြဘဝမွာ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရးေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုေနသူေတြထက္ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ ဘဝကုိ ရုန္းကန္ေနသူေတြက ပိုလို႔မ်ားခဲ့ပါသည္။

ဖိုနဲ႔မ မတူညီတဲ့ သဘာဝႏွစ္ခုၾကားမွာ ညွိႏိႈင္းလို႔မရတဲ့ ကြာဟမႈေတြ အေတာမသတ္ ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားေနခဲ့ေပမယ့္ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ကိုင္ေနသူေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြပါရွင့္လို႔ မဆီမဆိုင္ အေငၚတူးခ်င္မိပါသည္။
စာေရးသူေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို သိပင္သိေသာ္လည္း စာအုပ္ကို ဆက္မဖတ္ခ်င္ေတာ့ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်သြားမိတာမို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ေကာက္ယူျပီး လူမႈေရး စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေနာက္ဆံုး စက္ရပ္သတင္းေတြကို ရွာေဖြလိုက္မိပါသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေဆးေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ သတင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးကို စိတ္မေကာင္းစရာ ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါသည္။
၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ကမၻာတဝွမ္းလံုးက အမ်ိဳးသမီးထုကို တုန္လႈပ္ေစတဲ့ သတင္းေလးက ႏွစ္သစ္ေရာက္တဲ့အထိ လူမႈကြန္ယက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေနရာယူေနဆဲ။
သူကေလးရဲ႕ သတင္းေလးက ကၽြန္မဖတ္ဖူးသမွ် သတင္းေတြထဲမွာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရသလို ထိတ္လန္႔ေၾကကြဲလြန္းစြာ နာက်င္ရတဲ့ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္လဲ ျဖစ္ပါသည္။
 
အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အလွေသြးၾကြယ္လြန္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာတတ္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလး တစ္ေယာက္ အသက္ေရာ အရွက္ပါ စေတးသြားရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးၾကီးက ကမၻာတဝွမ္းလံုးက အမိ်ဳးသမီးထု တစ္ရပ္လံုးရဲ႔ လံုျခံဳေရးကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့သည္ေလ။
“ေလာကမွာ ပညာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာ မတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖဴတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ သာမာန္ သားေကာင္ … သာမာန္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ပါပဲ…. “
သူမရဲ႔ အရွက္နဲ႔ အသက္ တစစီ ေၾကြလြင့္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ သင္ယူလိုက္ရတဲ့ သင္ခန္းစာ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါသည္။

အေဖာ္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဘတ္စ္ကားမွားစီးမိတဲ့ အျဖစ္က လူတိုင္းျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္။ မထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္တစ္ခု။ ထူးဆန္းသြားတာက ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ လူေျခာက္ေယာက္က သူမရဲ႔ အေဖာ္ကို ေသလာက္တဲ့အထိ ထိုးၾကိတ္ျပီး သူမကို သားမယားအျဖစ္ က်ဴးလြန္တဲ့ အျဖစ္။  ပိုလို႔ ထူးဆန္းတာက အျပစ္မဲ့တဲ့ ေဆးေက်ာင္းသူေလးကို ကိုယ္တြင္း အဂါၤအစိတ္အပိုင္းေတြပါ ထြက္က်ေစတဲ့အထိ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္လို တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ အျပင္ ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားေျခာက္ေယာက္ရဲ႔ ယုတ္မာမႈပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသူေလးကေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံက ေဆးရံုေပၚမွာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္သာ အသက္ရွင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ေဆးရံုေပၚမွာ ရွိေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္လံုးလံုး ကိုမာရျပီး သတိလစ္မိန္းေမာေနခဲ့ေပမယ့္ သတိရလာတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ နာနာက်င္က်င္ ငိုေၾကြးခဲ့ရွာတဲ့ သူမရဲ႔ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ နာက်င္ ခံစားရမႈေတြကို ဘယ္သူေတြမ်ား ထပ္တူခံစားေပးႏိုင္မလဲ။ သူမကို ေမြးခဲ့တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဘဝတူ မိန္းမသားေတြသာ သူမရဲ႔ နာက်င္မႈေတြကို စာနာႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါသည္။

မဟာ ဖိုဝါဒကို လက္ကိုင္ထားၾကတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအေနနဲ႔ ႏွမသားခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႔ ဂရုဏာ သက္ေကာင္း သက္ႏိုင္ပါသည္။
သို႔ေပမယ့္ သူမ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ အသက္ အရွက္ သိကၡာ သူမစေတးခဲ့ရတဲ့ ႏုပ်ိဳမႈနဲ႔ အိပ္မက္ေတြ သူမခံစားခဲ့ရတဲ့ ေသလုေျမာပါးနာက်င္မႈေတြကို ဘဝတူ မိန္းမသားေတြကသာ ထပ္တူခံစားလို႔ရႏိုင္သည္ေလ။
ေလာကၾကီးရဲ႔ တရားမွ်တမႈဆိုတာကလဲ တခါတေလေတာ့ မ်က္လံုးမပါတဲ့ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို ေစာင္းခ်င္တဲ့ဘက္ကိုသာ သာသာထိုးထိုး ေစာင္းတတ္တာမို႔ မတရားမႈေပၚ မတရားမႈေတြ ဆင့္ေနတာကိုလဲ အျပစ္မဆိုသာ။

ဥပမာ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြနဲ႔ပက္သက္ရင္ လူသိရွင္ၾကား ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၾကတဲ့ အဓမၼမႈေတြကိုသာ အတိအလင္းေၾကျငာၾကတာမ်ိဳး။ လူမသိသူမသိ ေစာ္ကားခံခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွမသိလိုက္ၾက။ ကာယကံရွင္တစ္ေယာက္သာ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ဒူးနဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္ရတာမ်ိဳး။
မိန္းမသားဆိုတာ အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာေလလို႔ ခပ္ဟဟေလးေျပာ မပြင့္တပြင့္ေလးျပံဳး နာနာက်င္က်င္နဲ႔ ခံစား အပူရုပ္ဟန္လုပ္ရင္းနဲ႔ လံုးပါးပါးခဲ့ရွာတဲ့ ဘဝေတြကို ကၽြန္မတို႔ မျမင္ႏိုင္ မေတြ႔ႏိုင္ လက္လွမ္းမမီႏိုင္ခဲ့။

ကမၻာေပၚမွာ မုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သားေကာင္ျဖစ္ရရွာတဲ့ မိန္းမသား အေရအတြက္ကလဲ တစ္ႏွစ္ကို  အနည္းဆံုး သံုးသိန္းကေန အမ်ားဆံုး ၁.၃ သန္းအထိရွိေနခဲ့ျပီ။ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အဓမၼမႈေတြထဲမွာ လူမသိ သူမသိေပ်ာက္သြားတဲ့ အမႈေတြက ရာခိုင္ႏႈန္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ( တိတိက်က်ေျပာၾကတာက ၅၄ ရာခိုင္ႏႈန္း)ဆိုေတာ့ မိန္းမသားေတြရဲ႔ ဆံုးရံႈးမႈ နစ္နာမႈေတြက မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ ဝိုးတဝါး ေပ်ာက္သြားတတ္တာမ်ိဳးလား။ 

“အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဘဝမွာ ေရြးစရာလမ္းကလဲ မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွဘူး ။ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသူျဖစ္ရင္ျဖစ္ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ခံစားေနရတဲ့ အရံႈးေတြအတြက္ ထိထိခိုက္ခိုက္ နာက်င္ခံစားသူပဲ ျဖစ္ရမယ္။”
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ စကားကို သတိရလိုက္မိေတာ့ ကၽြန္မက ဒုတိယ အမ်ိဳးအစား အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ေနရာမွာသာ ရွိေနဆဲဆိုတာကို သတိျပဳမိပါသည္။
အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုေနသူေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ ျမင္ေနေတြ႔ေနရေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရခဲ့ပါသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေမးခြန္းထုတ္မိေနခဲ့တာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သာ သိခဲ့သည္ေလ။

“ကၽြန္မတို႔ လမ္းထြက္တဲ့ အခ်ိန္အခါနဲ႔ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားကို အျပစ္မဖြဲ႔ပါနဲ႔ မုဒိမ္းေကာင္ေတြကိုသာ အျပစ္တင္ပါ”
“အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရးေပးပါ”
“ကေလးမေလးေတြက သူတို႔ကို အေလးထားတာလိုခ်င္တယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြက သူတို႔ကို ေလးစားတာလိုခ်င္တယ္”
“အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မုဒိန္းမႈကို မက်ဴးလြန္ၾကပါဘူး”
“ကၽြန္မက အမ်ိဳးသမီးဝါဒကို လက္ကိုင္ထားတယ္ အမ်ိဳးသားေတြကိုေတာ့ မမုန္းပါဘူး”
“ကၽြန္မေလ ဆံစကေန ေျခဖ်ားအထိ လံုလံုျခံဳျခံဳ ဝတ္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ မုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သားေကာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။”
“ ငါ့အတြက္ ထိုင္ခံုမရွိလို႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ျပီး စာသင္ရတာ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ ထိုင္ျပီးစာသင္ခြင့္မရရင္ေနပါေစ…အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ငါ့ကို ပညာသင္ခြင့္ေလးေတာ့ေပးပါ။”

ကၽြန္မတို႔ မ်က္ေစ့ေရွ႔မွာတင္ပဲ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသံေတြ က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္ေလာင္လာခဲ့ပါသည္။အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲေတြ ျပင္းထန္သည္ထက္ ပိုျပီး ျပင္းထန္လာခဲ့ပါသည္။
ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံက မာလာလာဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးက သူ႔ႏိုင္ငံမွာ မိန္းကေလးေတြ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရဖို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြက ေသနတ္နဲ႔ပစ္ခတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေလးက ေအးခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

သို႔ေပမယ့္ ဒီသတင္းေလးကပဲ အစြန္းေရာက္ မဟာအမ်ိဳးသားဝါဒီေတြ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခြင့္အလမ္းကို ဘယ္လို ပိတ္ပင္ခဲ့သလဲဆိုတာကို မသိသူေတြ သိခြင့္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရျပန္ပါသည္။
ကမၻာတဝွမ္းလံုးအေနနဲ႔ ျခံဳငံုၾကည္႔ျပန္ေတာ့ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ ဆိုသလို အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခြင့္အေရးေတြက တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ မတူညီပဲ ကြဲျပားေနတာ ေတြ႔ရသည္။
ဒါေၾကာင့္လဲ ႏိုင္ငံတိုင္း လူမ်ိဳးတိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေရွ႕တန္းကို ထြက္ျပီး အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းခဲ့ၾကသည္။

ဒါေပမယ့္ မ်က္ကန္း မဟာအမ်ိဳးသား ဝါဒီေတြၾကားမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ထင္သေလာက္ အရာမထင္ေသးတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ခရီးႏွင္ပင္ႏွင္ေသာ္ျငား ထင္သေလာက္ ခရီးမေပါက္ လိုသေလာက္ ခရီးမေရာက္ေသးပါ။
ညဦးပိုင္းကစလို႔ ညလယ္ပိုင္းေရာက္တဲ့အထိ စာအုပ္တစ္အုပ္ သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔တူ ေတာင္စဥ္ေရမရတဲ့ အေတြးမွ်င္ေတြက ဆန္႔တန္းလို႔ မကုန္ႏိုင္ခဲ့။ ေနာက္က်ိတဲ့ ႏွလံုးအစံုနဲ႔ အိပ္ေမာက်သြားခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္မက္တစ္ခု ျမင္မက္ခဲ့ပါသည္။

(၃)
အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မက ရြက္ေၾကြေတြ လႊမ္းေနတဲ့ ေျမနီလမ္းေလးေပၚမွာ တလွမ္းခ်င္းလွမ္းလို႔… ကၽြန္မရဲ႔ ေျခေထာက္အစံုမွာေတာ့ ေယာက္်ားစီး  ရာဘာဖိနပ္အျဖဴေရာင္ေလးတစ္ရံ…….. လမ္းေဘးဝဲယာက သစ္ပင္ၾကီးေတြကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔မိေတာ့လဲ ရြက္ေၾကြေတြက တဖြဲဖြဲ ေၾကြလို႔ပဲ မဆံုးႏိုင္ေတာ့……
ႏွင္းနဲ႔မာယာ
International Women’s Day
March 8





My Blog List