ႏွင္းနဲ႔မာယာ: တတိယေနရာမွာ

တတိယေနရာမွာ

ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမဟုတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ခဏခဏ ေျဖရပါတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာမွာပဲေရာက္ေနေန တတိယေနရာဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႔ ပထမေနရာ ကၽြန္မရဲ႔အိမ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုက အျမဲတမ္းေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မဒီအေရွ႔အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေလးကို ေရာက္စတုန္းက ၾကံဳေတြ႔ဘူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ဘေလာ့ေပၚမွာ ကၽြန္မရဲ႔ တတိယေနရာ ဆိုျပီး ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႔ ေလ့လာမႈ အားနည္းတာရယ္ ဗဟုသုတနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ အဲဒီပို႔စ္ေလးမွာ အဆင္မေျပမႈေလးေတြအေၾကာင္းကို ေရးခဲ့မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာေလးမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သြားရင္းလာရင္း ျမင္ရၾကားရ ခံစားရတာေတြက အရင္ကနဲ႔စာရင္ သိသိသာသာ ျခားနားလာတာကို သတိထားမိပါတယ္။

အျခားႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလဲ သူတို႔ဆီက ၾကားရသိရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္မ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္က တေန႔ေရႊ တေန႔ေငြျဖစ္ေနတာမို႔ ေခတ္စနစ္ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ကၽြန္မတို႔ဟာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ လူျဖစ္လာခဲ့သူေတြလို႔ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျပီး ေျပာလို႔လဲရပါေသးတယ္။

ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက ေနပူက်ဲက်ဲမွာ သံုးေလးနာရီေလာက္ ေျခသလံုးေတာင့္ေအာင္ ရပ္လို႔ အလံေလးေတြကိုင္ျပီး ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ေအာ္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။

အလုပ္ခြင္ကို ဝင္တဲ့ အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့လဲ ဘဘၾကီးေတြရဲ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးဝင္ေပါက္ေတြအေၾကာင္း နားမဆံ႔ေအာင္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ ဘဘၾကီးရဲ႔ ကိုယ္ေရးအရာရွိကေတာ္ေတြကို အတြင္းခံကအစ လိုက္ဝယ္ေပးရတဲ့ ခရိုနီၾကီးေတြကိုလဲ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အာဏာရွင္ ဘဘၾကီးေတြတင္မကပဲ နယ္စပ္ေဒသက တန္ခိုးထြားလွတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိေတြကို သူတို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ လူမသိသူမသိ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နဲ႔ စီးေတာ္ယာဥ္စီစဥ္ေပးရတာမ်ိဳး ေနရာထိုင္ခင္း စီမံေပးရတာမ်ိဳးေတြကို ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကားေတြထဲကလို လွွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ေတြနဲ႔ သဲထိတ္ရင္ဖိုလုပ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။

ခရိုနီ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးတစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ ေဂါက္ရိုက္ျပီးခ်ိန္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖိနပ္စီးေပးေနတာကို မ်က္စိေရွ႔မွာ ျမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္မတို႔ျမန္မာျပည္သူေတြထက္ ဘယ္သူမွ ပိုလို႔မသိႏိုင္ပါဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံက သမၼတေတြ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြ ကိုယ့္ဖိနပ္ကိုယ္စီး ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ တန္းစီေစာင့္စားေနတာေတြကို ျမင္ဖို႔ သိဖို႔ ျပတင္းေပါက္ေတြ ပိတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြဟာ တကယ့္ အခြင့္ထူးခံေတြလို႔ပဲ နားလည္ခဲ့မိပါတယ္။

ေျမၾကီးနဲ႔ မိုးေကာင္းကင္ ကြာဟသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြ ဘဝက အကြာၾကီး ကြာလွတယ္လို႔ ထင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ခုကိုေရာက္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြကို ျပည္သူထဲမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဝမ္းသာဝမ္းနည္း ခံစားရသလို ေလးစားအားက်တဲ့ စိတ္ေလးလဲ ေပၚလာပါတယ္။

ျပည္ေထာင္ခုနစ္ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေလးမွာ ျပည္နယ္တစ္ခုစီမွာ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္စီ ရွိပါတယ္။ အျခားျပည္နယ္က ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္ရဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔တန္းတူ ေလဆိပ္မွာ အလုပ္လာလုပ္တာကိုလဲ တအံ႔တၾသေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမို႔ သူအလုပ္လာခ်ိန္မွာ အထိန္းေတာ္ေတြ ပါေပမယ့္ သာမန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္လို ရိုးရွင္းစြာ ေနထိုင္ပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ အမ်ားျပည္သူသံုး မီးရထားေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားၾကီးကို ဘယ္သူကမွ ေစာ္ဘြားၾကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ႏႈတ္ခြန္းမဆက္ၾကပါဘူး။

ေစာ္ဘြားၾကီးကသာ ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းျပီး သြားရင္းလာရင္း လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကို အေရးတယူနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္တာကို ေတြ႔ျမင္ရတာပါ။

ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ ဘယ္သူကမွ သတင္းစာထဲကေန ဆုမြန္မေခၽြၾကပါဘူး။ ႏိုင္ငံရဲ႔ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာသာ ေစာ္ဘြားၾကီးက ျပည္သူေတြကို ဖုန္းထဲကေန မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ျပီး ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးတာပါ။

ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ မင္းပြဲစိုးပြဲ ဧည္႔ခံပြဲေတြ အခမ္းအနားေတြကို ေစာ္ဘြားၾကီးကိုယ္တိုင္ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမင့္ပါသည္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြထက္ ကႏၱာရထဲကိုသြားလည္တဲ့ ခရီးသြားဧည္႔သည္ေတြကို အာရပ္ဘစ္လက္ဖက္ရည္နဲ႔ တည္ခင္း ဧည္႔ခံေနတဲ့ ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႔ သတင္းေတြကိုသာကၽြန္မတို႔ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။

ေလဆိပ္မွာ သာမန္ခရီးသြားေတြလို ခရီးသြားေနတဲ့ ေတာ္ဝင္မိသားစုအနားမွာလည္း ဘယ္လံုျခံဳေရးကိုမွ မေတြ႔ရပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ အေရးေပၚဥၾသသံေတြနဲ႔ သြားလာေနတဲ့ လူၾကီး ခရီးစဥ္ ယာဥ္တန္းေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲရဲ႔ ကေတာ္ ေဆးရံုေဆးခန္းကို လာခ်ိန္မွာ သူ႔ကို မင္းသမီးရယ္လို႔ မသိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကုိယ္တိုင္ သာမန္ျပည္သူတစ္ေယာက္လို႔ ထင္ခဲ့မိပါေသးတယ္။ ေတြ႔သမွ် အမႈထမ္း ဝန္ထမ္းေတြကို ဝမ္းသာအဲလဲနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေနတဲ့ မင္းသမီးရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျပည္သူေတြကို ေလးစားခ်စ္ခင္ျခင္း အရိပ္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

အုပ္ခ်ဳပ္သူေစာ္ဘြားရဲ႔ သားေတြသမီးေတြဟာ ကၽြန္မတို႔လိုပဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ေလ့ရွိသူေတြပါ။

ပိုလို႔ထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္ေလးတစ္ခုလဲ ရွိပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္တုန္းက ေတာ္ဝင္မိသားစုဝင္ေတြေနတဲ့ နန္းေတာ္တစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားရဲ႔ တူျဖစ္တဲ့ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္က ဖိတ္ၾကားလို႔ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ျမန္မာမိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ ေစာ္ဘြားရဲ႔ နန္းေတာ္ ဧည္႔ခန္းေဆာင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ကို ဦးေဆာင္ျပီး လမ္းျပခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးက ဧည္႔ခန္းေဆာင္နဲ႔ နီးတဲ့ အိမ္ေတာ္ရဲ႔ အျခားဝင္ေပါက္တစ္ခုကေန ေခၚသြားတဲ့အတြက္ ကၽြန္မတို႔ နန္းေတာ္ရဲ႔ ပင္မ ဝင္ေပါက္ဆီကို မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံက ေစာ္ဘြားမိသားစုဝင္ေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ နန္းေတာ္ေတြနဲ႔ သီးသီးသန္႔သန္႔ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို ဖိတ္ၾကားတဲ့ ေစာ္ဘြားရဲ႔ နန္းေတာ္က လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္သူေစာ္ဘြားရဲ႔ ဒုတိယေျမာက္ ေစာ္ဘြားကေတာ္ မင္းသမီးေနတဲ့ နန္းေတာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ညကိုးနာရီေလာက္ရွိပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္ေတြပတ္ပတ္လည္မွာ လက္နက္ကိုင္လံုျခံဳေရးရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကားေတြကို နန္းေတာ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ရပ္ခဲ့ျပီး ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ လံုျခံဳေရး အေစာင့္အၾကပ္ရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ကၽြန္မတို႔ိကုိ ဖိတ္ၾကားခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားကေတာ့ ဒီနိုင္ငံထဲမွာေရာက္ေနသူေတြကို လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ လက္ခံစကားေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

သူဟာ နာမည္ေက်ာ္ ေသနတ္ပစ္ခ်န္ပီယံတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး လူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဘာသာေရး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို ေဆြးေႏြးေျပာဆိုေလ့ရွိသူလဲျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔နဲ႔ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ သီးသန္႔စကားေျပာခြင့္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အဖြဲထဲမွာ ျမန္မာျပည္ဖြား ဗုဒဘာသာ မူဆလင္နဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြ စံုစံုလင္လင္ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံတကာမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ကၽြန္မတို႔ကို ေလသံေလးေတာင္ မဟခဲ့ပါဘူး။ ဆိုးသည္ေကာင္းသည္ ေဝဖန္ျခင္းမရွိသလို ဘာသာေရးနဲ႔ႏြယ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျပခဲ့ပါဘူး။

လတ္တေလာအေျခအေနမွာ ျမင္ျမင္သမွ် လူမ်ိဳးျခားေတြက ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ သတင္းဆိုးေတြကို စိတ္ဝင္တစား ေမးျမန္းစပ္စုေနခ်ိန္မွာ နားလည္မႈရွိစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔က ဆိုဖာေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက အာရပ္ဓေလ့အတိုင္း ၾကမ္းျပင္မွာထိုင္ျပီး ညစာ စားေနတာျမင္ရေတာ့ ျမန္မာပီပီ စိတ္မသက္မသာ ခံစားရပါေသးတယ္။

ကၽြန္မတို႔ျပန္ခါနီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္မွာလဲ အျခားလူမ်ိဳးေတြ ထုိင္ေနတဲ့ ဆိုဖာခံုရဲ႔ ေအာက္မွာ သူကထိုင္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခံပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဂါရဝတရားကို ေရွ႔တန္းတင္တဲ့ ျမန္မာပီပီ မတ္တပ္ရပ္ျပီး တန္းတူရည္တူ ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါတယ္။

လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး သူ႔ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာေတြ႔ဖို႔နဲ႔ သူ႕ရဲ႔ နန္းေတာ္ကို အျမဲတမ္း တံခါးဖြင့္ထားေၾကာင္းလဲ ထပ္ျပီး ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံက ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ထိုင္းဘုရင္ကို အခစားဝင္ေနတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ဟာ ၾကမ္းျပင္မွာ ဝပ္တြားျပီး ခယေနတဲ့ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုဟာ ကၽြန္မတို႔အာရွတိုက္သား သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြၾကားက ဂါရဝ တရားကို ျပတဲ့ ျပယုဒ္တစ္ခုပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ အေနာက္ႏိုင္ငံနဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဝပ္တြားဂါရဝျပဳတာထက္ ရင္ထဲ အသည္းထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းကို ျပၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ျပည္သူေတြက ဘာ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာလဲ ဘယ္လို ခ်စ္တာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။

ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္အရ အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနရတဲ့ ဧည္႔သည္ႏိုင္ငံသူတစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ ေဒသခံ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔တန္းတူ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးရပါတယ္။

အမ်ားျပည္သူသံုး မီးရထားေတြ ေမာ္ေတာ္ကားေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ သီးသန္႔တြဲေလးေတြ သီးသန္႔ေနရာေလးေတြ ရွိတဲ့အတြက္ ခရီးသြားလာရာမွာ လံုျခံဳမႈရွိပါတယ္။

ေဆးရံုေဆးခန္းလို အစိုးရရံုးလိုေနရာေတြမွာ တန္းစီီစနစ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရခ်ိန္ေတြမွာလဲ အမ်ိဳးသမီးေတြက အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ မေရာမေႏွာပဲ သီးသန္႔တန္းစီျပီး အမ်ိဳးသမီး ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေျပာဆိုခြင့္ရပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံထဲမွာရွိရွိသမွ် အမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုး ၂၄ နာရီကာလပတ္လံုး စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္သြားလာခြင့္ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လံုျခံဳမႈရွိတယ္ဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ သတိၱိရွိရွိ ရပ္တည္ေနထိုင္ခြင့္ရထားပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဘဝလံုျခံဳေရးအတြက္ စိုးရိမ္စရာ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကစရာ မရွိပါဘူး။ အပူအပင္ေသာက ကင္းကင္းနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္စက္ခြင့္္ရပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံေတြရဲ႔ သတင္းစာေတြ မီဒီယာေတြမွာ ခိုးဆိုးလုယက္မႈ လူသတ္မႈ ဓါးျပမႈ မုဒိန္းမႈ ေတြကို ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္က သတင္းစာေတြ မီဒီယာေတြမွာလို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မေတြ႔ရတတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႔ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ အရွိန္အဟုန္ကို ရပ္တန္႔ေစမယ့္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစမယ့္ အက်ိဳးမဲ့ေစမယ့္ သတင္းေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္တဲ့ မီဒီယာေတြရဲ႔ ပါးနပ္မႈနဲ႔ ပရိုတိုကိုး ကို အျပည္႔အဝ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံဟာ အာရပ္ႏိုင္ငံ ဆိုေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြ ဟိႏၵဴဘုရား ရွိခိုးေက်ာင္းေတြေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ သကၤန္းဝတ္ သီရိလကၤာဘုန္းၾကီးေတြ လနဲ႔ခ်ီျပီး သီတင္းသံုးေနတာကို ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္တဲ့ တရားပြဲေတြကို ခြင့္ျပဳေပးပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လို ဧည္႔သည္ ႏိုင္ငံသားေတြေတာင္ ဘဝလံုျခံဳေရးနဲ႔ မနက္ျဖန္တိုင္းအတြက္ အိပ္မက္ေတြ မက္ခြင့္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ကာယကံရွင္ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ လိုအပ္တာထက္ပိုတဲ့ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးေတြ အမ်ားၾကီးရွိၾကပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ျပည္သူေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားေတြကို ရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသလို ေလးေလးစားစားနဲ႔ အေလးထားၾကည္ညိဳၾကပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံမွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ျပီးေသာ ဘုရင္နဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ လက္ရွိဘုရင္ေတြရဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေျဖကို ကၽြန္မ သိခြင့္ရလာပါတယ္။ လူေနအေဆာက္အဦေတြမွာ လမ္းေတြမွာ ေရွာ့ပင္းေမာေတြမွာ ေတာင္တန္းေတြမွာ ကားေတြမွာ ႏိုင္ငံရဲ႔ အလံကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ခ်ိတ္ဆြဲၾကတယ္ ေရးဆြဲထားၾကတယ္ ဆိုတာကိုလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမးစရာမလိုပဲ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒီတတိယေနရာေလးမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႔ တိုးတက္ဖြ႔ံျဖိဳးမႈကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားရဲ႔ ျပည္သူေတြအေပၚထားရွိတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ ဆိုတဲ့ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တိုင္းတာတတ္ဖို႔ ကၽြန္မ သင္ယူမိပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႔ႏိုင္ငံေလးမွာ သစ္ပင္ ျမက္ပင္ျမက္ပင္ေလးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္တတ္သူမို႔ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကို အမ်ားတကာက ေလးစားအားက်ရတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလဲ ျဖစ္ေစခ်င္မိပါတယ္။ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ ကၽြန္မ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္စက္ေနရခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံက သန္း၆၀ ေက်ာ္ ျပည္သူေတြကိုလဲ ေသာကကင္းကင္းနဲ႔ အိပ္စက္ခြင့္ရေစခ်င္မိပါတယ္။

သူတပါးႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အားသာခ်က္ေတြကိုျမင္ေလတိုင္း ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကိုလဲ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးေစလိုတဲ့ဆႏၵလဲ ျဖစ္မိပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြကို ျပည္သူေတြၾကားမွာ လက္ရည္တျပင္တည္း ျမင္ေယာင္ၾကည္႔ရင္း....

မၾကာခဏ အိပ္မက္မက္မိရင္း.......

ႏွင္းနဲ႔မာယာ

3 comments:

~ဏီလင္းညိဳ~ said...: စာေလးဖတ္သြားတယ္ မႏွင္းေရ႕...။
မသိေသးတာေလးေတြ သိခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးရယ္...

ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္...
ဏီလင္းညိဳ; May 1, 2013 at 3:52 PM
desertraindrops said...: မႏွင္းေရ...မငံုေရးလိုက္တဲ႔ တတိယေနရာအလြမ္းေျပ ေကာမန္႔ရွည္ေလးကေတာ့ net ေကာင္းမႈေၾကာင့္ မတက္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ထပ္ျပီးမေရးေတာ့ဘူးေနာ့...

တတိယေနရာမွာ ခဏတာေနဖူးခဲ့တာမို႔ တခါတရံ လြမ္းမိပါတယ္လို႔ ေျပာျပရေစေတာ့။

နန္းေတာ္ႀကီးထဲ ဧည့္သည္ေတာ္အျဖစ္ ဖိတ္ၾကားခံရတာ ၀မ္းသာတယ္ေနာ္။; May 1, 2013 at 6:51 PM
အမ္တီအန္ said...: ႏွင္းေရ...
အုပ္ခ်ဳပ္သူႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရသူ ျပည္သူအၾကား ကြာဟမႈနည္းႏိုင္သမွ်နည္း၊ လူ႔အခြင့္အေရး တန္းတူရႏိုင္မႈ ရွိသမွ် အဲ့ဒီႏုိင္ငံက ခ်မ္းသာေခ်ာင္လည္မႈ ရွိမယ္ထင္မိတာပါဘဲ။ တို႔တိုင္းျပည္အတြက္ကေတာ့ အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ယံုမွတစ္ပါး...။; May 10, 2013 at 2:52 PM