ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမဟုတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ခဏခဏ ေျဖရပါတယ္။  ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာမွာပဲေရာက္ေနေန တတိယေနရာဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႔ ပထမေနရာ ကၽြန္မရဲ႔အိမ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုက အျမဲတမ္းေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့ပါတယ္။

ဂီတဆိုတာ မ်က္ရည္ကို ေနာက္ျပန္စီးဆင္းေစတဲ့ အႏုပညာ

ဂီတဟာစိတ္ဓါတ္ျမွင့္တင္ေရး ကိရိယာ

ဂီတဟာ စိတ္အနာတရေတြ အတြက္ကုထံုး

ဂီတဟာ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး အားမာန္.... လို႔ Fukushima Melody မွာ ဖတ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အမိေျမနဲ႔ အေဝးမွာ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတမႈေတြကို ဂီတ သံစဥ္ေတြၾကားမွာ ျမဳပ္ႏွံျပီး အပန္းေျဖဖို႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကို ဖိတ္ေခၚပါရေစ….

ျမန္မာ အႏုပညာရွင္ေတြကို အားေပးဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္

ျမန္မာျပည္ရဲ႔ အေငြ႔အသက္ကို ျပန္လည္ရႈရိႈက္ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္

ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္လည္ဆံုဆည္းဖုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္

ျမန္မာစကားကို ေဖာင္ဖြဲ႔ျပီးေတာ့ေျပာဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္

ဂီတနဲ႔ အင္အားယူဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္

ဂီတနဲ႔ မ်က္ရည္ေျခာက္ေစဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္

ဂီတနဲ႔ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္

ဂီတနဲ႔ အလြမ္းေျဖဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္

ယူေအအီးႏိုင္ငံ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔မွာ ပထမဆံုးက်င္းပမယ့္ စတိတ္ရိႈးမွာ ျပန္ဆံုၾကရေအာင္.....

ေအာက္တိုဘာ ၂၈ ရက္ (ေသာၾကာေန႔) ညေနမွာ ရွိတ္ရာရွစ္ ခန္းမေဆာင္ကို အေရာက္လွမ္းခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္။

(ယူေအအီးႏိုင္ငံရဲ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စင္တင္ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို ကႏၱာရဝႆ လူမႈေရွ႔ေဆာင္ အသင္းရဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ စီစဥ္တင္ဆက္ေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္)

မအိျႏၵာ ခံစားေရးဖဲြ႔ထားတဲ့ Fukushima Melody ကဗ်ာေလး က ဒီမွာပါ။။။

လကုန္ခါနီး ရက္ပိုင္းအလိုေလာက္တုန္းက မေလးရွားမွာေနတဲ့ ဦးေလးဆီကိုဖုန္းဆက္ေတာ့ ဦးေလးက shopping လုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာရင္း
“က်ားၾကီး ေျခရာၾကီး …. က်ားေသး ေျခရာေသး ….လစာ ေစာေစာရ ေစာေစာကုန္.... လကုန္ျပီး၂ ရက္ေလာက္ေနရင္ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံရယ္လို႔ မက်န္ ….လစာ ျဖတ္ပိုင္းပဲ က်န္တယ္..” လို႔ အမွ်င္မျပတ္ေျပာလာခဲ့ပါသည္။ ဦးေလးေျပာသမွ် အပိုအလိုမရွိ ကြက္တိမွန္ေနတာမို႔ အျပည္႔အဝ ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ေတြမွာ ဝင္ေငြကိန္းဂဏန္းေတြကသာ ပံုမွန္ရွိျပီး ထြက္ေငြကိန္းဂဏန္းေတြက ပံုမွန္မရွိ။ ကၽြန္မ အေမေျပာတဲ့စကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေငြဆိုတာ ဆီလို အေပါက္ရွာျပီး ထြက္တတ္သလို လစာရခ်ိန္မွာလဲ “ဆင္သတ္ျပီး အရပ္ေဝသလို” ေဝျခမ္းမွ်ေဝစရာေတြက အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနတတ္ပါသည္။

ဒူဘိုင္းေရာက္ျပီး ပထမဆံုးလုပ္တဲ့အလုပ္မွာတုန္းကေတာ့ လစာ ျဖတ္ပိုင္းေေတြသာ ရတာမို႔ ကၽြန္မရဲ႔ ဝင္ေငြေတြကို သိခ်င္လာခ်ိန္မွာ စိတ္တြက္နဲ႔ ျပန္တြက္ရသလို တခါတရံမွာ ဂဏန္းေပါင္းစက္ရဲ႔ အကူအညီကိုလဲ ယူရပါသည္။

ဒါေပမယ့္ လက္ရွိအလုပ္မွာေတာ့ ကၽြန္မရခဲ့တဲ့ လစာစာရင္းကို mouse တခ်က္ ေထာက္ျပီးႏွိပ္ရံုနဲ႔ အလံုးနဲ႔ အရင္းနဲ႔ ျမင္ရတတ္တာမို႔ ပိုျပီး ရင္ေမာရတတ္ပါသည္။ လုပ္သက္ လေပါင္း (၂၀) အတြင္း ကၽြန္မရဲ႔ အေကာင့္ထဲကို ထည္႔ေပးခဲ့တဲ့ ပမာဏက ဂဏန္း ေျခာက္လံုးျပေနခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မ ျပန္ျပီး စုေဆာင္းမိခဲ့တဲ့ ပမာဏနဲ႔ ယွဥ္ၾကည္႔မိေတာ့ ဒူဘိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ အိတ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္ေနရသလို ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိလာပါသည္။

ဒူဘိုင္းေရာက္စအခ်ိန္တုန္းက ဝင္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြကို သိခ်င္စိတ္နဲ႔ balance sheet ေတြဆြဲျပီး ေန႔စဥ္အသံုးစရိတ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားခဲ့ဘူးပါသည္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာလာခ်ိန္မွာေတာ့ အသံုးစရိတ္ ( အျဖဳန္းစရိတ္) ေတြကို ျပန္ၾကည္႔တိုင္း ေသြးတိုးခ်င္တာလာမို႔ ဆြဲထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ စာရင္းစာအုပ္ကို ပိတ္ျပီး မျမင္သာတဲ့ေနရာကို ပို႔ထားခဲ့တာ ယေန႔အခ်ိန္ထိ။

ကၽြန္မ သတိထားမိလာတဲ့ ဒူဘိုင္းရဲ႔ လူေနမႈစရိတ္က ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ သိသိသာသာပဲ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာျပည္က ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြလို ထိုးတက္ ထိုးဆင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ ဒူဘိုင္းရဲ႔ လူေနမႈစရိတ္က မသိမသာ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ တက္ေနခဲ့ပါသည္။

အခုခ်ိန္မွာ ဒူဘိုင္းမွာ လူေျပာမ်ားလြန္းတဲ့ ေငြလႊဲေစ်းႏႈန္းကို ကၽြန္မေရာက္စအခ်ိန္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည္႔ေတာ့ မ်က္ျဖဴစိုက္ေလာက္ေအာင္ ကြာသြားတာကို ေတြ႔ရပါသည္။ ကၽြန္မေရာက္ကာစ အခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာေငြ ၁ သိန္းကို ဒါဟန္း ၂၈၀-၃၀၀ မွ်သာ ေပးခဲ့ရဘူးပါသည္။ ယေန႔ေငြလြႊဲႏႈန္းကေတာ့ ျမန္မာေငြ တစ္သိန္းကို ဒါဟန္း ၄၈၀ ကေန ၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္အထိ တက္လိုက္က်လိုက္ ျဖစ္ေနဆဲ။

ျမန္မာျပည္ရဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေငြ လဲလွယ္နႈန္းက ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူအားလံုးကို သိသိသာသာ အက်ပ္ရိုက္ေစခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီမို႔ ေဒၚလာေစ်း ေငြလႊဲေစ်းကို ဒူဘိုင္းရဲ႔ လူေနမႈ စရိတ္ေအာက္မွာ ခဏေမ့ထားျပီး အျခားေသာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြဆီကို ျပန္ေျပာင္း ျပန္စဥ္းစားမိျပန္ပါသည္။

အသံုးစရိတ္ေတြလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္မိေတာ့ အခ်ိန္တုိအတြင္း အဟုန္ထိုးတိုးတက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံပီပီ ဒူဘိုင္းအစိုးရရဲ႔ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးမႈ တစ္ခုကိုလဲ သတိထားမိလာျပန္ပါသည္။ အခြန္ကင္းလြတ္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ေရနံကလြဲလို႔ အျခားသဘာဝ သယံဇာတရယ္လို႔ ေျပာပေလာက္စရာမရွိ။ ကိုယ္ပိုင္ထုတ္ကုန္ရယ္လို႔လဲ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္ျပစရာလဲမရွိ။ ကၽြန္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံလိုပဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္နဲ႔ အေျခခံစားကုန္ေတြကအစ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံအခ်ိဳ႔နဲ႔ အာရွႏိုင္ငံေတြကို အားကိုးအမွီျပဳေနရပါသည္။

အမ်ားသူငါေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ယူေအအီးဆိုတာ ေရနံထြက္တဲ့ တိုင္းျပည္ ေရနံနဲ႔ သူေဌးျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံဆိုေပမယ့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔သာ တိုင္းတာ သတ္မွတ္ျခင္းျဖစ္ျပီး ဒူဘိုင္းျမိဳ႔အတြက္ေတာ့ ေရနံနဲ႔ သဘာဝ ဓါတ္ေငြ႔က အဓိက ထုတ္ကုန္လို႔ ေျပာလို႔မရပါ။ ၾကားသိ မွတ္သားမိသေလာက္ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြအရ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔ကထြက္တဲ့ ေရနံ သဘာဝ ဓါတ္ေငြ႔ေတြက ဒူဘိုင္းျမိဳ႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ စြမ္းအင္ကိုေတာင္ မျဖည္႔စြမ္းေပးႏိုင္ပါ။

အျခားစီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြ ျဖစ္တဲ့ အိမ္ျခံေျမ အက်ိဳးေဆာင္လုပ္ငန္း ၊ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္း ၊ ကမၻာလွည္႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္မႈေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္တိုအတြင္း စံခ်ိန္တင္ရေလာက္ေအာင္ ကမၻာက သိတဲ့ ဒူဘိုင္းအျဖစ္ တိုးတက္ေအာင္ျမင္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အခြန္လြတ္တိုင္းျပည္ျဖစ္တာမို႔ Dubai Properties နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာကလာေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ခရီးသြားေတြဆီက ဝင္ေငြေတြ အမ်ားဆံုးရေနသလို ဒူဘိုင္းျမိဳ႔ကလဲ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အဓိက အားထားရာ ကုန္စည္ ဒိုင္ၾကီးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

အာရွရဲ႔ shopping business ကို စကၤာပူက ထိန္းခ်ဳပ္ထားသလို အေရွ႔အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေတြနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြအတြက္ Shopping Center က ဒူဘိုင္းျမိဳ႔ပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

Shopping business က ဒူဘိုင္းရဲ႔ ဒုတိယ အသက္လို႔ ေျပာလို႔ရသလို ကၽြန္မတို႔လို ႏိုင္ငံတကာက ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အဓိက ေငြယိုေပါက္တစ္ခုလို႔လဲ ေျပာလို႔ရပါသည္။

ကမၻာေက်ာ္ Brand ေတြ လက္ညိႈးထိုးလို႔ မလြဲႏိုင္ေအာင္ ေတြ႔ႏိုင္ေပမယ့္ ေပးရတဲ့ တန္ေၾကးကလဲ မေသးလွပါ။ ကၽြန္မတို႔ ရွာေဖြလို႔ရသမွ်ဝင္ေငြေတြကို မသံုးခ်င္ မျဖဳန္းခ်င္ပဲ မေနႏိုင္ေအာင္လဲ အသံုးအေဆာင္ အသစ္အဆန္းေတြ လိုက္မမီႏိုင္တဲ့ နည္းပညာ အသစ္အဆန္းေတြက မ်က္စပစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ဒူဘိုင္းမွာရွာလို႔ရသမွ် ပိုက္ဆံကို ဒူဘိုင္းျမိဳ႔က ျပန္မထြက္ခ်င္ေအာင္ ျပန္ျပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္တဲ့ ဒူဘိုင္းအစိုးရရဲ႔ ပရိယာယ္လွလွေလးကို သတိမထားမိသူေတြကေတာ့ ရွာလိုက္ သံုးလိုက္ ေပ်ာ္ပါးလိုက္ သံသရာထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါသည္။

ကမၻာေပၚမွာ Credit Card သံုးစြဲသူအမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံေတြထဲမွာ ယူေအအီးႏိုင္ငံက ဒုတိယ ေနရာမွာ ရွိေနခဲ့ပါသည္ အပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြအၾကားမွာ လူမ်ိဳးမေရြး ႏိုင္ငံသား မေရြး ေငြအေခ်းအငွား အမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလို႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ သင္တန္းနည္းျပက သူ႔ရဲ႔ ကိုယ္ေတြ႔အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပျပီး မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ဘူးပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလဲ ဘဏ္ေတြက ေခ်းေငြေတြေၾကာင့္ အခက္ေပြေနသူ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုကို ေတြ႔ေနရပါသည္။ ကၽြန္မရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူမ ႏွစ္စဥ္ ေဘာနပ္စ္ရခ်ိန္မွာ လစာရဲ႔ သံုးလစာရွိတဲ့ ဆုေၾကးေငြကို မျဖစ္စေလာက္ယူထားမိတဲ့ ေခ်းေငြေတြအတြက္ အဆမတန္ ေပးဆပ္လိုက္ရတယ္လို႔ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေျပာျပခဲ့ဘူးပါသည္။

ကၽြန္မတို႔လူမႈဘဝမွာ မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္း ၊ ဘဝ လိုအပ္ခ်က္ေတြအတြက္ မျဖစ္မေန သံုးေနၾကရတဲ့ credit card ေတြ ဘဏ္ေခ်းေငြေတြက ကၽြန္မတို႔ကို အၾကီး အက်ယ္ ဒုကၡေပးေနတဲ့ ရန္သူေတြစာရင္းမွာ ထိပ္ဆံုးက ရွိေနပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဝင္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြကို ညီမွ်ခ်င္းခ်ၾကည္႔သူတိုင္း ရင္မေမာရသူရယ္လို႔ မရွိပါ။
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဝင္ေငြက လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္တည္းက ခုခ်ိန္ထိ မေျပာင္းမလဲ။
သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားတာက သူ႔ရဲ႔ထြက္ေငြပဲျဖစ္ပါသည္။

ေန႔စဥ္ ကုန္က်စရိတ္ေတြျဖစ္တဲ့ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္ေတြကလဲ မသိမသာ ေစ်းတက္လာခဲ့ပါသည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္တုန္းကကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြကို ျပန္တြက္ၾကည္႔ေတာ့ ဆန္ငါးကီလိုကို ဟိုစဥ္က ၁၈ ဒါဟန္းသာ ေပးရေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ၃၅ ဒါဟန္းေလာက္ ေပးရပါသည္။ ဟိုစဥ္က ဆီ ၁.၈ လီတာကို ၁၂ ဒါဟန္းေပးရေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ၁၈ ဒါဟန္း ေပးရပါသည္။ အာရပ္ဘစ္ ဆန္းဒဝစ္ခ်္လို႔ေခၚတဲ့ ရွာဝါးမားတစ္ခုကို ၂ ဒါဟန္း ေပးရေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ၅ ဒါဟန္း ေပးရပါသည္။ လစဥ္ေပးေနရတဲ့ ေရဖိုးမီးဖိုးက ေလးႏွစ္အတြင္း ႏွစ္ဆနီးပါး ခုန္တက္လာပါသည္။ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ရင္ ေဆးရံုေဆးခန္းသြားရရင္ ေပးရတဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈစရိတ္ကလဲ မေသးလွပါ။

အၾကမ္းျဖင္းအားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ တစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ ပံုမွန္အသံုးစရိတ္ေတြကို ျပန္စိစစ္ၾကည္႔ေတာ့ စားစရိတ္ သြားစရိတ္ ေနစရိတ္
အင္တာနက္ တယ္လီဖုန္းစရိတ္ က်န္းမာေရး ဝန္ေဆာင္မႈစရိတ္ သာေရး နာေရး လူမႈေရးအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ အျပင္ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အသစ္အသစ္ေပၚေနတဲ့ အဝတ္အစားနဲ႔ အလွကုန္ပစၥည္းေတြအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ ေယာက္်ားေလးေေတြအတြက္ အရက္ေသစာ ေဆးလိပ္ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း အသံုးအေဆာင္ေတြနဲ႔ ဖြန္စရိတ္( ရည္းစားနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ အတြက္ ပိုးေၾကးပန္းေၾကး ကုန္က်စရိတ္) ေတြက ကၽြန္မတို႔ ဝင္ေငြေတြနဲ႔စာရင္ လိုအပ္တာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုကုန္ေနတာကို ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္ၾကပါ။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အသံုးစရိတ္ အျဖဳန္းစရိတ္ေတြက ကၽြန္မဦးေလးေျပာသလိုပဲ က်ားၾကီးသလို ေျခရာလဲ ၾကီးလာပါသည္။ ဝင္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြကို ညီမွ်ျခင္းခ်ခ်ိန္မွာ စုေငြက သိသိသာသာ ေလ်ာ့က်သြားပါသည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြထဲမွာ စည္းကမ္းၾကီးသူ ေစ့စပ္ေသခ်ာသူေတြက လစာရဲ႔ တစ္ဝက္တိတိကို စုေဆာင္းႏိုင္ၾကပါသည္။ လစာရဲ႔ တဝက္ကို မစုႏိုင္သူေတြေတာင္ လစာရဲ႔ သံုးပံုတစ္ပံုကို စုေဆာင္းႏိုင္ေအာင္ အသံုးစရိတ္ေတြကို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ၾကပါသည္။

ေရွးရိုးဆန္တယ္ပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္ဘဝ ေရ႔ေရးအတြက္ မစဥ္းစားဘူးပဲေျပာေျပာ ဖိရိုးဖလာအစဥ္အလာအရ မိသားစုကို တခ်ိန္လံုးေထာက္ပံ႔ေနရတယ္ပဲေျပာေျပာ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးစံုေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ေရွ႔ေရးအတြက္ စုေဆာင္းေငြေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ တံုးလံုးစာကိုေမ့လို႔ မတ္တပ္စာအတြက္ အႏိုင္ႏိုင္ရုန္းကန္ေနရဆဲ အေနအထားမွာပဲ ရွိေနခဲ့ပါသည္။

ျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားစုရဲ႔ အဓိက အားနည္းခ်က္က Budgeting ေခၚတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြ မွ်တေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အပိုင္းလို႔ ေျပာလို႔ရပါသည္။

တစ္လအတြင္း ကုန္က်မယ့္ စားရိတ္ေတြကို ၾကိဳတင္စီမံႏုိင္ဖို႔နဲ႔ တခါတရံ မသံုးမျဖစ္သံုးရမယ့္ လူမႈေရးအသံုးစရိတ္ေတြ ေပၚလာရင္ ေလွ်ာ့ခ်လို႔ရတဲ့ အျခား ကိုယ္ပိုင္အသံုးစရိတ္ေတြကို ျပန္ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ဖို႔ အားနည္းေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလဲ Budget management workshop တစ္ခုကရလာတဲ့ tips ေတြအေနနဲ႔ အသံုးစရိတ္အခ်ိဳ႔ကို ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ ၾကိဳးစားဘူးပါသည္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေနရာရွိသလို မေအာင္ျမင္တဲ့ ေနရာေတြလဲရွိပါသည္။

ဒါေပမယ့္ မရွိမျဖစ္ သံုးေန၇တဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြကို မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ခ်ိန္မွာေတာ့ အပိုသံုးမိတဲ့ အျဖဳန္းစရိတ္ေတြကို စာရင္းျပဳစုၾကည္႔ပါသည္။ တကယ္မလိုအပ္တဲ့ ျဖဳန္းတီးေငြမ်ားကို အသံုးစားရိတ္စာရင္းထဲက ဖယ္ထုတ္လိုက္ေတာ့ အပိုေငြအခ်ိဳ႔ထြက္လာပါသည္။

ျပီးေတာ့ အျခား နည္းလမ္းေတြျဖစ္တဲ့ shopping list လုပ္ျပီးမွ ေစ်းဝယ္တဲ့ အက်င့္ကို က်င့္သံုးမိပါသည္။ shopping list ကမ်က္စိထဲေတြ႔ရာျမင္ရာ ဝယ္လို႔ ကုန္က်မယ့္ အပိုစရိတ္ေတြကို ထပ္ျပီး ေလွ်ာ့ခ်ေပးပါသည္။

(မွတ္မွတ္ရရ ပိတ္ရက္ တစ္ရက္မွာမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္စားဖို႔အတြက္ ၁၅ ဒါဟန္းသာယူျပီး ေစ်းဝယ္ထြက္ခဲ့ဘူးပါသည္။ အဲဒီေန႔က တကယ္လိုအပ္တဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္နဲ႔ မွ်စ္အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ ၁၄.၅ ဒါဟန္းတိတိသာ သံုးျဖစ္ပါသည္။)

ျပီးေတာ့ မလိုအပ္ပဲ လက္ထဲမွာ ေငြသားမ်ားမ်ား မထားတဲ့ အက်င့္တစ္ခုကို စျပီး ေလ့က်င့္မိပါသည္။ သြားေလရာေနရာတိုင္း မလိုအပ္ပဲ ေအတီအမ္ကဒ္ေတြမယူသြားသလို ေငြသားေတြလဲ မ်ားမ်ားစားစား သယ္မသြားမိေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ၾကည္႔ပါသည္။

သိသိသာသာ ေအာင္ျမင္ပါသည္။ လက္ထဲမွာ ေငြသားမ်ားမ်ားစားစား အလြယ္တကူမရွိေတာ့ အလြယ္တကူ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ သံုးပစ္ခ်င္စိတ္က အလုိလုိ ေပ်ာက္သြားပါသည္။

(ကၽြန္မအေဖနဲ႔ အကိုေတြ ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ဖူးသလို ဆင္တစ္ေကာင္ကို တစ္က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းမယ့္သူေတြ ဒီလိုတိုင္းျပည္မွာ မရွိႏိုင္တာေသခ်ာပါသည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ ဘယ္လိုေနရာသြားသြား ပိုက္ဆံ အပိုထည္႔ထားတတ္ဖို႔ ကၽြန္မအေဖ အျမဲသတိေပးခဲ့ဘူးပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အလြယ္တကူ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းနဲ႔ ရႏိုင္မယ့္ ပစၥည္းေတြ ဒီလိုေနရာမွာမရွိႏိုင္ပါ)

ကၽြန္မတို႔ကို အၾကံျပဳသူက အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး အသံုးစရိတ္ေလွ်ာ့ခ်နည္းေတြထဲက အလြယ္ဆံုးေတြကို စျပီး စမ္းသပ္ဖို႔ အၾကံျပဳလာပါသည္။ သူတို႔ အၾကံျပဳတဲ့ အတိုင္းေလ့လာၾကည္႔ေတာ့ မလိုအပ္တဲ့ တယ္လီဖုန္းစရိတ္အခ်ိဳ႕ မလိုအပ္ပဲ အျပင္မွာ စားေသာက္မိတဲ့ သြားရည္စာ (Fast foods) စားေသာက္စရိတ္အခ်ိဳ႔ကို ျပန္စိစစ္လို႔ရတာကို ေတြ႔လာျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မရဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳအရ လစဥ္ ၂၅၀ ကေန ၃၀၀ နီးပါးကုန္ေနတဲ့ တယ္လီဖုန္းအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ကို ဒါဟန္း ၁၀၀ ကေန ၁၅၀ ေလာက္အထိေလ်ာ့က်ေအာင္ ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ တစ္လမွာ ႏွစ္ခါကေန သံုးခါေလာက္ အျပင္မွာ ညစာထြက္စားတဲ့ အက်င့္ကို လံုးလံုး ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ေတာ့ ဒါဟန္း ၂၀၀ ေလာက္အထိ ထပ္ျပီးပိုထြက္လာျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ သတိမထားမိႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဓိက ေငြထြက္ေပါက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့့ Shopping cost တစ္မ်ိဳး ကိုလဲ သတိတရနဲ႔ ထိန္းသိမ္းႏိုင္လာပါသည္။

အုပ္ထိန္းသူ မိသားစုေတြရဲ႔ အေဝးမွာ ရွင္သန္ေနသူေတြပီပီ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေတြ႔လာရင္လဲ အတားအဆီးမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသလို စိတ္ဖိစီးမႈေတြဝင္လာျပန္ရင္လဲ ကူရာကယ္ရာမဲ့ အလြန္အကၽြံ႔ ခံစားနာက်င္တတ္ၾကျပန္ပါသည္။

အတိုင္းအဆမဲ့ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ စိတ္ဖိစီးမႈ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈတို႔က ကၽြန္မတို႔ကို မလိုအပ္ပဲ shopping လုပ္ဖို႔ ေငြကို ပရမ္းပတာသံုးဖို႔ တြန္းပို႔ေနတဲ့ အဓိက တရားခံျဖစ္ေနတတ္တာကို သိလာရျပန္ေတာ့လဲ ဗိုက္ဆာေနခ်ိန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်ိန္နဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားျပီး စိတ္ဓါတ္က်ေနခ်ိန္ေတြမွာ ေစ်းမဝယ္မိဖို႔ သတိေပး ထိန္းခ်ဳပ္ရျပန္ပါသည္။

စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ပဲ ေစ်းဝယ္မိျပန္ရင္လဲ ဒီပစၥည္းက ကိုယ့္အတြက္ တကယ္လိုရဲ႔လား ဒီပစၥည္းကို တကယ္သံုးမွာေသခ်ာလား ဗီရိုထဲထည္႔ျပီး ေသာ့ခတ္သိမ္းထားမွာလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ႏွစ္ခါမက ျပန္ေမးျပီးမွ ဝယ္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုလဲ ရလာျပန္ပါသည္။

ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတာ ငါးႏွစ္ရွိျပီ ဆယ္ႏွစ္ရွိျပီ ….ဘာမွမစုမေဆာင္းမိဘူး.. ရွာလိုက္ သံုးလိုက္ ကုန္လိုက္….အေၾကြးတင္လိုက္ ျပန္ဆပ္လိုက္ … ျပန္ေခ်းလိုက္ သံသရာစက္ဝန္းထဲက မထြက္ႏိုင္ဘူး… ဆိုတဲ့ ညည္းညဴသံေတြကိုေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအျပင္ အျခားအျခားေသာ လူမ်ိဳးျခားမ်ားဆီမွလဲ ၾကားရတတ္ပါသည္။

အလုပ္လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနသူေတြမို႔ လစဥ္ အမွန္တကယ္ကုန္က်သင့္တဲ့ စားစရိတ္ကလြဲလို႔ အျခားေသာ ေလွ်ာ့လို႔ရသမွ် အျဖဳန္းစရိတ္ေတြ ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ရင္ေတာ့ အျခားေသာ လူမႈေရးကြက္လပ္ေတြ ျဖည္႔ဆည္းေပးဖို႔ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနသူေတြကို ကူညီေထာက္ပံ႔ဖို႔ ကုသိုလ္ျပဳဖို႔ ေငြအပိုေတြ ထြက္လာမွာ ေသခ်ာပါသည္။

က်ားၾကီး ေျခရာၾကီး… က်ားေသး ေျခရာေသး… ဆိုတဲ့ စကားပံုအျပင္ က်ားေသး ေျခရာၾကီး စကားပံုေတြ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေန႔တဓူဝ ေတြ႔ေနရဆဲျဖစ္တာမို႔ ကၽြန္မတို႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စိစစ္သံုးစြဲႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ားၾကီးၾကီးလဲ ေျခရာေသးေသးေလး ျဖစ္လာႏိုင္မည္ေလ…..

( ဒီအက္ေဆးကိုေတာ့ က်ားၾကီး ေျခရာၾကီးလွေသာ အကိုမ်ား အမမ်ားအတြက္ ေမတၱာသက္သက္ျဖင့္ ေရးပါသည္)

ယူေအအီးႏိုင္ငံမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲေလးတစ္ပြဲ စီစဥ္ၾကည္႔ဖို႔ ဝါသနာတူ ျမန္မာစာေပ ျမတ္ႏိုးသူေတြနဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခု အတူတူ မက္ခဲ့ဘူးေပမယ့္ အဲဒီအိပ္မက္တစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူခဲ့ရပါသည္။

အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို ေငးေမာရင္း အားက်စိတ္နဲ႔ ပြဲတစ္ပြဲစီစဥ္ၾကည္႔ဖို႔ ကႏၱာရ ဝႆေမာင္ႏွမမ်ားကိုလဲ မၾကာခဏ ဖြင့္ဟတိုင္ပင္ၾကည္႔ခဲ့ဘူးပါသည္။

ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား…. လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား….. ေအာင္ျမင္ပါ့မလား….. ဒီႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာအင္အား နည္းေနေသးသလို စာေပလိုက္စားသူ စာဖတ္သူအေရအတြက္ကလဲ နည္းေနေသးတယ္ စသည္ျဖင့္ မၾကာခဏဆိုသလို ျငင္းခုန္ရင္း သက္မေမာေတြ အခါခါ ခ်ခဲ့ရပါသည္။

ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးေနရင္းကပဲ ကႏၱာရဝႆ အသင္းရဲ႔ အမာခံ အသင္းဝင္အင္အား ဆယ္ဦးခန္႔ေလာက္နဲ႔ ဒီပြဲကို ျဖစ္ေအာင္စီစဥ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ပြဲတစ္ပြဲလံုးရဲ႔ ခန္႔မွန္းကုန္က်စားရိတ္ကို တြက္ခ်က္ျပီး ကိုယ္ထူကိုယ္ထ မတည္ေငြေတြထည္႔သလို နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကလဲ မတည္ေငြမ်ားစတင္ ေကာက္ခံျပီး ပထမဆံုးေျခလွမ္းေလးအတြက္ စတင္ျပင္ဆင္ၾကပါသည္။

အသင္းရဲ႔ အင္မတန္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေလးတစ္ခုကေတာ့ ဒီပြဲေလးျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အရံႈးအျမတ္မစဥ္းစားပဲ လိုအပ္သမွ် ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ထုတ္ျပီးသံုးဖို႔ အျပံဳးမပ်က္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ အျခားႏိုင္ငံေတြလို အမာခံ ျမန္မာ အဖြဲ႔အစည္း ကုပၼဏီေတြ စပြန္စာေတြမရွိေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္ ႏွမ္းတစ္ေစ့တည္းနဲ႔လဲ ဆီထြက္ေအာင္ ၾကိတ္ႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ေရွ႔ဆက္ခဲ့ၾကပါသည္။

စာေပေဟာေျပာပြဲအတြက္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းဖို႔ ညွိႏိႈင္းထားတာမို႔ အထူးတက္ၾကြစြာနဲ႔ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ေစာျပီး လက္မွတ္ေတြကို စတင္ျဖန္႔ျဖဴးခဲ့ၾကပါသည္။

ပြဲစီစဥ္သူမ်ားအားလံုး မထင္မွတ္ထားတဲ့ အခက္အခဲကို လက္မွတ္စတင္ေရာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ စတင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ လက္မွတ္ေတြ စျဖန္႔တဲ့ ပထမဆံုးအပတ္မွာပဲ ယူေအအီးရဲ႔ ခုနစ္ျပည္ေထာင္အႏွံ႔ ေျခဆန္႔ျပီး ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုယ္ လက္မွတ္အေရာင္းထြက္ခဲ့သူေတြဆီက ညည္းျငဴသံေတြ စျပီး ၾကားခဲ့ရပါသည္။

ကိုယ့္ဆီကိုယ္ထည္႔ျပီး ကားတစ္စီးနဲ႔ လက္မွတ္လည္ေရာင္းခဲ့ေပမယ့္ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ေရာင္းရဖို႔အတြက္ အေတာ္မ်က္ႏွာငယ္ရသလို ထင္ထားသေလာက္လဲ မေရာင္းရခဲ့ပါ။ ပြဲမစခင္ ႏွစ္ပတ္အလိုအထိ လက္မွတ္ေရာင္းအားက အားရစရာ အေျခအေနမွာ မရွိခဲ့သလို ျမန္မာမိတ္ေဆြေတြရဲ႔ စိတ္ဝင္စားမႈကလည္း ထင္မွတ္ထားတာထက္ နည္းပါးေနခဲ့ပါသည္။

မၾကာခဏလုပ္ျဖစ္တဲ့ အစည္းအေဝးေတြမွာ အသင္းဝင္အားလံုးက လက္မွတ္ေရာင္းအားအတြက္ စိတ္ပူေနၾကသလို ပြဲတစ္ခုလံုးေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏိုင္ေရးအတြက္လဲ အဖြဲ႔ဝင္အားလံုး ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ရတက္မေအး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔အစည္း တရားဝင္အသင္းအဖြဲ႔ တစ္ခု မရွိခဲ့တာမို႔ စည္းစနစ္ၾကီးလွသလို စရိတ္စကၾကီးလြန္းလွေသာ ယူေအအီးရဲ႔ အစိုးရ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား ေရွ႔ေေနေရွ႔ရပ္ေတြၾကားမွာ ခန္းမစီစဥ္ခ်ိန္က စျပီး အခက္အခဲမ်ားစြာ ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ စာေပခ်စ္စိတ္မ်ားကို ေရွ႔တန္းတင္ျပီး အိတ္ထဲရွိသမွ်စိုက္ထုတ္ျပီး ေတာင္းသမွ် ေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သူ အစိုးရဝန္ထမ္းျမန္မာမ်ား ကိုယ္တိုင္လဲ မ်ားစြာလဲ မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရပါသည္။ မ်ားစြာ ပင္ပန္းခဲ့ၾကပါသည္။

ပဲြမတိုင္မီ အစမွအဆံုး လစ္ဟာကြက္မရွိရေလေအာင္ စီစဥ္ခဲ့ေပမယ့္ ပထမဆံုးေျခလွမ္းျဖစ္သလို အမာခံျဖစ္တဲ့ အသင္းဝင္ အင္အားကလဲနည္းေနေသးတာမို႔ အခက္အခဲအေသးအမႊားေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ရသလို ေခါင္းမီးေတာက္ေစခဲ့ေသာ အမွားအယြင္းတစ္ခုနဲ႔လဲ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။

အသင္းရဲ႔ အေသးအဖြဲ အလြဲအမွားမ်ားကိုေတာ့ ဆရာမ်ားက စာနာနားလည္စြာျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့ၾကသလို ကႏၱာရဝႆအသင္းကိုလဲ အားအင္ျဖစ္ေစမည္႔ လမ္းညႊန္မႈမ်ားေပးျပီး အားေပးကူညီခဲ့ၾကပါသည္။

အထူးသျဖင့္ အခက္အခဲမ်ားစြာၾကားမွ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စီစဥ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဒီပြဲေလးရဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို သိေနခဲ့တာမို႔ ဆရာႏွစ္ေယာက္စလံုးမွ ေစတနာအျပည္႔အဝျဖင့္ ေဟာေျပာခ်က္အသစ္မ်ားကို ေဟာေျပာေပးခဲ့ပါသည္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳနွင့္ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ တို႔၏ ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏ စာေပေဟာေျပာပြဲအေပၚ ထားရွိခဲ့ေသာ ေစတနာ ေမတၱာမ်ားကို ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာမ်ားသာမက အျဖဴေရာင္သံစဥ္ အစီအစဥ္ကို တိုက္ရိုက္နားဆင္ခြင့္ရခဲ့သူမ်ားအားလံုး သိခဲ့ၾကပါသည္။

စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ားတြင္ ႏႈတ္စ္ မပါပဲ ေဟာေျပာေလ့ရွိသူ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကိုယ္တိုင္ ပြဲျပဳလုပ္မည္႔ မနက္ခင္းမွာ စီစဥ္ထားေသာ ကမၻာေက်ာ္ဟိုတယ္ ( Burj Arab) သို႔ လည္ပတ္သည္႔အစီအစဥ္ကို ဖ်က္ျပီး ဆရာေျပာမည္႔ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားအတြက္ အခ်ိန္ယူျပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳကုိယ္တိုင္လဲ “ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွာမွ မေျပာဘူးတဲ့ ေဟာေျပာခ်က္ေတြကို ေျပာဖို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္” လို႔ေျပာျပီး ရြတ္ျပမည္႔ ကဗ်ာမ်ား သီခ်င္းမ်ားကို မွတ္စုစာအုပ္ျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္လာခဲ့ပါသည္။

ပြဲမစခင္ ရက္ပိုင္းအလိုမွာေတာ့ လက္မွတ္ေရာင္းအားက သိသိသာသာ တိုးတက္လာခဲ့ပါသည္။

စာေပေဟာေျပာပြဲက်င္းပမယ့္ ေန႔မွာလဲ အနီးကပ္မွ အေျပးအလြားေရာက္လာသူမ်ားအတြက္ လက္မွတ္မ်ား ထပ္မံေရာင္းခဲ့ရပါသည္။

အသင္းသူ အသင္းသားအားလံုး ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ က်င္းပခဲ့တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲၾကီးက ထင္မွတ္ထားတာထက္ ပိုမို ေအာင္ျမင္ခဲ့တာမို႔ ကႏၱာရဝႆ လူမႈေရွ႔ေဆာင္အသင္းအေနနဲ႔ အတိုင္းထက္အလြန္ ပီတိျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

ယူေအအီးႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာလူဦးေရနဲ႔ တြက္ခ်က္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တဲ့ အေရအတြက္ထက္ပိုတဲ့ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို တခ်ိန္တည္း တျပိဳင္တည္းမွာ ေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ ပထမဆံုး အၾကိမ္က်င္းပတဲ့ ပြဲေလးက ယူေအအီးႏိုင္ငံရဲ႔ သမိုင္းမွာ မွတ္ေက်ာက္တင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႔ စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႔ စာေပျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြကို အျခားလူမ်ိဳးမ်ားကပါ ေလးစား အားက်စြာ ေငးေမာခဲ့ၾကပါသည္။

စာေပေဟာေျပာပြဲအတြက္ လက္မွတ္ေပါင္း (၇၅၀) ေက်ာ္ေရာင္းခ်ႏိုင္ခဲ့ျပီး ပြဲတက္ေရာက္ ပရိတ္သတ္ (၇၀၀) ေက်ာ္ခန္႔ ေဟာေျပာပြဲသို႔ တက္ေရာက္ ခဲ့ပါသည္။ ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရအတြက္ ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာမ်ားမွ ေစတနာသက္သက္ျဖင့္ မတည္လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ အလွဴေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ သံုးေထာင္ေက်ာ္ကို လက္ခံရရွိခဲ့ပါသည္။

ဒီပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စီစဥ္ခဲ့ၾကတဲ့ အသင္းဝင္မ်ားရဲ႔ ေစတနာ ျဖဴစင္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ မတည္ထားတဲ့ ရင္းႏွီးေငြေတြ ေလာက္ငတဲ့အျပင္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႔ စာအုပ္မ်ားေရာင္းရေငြ ဆရာဧကံျဖိဳးရဲ႔ စာအုပ္မ်ား ေရာင္းရေငြ နဲ႔ ကိုခ်မ္းလင္းေန ေစတနာသက္သက္ျဖင့္ ဖန္တီးခဲ့ေသာ စီဒီမ်ားေရာင္းရေငြမ်ားကို ထပ္မံျဖည္႔စြက္ျပီး မူလထားရွိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာ စာေရးဆရာမ်ားကို ေထာက္ပံ႔ဖို႔အတြက္လဲ စုစုေပါင္း ျမန္မာေငြ ငါးသိန္းတိတိကို ဆရာမ်ားနဲ႔အတူ ေပးအပ္လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ဒူဘိုင္းေရာက္ျမန္မာမ်ားရဲ႔ ထက္သန္ေသာ ေစတနာေမတၱာမ်ားနဲ႔အတူ ကႏၱာရဝႆနဲ႔ တြဲဖက္ျပီး တဖက္တလမ္းက ပံ႔ပိုးေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေစတနာရွင္မ်ား ေနရာအႏွံ႔ကေန ေပၚထြက္လာခဲ့တာမို႔ စာနယ္ဇင္းသို႔ လွဴဒါန္းေငြမ်ားအျပင္ လက္မွတ္ေရာင္းရေငြမွ ပိုလွ်ံေသာ ေငြသား တစ္ဆယ့္သံုးသိန္းကိုလဲ ကႏၱာရဝႆရဲ႔ လူမႈေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ထပ္မံလွဴဒါန္းသြားဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါသည္။

စာေပေဟာေျပာပြဲမွ ရရွိလာေသာ အသိအျမင္ ဗဟုသုတႏွင့္ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားအရ တသီးပုဂၢလ အလွဴရွင္တစ္ဦးကလဲ ျမန္မာျပည္အတြင္း စာေပေဟာေျပာပြဲ မျဖစ္ေျမာက္ေသးေသာ ေဒသမ်ားတြင္ ပြဲမ်ားက်င္းပေပးႏိုင္ရန္အတြက္ ဆရာမ်ားလက္ထဲသို႔ အေမရိကန္ေဒၚလာ ငါးရာတိတိ ေပးအပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။

ယူေအအီးစာေပေဟာေျပာပြဲသို႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ေရာက္ရွိလာတဲ့ ဆရာႏွစ္ဦးလံုးမွ ယူေအအီးေရာက္ျမန္မာမ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆံုရျခင္းအေပၚ ေက်နပ္အားရခဲ့သလို စာေပေဟာေျပာပြဲတက္ေရာက္ခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာမ်ားအားလံုးလဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စံုစံုညီညီ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရတဲ့ လူမႈေရးပြဲေလးအတြက္ အထူးဝမ္းေျမာက္ခဲ့ၾကပါသည္။

ပထမဆံုးလွမ္းခ်ီခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းမွသည္ ေနာင္ဆက္လက္ လွမ္းခ်ီမည္႔ ကႏၱာရ ဝႆလူမႈေရွ႔ေဆာင္အသင္း၏ ေျခလွမ္းသစ္မ်ားအတြက္ အားေပးဂုဏ္ျပဳရင္း.....

မဂၤလာပါရွင္

ယူေအအီးႏိုင္ငံရဲ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲ သတင္းေလးကို စာဖတ္သူမ်ားကို မွ်ေဝပါရေစ။

ယူေအအီးမွ ျမန္မာစာေပ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားအေနနဲ႔ ဒူဘိုင္းနဲ႔ အဘူဒါဘီမွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို ဆက္သြယ္ျပီး
လက္မွတ္မ်ား ဝယ္ယူႏိုင္ၾကပါျပီရွင္။

ဒူဘိုင္းက ဟိုတယ္ေတြက ရန္ကုန္မွာ ဝန္ထမ္းေတြလာေခၚ ေနခဲ့တာၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဒီကိုမလာခင္လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္ တုန္းကေတာ့ Traders Hotel မွာ လာေခၚတဲ့အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
အင္တာဗ်ဴးေတြမစခင္မွာ ဒူဘိုင္းသတင္းေတြ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔အၾကာင္းေတြကို ပရိုဂ်က္တာၾကီးေတြနဲ႔ ျပပါတယ္။ Dubai က Crime Free ျဖစ္ေၾကာင္း စိတ္ခ်လံုျခံဳတဲ့အေၾကာင္းကို လဲေသေသခ်ာခ်ာ ျပထားပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ ဒီကိုေရာက္လာကာစကလဲ သိပ္မသိေသးပါဘူး။ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔ကို စိတ္ခ်ေနဆဲ ယံုၾကည္ေနဆဲပါ။ အာရပ္တိုင္းျပည္ ျဖစ္တာမို႔ သူတို႔ရဲ႔ ဘာသာေရးအရ မိန္းကေလးေတြအတြက္ လံုျခံဳမႈေပးႏိုင္တဲ့ တိုင္းျပည္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ဒီမွာ အရင္ကနဲ႔စာရင္ တေန႔တျခား ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြ ပိုမ်ားလာပါတယ္ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ ျမန္မာေတြကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အလုပ္ေပါင္းစံု ကုမၸဏီေပါင္းစံုကေန ျမန္မာမိန္းကေလးေယာက္်ားေလး ေတြကို ရန္ကုန္မွာ သြားေခၚခဲ့ၾကတာပါ။

ဒီေရာက္ျပီးေတာ့ သတင္းစာေန႔တိုင္းဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းစာေတြထဲမွာ မႈခင္းသတင္းေတြကို မၾကာမၾကာ ေတြ႔ရပါတယ္။ သတင္းစာေတြဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္း တစတစနဲ႔ ေနရာေပါင္းစံုမွာ ပံုစုံေပါင္းစံုနဲ႔ မႈခင္းေတြ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိလာပါတယ္။ စိတ္ခ်လံုျခံဳတဲ့ေနရာနဲ႔ လံုျခံဳမႈမရွိတဲ့ေနရာကိုလဲ ခြဲျခားသိလာခဲ့ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြကေနတဆင့္ ဒီမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ သတင္းေလးေတြလဲ မၾကာမၾကာ ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီမွာလဲ သတင္း လြတ္လပ္ခြင့္ ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရျပန္ပါတယ္။ သူတို႔သတင္းစာထဲမွာ လူသိရွင္ၾကားထည္႔တဲ့ မႈခင္း သတင္းေတြ ရွိသလို လူမသိသူမသိ ေပ်ာက္သြားတဲ့ မႈခင္းသတင္းေလးေတြလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။

ကၽြန္မသိခဲ့ ယံုၾကည္ခဲ့သလို ဒူဘိုင္းျမိဳ႔က လံုျခံဳမႈ အျပည္႔အဝမရွိတာကို အေန ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ပိုျပီး ျမင္ေတြ႔လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြအတြက္ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔မွာ သတိထားစရာ ဆင္ျခင္စရာေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။

အႏၱရာယ္မ်ားတယ္လို႔မဆိုလိုခ်င္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ သတိရွိရွိနဲ႔ ေနတတ္ထိုင္တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ဒူဘိုင္းျမိဳ႔က မႈခင္းေတြထဲမွာ ျမန္မာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အသတ္ခံရတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ပက္သက္တဲ့ လူသတ္မႈ သတင္းေတြ မိန္းကေလးေတြကို အဓၶမက်င့္တဲ့ အမႈေတြကို သတိထားျပီးေစာင့္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာေလာလတ္လတ္ သိလိုက္ရတဲ့ သတင္းေလးကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေနတဲ့နားမွာ ဖိလစ္ပိုင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အတင္းဆြဲေခၚျပီး အဓၶမက်င့္ဖို႔ ၾကံတဲ့အမႈေလးပါ။
ေနရာကလဲ တကယ့္ကို လူစည္တဲ့ လူသန္႔တယ္လို႔ေျပာလို႔ရတဲ့ ေနရာမွာပါ။ ျဖစ္တာက ည ၈ နာရီေလာက္ သူအလုပ္ကျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာပါ။ သူက အလုပ္ကေန အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကားပါကင္တစ္ခုနားမွာ Indian တစ္ေယာက္က အတင္းလက္ဆြဲျပီး ကားပါကင္ကို ေခၚသြားတာပါ။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူ႔ရဲ႔အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလးကေတြ႔လိုက္တာမို႔ သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္ပူလို႔ ကားပါကင္ကိုလိုက္သြားပါတယ္ သူကိုယ္တိုင္လဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေအာ္ဟစ္ျပီး အကူအညီေတာင္းေပးပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အစပိုင္းမွာ ေတြ႔တဲ့သူကလဲ မကူညီပါဘူး မဆိုင္သလိုပဲ ၾကည္႔သြားပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အီဂ်စ္လူမ်ိဳး အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ေရာက္လာျပီး ကူညီရာက သူတို႔ေတြ ထိုးၾကၾကိတ္ၾကျပီး ရဲစခန္းကိုေရာက္သြားၾကပါတယ္။

လူျမင္ကြင္း ကားပါကင္ေတြေတာင္မွာ အဲလိုအျဖစ္ေတြရွိေနေလေတာ့ လူမျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြ လူျပတ္တဲ့ေနရာေတြမွာဆိုရင္ ပိုဆိုးႏိုင္ပါတယ္။ ဒီမွာကလဲ ကားပါကင္ အၾကီးၾကီးေတြေနရာအႏွ႔႔ံမွာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။

( ဒူဘိုင္းရဲ႔ ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရး စနစ္က ဆိုးရြားလြန္းတာမို႔ ဒီကလူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဟိုနားဒီနား ေလးငါးမိုင္ခရီးေတြက အစ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ရတာမ်ားပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့လူေတြဟာ ခရီးတိုေအာင္ရယ္ အရမ္းပူတဲ့ဒဏ္ေတြရယ္ ေၾကာင့္ လိုရာခရီးကို ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ တခါတရံ ျဖတ္လမ္းေတြကေန ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ကားပါကင္ၾကီးေတြကေန ျဖတ္သြားလို႔ ခရီးတိုမယ္ဆိုရင္ ျဖတ္သြားၾကပါတယ္)

သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားပါကင္ကေန ျဖတ္သြားရင္း ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီး ေကာက္ရဖူးသလို ေရႊဆြဲၾကိဳးတစ္ကံုးလဲေကာက္ရဖူးပါတယ္။ သူကေေတာ့ မဟာကံထူးရွင္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ သူေျပာျပတဲ့ သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ကားပါကင္ၾကီးေတြကို ျဖစ္သြားတိုင္း ေသေသခ်ာခ်ာ လမ္းကို ၾကည္႔ေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္ေလးက သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတာကလဲ ဒီလိုသတင္းမ်ိဳးပါပဲ။ ပါကစၥတန္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ညစဥ္ညတိုင္း ညသန္းေခါင္အခ်ိန္ အလုပ္ကျပန္လာတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ကားေပၚတင္ ကားနဲ႔အိမ္ေခၚသြားျပီး အဓၶမက်င့္တဲ့ အမႈပါ။ အဲဒီလူက သူ႔ကိုယ္သူ ရဲအရာရွိပါဆိုျပီး အိုင္ဒီကဒ္ျပျပီး မိန္းကေလးေတြကို ကားေပၚေခၚတင္ျပီး အဲလို လုပ္ေနခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ျပီလဲ ဆိုတာမသိေတာ့ပါဘူး..
သူ႔ကို ဖမ္းမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပၚလာတဲ့ အမႈတြဲေတြက အမ်ားၾကီး ျဖစ္ေနပါျပီ။


ေနာက္ထပ္တစ္မႈက အႏုၾကမ္းစီးတဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔ဖုန္း တကၠစီေပၚမွာ က်န္ခဲ့ျပီး ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္အထိ အဲဒီဖုန္းကို ဆက္သြယ္လို႔မရပါဘူး။ ျပန္မရတာနဲ႔ သူလဲ ဖုန္းအသစ္ဝယ္လိုက္ပါတယ္။ ၄ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ဖုန္းကို ျပန္ဆက္သြယ္လို႔ရပါတယ္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က သူ႔ဖုန္းျပန္ေပးမယ္ လာခဲ့ဆိုျပီးခ်ိန္းတာနဲ႔ သူခ်ိန္းတဲ့ဆီမွာ ဖုန္းသြားယူပါတယ္။

အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ဒီမွာေနတာ ကိုးႏွစ္ရွိပါျပီ သူ႔ဖုန္းက တန္ဖိုးၾကီးတာမွန္ေပမယ့္ သူမႏွေျမာခဲ့ပါဘူး။ ဖုန္းထဲမွာ မွတ္ထားတဲ့ ကိုးႏွစ္စာ မွတ္တမ္းကို ႏွေျမာလို႔ ျပန္သြားယူဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ။

အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ဖိလစ္ပိုင္မေလးပါ လူရည္လည္ပါတယ္ သူ႔အႏၱရာယ္ကို ၾကိဳတြကိထားပါတယ္။ တကၠစီငွားသြားျပီး ကားေပၚကမဆင္းပဲ ဟိုလူေတြကို လွမ္းေခၚပါတယ္။ သူ႔ဆီလာတာက ပါကစၥတန္လူမ်ိဳး သံုးေယာက္ပါ။ သူ႔ဖုန္းကိုမေပးခင္ သူ႔ဆီက အိုင္ဒီေတာင္းပါတယ္။ သူက သူ႔ကဒ္ျပားတစ္ခုကို ျပလိုက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူေတြက မယံုဘူးေျပာျပီး ေနာက္ထပ္ ဘဏ္ကဒ္ကိုထပ္ေတာင္းပါတယ္။ သူ႔ကိုလဲ ကားေပၚက ဆင္းလာဖို႔ ကားကို ျပန္လႊတ္ဖို႔ ေျပာျပန္ပါတယ္။ ရွိသမွ်ေသာ ဘဏ္ကဒ္ေတြကို ေတာင္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ကားတံခါးကို lock ခ်ထားျပီး ကားေမာင္းသမားကိုလဲ ဖြင့္မေပးဖို႔ မွာထားျပီးသားပါ။။

အဲလို ဟိုေမးဒီေမးရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ဖုန္းက သူ႔လက္ထဲ ျပန္ေရာက္လာတာမို႔ ကားသမားကို အတင္းေမာင္းခိုင္းျပီး ျပန္ထြက္ေျပးလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညက သူလဲ စိတ္ေျခာက္ျခားျပီး ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ သူ႔ဖုန္းရဲ႔ တန္ဖိုးက ျမန္မာေငြနဲ႔ဆိုရင္ ေလးသိန္းေလာက္တန္ေပမယ့္ သူျပန္ေတြ႔ရတဲ့ အႏၱရာယ္က ေလးသိန္းမကပါဘူး။ အခန္႔မသင့္ရင္ လူကိုပါ ဒုကၡေပးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနပါ။

ဒီကမိန္းကေလးေတြ မၾကာမၾကာေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာကေတာ့ ကမ္းေျခမွာ အဓၶမက်င့္ခံရတဲ့ ျပႆနာပါ။ ဒါကေတာ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုၾကံဳရတာပါ။ ျမန္မာေတြ ျဖစ္တယ္ မျဖစ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး။ အျခား အီသီယိုးပီးယားမေလးေတြ ကင္ညာမေလးေတြေတာ့ မၾကာခဏျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။ ေသေကာင္ေပါင္း အႏိုင္က်င့္ခံခဲ့ရျပီး ေသျပီထင္ျပီးပစ္ထားခံခဲ့တဲ့ ကင္ညာမေလး တစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္ကလဲ သနားစရာပါ။ သူကေတာ့ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ရွိတဲ့ခြန္အားသံုးျပီး ကားလမ္းမကို ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ျပီး အကူအညီေတာင္းခဲ့လို႔ သူ႔အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သိရတာပါ။ ရဲစခန္းမွာ အမႈဖြင့္ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအမႈက သတင္းစာထဲမွာ မပါလာပါဘူး။

ေတာ္ေတာ္ဆိုးရြားတဲ့ သတင္းေတြပါ။ အဲဒီေကာင္မေလးကေတာ့ သူ႔အခန္းေဖာ္က သူ႔ကို ကမ္းေျခေခၚသြားျပီး အႏိုင္က်င့္တဲ့လူေတြနဲ႔ ထည္႔ေပးလိုက္တာလို႔ေျပာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း အခန္းေဖာ္ေတြကိုေတာင္ မယံုၾကည္ရပါဘူး။

ေနာက္ထပ္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေနတဲ့ အိမ္မွာပါ။ မနက္ေစာစာ အလုပ္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးက အခန္းတံခါးကို ျပန္မပိတ္ခဲ့သလို ျခံဝင္းတံခါးကိုလဲ ပိတ္ဖို႔ေမ့ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္က အိပ္ခန္းထဲထိ ဝင္လာျပီး အိပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေစာင္ကို လာဆြဲလွန္ခဲ့တာပါ။ သူငယ္ခ်င္းက ရုတ္တရက္လန္႔ႏိုးျပီး ေအာ္ေတာ့မွ အဲဒီလူ ျခံထဲက ထြက္ေျပးသြားခဲ့တာပါ။

လုယက္မႈကေတာ့ ရွိေတာ့ရွိပါတယ္။ ရွားပါတယ္။ ျမိဳ႔ထဲမွာပဲ ညဘက္ အိမ္ျပန္လာတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အခန္းေဖာ္လဲ ပိုက္ဆံလုခံလိုက္ရပါတယ္။ ပိုက္ဆံအိတ္ရေတာ့ လူကိုေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အမႈကေတာ့ စံုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး လူသတ္မႈပါျဖစ္တဲ့အထိ ဆိုုးရြားကုန္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ဒူဘိုင္းျမိဳ႔ေပၚမွာမွ ၂၄ နာရီသြားလာေနထိုင္လို႔ စိတ္ခ်ရတဲ့ ရပ္ကြက္နဲ႔ စိတ္မခ်ရတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြဆိုပီး ရွိပါေသးတယ္။ စိတ္ခ်ရတဲ့ရပ္ကြက္ဆိုရင္ေတာင္မွ အျပည္႔အဝစိတ္ခ်ရတယ္လို႔ေျပာလို႔မရပါဘူး။ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် သတိထားေနရမွာပါ။ မိန္းကေလးေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားတာလာတာ ေနတာထိုင္တာ ဝတ္တာစားတာကို သတိထားေနရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။

အခုေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာေကာင္မေလး အသတ္ခံရတဲ့ အမႈနဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္မေလး ကားပါကင္မွာ ျဖစ္တဲ့ျပႆနာမွာ အဓိက ျဖစ္ခဲ့တာက လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတဲ့ မေပၚ့တေပၚေတြ ဝတ္လို႔ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒီေနရာမွာ ဒီႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာမႈနဲ႔ မညီတဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈလို႔ ေျပာလို႔မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အႏၱရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚေနတဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေၾကာင့္လို႔ေတာ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဝတ္အစားကို အခ်ိန္အခါ ေနရာေဒသ အေျခအေနကို လိုက္ျပီး ဝတ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ အေဖာ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္တိုတို ဘယ္ေလာက္ေပၚေပၚ ျပႆနာမရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း သြားရမယ့္ေနရာ သြားရမယ့္ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ သတိထားသင့္ပါတယ္။

တခါကၾကံဳခဲ့တဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ေလးကလဲ ရီစရာေကာင္းပါတယ္။ ညဘက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အျပင္သြားဖို႔ တကၠစီေစာင့္ေနတုန္း တိုက္ေရွ႔ကို ေရာက္လာတဲ့ တကၠစီကုိေတြ႔တာမို႔ တားလိုက္ပါတယ္။ ကားေပၚက ဆင္းလာတဲ့ ေကာင္မေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး လန္းပါတယ္။

ပါတီကေန ျပန္လာသလားေတာင္ထင္ရပါတယ္ တုိတုိျပတ္ျပတ္ေလး ဝတ္ထားတာမို႔ လူတိုင္းက သတိထားမိပါတယ္။ အသားျဖဴျဖဴေလးမို႔ သူ႔အလွက ထင္းေနေအာင္ေပၚပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ေတြကားေပၚေရာက္ျပီး ကားထြက္လာေတာ့ ကားမာင္းသမားဆီက သက္ျပင္းခ်သံၾကားရပါတယ္။ေစာေစာက ဆင္းသြားတဲ့ေကာင္မေလးကို ၾကည္႔ျပီး ကားသမားေခၽြးျပန္ေနတာပါ။
သူလဲေယာက္်ားသားဆိုေတာ့ ျမင္ေနရတာကို မၾကည္႔ပဲ မေနႏိုင္ပါဘူးလို႔ ကၽြန္မတို႔ကို ေျပာျပပါတယ္။ ဟိုေကာင္မေလး ဝတ္စားထားပံုက သူ႔ကို တလမ္းလံုး စိတ္ဒုကၡေတြ ေပးလာသလိုပါပဲတဲ့။
သူ႔စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ ထိန္းထားရတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ရာဇဝတ္မႈေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲလို႔ေျပာရင္းနဲ႔ သူလဲ ရီေနပါတယ္။ အတူူတူပါလာတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ဒုကၡေတြေတာ့ ေရာက္ေတာ့မွာပဲ အဲဒီေကာင္မေလးက ျမန္မာမေလးလို႔ေျပာေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔မွာ ရီရမလို ငိုရမလို ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။

မိန္းကေလးသဘာဝ လွခ်င္တာ မဆန္းပါဘူး။ သတိတရားေလးနဲ႔ လွပေအာင္ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္သာ ဝတ္စားတတ္ဖို႔ သြားလာတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ အေပၚ အထင္မၾကီးတဲ့ သူေတြရွိသလို အေနအထိုင္ မွားရင္လဲ ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္တဲ့သူေတြကလဲ မနည္းပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ မိန္းကေလးတိုင္းဟာ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရမွာေနခ်င္ေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သမာအာဇီဝ အသက္ေမြးလမ္းေၾကာင္းလုပ္ဖို႔ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာတာပါ။

ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတိုင္းကို စာရိတၱပ်က္ယြင္းတဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့စရိုက္ေတြ ရွိေနတယ္ အေမေက်ာ္ျပီးေဒြးေတာ္လြမ္းတယ္ ဘဝေမ့ျပီးကဲေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။

ျမန္မာႏိုင္ငံျပင္ပမွာ မိန္းမေကာင္းေလးေတြ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ရိုးရိုးသားသား အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ၉၉.၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္းရွိတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ မိေဝးဖေဝးမွာ အစြန္းအထင္းမရွိပဲ ေနႏိုင္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ဒီလိုမႈခင္းမ်ိဳးေတြကို ႏိုင္ငံတကာမွာလဲ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာ ျဖစ္ေနတာမို႔ ဒူဘိုင္းမွာပဲ ျဖစ္တာလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ မိန္းကေလးေတြ ဒူဘိုင္းကို မလာနဲ႔လို႔ တားလို႔မရပါဘူး။ အေျခေနေတြက ဖန္တီးလာခဲ့လို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏိုင္ငံတကာမွာ ေရာက္ေနပါျပီ။

ကိုယ္ဘယ္ႏိုင္ငံကိုပဲေရာက္ေရာက္ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာေဒသရဲ႔ လူေနမႈစရိုက္ ပန္ဝန္းက်င္ကို သတိထားျပီး ေလ့လာေနဖို႔နဲ႔ အစစအရာရာ သတိအျမဲရွိေနဖို႔ပဲလိုပါတယ္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ယဥ္ေက်းမႈဆင္းရဲတဲ့ လူမ်ိဳးမဟုတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျမန္မာျပည္နဲ႔ယွဥ္ရင္ ယဥ္ေက်းမႈ ဆင္းရဲလြန္းတဲ့ ေနရာေတြမွာ သတိရွိရွိနဲ႔ ေနတတ္ဖို႔ လိုအပ္တာထက္ပိုျပီး ေခတ္ေရွ႔မေျပးဖို႔ အတုယူမေစာလြန္းဖို႔ ပဲလိုပါတယ္။

ျမန္မာမေလးေတြဟာ ဘယ္တိုင္းျပည္က မိန္းကေလးေတြနဲ႔ယွဥ္ယွဥ္ အရမ္းကို ရိုးသားလြန္းပါတယ္ အရမ္းလဲ ျဖဴစင္ၾကပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက အယံုလြယ္တတ္တာပါ။ အဲဒီအားနည္းခ်က္ေလးေတြကို ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ထားခဲ့ျပီး ဘယ္တိုင္းျပည္ေရာက္ေရာက္ အယံုမလြယ္ဖို႔ အရမ္းမျဖဴစင္ၾကဖို႔နဲ႔ လူတိုင္းအေပၚမရိုးသားမိဖို႔ လူရည္လည္ဖို႔လိုပါတယ္။
ကိုယ္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈအျပည္႔နဲ႔ ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါ။

အင္မတန္လွပတဲ့ ေခတ္မီတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာက အားက်ေနတဲ့ ဒူဘိုင္းမွာေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ
ဒီကိုလာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါ သိထားသင့္တဲ့ သတင္းေလးေတြကို ေျပာျပေပးခ်င္လို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကိုေရး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။