Showing posts with label အက္ေဆး. Show all posts
Showing posts with label အက္ေဆး. Show all posts

စိတ္မေကာင္းလို႔ေရးတဲ့စာ

ေဟာင္ေကာင္သတင္းစာတစ္ခုက ပထမဆံုး ျမန္မာအိမ္ေဖာ္ေတြေရာက္လာတဲ့ သတင္းကို ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ျမန္မာမေလးေတြ ဆင္တူ တီရွပ္ျဖဴေလးေတြဝတ္လို႔ ေဟာင္ေကာင္ေရာက္သြားတဲ့ပံုေလး။ သူတို႔မ်က္ႏွာေလးေတြက ပကတိိလန္းဆန္းေနတယ္ သူတို႔မ်က္လံုးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေတြ႔ေနရတယ္။

ဒီေန႔ ရာက္လာတဲ့အဖြဲ႔ဟာ ပထမဆံုး ေရာက္လာတဲ့ အဖြဲ႔ျဖစ္ျပီး   ေနာက္ထပ္လည္း အိမ္ေဖာ္ေတြေရာက္လာဖို႔ရွိေၾကာင္း စုစုေပါင္း ဒီႏွစ္ထဲမွာ အိမ္ေဖာ္ ၂၀၀ ေရာက္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အေၾကာင္း ေနာင္ႏွစ္ထဲမွာေတာ့ အိမ္ေဖာ္ဦးေရ တစ္ေထာင္ထပ္ေရာက္လာဖို႔မွန္းထားတယ္လို႔ေရးထားပါတယ္။

ဓါတ္ပံုထဲက မသင္းသင္းမိုးကေတာ့ တခုခု အခက္အခဲၾကံဳရင္ ေဟာင္ေကာင္မွာရွိတဲ့ ေအးဂ်င့္ကို အေၾကာင္းၾကားမယ္ ရဲကိုေတာ့ ဘယ္လိုေခၚရမယ္ မသိေသးဘူးလို႔ေျပာရွာပါတယ္။
ေမစံပါယ္ကေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြကို ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာေတြၾကားဘူးပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ စိတ္မပူပါဘူး မိဘနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ပိုက္ဆံရွာဖို႔လာခဲ့တာလို႔ ေျပာပါတယ္...

ကိုသက္ဦးေဆြ ရွယ္ထားတဲ့ ဒီသတင္းေလးဖတ္မိျပီး ကိုသက္ေဒါသထြက္ေနတာကို နားလည္မိပါတယ္။ ကိုသက္က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ရွက္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္လူမ်ိဳးနိမ့္ပါးေစာ္ကားခံရမွာစိုးတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေဒါသထြက္တယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ ေဒါသမထြက္ဘူး မအံ႔ၾသဘူး  ဒါေပမယ့္ ယူၾကံဳးမရ့ျဖစ္ရတယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ ဒါေတာင္ အိမ္ေဖာ္သြားလုပ္တဲ့သူေတြထဲမွာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြမပါေသးဘူး။ သူတို႔သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ ကၽြန္မ မ်က္စိနဲ႔ျမင္ခဲ့ေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကို တကြက္ခ်င္းျမင္ေအာင္ ရွင္းျပျပီးတားမိမွာေသခ်ာတယ္။

ဒူဘိုင္းနဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းမွာ အိမ္ေဖာ္အမ်ားစုက အင္ဒိုနီးရွား ဖိလစ္ပိုင္ သီရိလကၤာနဲ႔ အီသီယိုးပီးယားလူမ်ိဳးေတြမ်ားပါတယ္။ ပြဲသြားေက်ာ့ေက်ာ့ ပြဲျပန္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ ဆိုသလိုပါပဲ... အိမ္ေဖာ္လုပ္ဖို႔ေရာက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးေတြအားလံုး တက္တက္ၾကြၾကြ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေရာက္လာၾကျပီး အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခပ္ေမ်ာ့ေမ်ာ့သာက်န္တာမ်ားပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ဆီမွာလုပ္ေနတဲ့ ဖိလစ္ပိုင္မေလးက အရင္တုန္းက ေဆာ္ဒီမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ဖူးတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပဖူးပါတယ္။ မိသားစုဝင္ ေလးစုေလာက္ေနတဲ့ ျခံၾကီးထဲမွာ အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ပဲထားျပီး တေန႔ကို ၁၈ နာရီကေန နာရီ ၂၀ ေလာက္လုပ္ရတဲ့အျပင္ ျပင္ပနဲ႔ ဆက္သြယ္ခြင့္လဲမရခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုေခၚလာတဲ့ ေအးဂ်င့္ဆီဆက္သြယ္ဖို႔ေတာင္ ဖုန္းကဒ္ဝယ္ခြင့္မရပါဘူး.... ေနာက္ဆံုး ေဘးအိမ္က လူမ်ိဳးတူ အိမ္ေဖာ္မေလးကူညီလို႔ ေအးဂ်င့္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရျပီး ေျခာက္လၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာ အျခားအိမ္ကိုေျပာင္းေပးပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ပထမဆံုးလုပ္ခဲ့တဲ့ အိမ္က ေျခာက္လစာလခကိုမေပးပဲ လက္ဗလာနဲ႔ျပန္လႊတ္လိုက္လို႔ အိမ္အသစ္က အိမ္ရွင္မက ေန႔တိုင္းလိုလို ဖုန္းဆက္ျပီး အေၾကြးေတာင္းေပးရတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

ဒီလိုအခက္အခဲက သာမာန္အခက္အခဲပါ ေနာက္ထပ္ ဖိလစ္ပိုင္သူအိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အရိုးေပၚအေရတင္ရံုသာ က်န္တာမ်ိဳး တေန႔ကို ၁၆ နာရီကေန ၁၈ နာရီအထိ အလုပ္လုပ္ရျပီး စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ကိုေတာ့ တခါတရံမွာ မုန္လာဥနီ ၂ လံုးသာ စားခြင့္ျပဳတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ကၽြန္မမ်က္စိနဲ႔ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အီသီယိုးပီးယားသူေလး။ စိတ္ေဖာက္ျပန္ျပီး ေသာင္းက်န္းေနလို႔  ေလဆိပ္ထြက္ခြာမွာ ရဲေတြရဲေမေတြဝိုင္းခ်ဳပ္ျပီး ဖမ္းခဲ့ရပါတယ္ ...ေလဆိပ္မွာပဲ ေဆးကုသေပးျပီး ေနာက္ ၃ ရက္ေလာက္ေနမွ သူ႔ကို အိမ္ျပန္ဖို႔ ေလယာဥ္ေပၚတင္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။

ေလဆိပ္မွာ မရိုးႏိုင္ေအာင္ေတြ႔ရတာကေတာ့ ေမြးကင္းစ ကေလးေလးေတြခ်ီျပီး အိမ္ျပန္ေနၾကတဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလးေတြပါ... တခ်ိဳ႔ဖလိုက္ေတြမွာ သံုးေယာက္ကေန ေလးေယာက္အထိ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။

တခါတေလမွာလည္း လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္လို႔ တြန္းလွည္းနဲ႔တင္ျပီး အိမ္ျပန္ပို႔ရတဲ့ အိမ္ေဖာ္မေလးေတြကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြမွာ ပတ္တီးအေဖြးသားနဲ႔ ဒုကၡိတျဖစ္ျပီး အိမ္ျပန္ရသူေတြေပါ့။

တေလာတုန္းက ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ကေတာ့ သီရိလကၤာ အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ျပီးမွ အိမ္ရွင္ကို တရားစြဲဖို႔ၾကိဳးစားတဲ့သတင္းတစ္ပုဒ္ရယ္ပါ။ သူမရဲ႔ ေျခေတြ လက္ေတြ နဖူးေတြထဲကို ရိုက္ထည္႔ထားတဲ့ သံေခ်ာင္း စုစုေပါင္း ၂၄ ေခ်ာင္းကို ဓါတ္မွန္ေပၚမွာေတြ႔ခဲ့ရျပီး ဥပေဒလမ္းေၾကာင္းအရ သီရိလကၤာအစိုးရက တရားစြဲဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့ သတင္းေလးပါ။

ဂူဂယ္ေပၚမွာ အိမ္ေဖာ္ရယ္လို႔ ရိုက္လိုက္တာနဲ႔ မၾကားဝံံ႔ မျမင္ဝံ႔စရာ ဗီဒီယိုဖိုင္ေတြ က်လာပါတယ္။ အိမ္ေဖာ္ေတြ ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းမႈနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ဖတ္စရာသတင္းေတြကလည္း အင္တာနက္တခြင္မွာ ပလူပ်ံေနတာပါ။

ေဆာ္ဒီမွာ ႏိုင္ငံတကာက အိမ္ေဖာ္ တစ္သန္းခြဲေလာက္ရွိျပီး သီရိလကၤာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတည္းက ၃၇၅၀၀၀ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီအေရအတြက္ထဲကမွ တေန႔ကို တစ္ေယာက္မက ေသဆံုးေနျပီး တလကို အိမ္ေဖာ္ ေလးဆယ္ခန္႔ ေသဆံုးေနတဲ့ သတင္းကိုလဲ ျဖတ္ကနဲ ေတြ႔လိုက္မိပါေသးတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ဇန္နဝါရီလ တစ္လတည္းမွာ အိမ္ေဖာ္သံုးဦး မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသခဲ့ၾကပါတယ္ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံသူတစ္ဦးနဲ႔ အီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံသူတစ္ဦးပါပါတယ္။

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ အိမ္ေဖာ္အမ်ိဳးသမီးေလးေတြဆီက မၾကားဝံ႔မနာသာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ၾကားခဲ့ဘူးပါတယ္ အိမ္မႈကိစၥထက္ပိုတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြေပးရတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြအတြက္ ေျပးစရာေျမမရွိပါဘူး။

တခါတုန္းကလည္း ေလဆိပ္ထြက္ခြာဌာနက သန္႔စင္ခန္းတစ္ခုမွာ အီသီယိုးပီးယားသူေလးတစ္ေယာက္ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းၾကံခဲ့တာကိုေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ေလဆိပ္ေတြရဲ႔ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးအိမ္ေဖာ္ေတြရဲ႔ ထြက္ေပါက္ေတြျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့တာၾကာပါျပီ။

ဒီေနရာမွာ အိမ္ရွင္တိုင္း မေကာင္းဘူးရယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ကၽြန္မေတြ႔ဘူးတဲ့ အိမ္ရွင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူမရဲ႔ အိမ္ေဖာ္ ခြင့္ျပန္ျပီး ျပန္လာတိုင္း ပန္းတစ္စည္း ေခ်ာကလက္တစ္ဘူးနဲ႔ ေလဆိပ္မွာ ၾကိဳေလ့ရွိသူမ်ိဳးပါ....

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေခၚထားတဲ့ ကေလးထိန္းေတြဆိုရင္လည္း အိမ္မွာ လူၾကီးေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ ကေလးကိုပစ္ထားျပီး တီဗီေရွ႔မွာ ျငိမ့္ေနတတ္သူေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ အေပးအယူညီတူမွ်တတဲ့ အိမ္ရွင္နဲ႔ အိမ္ေဖာ္ဆိုတာ တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ေသြးသားရယ္လို႔ မဟုတ္ေပမယ့္ ညိႈးငယ္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္သြားၾကသူေတြကိုျမင္ရေလတိုင္း စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ လူမ်ိဳးေတြကို ကၽြန္မ ျမင္ေနေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးေတြမၾကံဳရေအာင္လဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးနဲ႔ အျခားလူမ်ိဳးေတြၾကားမွာ အဓိက ကြာျခားခ်က္က ဘာသာစကား အားနည္းခ်က္ပါ။ ဖိလစ္ပိုင္သူ အိမ္ေဖာ္ေတြဟာ အဂၤလိပ္စကားကို ေရေရလည္လည္ေျပာႏိုင္ပါတယ္ ။ အခက္အခဲၾကံဳတိုင္း ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ျပီး ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမယ္ဆိုတာ သိၾကပါတယ္။ ဒီလို ဘာသာစကားအခက္အခဲ မရွိ သတၱိအျပည္႔နဲ႔ အိမ္ေဖာ္ေတြေတာင္ မၾကာခဏ ဒုကၡေတြ႔ၾကပါတယ္။

ေဟာင္ေကာင္ေရာက္ အိမ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ေဟာင္ေကာင္သံရံုးက ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူတစ္ဦးကဒီလို ေျပာပါတယ္.. "[The move] will also help reduce the unemployment rate in Myanmar, as well as illegal migration of workers to neighbouring countries."
သူဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီလိုေျပာသလဲဆိုတာ ကၽြန္မ စဥ္းစားလို႔မရခဲ့ပါဘူး။

လူဦးေရ သန္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ထဲက ရာဂဏန္း ေထာင္ဂဏန္းေလာက္ေသာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အျခားႏိုင္ငံမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ဖို႔ တရားဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တာ အလုပ္လက္မဲ့လူဦးေရ ေလ်ာ့က်ေအာင္ တရားမဝင္ ႏိုင္ငံျခားလုပ္သား ေလ်ာ့က်ေအာင္ ကူညီေပးျခင္းတစ္မ်ိဳးရယ္လို႔ ေျပာရက္သူကို ေျခပဖို႔စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အထိ အံ႔ၾသေနဆဲပါ။

ႏိုင္ငံတကာ သတင္းစာေတြမွာ အခုလို သတင္းေတြ အတိအက်ေဖာ္ျပလာျပီဆိုမွ အိမ္ေဖာ္မပို႔ပါနဲ႔လို႔ တားဖို႔အခ်ိန္မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဒီႏွစ္ထဲမွာ သက္ဆိုင္ရာက အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း မဖန္တီးေပးႏိုင္လို႔ ျပည္ပကို အိမ္ေဖာ္သြားလုပ္ရသူ ၂၀၀ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြ ေျဖရွင္းေပးဖို႔ အျခားႏိုင္ငံေတြလို မိမိႏိုင္ငံသားဘက္က မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ကာကြယ္ေပးဖို႔ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူေတြ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာကို အိမ္ေဖာ္ေတြပို႔ေနခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၁၇ မွာေတာ့ အိမ္ေဖာ္ေတြပို႔တာကို ရပ္ေတာ့မယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

http://www.scmp.com/news/hong-kong/article/1433980/pictures-first-domestic-workers-myanmar-arrive-hong-kong-amid




ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ပထမဆံုး ခ်စ္သူ



ပထမဆံုးအၾကိမ္ ခ်စ္သူနဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ေန႔ကေပါ့။ ဝတ္စားျပင္ဆင္ျပီးလို႔ ဧည္႔ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖေဖ ကၽြန္မ အနားကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔အက်ီအိတ္ထဲက အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ကို ကၽြန္မလက္ထဲကို ကမ္းေပးရင္း
"ဒီအေၾကြေစ့ေလးကို သမီးရဲ႔ ရွႈးဖိနပ္ေလးထဲမွာ ထည္႔သြားပါ။ အေၾကြေစ့ေလးထြက္က်တဲ့အသံ ခၽြင္ကနဲ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ဖုန္းဆက္ဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔ သမီး" လို႔မွာရွာတယ္။

အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ သမီးကို ရည္းစားမထားရဘူး ရည္းစားနဲ႔ ေလွ်ာက္မလည္ရဘူးရယ္လို႔ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ မတားဆီးခဲ့တဲ့အေဖတစ္ရယ္ေလ။ သမီးတစ္ေယာက္အတြက္ အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကေတြရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ခ်စ္သူနဲ႔ ပထမဆံုး ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ ေန႔မွာတည္းက သိခြင့္ရခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးလာတဲ့ အထိ ကၽြန္မရဲ႔ ေဖေဖဟာ သမီးအေပၚမွာေရာ ေျမးအေပၚမွာပါ တာဝန္ေက်လြန္းခဲ့တယ္။

ျမီးေကာင္ေပါက္ေလးျဖစ္လာတဲ့ သမီးေလးနဲ႔ ျခံထဲမွာ တင္းနစ္ကစားေနတဲ့ အေဖ့ကိုေငးၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မ အေတြးေတြ လြန္ေနခဲ့မိတယ္။
ကၽြန္မ သမီးေလး အရြယ္ေလာက္လို႔ ခ်စ္သူေတြ႔လာခဲ့ရင္ သမီးေလးကို အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ လက္ကမ္းေပးမယ့္သူဟာ သမီးေလးရဲ႔ေဖေဖပဲ ျဖစ္မလား ကၽြန္မရဲ႔ ေဖေဖပဲ ျဖစ္ေနမလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေပါ့....
( အန္းနာ)

၂)
ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အလုပ္တစ္ခုအတြက္ အလုပ္ခန္႔စာရတဲ့ေန႔က ကၽြန္မေပ်ာ္မဆံုး ေမာ္မဆံုး ။ မိသားစုေဆြမ်ိဳးေတြကို ဖုန္းဆက္ျပီး ၾကြားလိုက္ရတာအေမာပါပဲ။

ကၽြန္မေက်ာင္းဆရာမ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေလ။ အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အိပ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။  ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမိဳ႔တျမိဳ႔က အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အိမ္နဲ႔ေတာ့ ခြဲေနရမွာေပါ့။
ေက်ာင္းက စီစဥ္ေပးတဲ့ ဆရာမမ်ားအေဆာင္မွာ ေနရမွာမို႔ လိုအပ္တာေတြ စုေဆာင္းျပင္ဆင္ေနရင္း ကၽြန္မ အလုပ္ရႈပ္ေနသလို ေဖေဖကလဲ တစံုတခုကို အသည္းအသန္စဥ္းစားျပီး အလုပ္ရႈပ္ေလရဲ႔။

ကၽြန္မရဲ႔ အထုတ္အပိုးေတြကို ကားေပၚတင္ေပးျပီး လိုက္ပို႔ခ်ိန္မွာ ေဖေဖက ကၽြန္မကို ကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းဖို႔ ေျပာလာတာမို႔ အံ႔ၾသရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ့စကားကို နားေထာင္ျပီး ကိုယ္တိုင္ပဲ ကားေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ခါတိုင္းဆို ေဖေဖပါတဲ့ ခရီးေတြဆိုရင္ ကၽြန္မ ကားေမာင္းစရာမွမလိုတာ။

"ဒီလမ္းဒီခရီးကို သမီးတစ္ေယာက္တည္း  အျမဲတမ္းအသြားအလာလုပ္ရမွာ ဒီေတာ့ ပထမဆံုးေန႔မွာတည္းက ကိုယ့္အမွတ္အသားနဲ႔ကိုယ္ လမ္းေတြကို မွတ္သားတတ္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းရမယ္..."

ကၽြန္မ တာဝန္က်တဲ့ ျမိဳ႔ေလးကိုေရာက္ေတာ့ အေဆာင္က ကၽြန္မေနရမယ့္ အခန္းနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို စနစ္တက် စစ္ေဆးရင္း ေဖေဖတစ္ေယာက္ အလုပ္ရႈပ္ေနျပန္တယ္။ ခါတိုင္း ကၽြန္မအခန္းထဲကို ဝင္ၾကည္႔ေလ့မရွိတဲ့ ေဖေဖကကၽြန္မရဲ႔ အိပ္ယာကို ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ေပးလို႔ေပါ့။ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး သစ္သီးလွီးတဲ့ ဓါးေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အေရးေပၚသံုးဖို႔ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေလးတစ္လက္ကိုလဲ ခုတင္ေခါင္းရင္းမွာရွိတဲ့ စားပြဲပုေလးထဲက အံဆြဲေလးထဲ ထည္႔ေပးခဲ့ရွာတယ္။
 ျပန္ကာနီး ကၽြန္မ နဖူးျပင္ကို အနမ္းဖြဖြေပးလို႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္မ လက္ထဲကို ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္း ထည္႔ေပးျပန္တယ္။

"ဒီေသာ့ေလးက သမီးရဲ႔ကားအတြက္ ေသာ့အပိုေလး... သမီးရဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွာ အျမဲတမ္းေဆာင္ထားပါ။" ေဖေဖ့စကားအဆံုးမွာ သမီးတစ္ေယာက္အတြက္ စိုးရိမ္တတ္လြန္းတဲ့ ေဖေဖ့ေသာကေတြကို နားလည္ျပီး မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေဖေဖ့ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။

လူေကာင္ေသးေသးညွက္ညွက္ ဆရာမ အသစ္ေလးမို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသားၾကီးေတြၾကားမွာ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတာကလြဲလို႔ ေက်ာင္းဆရာမ ဘဝေလးက ေပ်ာ္စရာအတိ။ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်ာင္းေလးရယ္ ကၽြန္မေနရတဲ့ ဆရာမအေဆာင္ေလးရယ္ကို တစတစနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္ျငိေနေပမယ့္ တစ္လတစ္ၾကိမ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ရေသးတယ္။ တစ္လေနလို႔မွ ကၽြန္မေပၚမလာရင္ ေဖေဖက ဖုန္းေတြဆက္ျပီး အိမ္ျပန္လာဖို႔ ေခၚတတ္တယ္ေလ။

ပထမႏွစ္ စာသင္ႏွစ္ ကုန္ခါနီးတစ္ရက္မွာ စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္စရာေတြ ျပင္ဆင္ေနရင္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ရံုးခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တာကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ သတိမထားမိၾကသလို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ သတိမထားမလိုက္ပါဘူး။

ရံုးခန္းကို ေသာ့ခတ္ျပီး ေက်ာင္းဝင္းထဲက ထြက္လာခ်ိန္မွာ ေမွာင္စျပဳေနျပီ။ ကားပါကင္ဆီကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလး လွမ္းေနရင္း ကၽြန္မရဲ႔ ကားေသာ့ေလး ရံုးခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တာကို သတိရမိေတာ့ ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ရေတာ့တာေပါ့။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကားပါကင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းပလက္ေဖာင္းေပၚက လူငယ္ခ်ာတိတ္တသိုက္ကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူမ်က္လံုးေတြ ျပာေဝသြားသလို ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြလဲ ေအးစက္ေတာင့္တင္းလို႔။

အိုး ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီလူဆိုးခ်ာတိတ္ေလးေတြ ဒီေနရာတဝိုက္မွာ ရွိေနတတ္တာကို ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ေမ့ေလ်ာ့မိပါလိမ့္။ ကၽြန္မသူတို႔ကို သတိထားမိခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔အုပ္စုထဲက ခ်ာတိတ္ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ကၽြန္မကို ေတြ႔သြားျပီး ကၽြန္မဆီကို တည္႔တည္႔မတ္မတ္ေလွ်ာက္လာေနေလရဲ႔။

မသိစိတ္ရဲ႔ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႔ လက္ေတြက ပိုက္ဆံအိတ္ဆီကို ေရာက္သြားျပီး အိတ္ရဲ႔ အျပင္ဘက္က အကန္႔ေလးဆီကို စမ္းၾကည္႔မိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္တည္းက ေဖေဖေပးထားခဲ့တဲ့ ေသာ့အပိုေလးရယ္ေလ။
ေသာ့ေလး လက္ထဲကိုေရာက္လာတာနဲ႔ ရွိသမွ် အားအင္ေတြနဲ႔ ကားဆီကို ေျပးသြားခ်ိန္မွာ ခ်ာတိတ္ေလးေတြကလဲ ကၽြန္မဆီကို ေျပးလာေနေလရဲ႔။

သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ၾကားထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ကားေလး။ ကံေကာင္းေထာက္မလြန္းစြာ ကားေလးဆီက ကၽြန္မက အရင္ေရာက္သြားျပီး ကားတံခါးကို ေသာ့ပိတ္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ေရာက္လာတယ္။ ခ်ာတိတ္ေလးေတြက ကၽြန္မကားကို အေရွ႔ အေနာက္ ေဘးႏွစ္ဖက္ဆီကေန တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ ထုႏွက္ေနၾကေလရဲ႔။

တုန္ရီေနတဲ့ လက္အစံုနဲ႔ ကားစက္ကိုႏိႈးျပီး အရွိန္နဲ႔ ေမာင္းထြက္လိုက္ေတာ့ ကားေရွ႔မွာ ပိတ္ရပ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ ေဘးဘက္ကို လြင့္စင္သြားတာကို ေဘးၾကည္႔မွန္ထဲကေန ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။ အိုး အႏၱရယ္ေကာင္ေလးေတြ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးတယ္ေလ။

တကယ့္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲကအတိုင္း တထပ္တည္းပါပဲလို႔သာ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္....ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေသာ့အပိုေလးက ကၽြန္မကို အႏၱရာယ္ၾကားက ကယ္တင္ခဲ့တယ္ေလ။
အဲ့ဒီေန႔ညက ကၽြန္မ အေဆာင္ကို မျပန္ျဖစ္ခဲ့ဘူး....
ေၾကာက္ရြ႔႔ံထိတ္လန္႔ စိတ္ေတြနဲ႔ ညအေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြက်ရင္း ေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ခရီးကို သံုးနာရီေလာက္ေမာင္းျပီး အိမ္ကို ျပန္သြားတယ္...ျပီးေတာ့ ေဖေဖ့ကိုဖက္ျပီး ငိုလိုက္ရတာေလ...
(တီနာ)

၃)

ကၽြန္မ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက အမွတ္ရစရာ ညေလးတစ္ည ရွိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီညက အေဖ အိမ္ျပန္တာ နည္းနည္းေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တယ္။ အေဖေရာက္လာေတာ့ အေမက ညစာျပင္ဆင္ေပးျပီး အေဖနဲ႔ စကားေတြေျပာေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေဖ့ေဘးမွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ရႈပ္ေနခဲ့တယ္။

ရုတ္တရက္ အေမက အသံခပ္တိုးတိုးေလးနဲ႔ အေဖ့ကို တစံုတခုေျပာလိုက္တာကို သိလိုက္ရတယ္။ အေဖက ထမင္းစားတာကို ခ်က္ခ်င္းရပ္လိုက္ျပီး ကၽြန္မလက္ကေလးကို ခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္လို႔

"သမီး လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္။ သြားတာ လာတာ ေနတာထိုင္တာ ဂရုစိုက္ေနာ္" လို႔ေျပာရွာတယ္။
တဆက္တည္းမွာပဲ ေမေမ့ကိုလည္း ခပ္တိုးတိုးေလးမွာရွာတယ္။
"ကေလးကို ထမီေလးေတြနဲ႔ လိုအပ္တာေလးေတြ ဝယ္ေပးလိုက္ေတာ့ ျပီးေတာ့ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံနဲ႔ေနာ္" တဲ့...

အေဖေတြအားလံုးက သားေတြကို ေယာက္်ားပီသေအာင္ ဓါးခုတ္ လွံထိုး အတတ္ေတြ သင္ေပးခ်င္ၾကတယ္.
သမီးေတြကိုလည္း အေရးေပၚ အေျခအေနမွာ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ေတြကေန ကာကြယ္ေပးခ်င္ၾကတယ္ေလ။

သူတို႔ဟာ ေယာက္်ားသားေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ သမီးေလးေတြကို ေယာက္်ားသားေတြရဲ႔ ရန္ကေန ဘယ္လိုကာကြယ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကို အေမေတြထက္ ပိုလို႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္္က်င္ သိေနၾကတာ မဆန္းလွပါဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔အားလံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ကို မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္စီ ရွိခဲ့ဘူးတယ္.....ရွိေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။။။။

ဖခင္ေတြဟာ သမီးေတြရဲ႔ ပထမဆံုး ခ်စ္သူဆိုရင္ သမီးေတြဟာ ဖခင္ေတြအတြက္ ပထမဆံုး အိပ္မက္ေလးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ႏွင္းနဲ႔မာယာ

တတိယေနရာမွာ


ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမဟုတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ခဏခဏ ေျဖရပါတယ္။  ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာမွာပဲေရာက္ေနေန တတိယေနရာဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႔ ပထမေနရာ ကၽြန္မရဲ႔အိမ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုက အျမဲတမ္းေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့ပါတယ္။


ကၽြန္မဒီအေရွ႔အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေလးကို ေရာက္စတုန္းက ၾကံဳေတြ႔ဘူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ဘေလာ့ေပၚမွာ ကၽြန္မရဲ႔ တတိယေနရာ ဆိုျပီး ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႔ ေလ့လာမႈ အားနည္းတာရယ္ ဗဟုသုတနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ အဲဒီပို႔စ္ေလးမွာ အဆင္မေျပမႈေလးေတြအေၾကာင္းကို ေရးခဲ့မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာေလးမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သြားရင္းလာရင္း ျမင္ရၾကားရ ခံစားရတာေတြက အရင္ကနဲ႔စာရင္ သိသိသာသာ ျခားနားလာတာကို သတိထားမိပါတယ္။
အျခားႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလဲ သူတို႔ဆီက ၾကားရသိရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္မ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္က တေန႔ေရႊ တေန႔ေငြျဖစ္ေနတာမို႔ ေခတ္စနစ္ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ကၽြန္မတို႔ဟာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ လူျဖစ္လာခဲ့သူေတြလို႔ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျပီး ေျပာလို႔လဲရပါေသးတယ္။

ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက ေနပူက်ဲက်ဲမွာ သံုးေလးနာရီေလာက္ ေျခသလံုးေတာင့္ေအာင္ ရပ္လို႔ အလံေလးေတြကိုင္ျပီး ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ေအာ္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။
အလုပ္ခြင္ကို ဝင္တဲ့ အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့လဲ ဘဘၾကီးေတြရဲ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးဝင္ေပါက္ေတြအေၾကာင္း နားမဆံ႔ေအာင္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ ဘဘၾကီးရဲ႔ ကိုယ္ေရးအရာရွိကေတာ္ေတြကို အတြင္းခံကအစ လိုက္ဝယ္ေပးရတဲ့ ခရိုနီၾကီးေတြကိုလဲ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အာဏာရွင္ ဘဘၾကီးေတြတင္မကပဲ နယ္စပ္ေဒသက တန္ခိုးထြားလွတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိေတြကို သူတို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ လူမသိသူမသိ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နဲ႔ စီးေတာ္ယာဥ္စီစဥ္ေပးရတာမ်ိဳး ေနရာထိုင္ခင္း စီမံေပးရတာမ်ိဳးေတြကို ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကားေတြထဲကလို လွွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ေတြနဲ႔ သဲထိတ္ရင္ဖိုလုပ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။

ခရိုနီ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးတစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ ေဂါက္ရိုက္ျပီးခ်ိန္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖိနပ္စီးေပးေနတာကို မ်က္စိေရွ႔မွာ ျမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္မတို႔ျမန္မာျပည္သူေတြထက္ ဘယ္သူမွ ပိုလို႔မသိႏိုင္ပါဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံက သမၼတေတြ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြ ကိုယ့္ဖိနပ္ကိုယ္စီး ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ တန္းစီေစာင့္စားေနတာေတြကို ျမင္ဖို႔ သိဖို႔ ျပတင္းေပါက္ေတြ ပိတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြဟာ တကယ့္ အခြင့္ထူးခံေတြလို႔ပဲ နားလည္ခဲ့မိပါတယ္။

ေျမၾကီးနဲ႔ မိုးေကာင္းကင္ ကြာဟသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြ ဘဝက အကြာၾကီး ကြာလွတယ္လို႔ ထင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ခုကိုေရာက္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြကို ျပည္သူထဲမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဝမ္းသာဝမ္းနည္း ခံစားရသလို ေလးစားအားက်တဲ့ စိတ္ေလးလဲ ေပၚလာပါတယ္။

ျပည္ေထာင္ခုနစ္ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေလးမွာ ျပည္နယ္တစ္ခုစီမွာ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္စီ ရွိပါတယ္။ အျခားျပည္နယ္က ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္ရဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔တန္းတူ ေလဆိပ္မွာ အလုပ္လာလုပ္တာကိုလဲ တအံ႔တၾသေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမို႔ သူအလုပ္လာခ်ိန္မွာ အထိန္းေတာ္ေတြ ပါေပမယ့္ သာမန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္လို ရိုးရွင္းစြာ ေနထိုင္ပါတယ္။ 

ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ အမ်ားျပည္သူသံုး မီးရထားေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားၾကီးကို ဘယ္သူကမွ ေစာ္ဘြားၾကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ႏႈတ္ခြန္းမဆက္ၾကပါဘူး။
ေစာ္ဘြားၾကီးကသာ ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းျပီး သြားရင္းလာရင္း လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကို အေရးတယူနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္တာကို ေတြ႔ျမင္ရတာပါ။

ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ ဘယ္သူကမွ သတင္းစာထဲကေန ဆုမြန္မေခၽြၾကပါဘူး။ ႏိုင္ငံရဲ႔ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာသာ ေစာ္ဘြားၾကီးက ျပည္သူေတြကို ဖုန္းထဲကေန မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ျပီး ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးတာပါ။
ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ မင္းပြဲစိုးပြဲ ဧည္႔ခံပြဲေတြ အခမ္းအနားေတြကို ေစာ္ဘြားၾကီးကိုယ္တိုင္ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမင့္ပါသည္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြထက္ ကႏၱာရထဲကိုသြားလည္တဲ့ ခရီးသြားဧည္႔သည္ေတြကို အာရပ္ဘစ္လက္ဖက္ရည္နဲ႔ တည္ခင္း ဧည္႔ခံေနတဲ့ ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႔ သတင္းေတြကိုသာကၽြန္မတို႔ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။

ေလဆိပ္မွာ သာမန္ခရီးသြားေတြလို ခရီးသြားေနတဲ့ ေတာ္ဝင္မိသားစုအနားမွာလည္း ဘယ္လံုျခံဳေရးကိုမွ မေတြ႔ရပါဘူး။
ဒီႏိုင္ငံရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ အေရးေပၚဥၾသသံေတြနဲ႔ သြားလာေနတဲ့ လူၾကီး ခရီးစဥ္ ယာဥ္တန္းေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲရဲ႔ ကေတာ္ ေဆးရံုေဆးခန္းကို လာခ်ိန္မွာ သူ႔ကို မင္းသမီးရယ္လို႔ မသိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကုိယ္တိုင္ သာမန္ျပည္သူတစ္ေယာက္လို႔ ထင္ခဲ့မိပါေသးတယ္။ ေတြ႔သမွ် အမႈထမ္း ဝန္ထမ္းေတြကို ဝမ္းသာအဲလဲနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေနတဲ့ မင္းသမီးရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျပည္သူေတြကို ေလးစားခ်စ္ခင္ျခင္း အရိပ္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

အုပ္ခ်ဳပ္သူေစာ္ဘြားရဲ႔ သားေတြသမီးေတြဟာ ကၽြန္မတို႔လိုပဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ေလ့ရွိသူေတြပါ။

ပိုလို႔ထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္ေလးတစ္ခုလဲ ရွိပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္တုန္းက ေတာ္ဝင္မိသားစုဝင္ေတြေနတဲ့ နန္းေတာ္တစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားရဲ႔ တူျဖစ္တဲ့ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္က ဖိတ္ၾကားလို႔ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ျမန္မာမိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ ေစာ္ဘြားရဲ႔ နန္းေတာ္ ဧည္႔ခန္းေဆာင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ကို ဦးေဆာင္ျပီး လမ္းျပခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးက ဧည္႔ခန္းေဆာင္နဲ႔ နီးတဲ့ အိမ္ေတာ္ရဲ႔ အျခားဝင္ေပါက္တစ္ခုကေန ေခၚသြားတဲ့အတြက္ ကၽြန္မတို႔ နန္းေတာ္ရဲ႔ ပင္မ ဝင္ေပါက္ဆီကို မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံက ေစာ္ဘြားမိသားစုဝင္ေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ နန္းေတာ္ေတြနဲ႔ သီးသီးသန္႔သန္႔ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို ဖိတ္ၾကားတဲ့ ေစာ္ဘြားရဲ႔ နန္းေတာ္က လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္သူေစာ္ဘြားရဲ႔ ဒုတိယေျမာက္ ေစာ္ဘြားကေတာ္ မင္းသမီးေနတဲ့ နန္းေတာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ညကိုးနာရီေလာက္ရွိပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္ေတြပတ္ပတ္လည္မွာ လက္နက္ကိုင္လံုျခံဳေရးရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကားေတြကို နန္းေတာ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ရပ္ခဲ့ျပီး ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ လံုျခံဳေရး အေစာင့္အၾကပ္ရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ကၽြန္မတို႔ိကုိ ဖိတ္ၾကားခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားကေတာ့ ဒီနိုင္ငံထဲမွာေရာက္ေနသူေတြကို လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ လက္ခံစကားေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
သူဟာ နာမည္ေက်ာ္ ေသနတ္ပစ္ခ်န္ပီယံတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး လူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဘာသာေရး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို ေဆြးေႏြးေျပာဆိုေလ့ရွိသူလဲျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔နဲ႔ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ သီးသန္႔စကားေျပာခြင့္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အဖြဲထဲမွာ ျမန္မာျပည္ဖြား ဗုဒဘာသာ မူဆလင္နဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြ စံုစံုလင္လင္ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံတကာမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ကၽြန္မတို႔ကို ေလသံေလးေတာင္ မဟခဲ့ပါဘူး။ ဆိုးသည္ေကာင္းသည္ ေဝဖန္ျခင္းမရွိသလို ဘာသာေရးနဲ႔ႏြယ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျပခဲ့ပါဘူး။

လတ္တေလာအေျခအေနမွာ ျမင္ျမင္သမွ် လူမ်ိဳးျခားေတြက ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ သတင္းဆိုးေတြကို စိတ္ဝင္တစား ေမးျမန္းစပ္စုေနခ်ိန္မွာ နားလည္မႈရွိစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔က ဆိုဖာေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက အာရပ္ဓေလ့အတိုင္း ၾကမ္းျပင္မွာထိုင္ျပီး ညစာ စားေနတာျမင္ရေတာ့ ျမန္မာပီပီ စိတ္မသက္မသာ ခံစားရပါေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ျပန္ခါနီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္မွာလဲ အျခားလူမ်ိဳးေတြ ထုိင္ေနတဲ့ ဆိုဖာခံုရဲ႔ ေအာက္မွာ သူကထိုင္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခံပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဂါရဝတရားကို ေရွ႔တန္းတင္တဲ့  ျမန္မာပီပီ မတ္တပ္ရပ္ျပီး တန္းတူရည္တူ ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါတယ္။

လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး သူ႔ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာေတြ႔ဖို႔နဲ႔ သူ႕ရဲ႔ နန္းေတာ္ကို အျမဲတမ္း တံခါးဖြင့္ထားေၾကာင္းလဲ ထပ္ျပီး ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံက ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ထိုင္းဘုရင္ကို အခစားဝင္ေနတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ဟာ ၾကမ္းျပင္မွာ ဝပ္တြားျပီး ခယေနတဲ့ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုဟာ ကၽြန္မတို႔အာရွတိုက္သား သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြၾကားက ဂါရဝ တရားကို ျပတဲ့ ျပယုဒ္တစ္ခုပါပဲ။ 

ဒါေပမယ့္ အေနာက္ႏိုင္ငံနဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဝပ္တြားဂါရဝျပဳတာထက္ ရင္ထဲ အသည္းထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းကို ျပၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ျပည္သူေတြက ဘာ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာလဲ ဘယ္လို ခ်စ္တာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။

ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္အရ အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနရတဲ့ ဧည္႔သည္ႏိုင္ငံသူတစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ ေဒသခံ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔တန္းတူ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးရပါတယ္။
အမ်ားျပည္သူသံုး မီးရထားေတြ ေမာ္ေတာ္ကားေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ သီးသန္႔တြဲေလးေတြ သီးသန္႔ေနရာေလးေတြ ရွိတဲ့အတြက္ ခရီးသြားလာရာမွာ လံုျခံဳမႈရွိပါတယ္။

ေဆးရံုေဆးခန္းလို အစိုးရရံုးလိုေနရာေတြမွာ တန္းစီီစနစ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရခ်ိန္ေတြမွာလဲ အမ်ိဳးသမီးေတြက အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ မေရာမေႏွာပဲ သီးသန္႔တန္းစီျပီး အမ်ိဳးသမီး ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေျပာဆိုခြင့္ရပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံထဲမွာရွိရွိသမွ် အမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုး ၂၄ နာရီကာလပတ္လံုး စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္သြားလာခြင့္ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လံုျခံဳမႈရွိတယ္ဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ သတိၱိရွိရွိ ရပ္တည္ေနထိုင္ခြင့္ရထားပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဘဝလံုျခံဳေရးအတြက္ စိုးရိမ္စရာ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကစရာ မရွိပါဘူး။ အပူအပင္ေသာက ကင္းကင္းနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္စက္ခြင့္္ရပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံေတြရဲ႔ သတင္းစာေတြ မီဒီယာေတြမွာ ခိုးဆိုးလုယက္မႈ လူသတ္မႈ ဓါးျပမႈ မုဒိန္းမႈ ေတြကို ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္က သတင္းစာေတြ မီဒီယာေတြမွာလို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မေတြ႔ရတတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႔ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ အရွိန္အဟုန္ကို ရပ္တန္႔ေစမယ့္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစမယ့္ အက်ိဳးမဲ့ေစမယ့္ သတင္းေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္တဲ့ မီဒီယာေတြရဲ႔ ပါးနပ္မႈနဲ႔ ပရိုတိုကိုး ကို အျပည္႔အဝ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံဟာ အာရပ္ႏိုင္ငံ ဆိုေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြ ဟိႏၵဴဘုရား ရွိခိုးေက်ာင္းေတြေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ သကၤန္းဝတ္ သီရိလကၤာဘုန္းၾကီးေတြ လနဲ႔ခ်ီျပီး သီတင္းသံုးေနတာကို ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္တဲ့ တရားပြဲေတြကို ခြင့္ျပဳေပးပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လို ဧည္႔သည္ ႏိုင္ငံသားေတြေတာင္ ဘဝလံုျခံဳေရးနဲ႔ မနက္ျဖန္တိုင္းအတြက္ အိပ္မက္ေတြ မက္ခြင့္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ကာယကံရွင္ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ လိုအပ္တာထက္ပိုတဲ့ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးေတြ အမ်ားၾကီးရွိၾကပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ျပည္သူေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားေတြကို ရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသလို ေလးေလးစားစားနဲ႔ အေလးထားၾကည္ညိဳၾကပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံမွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ျပီးေသာ ဘုရင္နဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ လက္ရွိဘုရင္ေတြရဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေျဖကို ကၽြန္မ သိခြင့္ရလာပါတယ္။ လူေနအေဆာက္အဦေတြမွာ လမ္းေတြမွာ ေရွာ့ပင္းေမာေတြမွာ ေတာင္တန္းေတြမွာ ကားေတြမွာ ႏိုင္ငံရဲ႔ အလံကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ခ်ိတ္ဆြဲၾကတယ္ ေရးဆြဲထားၾကတယ္ ဆိုတာကိုလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမးစရာမလိုပဲ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။­­­­

ဒီတတိယေနရာေလးမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႔ တိုးတက္ဖြ႔ံျဖိဳးမႈကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားရဲ႔ ျပည္သူေတြအေပၚထားရွိတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ ဆိုတဲ့ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တိုင္းတာတတ္ဖို႔ ကၽြန္မ သင္ယူမိပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႔ႏိုင္ငံေလးမွာ သစ္ပင္ ျမက္ပင္ျမက္ပင္ေလးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္တတ္သူမို႔ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကို အမ်ားတကာက ေလးစားအားက်ရတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလဲ ျဖစ္ေစခ်င္မိပါတယ္။ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ ကၽြန္မ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္စက္ေနရခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံက သန္း၆၀ ေက်ာ္ ျပည္သူေတြကိုလဲ ေသာကကင္းကင္းနဲ႔ အိပ္စက္ခြင့္ရေစခ်င္မိပါတယ္။

သူတပါးႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အားသာခ်က္ေတြကိုျမင္ေလတိုင္း ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကိုလဲ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးေစလိုတဲ့ဆႏၵလဲ ျဖစ္မိပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြကို ျပည္သူေတြၾကားမွာ လက္ရည္တျပင္တည္း ျမင္ေယာင္ၾကည္႔ရင္း....
 မၾကာခဏ အိပ္မက္မက္မိရင္း.......
ႏွင္းနဲ႔မာယာ


ထင္ေပၚေက်ာ္ႀကား ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္မ်ား

Yes he can
latest left-handed president


ခုတေလာ ဒီဘေလာ့ေလးမွာ လက္ကေလးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အက်ိဳးေပးေနပါတယ္။
အခုထပ္ေရးျဖစ္တာေလးကေတာ့ ဘယ္လက္ကို ညာလက္ထက္ ပိုျပီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သံုးႀကသူ ကမၻာေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ ေတြအေႀကာင္းပါ။


သူတို႔ကို အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ Lefty ဒါမွမဟုတ္ Left Handed လို႔ ေျပာၾကျပီး ျမန္မာေတြကေတာ့ ဘယ္ေက်ာ္ေတြလို႔ ေျပာတတ္ႀကပါတယ္။

ကြၽန္မ ျမင္ဖူးသမွ် မိဘဆရာသမားေတြ ကေတာ့ ကေလး ေတြ စာေရး ရင္၊ ထမင္းစားရင္ ညာလက္ကိုပဲ သံုးဖို႔ ဆံုးမ သြန္သင္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဘယ္လက္နဲ႔ စာေရးရင္ ထမင္းစားရင္ အျပစ္တစ္ခုလို ျမင္ တတ္ၾကပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔ ျမန္မာလူမႈ အဖြဲ႔ အစည္းမွာ ယဥ္ေက်းမႈ အရေရာ ဓေလ့ထံုးတမ္း အရေရာ ညာဘက္လက္ကို ပဲသံုးရမယ္ ဆိုတာ ဥပေဒတစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ္တမ္း မွာေတာ့ မွတ္သားမိသေလာက္ မွတ္တမ္းေတြအရ လူတစ္ရာမွာ ငါးေယာက္ ကေန ဆယ္ေယာက္က ဘယ္သန္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။



အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ လက္ရွိႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ ကာလအတြင္းမွာ သမၼတျဖစ္လာသူေတြရဲ႔ ၆၆ရာခိုင္ႏူန္းဟာ ဘယ္သန္ေတြ ျဖစ္ႀကပါတယ္။ ပိုျပီးတိတိက်က် ေျပာရရင္ေတာ့ ခုေနာက္ဆံုးမွာ သမၼတျဖစ္လာသူ အေမရိကန္သမၼတ ၇ေယာက္ထဲမွာ ၅ေယာက္ဟာ ဘယ္သန္ေတြပါ။


၃၈ ေယာက္ ေျမာက္သမၼတ Gerald Ford

၄၀ ေျမာက္ သမၼတ Ronald Reagan



၄၁ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတ George H.W Bush

၄၂ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတ Bill Clinton


ခုေလာေလာလတ္လတ္ ပူပူေႏြးေႏြး သမၼတ ျဖစ္လာသူ ဘာရက္အိုဘားမား အပါအဝင္ ၃၈ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတ Gerald Ford ၄၀ေယာက္ ေျမာက္သမၼတ Ronald Reagan ၄၁ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတ George H.W Bush နဲ႔ ၄၂ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတ ျဖစ္လာသူ Bill Clinton ( William Jefferson Clinton) တို႔ဟာလဲ ဘယ္သန္ေတြပါပဲ။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သမၼတေရြးခံတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္သန္ေတြျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာစံခ်ိန္စံညႊန္း တစ္ခုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါျပီလို႔ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေနပါျပီ။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ သုေတသန ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြအရ ေကာလိပ္တက္ေရာက္ခဲ့သူ အမ်ိဳးသားေတြထဲမွာ ညာသန္သမားေတြထက္ ဘယ္သန္သမားေတြက ၁၅ရာခိုင္ႏႈန္းပိုခ်မ္းသာႀကျပီး ဘြဲ႔ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းပိုျပီး ခ်မ္းသာၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

၁၉၇၀ မွာေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္တြအရ ဆိုရင္ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ကေန ၂၄ အတြင္းမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး ၁၁ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ ဘယ္သန္ေတြျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ အသက္၅၅ ကေန ၆၄ကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ၃ရာခိုင္ႏႈန္းသာက်န္ေတာ့တဲ့ အထိ သိသိသာသာ ထိုးက်သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

သုေတသန ျပဳခ်က္ေတြအရ ဘယ္သန္ေတြဟာ ညာသန္ေတြထက္ပိုျပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္တတ္ပါတယ္။ ပိုျပီးေတာ့လဲ စဥ္းစားခ်င္ခ်င့္ခ်ိန္ၾကျပီး ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြနဲ႔ အေျပာင္းအလဲေတြကို ဖန္တီးၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ဆိုတာကို ကေနဒီယန္ သုေတသန ပညာရွင္ေတြက သက္ေသျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘယ္သန္တြဟာ သူတို႔ရဲ႔ ညာလက္ကိုလဲ ညာသန္ေတြလိုပဲ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ အသံုးျပဳႏိုင္ၾကပါေသးတယ္။
အထူးသျဖင့္ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြဟာ ႏိူင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ သင့္ေတာ္သူေတြလို႔လဲ ဆိုပါတယ္။


ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီးစိတ္ဝင္စားစရာ အခ်က္ေတြအရ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြဟာ ညာလက္ပိုင္ရွင္ေတြထက္ သက္တမ္း ၉ႏွစ္ တိုတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။

ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြရဲ႔ ၃၉ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ လိင္တူ ဆက္ဆံျခင္းကိုအားသန္သူ ( အေျခာက္) ေတြျဖစ္တတ္တယ္လို႔လဲဆိုထားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြဟာတခ်ိန္တည္း တျပိဳင္တည္းမွာပဲ အလုပ္ကို တစ္ခုထက္ပိုျပီး လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိသူေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။

သာမန္ ညာလက္ပိုင္ရွင္ေတြကေတာ့ဘယ္ဘက္ျခမ္းဦးေႏွာက္က ပိုမို ဖြံ႔ျဖိဳးၾကပါတယ္။ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြကေတာ့ ညာဘက္ဦးေႏွာက္ျခမ္း ပိုမိုဖြံ႔ျဖိဳးျပီး အရက္ေသစာမီဝဲသူျဖစ္ဖို႔အခြင့္အေရးသံုးဆပိုတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ (ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြမွာဦးေႏွာက္ရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းက အရက္ကိုပိုျပီး အာရံုခံလြယ္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။)

ဘယ္လက္သမား တနည္းအားျဖင့္ လက္ဝဲသမားေတြဟာ အိပ္မရတဲ့ ေရာဂါေဝဒနာကို ခံစားရေလ့ရွိျပီး အလြယ္တကူေခါင္းကိုက္ေဝဒနာခံစားရသလို ဓါတ္မတည္႔တဲ့ ေရာဂါေဝဒနာေတြလဲ ခံစားရေလ့ရွိပါတယ္။


သမိုင္းဝင္ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြ ကိုရွာေဖြျပီး မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။



အေမရိကန္ရဲ႔ အခ်စ္ေတာ္ၾကီး အိုစမာ ဘင္လာဒင္ကလဲ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ပါ။

စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္နပိုလီယန္

အလက္ဇႏၵား

ဝိတိုရိယ ဘုရင္မႀကီး



ခ်ားလ္မင္းသား

ျဗိတိန္ႏိူင္ငံရဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ မင္းသားေလး ဝီလ်ံ ပါ။ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေလးပါပဲ။


ႏိုဗယ္ဆုရ သိပၸံပညာရွင္အိုင္စတိုင္း

လီယိုနာဒိုဒါ ဗင္ခ်ီ
ကမၻာေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာ ႀကီးျဖစ္တဲ့ မိုနာလီဇာ ရဲ႔ ပိုင္ရွင္ လီယိုနာဒိုဒါ ဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္တစ္ဦးပါ။

သူကေတာ့ ပါဘလို ပီကာဆိုပါ။ ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးပါ။

ကမၻာေက်ာ္ အႏုပညာရွင္ အမ်ားစုလဲ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ထင္ေပၚေက်ာ္ႀကားလွတဲ့ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ရွာေဖြျပီး မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။

ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည္႔နဲ႔ အင္ဂ်လီနာဂ်ိဳလီ



မင္းသမီးေခ်ာ ဂ်ဴလီယာေရာဘတ္ပါ


သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူကမၻာ ကိုကိုင္လႈပ္ခဲ့တဲ့ မာရီလင္မြန္ရိုးလ္



နစ္ကိုးကစ္မင္းပါ


ေအာ္ပရာ ဝင္းဖေရး

ဘရုစ္ဝီလီ


တြမ္ခရူးစ္


ကိုခ်ာလီခ်က္ပလင္ပါ

Paul McCartney

အႏုပညာအျပင္ အားကစားထက္မွာလဲ ထင္ရွားတဲ့ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြရွိပါတယ္။ အားကစားနည္းတစ္မ်ိဳး ျဖစ္တဲ့ ပိုလိုျမင္းစီးကစားနည္းမွာေတာ့ ဘက္လက္ပိုင္ရွင္ေတြကို ပါဝင္ကစားခြင့္မျပဳပါဘူး။



ကမၻာေက်ာ္ ေဘာလံုးသမားႀကီးပီလီ


ကမၻာေက်ာ္ ေဘာလံုးသမား ဘေလာ့ဂါၾကီး ရိုမာရီယို

ကမၻာေက်ာ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီး ဘီလ္ဂိတ္ ကလဲ ဘယ္လက္ ပိုင္ရွင္တစ္ဦးပါ။

တီထြင္သူ သိပၸံပညာရွင္ဟင္နရီဖို႔


ႏိူိင္ငံတကာ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္မ်ားေန႔ကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ၾသဂုတ္လ ၁၃ရက္ေန႔ပါ။


ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္မ်ားဟာ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ထင္ရွားထြန္းေပါက္ႀကပါတယ္ ေဆးပညာ သိပၸံပညာ အႏုပညာ အားကစားအမ်ိဳးမ်ိဳး ႏိုင္ငံေရး စာေပပညာ နဲ႔ အျခားအျခားေသာ ေနရာမ်ားမွာပါ ေအာင္ျမင္
ေက်ာ္ႀကားသူေတြရွိပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ေလးမွာေတာ့ လူသိမ်ားတဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႔ ကိုသာေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာလဲ ထင္ရွားတဲ့ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ အႏုပညာသည္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အဆိုေတာ္ႀကီး စိုင္းထီးဆိုင္ ေကာ္နီ ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း သရုပ္ေဆာင္ ခိုင္ခင္ဦး ပန္းခ်ီေပၚဦးသက္နဲ႔ အျခားေသာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္တခ်ိဳ႔ဟာ ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္ေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။


အခုလက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ေလာကထဲမွာေတာ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေဒၚျဖဴျဖဴသင္းဟာ ထူးျခားတဲ့ဘယ္လက္ပိုင္ရွင္တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ လႊတ္ေတာ္အမတ္မျဖစ္ခင္တုန္းကလဲေစတနာ့ဝန္ထမ္း ပရဟိတ လူမႈေရး လုပ္ငန္းမွာ လူသိမ်ားသူ တစ္ဦးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

( တကယ္ေတာ့ ဒီပို႔စ္ေလးက အိုဘားမား သမၼတအျဖစ္ အေရြးခံရတဲ့ အခ်ိန္ ၂၀၀၉ ဇန္နဝါရီလတုန္းက တင္ထားခဲ့တဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းေလးပါ။ အခုေတာ့ ၾသဂုတ္လ ရတီမဂၢဇင္းအတြက္ ထပ္မံ ျဖည္႔စြက္ျပီး ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။)


အစိမ္းေရာင္ ခ်စ္သူ ၾကယ္ပြင့္မ်ား

ေဟာလီးဝုဒ္ဆိုရင္ ကမၻာေက်ာ္ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ေပ်ာ္တဲ့ကမၻာ မသိသူ မၾကားဘူးသူ မရွိ။
ကမၻာေက်ာ္ေအာင္ ဆန္းျပား သစ္လြင္တဲ့ အရာေတြကို ေဟာလီးဝုဒ္စတားေတြက မက္ေမာႏွစ္ျခိဳက္ၾကသည္ေလ။

ေဟာလီးဝုဒ္ မင္းသမီးေတြ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္း အသစ္ အဆန္း မ်ိဳးစံုနဲ႔ ေခတ္ေရွ႔ေျပးဖို႔ ၾကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ အသားတစ္ေတြနဲ႔ ဒီဇိုင္းထြင္ထားတဲ့ ေလဒီဂါဂါရဲ႔ ဖက္ရွင္ဆန္းက ေခတ္ေရွ႔ေျပးေနတဲ့ ဖက္ရွင္ေလာကကိုေတာင္ ဂယက္ရိုက္သြားခဲ့ဘူးပါတယ္။

အျခားအျခားေသာ မင္းသမီးေတြ ေမာ္ဒယ္လ္ေတြလဲ က်ားသစ္အေရခြံ မိေက်ာင္းအေရခြံ ေျမြအေရခြံေတြနဲ႔ လွသည္ထက္လွေအာင္ ဖက္ရွင္ အသစ္အသစ္ေတြကို ဆန္းသစ္တီထြင္ ျပီး နာမည္ေက်ာ္သထက္ေက်ာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတာကိုလဲ မျမင္ခ်င္ မၾကားခ်င္လို႔မရ။

ဒါမွေဟာလီးဝုဒ္ စတား လို႔ လက္မေထာင္ႏိုင္မည္ လို႔ စာခ်ိဳးခ်ရမလို။။။။
အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္သာမက ေမာ္ေတာ္ကား ဇိမ္ခံ ရြက္ေလွ ကစလို႔ အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ ကိုယ္ပိုင္ေလယာဥ္ပ်ံအဆံုး သူ႔ထက္ငါ အျပိဳင္ၾကဲျပီး ဝယ္ယူေနၾကတဲ့ ေဟာလီးဝုဒ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါေသးသည္။

တကယ္ေတာ့ အႏုပညာရွင္ဆိုတာ လူထုပရိတ္သတ္ရဲ႔ ေရွ႔ေဆာင္လမ္းျပျဖစ္ေနတာမို႔ အႏုပညာရွင္ေတြ ထြင္လိုက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြ ဆင္ယင္လိုက္တဲ့ ဖက္ရွင္ေတြ ဆန္းသစ္လိုက္တဲ့ အျပဳအမူေတြဟာ ပရိတ္သတ္ေတြ ၾကားမွာ စိမ့္ဝင္ျပန္႔ႏွံ႔ဖို႔ အတုယူဖို႔ အင္မတန္မွ လြယ္ကူပါတယ္။

ဒီတစ္လမွာေတာ့ ေဟာလီးဝုဒ္ မင္းသား မင္းသမီးအခ်ိဳ႔ရဲ႔ အင္မတန္အဖိုးတန္ျပီး လူသိနည္းတဲ့ အစိမ္းေရာင္ကမၻာေျမ ( Green Environment) အတြက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေလးေတြကို ေဝမွ်ခ်င္ပါတယ္။
ကမၻာၾကီး အိုမင္းနာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေနရာတိုင္းမွာ ေျပာေနၾကတာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။

ဒီနာဖ်ားေနတဲ့ ကမၻာေျမနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေဟာလီးဝုဒ္အေက်ာ္အေမာ္အခ်ိဳ႔ ဘယ္လို တာဝန္ေက်ခဲ့သလဲ ဘယ္လို တာဝန္ေက်ေနၾကသလဲဆိုတာကို သိခြင့္ရသူ အလြန္နည္းလွပါသည္။

ဘယ္သူေတြ ကမၻာေျမကုိ ဘယ္လိုခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတာ မေျပာခင္မွာ တကယ့္ကို အေျခခံက်တဲ့ အေၾကာင္း႑ေလး ႏွစ္ခုကို အရင္မိတ္ဆက္ေပးပါ့မယ္။

ဗီဂန္ ( Vegan) ဆိုတာ သက္သက္လြတ္စားျပီး ပိုး သားေရ စသည္ တိရိစၦာန္ႏွင့္မကင္းသည္႔ အသံုးအေဆာင္မ်ား သံုးစြဲျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္သူေတြကို ေျပာတာပါ။

Environmentalist ဆိုတာကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ေရးဆိုင္ရာ ပုဂိဳလ္ေတြကိုေခၚတာပါ။
ဒီေနရာမွာလဲ ကၽြန္မၾကားဘူးနားဝရွိတဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားစစ္စစ္ေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္လို႔ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမား စစ္စစ္ေတြဟာ ေလာင္စာဆီ အသံုးေလ်ာ့ခ်ေရးအတြက္ ေမာ္ေတာ္ကားကိုေတာင္မစီးပါဘူး။ ေမာ္ေတာ္ကားစီးခဲ့ရင္လဲ ဆိုလာစနစ္နဲ႔ ေမာင္းႏွင္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ိဳးကိုသာ စီးေလ့ရွိၾကပါတယ္။

(ဆိုလာကားဆိုတာကေတာ့ ဓါတ္ဆီ ဒီဇယ္ဆီ သဘာဝ ဓါတ္ေငြ႔ေတြ မသံုးပဲ သဘာဝကလာတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ကိုသံုးျပီး ဘထၳရီကား ေမာင္းျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။) ေမာ္ေတာ္ကားထုတ္လုပ္သူေတြ ေလာကမွာေတ့ာ Hybrid Car လို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။

Hybird ကားေတြဟာ ဘက္ထရီကိုသံုးတဲ့အတြက္ (ေလာင္စာဆီကို ေလာင္ကၽြမ္းေစျပီး အင္ဂ်င္နဲ႔ လည္ပတ္တဲ့ ကားေတြနဲ႔မတူပဲ ) အိတ္ေဇာပိုက္က ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓါတ္ေငြ႔ထုတ္လုပ္မႈ ပမာဏကို ရာႏႈန္းျပည္႔ ေလ်ာ့က်ေစပါတယ္။

Hybird ကား

ေလထုထဲကို ထုတ္လႊတ္တဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ပမာဏကို ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္ျခင္းအတြက္ Hybird ကားသံုးစြဲသူေတြက သဘာဝ ပါတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမားေတြ အျဖစ္ ဂုဏ္ယူေလ့ရွိပါတယ္။

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမားေတြကေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားေနရာမွာ စက္ဘီးကို အစားထိုးျပီး သြားလာၾကသူေတြမ်ားပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ေလယာဥ္စီးျပီး ခရီးသြားရတဲ့ ခရီးလမ္းပန္းေတြကိုေတာင္ ေရွာင္ရွားေလ့ရွိၾကပါတယ္။

ေနအိမ္ဆိုရင္လဲ သာမန္အိမ္ေတြနဲ႔ မတူတဲ့ အစိမ္းေရာင္အိမ္ ( ဖန္လံုအိမ္) ေတြကို ေဆာက္လုပ္ျပီး သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိခိုက္ေစမယ့္ ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္နဲ႔ အျခားေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး နည္းႏိုင္သမွ်နည္းေအာင္ ေဆာက္လုပ္ေနထိုင္ၾကသူေတြပါ။

ဖန္လံုအိမ္ စီမံကိန္းေတြဟာ ဓါတ္ေငြ႔ေလွ်ာ့ခ်ေရးနဲ႔ ေလထု အရည္အေသြး တိုးတက္ေစဖို႔ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေလွ်ာ့ခ်ေစဖို႔ ေရေျမသယံဇာတနဲ႔ ဇီဝ မ်ိဳးကြဲမ်ားကို တနည္းတဖံု ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေတြနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတဲ့ စီမံကိန္းေတြလဲျဖစ္ပါတယ္။

အိမ္မွာဆိုရင္လဲ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သံုးရတဲ့ အသံုးအေဆာင္ေတြကို မသံုးပဲ အဝတ္အစားကို လက္နဲ႔ ေလွ်ာ္ဖြတ္ျပီး ဝတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ သစ္ကိုင္းသစ္ခက္ေတြ လက္သမားခံုက ထြက္လာတဲ့ အသံုးမလိုေတာ့တဲ့ သစ္တိုသစ္စေတြကိုသာ ေလာင္စာအျဖစ္အသံုးျပဳျပီး ထမင္းဟင္းခ်က္စားေလ့ရွိပါတယ္။

အိမ္ရဲ႔ အလင္းေရာင္အတြက္ အိမ္ေခါင္မိုးမွာ ဆိုလာျပားေတြ တပ္ဆင္ထားျပီး ဆိုလာျပားေတြဆီကလာတဲ့ စြမ္းအင္နဲ႔ မီးေခ်ာင္းမ်ားကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ( လွ်ပ္စစ္မီးကေတာ့ သဘာဝဓါတ္ေငြ႔ေတြကို ကၽြမ္းေလာင္ေစျပီး ထုတ္လုပ္ထားတာတာမို႔ လွ်ပ္စစ္မီးကို မသံုးစြဲတာဟာ ေျမေအာက္ သဘာဝ သယံဇာတေတြကို ထိန္းသိမ္းျခင္း တမ်ိဳးပါပဲ)

ဗီဂန္စစ္စစ္ေတြဟာ သားရဲတိရိစၦာန္ျပဳန္းတီးျခင္းကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ရာသက္ပန္ သက္သက္လြတ္စားေလ့ရွိပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ တိရိစၦာကရတဲ့ ပိုး သားေရနဲ႔ တိရိစၦာန္ေတြရဲ႔ အျခားအစိတ္အပိုင္းေတြက ရရွိတဲ့ ပစၥည္းအသံုးအေဆာင္ေတြကို သံုးစြဲျခင္းက ေရွာင္ၾကဥ္ၾကသူေတြပါ။
အဲဒီလို အစိမ္းေရာင္ကမၻာေျမကို ခ်စ္ခင္သူေတြထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ အသည္းစြဲ ေဟာလီးဝုဒ္စတားေတြလဲ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ကမၻာေျမအတြက္ သဘာဝက ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ သက္ရွိတိရိစၦာန္ေတြနဲ႔ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္ဓါတ္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနသူ ( အစိမ္းေရာင္ခ်စ္သူ) ကမၻာေက်ာ္ သရုပ္ေဆာင္ေတြကေတာ့

(၁) ဘရက္ပစ္ (Brad Pitt)


ျမန္မာပရိတ္သတ္ေတြနဲ႔ မစိမ္းတဲ ညိႈႈအားအေကာင္းဆံုး ေဟာလီးဝုဒ္ မင္းသားၾကီး ဘရက္ပစ္ကို အစိမ္းေရာင္ႏွလံုးလွ ပိုင္ရွင္ (သို႔) တကယ့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမားလို႔ တင္စားၾကပါတယ္။

သူဟာ ၂၀၀၅ ၾသဂုတ္လမွာ တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ကက္တရီနာ ဟာရီကိန္းမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဆိုးဆိုးရြားရြား ပ်က္စီးဆံုးရံႈးခဲ့တဲ့ နယူးေအာ္လန္းျပည္နယ္ကို ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔ ေပးထားတဲ့ ကတိကဝတ္ေတြနဲ႔ညီေအာင္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ကူညီခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။

ဘရက္ပစ္ တည္ေထာင္ထားတဲ့ Make it Right ေဖာင္ေဒးရွင္းက မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံုးခဲ့တဲ့ အိမ္ေတြထဲက လူေနအိမ္ေပါင္း တစ္ရာ့ငါးဆယ္ကို ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

သူေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ အိမ္ေတြက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိန္းေရးစံႏႈန္းေတြနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ( အစိမ္းေရာင္ အိမ္ယာ (ဖန္လံုအိမ္) ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ သဘာဝ ပန္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ညီညြတ္ေအာင္ အိမ္အမိုးေတြမွာ ဆိုလာျပားေတြတပ္ဆင္ျပီး ေဆာက္ထားသလို အိမ္ေတြမွာ အျခားေသာ ေရ မီး စနစ္ေတြကိုလဲ စနစ္တက် ထည္႔သြင္း တပ္ဆင္ ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဆိုလာျပားေတြနဲ႔ေဆာက္တဲ့ ဖန္လံုအိမ္

ဘရက္ပစ္ဟာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မတ္လတုန္းက သမၼတ အိုဘားမားနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ျပီး ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ အကူအညီနဲ႔ တည္ေဆာက္မယ့္ အစိမ္းေရာင္အိမ္ (ဖန္လံုအိမ္) စီမံကိန္းအတြက္ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါေသးတယ္။

လီယိုနာဒို (Leonardo DiCaprio)



ကမၻာေက်ာ္ တိုင္တန္းနစ္မင္းသားတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ လီယိုနာဒိုကလဲ အစိမ္းေရာင္ကမၻာေျမကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတစ္ဦးပါတဲ့။

သူဟာ ဆိုလာစနစ္နဲ႔ ေမာင္းႏွင္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ကား ( Hybird Car) ကိုသာ စီးနင္းသူျဖစ္ျပီး ဆိုလာျပားေတြ တပ္ဆင္ထားတဲဲ့ အိမ္မွာ ေနထိုင္ပါတယ္။ ေလာင္စာဆီအသံုးေလွ်ာ့ခ်ေရးအတြက္လဲ ကိုယ္ပိုင္ ေလယာဥ္ပ်ံကို အသံုးျပဳျခင္းက ေရွာင္ရွားျပီး အမ်ားနဲ႔တန္းတူ အခေပးျပီးစီးရတဲ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြနဲ႔ပဲ ခရီးသြားပါသတဲ့။

လီယိုနာဒိုဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ကိုယ္တိုင္ေရး ကိုယ္တိုင္ ဇာတ္ေၾကာင္းေျပာထားတဲ့ “ The 11th Hour (၁၁ နာရီ)” ဆိုတဲ့ ေဂဟ မွတ္တမ္း ( Documentary) ကို ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ီခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ ဇာတ္လမ္းတိုေလးဟာ ေဂဟ ျဖစ္စဥ္ အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ရာသီဥတုေတြအေၾကာင္း ရိုက္ကူးတင္ဆက္ထားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး စြန္႔ဦးတီထြင္သူမ်ားကို ေထာက္ခံျပီး Leonardo DiCaprio ေဖာင္ေဒးရွင္းကို တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

လီယိုနာဒိုဟာ ၂၀၁၁ အတြက္ အစိမ္းေရာင္ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ဆု ( Heart of green awards) အတြက္ လူထုပရိတ္သတ္က ေရြးခ်ယ္ တစ္ေပးျခင္းခံရသူပါ။

သူဟာ ၂၀၁၀ မွာ Save Tigers Now အစီအစဥ္အတြက္ ကမၻာ့ ေတာရိုင္းတိရိစၦာန္ ရံပံုေငြအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လက္တြဲလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းသူအျဖစ္ ထင္ရွားေက်ာ္ေဇာလာခဲ့ျပန္ပါတယ္။

လီယိုနာဒိုဟာ ေတာတြင္းေန က်ားရဲ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ေရး အစီအစဥ္မွာ ပညာေရးက႑သာမက စီးပြားေရးက႑ ႏိုင္ငံေရးက႑ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေရ႔ွတန္းကေန တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္ခဲ့သူပါ။ အဲဒီအစီအစဥ္ကေန ၂၀၂၂ ကာလမွာ သဘာဝ က်ားရဲအေရအတြက္ ရဲ႔ႏွစ္ဆ အေကာင္ေရ ၆၄၀၀ အထိ တိုးတက္လာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါတယ္။

( ဆက္ရန္ )

အေရခြံေပ်ာက္ဆံုးေနသူမ်ား နဲ႔ ဝင္ကစြပ္ သံသရာ


ဒီေန႔ သတင္းတစ္ပုဒ္ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။

အေဖေရာ အေမေရာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမဟုတ္ပဲ လာဘ္ယူျပီး ႏိုင္ငံသားမွတ္ပံုတင္ထုတ္ေပးတဲ့ လဝက ဦးစီးအရာရွိေတြကို စစ္ေဆးေတြ႔ရွိပါက အေရးယူမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းပါ။

ဒီလို သတင္းမ်ိဳးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ဒါမွမဟုတ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္တည္းက ထုတ္ျပန္သင့္ပါတယ္။

တကယ္ဆို ျမန္မာ အစိုးရဟာ အက်င့္ပ်က္ျခစား ႏိုင္ငံ႔ဝန္ထမ္းေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူတဲ့ ေနရာမွာ ေျပာစမွတ္တြင္ေလာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ဘူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။

တခ်ိန္တုန္းက အေကာက္ခြန္ဝန္ထမ္းေတြကို အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေတြေၾကာင့္ ဥပေဒအရ အေရးယူခဲ့ပါတယ္။ စာေရးစာခ်ီကအစ ညႊန္မွႈး ညႊန္ခ်ဳပ္အဆံုး အေကာက္ခြန္ရုံုး တစ္ရံုးလံုးနီးပါး အင္းစိန္ကို ပို႔ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက အေကာက္ခြန္အရာရွိတစ္ဦးက သူ႔ကားကို သူကိုယ္တိုင္ ေမာင္းျပီး အင္းစိန္ေထာင္ကို သြားျပီး အဖမ္းခံခဲ့တာကို ေတြ႔ခဲ့ ဘူးပါတယ္။

အခုလဲ လဝက ဦးစီးအရာရွိေတြနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြ ဘက္ကို လွည္႔လာျပန္ပါျပီ။ ဒီေနရာမွာ အေကာက္ခြန္နဲ႔ လဝက ဝန္ထမ္းေတြရဲ႔ အက်င့္ပ်က္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာမယ့္ အက်ိဳးဆက္ေတြ ယွဥ္ၾကည္႔လို႕ရပါတယ္။

အေကာက္ခြန္ဝန္ထမ္းေတြ လာဘ္စားျပီး တရားမဝင္ လိုင္စင္မဲ့ ပစၥၫ္းေတြ တင္သြင္းလာတဲ့အတြက္ သက္မဲ့ တရားမဝင္ ပစၥည္းေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို ဝင္ေကာင္းဝင္လာႏိုင္ပါတယ္။

လဝက ဝန္ထမ္းေတြ လာဘ္စားျပီး တင္သြင္းလာတာကေတာ့ သက္ရွိ မ်ိဳးပြားႏိုင္တဲ့ လူေတြပါ။

တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စကေန စလာတဲ့ သက္ရွိသြင္းကုန္ေတြက အခ်ိန္က်လာရင္ တရားဝင္လိုင္စင္နဲ႔ မ်ိဳးပြားျပီး ဧည္႔သည္ကေန အိမ္ရွင္ေနရာယူသြားၾကပါတယ္။

ေခြးတိုးေပါက္ကေနတိုးဝင္လာတဲ့ သူေတြေရာ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးျပီး ေခတၱလာလည္သေယာင္ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ အေယာင္ေဆာင္ ဧည္႔သည္ေတြေရာ အိမ္ရွင္ျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားလာၾကတယ္။

သူတို႔ၾကိဳးစားတဲ့ပံုလဲ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေတြလို အေရခြ႔ံလဲပစ္ျပီး ဧည္႔သည္က အိမ္ရွင္ေနရာယူလိုက္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးဆိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည္႔ရင္ မိေအးက ႏွစ္ခါ မက အခါခါနာရတဲ့ ကိန္းကို ဆိုက္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္က ဓါးမဦးခ်ေနလာခဲ့ေပမယ့္ တရုတ္ေသြးပါလို႔ ကုလားေသြးပါလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္မရသူေတြ။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာသင္ၾကားခြင့္ ဆံုးရံႈးသူေတြ အေျမာက္အမ်ားရွိပါတယ္။

ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္ဆိုရင္လဲ သူတို႔ေခတ္တုန္းက ေဆးတကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္မီေပမယ့္ မိဘ ဘိုးဘြားမ်ားဟာ တရုတ္ေသြးစပ္ေနတဲ့အတြက္ ေဆးတကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ဆံုးရံႈးခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအန္တီၾကီး အိမ္ေထာင္ျပဳျပီး ေမြးလာတဲ့ သားသမီး ေလးေယာက္လံုးကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာ ဆရာဝန္ ေရေၾကာင္းပညာတကၠသိုလ္ေတြ တက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္တုန္းက ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ကေနျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထိုင္းေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႔ ျပန္လာပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ေဘူခ်င္းကပ္ရက္မွာေတာ့ အသက္ ၁၈ ႏွစ္သာသာေလာက္ရွိတဲ့ ရွမ္းတရုတ္မေလးတစ္ေယာက္ပါလာပါတယ္။

ကၽြန္မက ဘန္ေကာက္ကေနတဆင့္ အျခားေလယာဥ္ထပ္စီးရမွာပါ။ ရွမ္းတရုတ္မေလးကေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို သြားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ျဖည္႔ရတဲ့ ( ထိုင္းႏိုင္ငံ ဝင္ခြင့္အတြက္) စာရြက္အျဖဴေလးကို ျဖည္႔ရပါတယ္။

ခ်ာတိတ္မေလးက စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္နဲ႔ ကိုင္ျပီး ကၽြန္မကို အကူအညီေတာင္းလာပါတယ္။ “ကၽြန္မ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ဘူးရွင့္ အဖတ္လဲ အားနည္းတယ္ အေရးလဲ အားနည္းတယ္.. ကၽြန္မကို ကူညီေပးပါ” လို႔တလံုးခ်င္း မပီမသ ေျပာလာပါတယ္။ ျမန္မာစကားကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစဥ္းစားစား ေျပာေနပံုပါပဲ။ ရွမ္းသံဝဲဝဲနဲ႔ တစ္ခြန္းခ်င္းေျပာေနတဲ့ ခ်ာတိတ္မဆီက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

သူမရဲ႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ထဲကအတိုင္း အျဖဴေရာင္စာရြက္ေလးထဲမွာ ကိုယ္ေရး အခ်က္အလက္ေတြကို ေရးျဖည္႔ေပးေနရင္းက ညီမေလးနာမည္က ႏြယ္ႏြယ္လိႈင္ ေမြးေန႔က …… လား လို႔ တစ္ခုခ်င္း ေမးေတာ့ သူမက အားရပါးရ ရီပါတယ္။

ကၽြန္မနာမည္အရင္းက ေရွာက္လြယ္ပါ။ ဒီအထဲက နာမည္ေတြ ေမြးေန႔ေတြ အကုန္လံုးက မွားေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုက သူမ်ားမိသားစုဆီက သန္းေခါင္စာရင္း ဝယ္ထားတာပါ။ အေဖေရာ အေမေရာ ေမာင္ေလးေရာ အဲဒီသန္းေခါင္စာရင္းထဲက နာမည္နဲ႔ မွတ္ပံုတင္ေတြ ပါစ္စပို႔ေတြ ယူထားတာပါ။

ကၽြန္မ အေဖက တရုတ္ျပည္မွာေမြးတာ ကၽြန္မအေမက ယိုးဒယားမွာေမြးတာပါ။ ကၽြန္မတို႔မိသားစုမွာ တရုတ္ျပည္က ႏိုင္ငံသားကဒ္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ၊ယိုးဒယားက ႏိုင္ငံသားကဒ္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံက မွတ္ပံုတင္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြ အားလံုးရွိပါတယ္။

အေမက ယိုးဒယားမွာ မိေက်ာင္းသားေရ အိတ္ေတြထုတ္တဲ့ စက္ရံုပိုင္ပါတယ္။ စီးပြားေရးလဲ ဘန္ေကာက္မွာပဲ လုပ္ပါတယ္။ အေမက ျမန္မာျပည္ကို မိေက်ာင္းသားေရအိတ္ေတြပို႔ေတာ့ ေစ်းၾကီးလို႔ ျမန္မာျပည္မွာ မေရာင္းရပါဘူး။ အေဖကေတာ့ တရုတ္ျပည္မွာပဲ စီးပြားေရးလုပ္ေနပါတယ္။

ကၽြန္မကိုလဲ ယိုးဒယားမွာပဲ ေမြးပါတယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္မက ယိုးဒယားစကားပဲ ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာစကား ျမန္မာစာကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ဖို႔ သင္ေနတုန္းပါပဲ။ ယိုးဒယားနဲ႔ တရုတ္ျပည္ကိုေတာ့ တခါတခါ နယ္စပ္ကေနလဲ သြားပါတယ္။ တခါတခါ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔လဲ သြားပါတယ္… လို႔ သူတို႔ မိသားစုရဲ႔ ဇာတ္လမ္းကို စီကာပါတ္ကံုးေျပာျပရွာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုလဲ သူမရဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ကိုလဲ ေပးခဲ့ပါတယ္။

သူမနဲ႔ လမ္းခြဲခ်ိန္မွာေတာ့ ယိုးဒယားမေလး ေရွာက္လြယ္က ႏြယ္ႏြယ္လိႈင္ အျဖစ္ ကမၻာပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာမေလး ႏြယ္ႏြယ္လိႈင္တစ္ေယာက္ ဘယ္ေရာက္ေနရွာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုတစ္ေယာက္တည္း ေမးေနမိပါတယ္။

ႏြယ္ႏြယ္လိႈင္နဲ႔ မိသားစုဝင္ ေလးေယာက္လံုး ျမန္မာျပည္မွာ မွတ္ပံုတင္မဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းမဲ့မ်ား ျဖစ္ေနမလား…

မွတ္ပံုတင္ သန္းေခါင္စာရင္းမိတၱဴနဲ႔ ေနေနၾကလား…

ဒါမွမဟုတ္ မူရင္းအတိုင္း ပံုတူပြားထားတဲ့ မွတ္ပံုတင္ သန္းေခါင္စာရင္းနဲ႔ပဲ ေနေနၾကသလား….

မဆီမဆိုင္ ထပ္စဥ္းစားမိလိုက္ျပန္တာက ႏြယ္ႏြယ္လိႈင္တို႔ မိသားစုလိုက္ သန္းေခါင္စာရင္း မွတ္ပံုတင္ေတြေရာင္းလိုက္ရတဲ့ ေငြေတြနဲ႔ လယ္ပိုင္ယာပိုင္ ေၾကးရတတ္ေတြမ်ားျဖစ္သြားေလလား….ဆိုတဲ့ အေတြးပါပဲ။

ကၽြန္မ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီျဖစ္စဥ္ေတြက ျမန္မာျပည္ထဲမွာ မၾကာခဏ ၾကားေနရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြပါ။ သိပ္ေတာ့မဆန္းလွပါဘူး။

ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ အခြန္ေရွာင္ခ်င္ရံုသက္သက္ ျပစ္မႈေတြ ေရွာင္ခ်င္ရံုသက္သက္နဲ႔ သန္းေခါင္စာရင္းေတြ ဝယ္ မွတ္ပံုတင္ေတြဝယ္ျပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြ တစ္ခုထက္ပိုျပီး ကိုင္ေနၾကတာေတြလဲ ျမန္မာအသိုင္းအဝိုင္းမွာ ဖက္ရွင္တစ္ခုေတာင္ျဖစ္ေနသလားမသိပါဘူး။

ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ တစ္ခုထက္ပိုျပီးကိုင္တာက အခြန္ေရွာင္ခ်င္လို႔ ဒါမွမဟုတ္ သက္ဆုိင္ရာႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ဥပေဒေတြကို က်ဴးလြန္ထားလို႔ တခုမဟုတ္ တခု ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒါထက္ဆိုးတာက ျမန္မာေတြ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရးကဒ္ တစ္ခုထက္ပိုျပီး ကိုင္ေနၾကတာပါပဲ။

ျပည္တြင္းမွာ ေနထိုင္ေနသူေတြ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရးကဒ္ျပားကို ႏွစ္ခု သံုးခုကိုင္ၾကတာလဲ ဘယ္လို ယူထားၾကတာလဲ … ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးၾကည္႔ခ်င္ပါတယ္။

လဝက ဥပေဒအရ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရး ကဒ္ျပားႏွစ္ခု ကိုင္ေဆာင္ထားတာ တရားမဝင္ပါ… ေတြ႔ရွိရင္ အေရးယူခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမႈေၾကာင့္ အေရးယူ အျပစ္ေပးခံရတဲ့ ျပစ္မႈေတြ မႈခင္းေတြ ထဲမွာ မရွိခဲ့ပါဘူး..။။ တရားဝင္ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပဲ ဖက္ရွင္လုပ္ျပီး မွတ္ပံုတင္ ႏွစ္ခု ကိုင္ေနသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။

အျခားတစ္ဘက္မွာလဲ (FRC )ႏိုင္ငံသားမဟုတ္လို႔ ျငင္းဆိုခံထားရတဲ့ ႏိုင္ငံသားစစ္စစ္ေတြ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရးကဒ္မရွိလို႔ ကိုယ့္အိမ္ထဲကကိုယ္ ထြက္မရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြလဲ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။

အခုခ်ိန္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ သန္းေခါင္စာရင္းစစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ေခြးတိုးေပါက္ကဝင္လာသူ ဝင္ကစြပ္ေတြ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ က်ဴးေက်ာ္လာသူ ဝင္ကစြပ္ေတြနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြရယူထားၾကတဲ့ တရားဝင္ အသက္ရွိ အသက္မဲ့ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရးကဒ္ေတြ အေရး ရင္ေလးမိပါတယ္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အရမ္းရိုးပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အရမ္းကို ရိုးသားၾကပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လူမ်ိဳး အေရခြံ႔ကို စြပ္ျပီး ဝင္လာေနၾကတဲ့ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနျပီလဲ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ မျမင္ႏိုင္ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္လဲ ကန္းၾကပါေသးတယ္။

ေျမျမိဳလို႔ လူမ်ိဳးမေပ်ာက္ဘူးဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို လက္ကိုင္ဆြဲထားသူမ်ား ဝင္ကစြပ္ေတြကို အေရခြံေျပာင္းေပးေနသေရ႔ြ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႔ အေရခြံေတြ ေပ်ာက္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ႏိုင္ငံသားမွတ္ပံုတင္ေတြ စိစစ္တဲ့ အလုပ္ ဧည္႔စာရင္းစစ္တဲ့အလုပ္ေတြထက္ ပိုမိုထိေရာက္မယ့္ နည္းလမ္းေလးေတြရွိရင္ ထုတ္သံုးၾကပါအံုး။။ လမ္းေဟာင္းၾကီးက ခြဲထြက္ၾကပါအံုး။။။။ အေယာင္ေဆာင္အေရခြံေတြကို စစ္ေဆးေရတြက္ေနမယ့္အစား အခြံကၽြတ္ျပီး အဆံသာက်န္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားစစ္စစ္ေတြကို တင့္တင့္တယ္တယ္လံုလံုျခဳံျခံဳျဖစ္ေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အခံြေတြ ျပန္ရွာေပးပါအံုးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။။။

အေဖေရာ အေမေရာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမဟုတ္ပဲ လာဘ္ယူျပီး ႏိုင္ငံသားမွတ္ပံုတင္ထုတ္ေပးတဲ့ လဝက ဦးစီးအရာရွိေတြကို စစ္ေဆးေတြ႔ရွိပါက အေရးယူမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းနဲ႔ ဥပေဒေတာ့ ထြက္လာပါျပီ။။။

နည္းဥပေဒ မရွိေသးဘူးလို႔ေတာ့ ထပ္မေျပာပါနဲ႔ေတာ့……

မူးယစ္ကုန္သည္ လိင္ကုန္သည္ လူေမွာင္ခိုေတြကို ျပည္ဝင္ခြင့္အတြက္ စိစစ္ျပီးမွ လက္ခံမယ္ဆိုတဲ့ စီမံကိန္းအၾကီးၾကီးေတြကို ေျပာေနမယ့္အစား ျပည္တြင္းေန အေရခြံေပ်ာက္ေနသူေတြကို အရင္ဆံုး ရွာေဖြ ကယ္တင္ၾကည္႔ပါလို႔ ေျပာပါရေစ။။။။။


My Blog List