“ေလာကမွာ ပညာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာ မတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖဴတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ညိဳတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ာ္းေတြ မ်က္စိထဲမွာ သာမာန္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမယ္…အၾကမ္းဖက္သမားေတြ အျမင္မွာေတာ့ သာမာန္ သားေကာင္ တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္… “
(၁)
တယ္လီဖုန္းျမည္သံအတူ တာဝန္က် မန္ေနဂ်ာရဲ႔
အသံကို စကားေျပာစက္ေပၚမွာ စူးစူးဝါးဝါး ၾကားလိုက္ရသည္။
ဖုန္းေပၚမွာေပၚေနတဲ့ နံပါတ္ကလဲ
မန္ေနဂ်ာရံုးခန္းက နံပါတ္ စကားေျပာစက္ကလဲ မန္ေနဂ်ာရဲ႔ စကားေျပာစက္ျဖစ္ေနတာမို႔
စကားေျပာစက္ကို အရင္ေျဖလိုက္ေတာ့
“ေဆးအဖြဲ႔ကို ဖုန္းေခၚပါ…. ေဆးအဖြဲ႔ကို အခုခ်က္ခ်င္းဖုန္းေခၚပါ”
“ဘယ္ေနရာကို ေခၚရမွာလဲ”
“မင္းရဲ႔ ရံုးခန္းေရွ႔က အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္း”
စကားေျပာစက္ေပၚက ၾကားေနရတဲ့
ေလသံကို နားေထာင္ၾကည္႔ရံုနဲ႔ အေရးေပၚ ကိစၥတစံုတရာ ရွိေနျပီဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိလိုက္ပါသည္။
ေဆးအဖြဲ႔ကို ဖုန္းဆက္ျပီး
လာရမယ့္ေနရာကို သတင္းပို႔ျပီးတာနဲ႔ ထိုင္ေနရာကထျပီး ရံုးခန္းေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ျမင္ေနရတဲ့
အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္းကိုလွမ္းၾကည္႔ လိုက္မိပါသည္။
ယူနီေဖာင္းဝတ္ ရဲေတြ ရဲေမေတြ လံုျခံဳေရးေတြနဲ႔ တာဝန္က်
ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးေတြ မန္ေနဂ်ာေတြ သန္႔စင္ခန္းေရွ႔မွာ စုရံုးေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါသည္။
သန္႔စင္ခန္းကိုေတာ့ အတားအဆီးေတြနဲ႔ ယာယီပိတ္ထားျပီး သက္ဆိုင္ရာ ရဲေတြ ရဲေမေတြကေတာ့
သန္႔စင္ခန္းထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကပါသည္။
လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ နာရီကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ့
ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီခြဲ။ အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီလိုေရးအေပၚ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ အာဖရိက
ခရီးစဥ္တစ္ခုကလဲ ညေနေလးနာရီမွာ ရွိေနတာမို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူ တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းလိုက္မိပါသည္။
“သနားစရာ ကေလးမေလးေတြထဲက မျဖစ္ပါေစနဲ႔……”
ကၽြန္မ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ဆုေတာင္းမိစဥ္မွာပဲ
လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရး အရာရွိတစ္ေယာက္ ရံုးခန္းထဲကို ဝင္လာျပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ တစ္ခုနဲ႔အတူ
ေလယာဥ္ေပၚ တက္ေရာက္ခြင့္ လက္မွတ္ေလးကို မိတၱဴ ၅ စံုကူးေပးဖို႔ ေျပာလာပါသည္။
ကၽြန္မ လက္ထဲကို ကမ္းေပးလာတဲ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလးရဲ႔
အေရာင္ကို မဝ႔႔ံမရဲ ၾကည္႔လိုက္မိပါသည္။
ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ အေရာင္ေလးက ကၽြန္မနဲ႔
အင္မတန္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိလွတဲ့ အေရာင္ေလး စာအုပ္ေလးထဲမွာ ညွပ္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္
လက္မွတ္ေလးမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခရီးစဥ္ကလဲ ကၽြန္မ စိုးထိတ္မိတဲ့ အာဖရိက ခရီးစဥ္ေလး။
ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို မိတၱဴကူးခ်ိန္မွာ
ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကို မသိမသာ ၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆို႔သြားရျပန္ပါသည္။
စာအုပ္ေလးထဲက ပါတ္စ္ပို႔ ဓါတ္ပံုက ေသးေသးေလးဆိုေပမယ့္
မ်က္လံုးမြဲမြဲ ဆံစက်ဲက်ဲ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ အသက္ ၂၂ ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ ကေလးမေလးကို သနားစဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။
“သူ႔အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ … ဘာျဖစ္တာလဲဟင္…”
ဒီလိုကိစၥေတြကို ကၽြန္မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြအေနနဲ႔
စပ္စုဖို႔ မသင့္ေပမယ့္ မေနႏိုင္လြန္းစြာ မရဲတရဲေလး ေမးၾကည္႔ေတာ့ သေဘာေကာင္းပံုရတဲ့
အရာရွိက သူသိသေလာက္ ေျဖေပးပါသည္။
“အေျခအေနက ၅၀-၅၀ ပဲ.. အခု ေဆးရံုပို႔ေတာ့မယ္…. သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းၾကံစည္မႈေလ… သန္႔ရွင္းေရးဝန္ထမ္းက အခ်ိန္မီေတြ႔လို႔သာေပါ့..”
“အိုး… ဘုရားသခင္”
တကယ္ဆို ဒီအခ်ိန္ဟာ ကေလးမေလး အစြမ္းကုန္
ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ့္အခ်ိန္။ မိသားစုေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အိမ္ကို ျပန္ဖို႔ လမ္းခုလတ္မွာ
ဒီလို မျဖစ္သင့္ဘူးေလ… သူ႔သူငယ္ခ်င္းေလးေတြက ဘာလို႔မ်ား မတားျမစ္ၾကပါလိမ့္….
စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို ဘဝနဲ႔ရင္းျပီး
အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၾကတဲ့ ဒီအီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံသူေလးေတြကို ကၽြန္မ သနားစိတ္ပိုမိတာ
အၾကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါ။
သူတို႔ရဲ႔ မေတာ္တဆမႈမ်ားစြာနဲ႔ အရွက္တကြဲ
အက်ိဳးနည္း ျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို မၾကာခဏဆိုသလို ျမင္ေတြ႔ေနရသူမို႔ ဂရုဏာ သက္မိသလို
သူတို႔ကိုယ္စား ထိခိုက္ေၾကကြဲနာက်င္မိတဲ့ အၾကိမ္ေတြလဲ မနည္းလွ…
ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းေလးက အမ်ားသံုး အမ်ိဳးသမီး
သန္႔စင္ခန္းေတြရဲ႔ ေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ရွိေနသလို ကၽြန္မရဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္ေတြကလဲ သူတို႔ခရီးစဥ္ေတြရွိတတ္တဲ့
အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနတာက သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ဘဝေတြကို သိျမင္စာနာဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့ေလသလားမသိ။
ႏိုင္ငံတကာ ေလဆိပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစု
ျပႆနာ အမ်ားဆံုးျဖစ္တတ္တဲ့ ေနရာေတြဟာ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အျခားေလဆိပ္ေတြကို
သတိမထားမိေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေလဆိပ္မွာ မေတာ္မဆမႈေတြ ေပါင္းစံုတဲ့ေနရာဟာ ကၽြန္မရံုးခန္းေရွ႔တည္႔တည္႔က
အမ်ိဳးသမီးသန္႔စင္ခန္းေတြဆိုတာကိုေတာ့ လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံေနရပါသည္။
မၾကာခဏဆိုသလို သန္႔စင္ခန္း ယာယီပိတ္ထားတယ္ဆိုတဲ့
အျဖစ္ေတြကို ၾကံဳေတြ႔ရတတ္သလို သန္႔စင္ခန္းပိတ္ရျခင္းရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ သင္ယူမွတ္သားလို႔
မကုန္ႏိုင္ေသာ သင္ခန္းစာေတြ က်န္ရစ္ခဲ့စျမဲ။
အေတြးစေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္ေနဆဲမွာပဲ လူနာတင္ တြန္းလွည္းေပၚမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္တန္းလန္း အေရးေပၚေဆးပုလင္းတန္းလန္းနဲ႔
ပါသြားတဲ့ ကေလးမေလးကို ျဖတ္ကနဲေတြ႔လိုက္ရပါသည္။
ရံုးခန္းေရွ႔မွာ အခ်ိန္အတန္ၾကာေအာင္
စုစုရံုးရံုးရွိေနခဲ့တဲ့ လူအုပ္ၾကီးရွင္းသြားေပမယ့္ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းကေတာ့ ပိတ္ထားဆဲ။
တာဝန္က် ရဲေတြ ရဲေမေတြရဲ႔ စစ္ေဆးေရး မျပီးမခ်င္း ပိတ္ထားတတ္တာကလဲ ထံုးစံလိုျဖစ္ေနပါသည္။
သနားစရာ ကေလးမေလးအတြက္
အမည္ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ့ စိုးရိမ္ေသာကနဲ႔ ေတြေဝေနမိတဲ့ အခ်ိန္မွာကၽြန္မရံုးခန္းရဲ႔ ေဘးကပ္ရက္က
ရံုးခန္းမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးႏွစ္ေယာက္ ေကာ္ဖီခြက္ ကိုယ္စီနဲ႔ ကၽြန္မရံုးခန္းထဲကို
ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ေနစဥ္မွာပဲ သန္႔ရွင္းေရးတာဝန္က်
အမ်ိဳးသမီးေလးလဲ ေသာက္ေရဗူးေလးကိုင္ျပီး ေရျဖည္႔ဖို႔ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။
သန္႔ရွင္းေရး အမ်ိဳးသမီးေလးအေနာက္မွာ
အျခားဌာနက ခ်ာတိတ္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကပ္လ်က္ပါလာတာမို႔ မစပ္စုေလးေတြ စပ္စုဖို႔ လာၾကျပီဆိုတာ
ေသခ်ာသြားပါသည္။
အမိ်ဳးသမီး သဘာဝ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေမးခြန္းေပါင္းစံု
ထြက္လာေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ ကၽြန္မကစျပီး မေမးမိေအာင္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါသည္။
“သူက ဘာျဖစ္လို႔ ၾကိဳးဆြဲခ် ေသေၾကာင္းၾကံတာလဲ”
“ေလဆိပ္ထဲမွာ ၾကိဳးက ဘယ္ကရတာလဲ”
“ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး သန္႔ရွင္းေရးသမားက မိသြားတာလဲ”
“သန္႔စင္ခန္းနံပါတ္ဘယ္ေလာက္မွာ ျဖစ္တာလဲ”
“သူ ေသသြားျပီလား”
“လမ္းခုလတ္ၾကီးမွာ ဘာလို႔ အဲလုိလုပ္ရတာလဲ…..အိမ္ျပန္ေရာက္မွ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး “
ကၽြန္မ အပါအဝင္ မိန္းမသား ေျခာက္ေယာက္ရွိတဲ့
အခန္းေလးမွာ ေမးခြန္းေပါင္းစံု ထင္ျမင္ခ်က္ေပါင္းစံု သံုးသပ္ခ်က္ေပါင္းစံု ေပၚထြက္လာပါသည္။
“သူျခံဳလာတဲ့ ေရွာေစာင္ေလးနဲ႔ ၾကိဳးကြင္းလုပ္လိုက္တာေလ
မသန္မစြမ္းေတြ သံုးတဲ့ အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲ မွာျဖစ္တာလို႔ေျပာတာပဲ “
“သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းမၾကံခင္ အဆိပ္ေတြလဲ
ေသာက္လိုက္ေသးတယ္”
“အဲဒီ အဆိပ္က ဘယ္ကရတာလဲ သူယူလာတာလား”
“ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ အိမ္ရွင္က အနိုင္က်င့္ ေစာ္ကားလိုက္တာ ျဖစ္မွာေပါ့့”
“သူ ဟိုကေန ကိုယ္ဝန္ပါလာလို႔လားမသိဘူးေနာ္”
“ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ကပဲ အီသီယိုးပီးယားမေလးတစ္ေယာက္ အဲလိုျဖစ္ျပီး
ေဆးရံုပို႔လိုက္ရေသးတယ္ေနာ္”
ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ ဘယ္လိုပဲ
ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ေနာက္ကြယ္က ကဲ့ရဲ႔ ျပစ္တင္စကားေတြ တီးတိုး ေဝဖန္သံေတြက သနားစရာ မ်က္ႏွာမြဲ
ခ်ာတိတ္မေလးရဲ႔ ကံၾကမၼာေတြကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ….
သူတို႔ေျပာေနၾကသလိုပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေလာက္က
အလားတူ ျပႆနာတစ္ခု ကၽြန္မရဲ႔ မ်က္စိေရွ႔မွာ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။
အီသီယိုးပီးယားႏိုင္ငံသူေလးတစ္ေယာက္
သူမအလုပ္လုပ္မယ့္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို အသြား လမ္းခုလတ္မွာ အေရးေပၚ
အေျခအေနနဲ႔ ေဆးရံုေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။
အလုပ္လုပ္ဖို႔ အသြား တေထာက္နားတဲ့ ေလဆိပ္
သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ ဒုကၡမ်ားေနခဲ့တာမို႔ နီးစပ္ရာ အမ်ိဳးသမီးေတြက ရဲေတြ
လံုျခံဳေရးေတြကို အကူအညီေတာင္းလာခဲ့ပါသည္။ ေဆးအဖြဲ႔က အေရးေပၚကုသမႈေပးျပီး ေဆးရံုပို႔ေပးခဲ့တဲ့
အျဖစ္က သိပ္မၾကာေသးပါ။
တခ်ိဳ႔ကလဲ သူတို႔ဆနၵမပါပဲ ရလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေတြကို
အမိေျမမေရာက္ခင္ လမ္းခုလတ္မွာ အလြယ္တကူ ရွင္းလင္းခ်င္ပံုရပါသည္။ တခ်ိဳ႔ကလဲ မိခင္ႏိုင္ငံက
ပါလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေတြကို အလုပ္လုပ္တဲ ႏိုင္ငံအထိ မသယ္ခ်င္တဲ့အတြက္ လမ္းခုလတ္မွာ ရွင္းၾကလင္းၾကသည္။
ဒါေပမယ့္ အသိပညာမဲ့သူေလးေတြ
ဗဟုသုတနည္းသူေလးေတြ ျဖစ္တာမို႔ ေလဆိပ္တစ္ခုရဲ႔ လံုျခံဳေရးတင္းက်ပ္မႈ သေဘာသဘာဝကို နားမလည္ၾကရွာ။
လမ္းခုလတ္ တေထာက္နားရာ ႏိုင္ငံဆိုေပမယ့္ ဥပေဒတင္းက်ပ္တဲ့ ႏိုင္ငံရယ္လို႔ မသိၾကရွာ။
အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းတစ္ခုဟာ သူတို႔ရဲ႔ အရွက္ေတြ အသက္ေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုလို႔ ရိုးရွင္းစြာပဲ
ခံယူထားၾကပံုရပါသည္။
ဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းထြက္ဖို႔အတြက္ ပညာမဲ့
မ်က္ႏွာမြဲ အီသီယိုးပီးယားသူေလးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို အလုပ္သြားလုပ္ရတာ သူတို႔အတြက္
မဟာစြန္႔စားခန္းၾကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
သူတို႔ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ေရေျမေတာေတာင္
သဘာဝ သူတို႔ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘဝေတြက အီသီယိုးပီးယားသူေလးေတြကို ပုပုညွက္ညွက္
ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။
အရြယ္ေရာက္ပင္ေရာက္ေသာ္ျငား ကိုယ္ခႏၶာ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈမရွ၊ိ
အသားအေရ စိုျပည္ျခင္း အလ်င္းမရွိ၊ အခ်ိဳ႔ အခ်ိဳ႔ေသာ အာဖရိကသူ ပ်ိဳျဖဴေလးေတြအတြက္ ရာဘာ
ဖိနပ္ျဖဴျဖဴေလးေတြ ဝတ္ဆင္ခြင့္ရျခင္းကပဲ မဟာဆုလာဘ္ တစ္ပါးေလလား ရာဘာေျခညွပ္ဖိနပ္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြနဲ႔
ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဟန္ေလးေတြက သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ အထင္းသား။
မိသားစု စားဝတ္ေနေရးေျပလည္ဖို႔အတြက္
သူတို႔ရဲ႔ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳမႈေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးျပီး အလုပ္အေကၽြးျပဳၾကသူေတြ ကံေကာင္းေစခ်င္ပါသည္။
ဒါေပမယ့္ သူတို႔အားလံုးရဲ႔ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က
ကၽြန္မတို႔ ဆုေတာင္းၾကသလို ကံမေကာင္းႏိုင္ၾက။
သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ တေန႔ကို ၁၈ နာရီက
နာရီ ၂၀ နီးပါး အိမ္အလုပ္ေတြ မနားတမ္းလုပ္ရမည္။ အစားအေသာက္ကို မဝေရစာ အသက္ရွင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ရံုသာ
စားခြင့္ရမည္။အခန္႔မသင့္ရင္ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြရဲ႔ သားေကာင္လဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္ေလ။
ကံအဆိုးဆံုး မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ဖခင္မည္သူမည္ဝါ
ေဖာ္ထုတ္ခြင့္မရပဲ ေမြးကင္းစ နီတာရဲ ရင္ေသြးေလးေတြ ပိုက္ျပီး အမိေျမကို ျပန္ၾကရမည္။
ကံမဆိုးတဆိုးလို႔ ဆိုႏိုင္သူ ခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့
အိမ္အျပန္ခရီးမွာ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ့တာမို႔ ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းျပီး ေဆးရုံကိုပို႔ခဲ့ရဘူးပါသည္။
အာဖရိကသူေလးေတြလိုပဲ တိုင္းတပါးမွာ
အိမ္ေဖာ္လုပ္ၾကသူေတြထဲမွာ အင္ဒိုနီးရွားသူ သီရိလကၤာသူ ဖိလစ္ပိုင္သူ
နီေပါသူေလးေတြလဲ ရွိပါသည္။
အင္ဒိုနီးရွားသူေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့
အိမ္ရွင္ေတြရဲ႔ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ ဒုကၡတဘဝနဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတာကုိ
ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။
၂၀၁၂ ႏွစ္လယ္ပိုင္းတုန္းကလဲ
သီရိလကၤာသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အမိေျမကို ျပန္ေရာက္ျပီးမွ သံရံုးကေနတဆင့္
သူမအလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္ရွင္ကို တရားစြဲခဲ့တဲ့ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္ကို
ဖတ္ခဲ့ရပါသည္။
ေဆးစစ္ခ်က္နဲ႔
ရိုက္ကူးထားခဲ့တဲ့ဓါတ္မွန္ေတြအရ သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အိမ္ရွင္ေတြ
ရိုက္သြင္းထားခဲ့တဲ့ သံေခ်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာကိုေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ သူမရဲ႔
ေျပာဆိုခ်က္အရ အိမ္ရွင္က စိတ္ဆိုးတဲ့ အခါတိုင္း သံေခ်ာင္းေတြကို မီးကင္ျပီး သူမရဲ႔
ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔အျပားမွာ ရိုက္သြင္းခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။
သီရိလကၤာသူေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ သူမထိန္းေက်ာင္းေနတဲ့
ေလးလသားအရြယ္ ကေလးငယ္ေလး မေတာ္မဆ ေသဆံုးသြားမႈနဲ႔ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေထာင္ဒဏ္က်ခံခဲ့ရျပီး
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တရားရံုးက သူမကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။
ကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးႏံုခ်ာလို႕ ေက်ာမြဲ
ျဖစ္ရတဲ့ ဘဝေတြမွာ ထပ္ဆင့္ ထုေထာင္းလာတဲ့ ေလာကဓံက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခပ္ရမ္းရမ္း။
ဒုကၡေတာမွာ အေမာၾကီးေမာျပီး အစုန္အဆန္
ေမ်ာေနသူေတြကို မေတြ႔ခ်င္လို႔လဲ မ်က္ႏွာမလဲႊႏိုင္ခဲ့ပါ။
ညေနေစာင္းလို႔ ရံုးဆင္းခ်ိန္အထိ
ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းေလးထဲမွာ သတင္းေတြ မွတ္ခ်က္ေတြ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ဟိုတစသည္တစ ပ်ံ႔က်ဲေနခဲ့ပါသည္။
ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ အမႈတဲြေတြ
မ်ားေျမာင္လြန္းလွတဲ့ ရံုးခန္းေလးကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းခဲ့ဘူးတဲ့ ဆုတစ္ခုကို
မရိုးႏိုင္လြန္းစြာ ေတာင္းမိျပန္ပါသည္။
“အတိတ္ဘဝက ဝဋ္ေၾကႊးေတြရွိရင္ ေက်ပါေစ ညီမေလးတို႔ေရ…”
(၂)
ညေနက အလုပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြ
ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး အိပ္မရႏိုင္တာမို႔ အိပ္ယာထဲမွာပဲ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ရဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အျမည္းသေဘာနဲ႔ တပိုင္းတစ ဖတ္ၾကည္႔မိပါသည္။
စာေရးသူရဲ႔ စာအုပ္မိတ္ဆက္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို ဖတ္ျပီး ဝတၳဳကို အစ အလယ္ အဆံုး နည္းနည္းခ်င္းစီ ျမည္းစမ္းရင္း စာဖတ္ျခင္းကို အစပ်ိဳးရပါသည္။ ျမန္မာဝတၳဳမဟုတ္တဲ့ အဂၤလိပ္ဝတၳဳေတြ ဖတ္တိုင္း တစ္အုပ္လံုးကို အစအဆံုး မဖတ္ခင္ စာအုပ္ကို အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာကေနေလွ်ာက္ဖတ္ျပီး ဇာတ္လမ္းကို ျမည္းစမ္းၾကည္႔တတ္တာ ကၽြန္မရဲ႔ အက်င့္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။
စာအုပ္ေလးရဲ႔ အေရွ႔ပိုင္း ဇာတ္လမ္းအစေလးနားမွာ ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ စကားေျပာတစ္ခုက ကၽြန္မကို အၾကီးအက်ယ္ အံ႔အားသင့္သြားေစပါသည္။
“ေယာက္်ားေတြဟာ မိန္းမေတြကို ရည္ရြယ္ခ်က္ သံုးခုနဲ႔ လက္ထပ္ၾကတယ္။ ၁။ အရြယ္ေရာက္ျပီး ေယာက္်ားတိုင္း တပ္မက္တဲ့ သာယာမႈ စည္းစိမ္အတြက္ ၂။ သူတို႔ကို ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုဖို႔နဲ႔ ၃။ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေပးဖို႔….”
အိုး… အင္မတန္ အတၱၾကီးလြန္းတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အေတြးအေခၚပါလား….လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိလိုက္ပါသည္။
တကယ္တန္း လက္ေတြ႔ဘဝမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္တည္မႈဆိုတာ ေယာက္်ားေတြရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည္႔ဆည္းေပးျခင္း ဆိုတာေတြထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတယ္ဆိုတာ မသိေသးတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါသည္။
နယ္ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာေနတဲ့
အေဒၚတစ္ေယာက္ မိသားစုစီးပြားေရးအတြက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးနဲ႔ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္
စီးပြားရွာခဲ့သလို အိမ္ရဲ႔ ေဝယ်ဝစၥေတြကိုလဲ မလစ္ဟင္းေစေအာင္ လုပ္ေနခဲ့တာကို
အျမင္မေတာ္လြန္းစြာ ျငဴစူခဲ့ဘူးပါသည္။
ထမင္းဟင္းခ်က္ခါနီး
ေပါက္ဆိန္ကိုင္ျပီး ထင္းခြဲေနတာကို အျပစ္မဆိုခဲ့ေပမယ့္ မိန္းမသားတန္မဲ့
အိမ္ထုတ္တန္းေပၚတက္ျပီး ဓနိမိုးေနတာကိုျမင္ေတာ့ မေနႏိုင္လြန္းစြာ တားျမစ္မိပါသည္။
“အိုး... အန္တီရယ္ ဒီအလုပ္ေတြ
အန္တီလုပ္စရာကို မလိုပါဘူး ဦးဦးလာမွ လုပ္ပါေစ…”
“အိမ္ေထာင္တစ္ခုရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္
သူ႔တာဝန္ ငါ့တာဝန္ သူ႔အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ရယ္လို႔ ခြဲလို႔မရေတာ့ဘူးေလ တူမၾကီးရယ္....
သူမအားလို႔ မလုပ္ႏိုင္တာကို အားတဲ့ အခ်ိန္အထိ ထိုင္ေစာင့္ေနမယ့္အစား
ကိုယ္ထလုပ္လိုက္ေတာ့ အလုပ္တစ္ခု ျပီးသြားေရာ မဟုတ္လား....”
အမ်ိဳးသမီးေတြဘဝမွာ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔
တန္းတူ အခြင့္အေရးေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုေနသူေတြထက္ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ ဘဝကုိ ရုန္းကန္ေနသူေတြက
ပိုလို႔မ်ားခဲ့ပါသည္။
ဖိုနဲ႔မ မတူညီတဲ့ သဘာဝႏွစ္ခုၾကားမွာ ညွိႏိႈင္းလို႔မရတဲ့ ကြာဟမႈေတြ အေတာမသတ္ ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားေနခဲ့ေပမယ့္
ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ကိုင္ေနသူေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြပါရွင့္လို႔
မဆီမဆိုင္ အေငၚတူးခ်င္မိပါသည္။
စာေရးသူေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို
သိပင္သိေသာ္လည္း စာအုပ္ကို ဆက္မဖတ္ခ်င္ေတာ့ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်သြားမိတာမို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ေကာက္ယူျပီး လူမႈေရး စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေနာက္ဆံုး စက္ရပ္သတင္းေတြကို ရွာေဖြလိုက္မိပါသည္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေဆးေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ သတင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးကို စိတ္မေကာင္းစရာ ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါသည္။
၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ကမၻာတဝွမ္းလံုးက အမ်ိဳးသမီးထုကို တုန္လႈပ္ေစတဲ့ သတင္းေလးက ႏွစ္သစ္ေရာက္တဲ့အထိ လူမႈကြန္ယက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေနရာယူေနဆဲ။
သူကေလးရဲ႕ သတင္းေလးက ကၽြန္မဖတ္ဖူးသမွ် သတင္းေတြထဲမွာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရသလို ထိတ္လန္႔ေၾကကြဲလြန္းစြာ နာက်င္ရတဲ့ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္လဲ ျဖစ္ပါသည္။
အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အလွေသြးၾကြယ္လြန္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာတတ္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလး တစ္ေယာက္ အသက္ေရာ အရွက္ပါ စေတးသြားရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးၾကီးက ကမၻာတဝွမ္းလံုးက အမိ်ဳးသမီးထု တစ္ရပ္လံုးရဲ႔ လံုျခံဳေရးကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့သည္ေလ။
“ေလာကမွာ ပညာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာ မတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖဴတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ သာမာန္ သားေကာင္ … သာမာန္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ပါပဲ…. “
သူမရဲ႔ အရွက္နဲ႔ အသက္ တစစီ ေၾကြလြင့္ခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မတို႔ သင္ယူလိုက္ရတဲ့ သင္ခန္းစာ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါသည္။
အေဖာ္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဘတ္စ္ကားမွားစီးမိတဲ့
အျဖစ္က လူတိုင္းျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္။ မထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္တစ္ခု။ ထူးဆန္းသြားတာက ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ
ပါလာတဲ့ လူေျခာက္ေယာက္က သူမရဲ႔ အေဖာ္ကို ေသလာက္တဲ့အထိ ထိုးၾကိတ္ျပီး သူမကို သားမယားအျဖစ္
က်ဴးလြန္တဲ့ အျဖစ္။
ပိုလို႔ ထူးဆန္းတာက အျပစ္မဲ့တဲ့ ေဆးေက်ာင္းသူေလးကို
ကိုယ္တြင္း အဂါၤအစိတ္အပိုင္းေတြပါ ထြက္က်ေစတဲ့အထိ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္လို တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့
အျပင္ ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားေျခာက္ေယာက္ရဲ႔ ယုတ္မာမႈပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသူေလးကေတာ့
စကၤာပူႏိုင္ငံက ေဆးရံုေပၚမွာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္သာ အသက္ရွင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ေဆးရံုေပၚမွာ
ရွိေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္လံုးလံုး ကိုမာရျပီး သတိလစ္မိန္းေမာေနခဲ့ေပမယ့္ သတိရလာတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ
နာနာက်င္က်င္ ငိုေၾကြးခဲ့ရွာတဲ့ သူမရဲ႔ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ နာက်င္ ခံစားရမႈေတြကို ဘယ္သူေတြမ်ား
ထပ္တူခံစားေပးႏိုင္မလဲ။ သူမကို ေမြးခဲ့တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဘဝတူ မိန္းမသားေတြသာ သူမရဲ႔ နာက်င္မႈေတြကို
စာနာႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါသည္။
မဟာ ဖိုဝါဒကို လက္ကိုင္ထားၾကတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအေနနဲ႔
ႏွမသားခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႔ ဂရုဏာ သက္ေကာင္း သက္ႏိုင္ပါသည္။
သို႔ေပမယ့္ သူမ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ အသက္
အရွက္ သိကၡာ သူမစေတးခဲ့ရတဲ့ ႏုပ်ိဳမႈနဲ႔ အိပ္မက္ေတြ သူမခံစားခဲ့ရတဲ့ ေသလုေျမာပါးနာက်င္မႈေတြကို
ဘဝတူ မိန္းမသားေတြကသာ ထပ္တူခံစားလို႔ရႏိုင္သည္ေလ။
ေလာကၾကီးရဲ႔ တရားမွ်တမႈဆိုတာကလဲ
တခါတေလေတာ့ မ်က္လံုးမပါတဲ့ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို ေစာင္းခ်င္တဲ့ဘက္ကိုသာ သာသာထိုးထိုး
ေစာင္းတတ္တာမို႔ မတရားမႈေပၚ မတရားမႈေတြ ဆင့္ေနတာကိုလဲ အျပစ္မဆိုသာ။
ဥပမာ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔
မိန္းမသားေတြနဲ႔ပက္သက္ရင္ လူသိရွင္ၾကား ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၾကတဲ့ အဓမၼမႈေတြကိုသာ
အတိအလင္းေၾကျငာၾကတာမ်ိဳး။ လူမသိသူမသိ ေစာ္ကားခံခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွမသိလိုက္ၾက။
ကာယကံရွင္တစ္ေယာက္သာ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ဒူးနဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္ရတာမ်ိဳး။
မိန္းမသားဆိုတာ အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာေလလို႔
ခပ္ဟဟေလးေျပာ မပြင့္တပြင့္ေလးျပံဳး နာနာက်င္က်င္နဲ႔ ခံစား အပူရုပ္ဟန္လုပ္ရင္းနဲ႔ လံုးပါးပါးခဲ့ရွာတဲ့
ဘဝေတြကို ကၽြန္မတို႔ မျမင္ႏိုင္ မေတြ႔ႏိုင္ လက္လွမ္းမမီႏိုင္ခဲ့။
ကမၻာေပၚမွာ မုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သားေကာင္ျဖစ္ရရွာတဲ့
မိန္းမသား အေရအတြက္ကလဲ တစ္ႏွစ္ကို အနည္းဆံုး သံုးသိန္းကေန အမ်ားဆံုး ၁.၃ သန္းအထိရွိေနခဲ့ျပီ။ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့
အဓမၼမႈေတြထဲမွာ လူမသိ သူမသိေပ်ာက္သြားတဲ့ အမႈေတြက ရာခိုင္ႏႈန္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ( တိတိက်က်ေျပာၾကတာက ၅၄ ရာခိုင္ႏႈန္း)ဆိုေတာ့ မိန္းမသားေတြရဲ႔ ဆံုးရံႈးမႈ
နစ္နာမႈေတြက မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ ဝိုးတဝါး ေပ်ာက္သြားတတ္တာမ်ိဳးလား။
“အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဘဝမွာ ေရြးစရာလမ္းကလဲ မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွဘူး
။ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသူျဖစ္ရင္ျဖစ္ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ခံစားေနရတဲ့
အရံႈးေတြအတြက္ ထိထိခိုက္ခိုက္ နာက်င္ခံစားသူပဲ ျဖစ္ရမယ္။”
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ စကားကို
သတိရလိုက္မိေတာ့ ကၽြန္မက ဒုတိယ အမ်ိဳးအစား အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ေနရာမွာသာ ရွိေနဆဲဆိုတာကို
သတိျပဳမိပါသည္။
အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုေနသူေတြကို
ေနရာတိုင္းမွာ ျမင္ေနေတြ႔ေနရေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ
ရခဲ့ပါသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေမးခြန္းထုတ္မိေနခဲ့တာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သာ
သိခဲ့သည္ေလ။
“ကၽြန္မတို႔ လမ္းထြက္တဲ့ အခ်ိန္အခါနဲ႔ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားကို
အျပစ္မဖြဲ႔ပါနဲ႔ မုဒိမ္းေကာင္ေတြကိုသာ အျပစ္တင္ပါ”
“အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရးေပးပါ”
“ကေလးမေလးေတြက သူတို႔ကို အေလးထားတာလိုခ်င္တယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြက
သူတို႔ကို ေလးစားတာလိုခ်င္တယ္”
“အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မုဒိန္းမႈကို မက်ဴးလြန္ၾကပါဘူး”
“ကၽြန္မက အမ်ိဳးသမီးဝါဒကို လက္ကိုင္ထားတယ္ အမ်ိဳးသားေတြကိုေတာ့
မမုန္းပါဘူး”
“ကၽြန္မေလ ဆံစကေန ေျခဖ်ားအထိ လံုလံုျခံဳျခံဳ ဝတ္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ မုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သားေကာင္
ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။”
“ ငါ့အတြက္ ထိုင္ခံုမရွိလို႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ျပီး စာသင္ရတာ
ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ ထိုင္ျပီးစာသင္ခြင့္မရရင္ေနပါေစ…အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ငါ့ကို ပညာသင္ခြင့္ေလးေတာ့ေပးပါ။”
ကၽြန္မတို႔ မ်က္ေစ့ေရွ႔မွာတင္ပဲ အမ်ိဳးသမီး
အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသံေတြ က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္ေလာင္လာခဲ့ပါသည္။အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲေတြ
ျပင္းထန္သည္ထက္ ပိုျပီး ျပင္းထန္လာခဲ့ပါသည္။
ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံက မာလာလာဆိုတဲ့
ေက်ာင္းသူေလးက သူ႔ႏိုင္ငံမွာ မိန္းကေလးေတြ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရဖို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္
အၾကမ္းဖက္သမားေတြက ေသနတ္နဲ႔ပစ္ခတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေလးက ေအးခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရေနတဲ့
မိန္းကေလးေတြအတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။
သို႔ေပမယ့္ ဒီသတင္းေလးကပဲ
အစြန္းေရာက္ မဟာအမ်ိဳးသားဝါဒီေတြ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခြင့္အလမ္းကို ဘယ္လို
ပိတ္ပင္ခဲ့သလဲဆိုတာကို မသိသူေတြ သိခြင့္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရျပန္ပါသည္။
ကမၻာတဝွမ္းလံုးအေနနဲ႔
ျခံဳငံုၾကည္႔ျပန္ေတာ့ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ ဆိုသလို
အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခြင့္အေရးေတြက တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ မတူညီပဲ ကြဲျပားေနတာ
ေတြ႔ရသည္။
ဒါေၾကာင့္လဲ ႏိုင္ငံတိုင္း လူမ်ိဳးတိုင္း
ေနရာတိုင္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေရွ႕တန္းကို ထြက္ျပီး အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းခဲ့ၾကသည္။
ဒါေပမယ့္ မ်က္ကန္း မဟာအမ်ိဳးသား ဝါဒီေတြၾကားမွာ
အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ထင္သေလာက္ အရာမထင္ေသးတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ခရီးႏွင္ပင္ႏွင္ေသာ္ျငား
ထင္သေလာက္ ခရီးမေပါက္ လိုသေလာက္ ခရီးမေရာက္ေသးပါ။
ညဦးပိုင္းကစလို႔
ညလယ္ပိုင္းေရာက္တဲ့အထိ စာအုပ္တစ္အုပ္ သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔တူ ေတာင္စဥ္ေရမရတဲ့
အေတြးမွ်င္ေတြက ဆန္႔တန္းလို႔ မကုန္ႏိုင္ခဲ့။ ေနာက္က်ိတဲ့ ႏွလံုးအစံုနဲ႔
အိပ္ေမာက်သြားခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္မက္တစ္ခု ျမင္မက္ခဲ့ပါသည္။
(၃)
အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မက ရြက္ေၾကြေတြ
လႊမ္းေနတဲ့ ေျမနီလမ္းေလးေပၚမွာ တလွမ္းခ်င္းလွမ္းလို႔… ကၽြန္မရဲ႔ ေျခေထာက္အစံုမွာေတာ့ ေယာက္်ားစီး ရာဘာဖိနပ္အျဖဴေရာင္ေလးတစ္ရံ…….. လမ္းေဘးဝဲယာက သစ္ပင္ၾကီးေတြကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔မိေတာ့လဲ
ရြက္ေၾကြေတြက တဖြဲဖြဲ ေၾကြလို႔ပဲ မဆံုးႏိုင္ေတာ့……
ႏွင္းနဲ႔မာယာ
International Women’s Day
March 8
Posts
6 comments:
မႏွင္း.
International Women's Day မွာ မွတ္မွတ္ရရေလး ေရးခဲ့တဲ့ ...
နုိင္ငံတကာက အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ဘဝ တစိတ္တေဒသ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ခဲ့ပါတယ္.
ခ်စ္တဲ့
သဒၶါ
ႏွင္းေရ
အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ဒုကၡကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းျမင္ေစတဲ႕ ပိုစ္႕ေလးပါဘဲ။
သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ ဒုကၡကို သိရေတာ႔ ကိုယ္႕ႏိုင္ငံက အမ်ားၾကီးေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႕ ေတြးမိတယ္။
ဒါေပမဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း မဟာဖိုဝါဒေတြ လက္ကိုင္ထားသူေတြ အမ်ားသားေနာ္။
အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ ေယာက်္ားေရာ မိန္းမေရာ တန္းတူ အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္ရေပမဲ႔ အိမ္အလုပ္ေတြက်ေတာ႕ မိန္းမနဲ႕ဘဲ ဆိုင္သလို သေဘာထားၾကတဲ႕ ေယာက်္ားေတြ ရာႏႈန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနေသးတယ္။ ျပီးေတာ႕ငယ္ကတည္းက ရိုက္သြင္းခံရတဲ႕ လင္ကိုဘုရားလို႕ သေဘာထားရမယ္ဆိုတဲ႕ အယူအဆေတြကလည္း ကိုယ္႕အေပၚ မေကာင္းတဲ႕ လင္ေယာက်္ားကိုေတာင္ ဘာမွျပန္မေျပာရ ျပန္မလုပ္ရ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး သီးခံေပါင္းေစဟဲ႕လို႕ တိုက္တြန္းေနသလိုပါဘဲ။ အဲဒီဟာေတြေၾကာင္႕လည္း ေယာက်္ားေတြ ပိုျပီးကန္းတက္ေစတယ္လို႕ ယူဆမိတယ္။
မႏွင္းေရ႕...
ဒီစာေလးဖတ္ရတာ စိတ္မေကာင္းဘူးရယ္...
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူကိုမွ ညင္းပန္းႏွိပ္စက္တာ၊ အခြင့္အေရးယူတာ၊ ေစာ္ကားအႏိုင္က်င့္တာ၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာေတြကို မႀကိဳက္ဘူး။ ႐ွိလည္းမ႐ွိေစခ်င္ဘူး။ ႐ွိရင္လည္း ပေျပာက္ေစခ်င္မိပါတယ္...။ ႏို႔ေပမယ့္ မျဖစ္ႏိုင္ေသးမွန္းလည္း သိေနခဲ့တာ...။
ကိုယ္တိုင္လည္း မလုပ္မိေအာင္ ဆင္ျခင္မိပါရဲ႕...
ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္...
ဏီလင္းညိဳ
မိန္းမေယာက်ာ္းတန္းတူအခြင့္အေရး မေပးရင္ေတာင္
ေယာက်ာ္းေတြစိတ္ထဲ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အေမကို သတိရစာနာၿပီး မိန္းမေတြအေပၚ စာနာၾကင္နာစိတ္ေတြ ရွိေစခ်င္လွတယ္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာေတာ့ မိန္းမေတြက ေယာက်ာ္းေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းလုပ္ေနရေပမယ့္ မဟာဖို၀ါဒေတြက ေနရာတိုင္းမွာ ႀကီးစိုးေနဆဲပါဘဲ ညီမေရ..
လူတိုင္းမွာ ေယာက်ာ္းေလးေကာ မိန္းကေလးမွာပါ စာနာစိတ္ရွိတတ္ၾကပါေစေလေနာ့။ မိန္းမေတြအေပၚ သူတို႔ရဲ႕အေမ အမ ညီမေတြနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး စာနာသနားႏိုင္ပါေစ။ လူ႔ေလာကမွာလဲ စာနာတတ္သူေတြ ေပါမ်ားပါေစ။ မကူညီႏိုင္ေတာင္ ပိုနစ္ေအာင္မလုပ္မိၾကပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းတယ္။
ဖတ္ရတာေတြ စိတ္မေကာင္းစရာေတြခ်ည္း။ ေဒါသထြက္မိတယ္။
မိန္မသားတစ္ေယာက္ရဲ့ဘဝ က အားသာခ်က္ထက္ အားနဲခ်က္ေတြက ပိုုမ်ားတယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ေၾကြတဲ့ပန္းေလးေတြ ဆိုတာသာ မရွိဘူးဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္။ ေလာ ကၾကီးလည္း ဒီထက္ပိုလွလာမွာေနာ္။
Post a Comment