ပထမဆံုးအၾကိမ္ ခ်စ္သူနဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ေန႔ကေပါ့။ ဝတ္စားျပင္ဆင္ျပီးလို႔ ဧည္႔ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖေဖ ကၽြန္မ အနားကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔အက်ီအိတ္ထဲက အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ကို ကၽြန္မလက္ထဲကို ကမ္းေပးရင္း
"ဒီအေၾကြေစ့ေလးကို သမီးရဲ႔ ရွႈးဖိနပ္ေလးထဲမွာ ထည္႔သြားပါ။ အေၾကြေစ့ေလးထြက္က်တဲ့အသံ ခၽြင္ကနဲ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ဖုန္းဆက္ဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔ သမီး" လို႔မွာရွာတယ္။

အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ သမီးကို ရည္းစားမထားရဘူး ရည္းစားနဲ႔ ေလွ်ာက္မလည္ရဘူးရယ္လို႔ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ မတားဆီးခဲ့တဲ့အေဖတစ္ရယ္ေလ။ သမီးတစ္ေယာက္အတြက္ အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကေတြရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ခ်စ္သူနဲ႔ ပထမဆံုး ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ ေန႔မွာတည္းက သိခြင့္ရခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးလာတဲ့ အထိ ကၽြန္မရဲ႔ ေဖေဖဟာ သမီးအေပၚမွာေရာ ေျမးအေပၚမွာပါ တာဝန္ေက်လြန္းခဲ့တယ္။

ျမီးေကာင္ေပါက္ေလးျဖစ္လာတဲ့ သမီးေလးနဲ႔ ျခံထဲမွာ တင္းနစ္ကစားေနတဲ့ အေဖ့ကိုေငးၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မ အေတြးေတြ လြန္ေနခဲ့မိတယ္။
ကၽြန္မ သမီးေလး အရြယ္ေလာက္လို႔ ခ်စ္သူေတြ႔လာခဲ့ရင္ သမီးေလးကို အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ လက္ကမ္းေပးမယ့္သူဟာ သမီးေလးရဲ႔ေဖေဖပဲ ျဖစ္မလား ကၽြန္မရဲ႔ ေဖေဖပဲ ျဖစ္ေနမလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေပါ့....
( အန္းနာ)

၂)
ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အလုပ္တစ္ခုအတြက္ အလုပ္ခန္႔စာရတဲ့ေန႔က ကၽြန္မေပ်ာ္မဆံုး ေမာ္မဆံုး ။ မိသားစုေဆြမ်ိဳးေတြကို ဖုန္းဆက္ျပီး ၾကြားလိုက္ရတာအေမာပါပဲ။

ကၽြန္မေက်ာင္းဆရာမ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေလ။ အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အိပ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။  ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမိဳ႔တျမိဳ႔က အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အိမ္နဲ႔ေတာ့ ခြဲေနရမွာေပါ့။
ေက်ာင္းက စီစဥ္ေပးတဲ့ ဆရာမမ်ားအေဆာင္မွာ ေနရမွာမို႔ လိုအပ္တာေတြ စုေဆာင္းျပင္ဆင္ေနရင္း ကၽြန္မ အလုပ္ရႈပ္ေနသလို ေဖေဖကလဲ တစံုတခုကို အသည္းအသန္စဥ္းစားျပီး အလုပ္ရႈပ္ေလရဲ႔။

ကၽြန္မရဲ႔ အထုတ္အပိုးေတြကို ကားေပၚတင္ေပးျပီး လိုက္ပို႔ခ်ိန္မွာ ေဖေဖက ကၽြန္မကို ကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းဖို႔ ေျပာလာတာမို႔ အံ႔ၾသရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ့စကားကို နားေထာင္ျပီး ကိုယ္တိုင္ပဲ ကားေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ခါတိုင္းဆို ေဖေဖပါတဲ့ ခရီးေတြဆိုရင္ ကၽြန္မ ကားေမာင္းစရာမွမလိုတာ။

"ဒီလမ္းဒီခရီးကို သမီးတစ္ေယာက္တည္း  အျမဲတမ္းအသြားအလာလုပ္ရမွာ ဒီေတာ့ ပထမဆံုးေန႔မွာတည္းက ကိုယ့္အမွတ္အသားနဲ႔ကိုယ္ လမ္းေတြကို မွတ္သားတတ္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းရမယ္..."

ကၽြန္မ တာဝန္က်တဲ့ ျမိဳ႔ေလးကိုေရာက္ေတာ့ အေဆာင္က ကၽြန္မေနရမယ့္ အခန္းနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို စနစ္တက် စစ္ေဆးရင္း ေဖေဖတစ္ေယာက္ အလုပ္ရႈပ္ေနျပန္တယ္။ ခါတိုင္း ကၽြန္မအခန္းထဲကို ဝင္ၾကည္႔ေလ့မရွိတဲ့ ေဖေဖကကၽြန္မရဲ႔ အိပ္ယာကို ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ေပးလို႔ေပါ့။ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး သစ္သီးလွီးတဲ့ ဓါးေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အေရးေပၚသံုးဖို႔ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေလးတစ္လက္ကိုလဲ ခုတင္ေခါင္းရင္းမွာရွိတဲ့ စားပြဲပုေလးထဲက အံဆြဲေလးထဲ ထည္႔ေပးခဲ့ရွာတယ္။
 ျပန္ကာနီး ကၽြန္မ နဖူးျပင္ကို အနမ္းဖြဖြေပးလို႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္မ လက္ထဲကို ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္း ထည္႔ေပးျပန္တယ္။

"ဒီေသာ့ေလးက သမီးရဲ႔ကားအတြက္ ေသာ့အပိုေလး... သမီးရဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွာ အျမဲတမ္းေဆာင္ထားပါ။" ေဖေဖ့စကားအဆံုးမွာ သမီးတစ္ေယာက္အတြက္ စိုးရိမ္တတ္လြန္းတဲ့ ေဖေဖ့ေသာကေတြကို နားလည္ျပီး မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေဖေဖ့ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။

လူေကာင္ေသးေသးညွက္ညွက္ ဆရာမ အသစ္ေလးမို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသားၾကီးေတြၾကားမွာ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတာကလြဲလို႔ ေက်ာင္းဆရာမ ဘဝေလးက ေပ်ာ္စရာအတိ။ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်ာင္းေလးရယ္ ကၽြန္မေနရတဲ့ ဆရာမအေဆာင္ေလးရယ္ကို တစတစနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္ျငိေနေပမယ့္ တစ္လတစ္ၾကိမ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ရေသးတယ္။ တစ္လေနလို႔မွ ကၽြန္မေပၚမလာရင္ ေဖေဖက ဖုန္းေတြဆက္ျပီး အိမ္ျပန္လာဖို႔ ေခၚတတ္တယ္ေလ။

ပထမႏွစ္ စာသင္ႏွစ္ ကုန္ခါနီးတစ္ရက္မွာ စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္စရာေတြ ျပင္ဆင္ေနရင္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ရံုးခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တာကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ သတိမထားမိၾကသလို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ သတိမထားမလိုက္ပါဘူး။

ရံုးခန္းကို ေသာ့ခတ္ျပီး ေက်ာင္းဝင္းထဲက ထြက္လာခ်ိန္မွာ ေမွာင္စျပဳေနျပီ။ ကားပါကင္ဆီကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလး လွမ္းေနရင္း ကၽြန္မရဲ႔ ကားေသာ့ေလး ရံုးခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တာကို သတိရမိေတာ့ ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ရေတာ့တာေပါ့။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကားပါကင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းပလက္ေဖာင္းေပၚက လူငယ္ခ်ာတိတ္တသိုက္ကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူမ်က္လံုးေတြ ျပာေဝသြားသလို ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြလဲ ေအးစက္ေတာင့္တင္းလို႔။

အိုး ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီလူဆိုးခ်ာတိတ္ေလးေတြ ဒီေနရာတဝိုက္မွာ ရွိေနတတ္တာကို ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ေမ့ေလ်ာ့မိပါလိမ့္။ ကၽြန္မသူတို႔ကို သတိထားမိခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔အုပ္စုထဲက ခ်ာတိတ္ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ကၽြန္မကို ေတြ႔သြားျပီး ကၽြန္မဆီကို တည္႔တည္႔မတ္မတ္ေလွ်ာက္လာေနေလရဲ႔။

မသိစိတ္ရဲ႔ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႔ လက္ေတြက ပိုက္ဆံအိတ္ဆီကို ေရာက္သြားျပီး အိတ္ရဲ႔ အျပင္ဘက္က အကန္႔ေလးဆီကို စမ္းၾကည္႔မိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္တည္းက ေဖေဖေပးထားခဲ့တဲ့ ေသာ့အပိုေလးရယ္ေလ။
ေသာ့ေလး လက္ထဲကိုေရာက္လာတာနဲ႔ ရွိသမွ် အားအင္ေတြနဲ႔ ကားဆီကို ေျပးသြားခ်ိန္မွာ ခ်ာတိတ္ေလးေတြကလဲ ကၽြန္မဆီကို ေျပးလာေနေလရဲ႔။

သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ၾကားထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ကားေလး။ ကံေကာင္းေထာက္မလြန္းစြာ ကားေလးဆီက ကၽြန္မက အရင္ေရာက္သြားျပီး ကားတံခါးကို ေသာ့ပိတ္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ေရာက္လာတယ္။ ခ်ာတိတ္ေလးေတြက ကၽြန္မကားကို အေရွ႔ အေနာက္ ေဘးႏွစ္ဖက္ဆီကေန တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ ထုႏွက္ေနၾကေလရဲ႔။

တုန္ရီေနတဲ့ လက္အစံုနဲ႔ ကားစက္ကိုႏိႈးျပီး အရွိန္နဲ႔ ေမာင္းထြက္လိုက္ေတာ့ ကားေရွ႔မွာ ပိတ္ရပ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ ေဘးဘက္ကို လြင့္စင္သြားတာကို ေဘးၾကည္႔မွန္ထဲကေန ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။ အိုး အႏၱရယ္ေကာင္ေလးေတြ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးတယ္ေလ။

တကယ့္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲကအတိုင္း တထပ္တည္းပါပဲလို႔သာ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္....ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေသာ့အပိုေလးက ကၽြန္မကို အႏၱရာယ္ၾကားက ကယ္တင္ခဲ့တယ္ေလ။
အဲ့ဒီေန႔ညက ကၽြန္မ အေဆာင္ကို မျပန္ျဖစ္ခဲ့ဘူး....
ေၾကာက္ရြ႔႔ံထိတ္လန္႔ စိတ္ေတြနဲ႔ ညအေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြက်ရင္း ေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ခရီးကို သံုးနာရီေလာက္ေမာင္းျပီး အိမ္ကို ျပန္သြားတယ္...ျပီးေတာ့ ေဖေဖ့ကိုဖက္ျပီး ငိုလိုက္ရတာေလ...
(တီနာ)

၃)

ကၽြန္မ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက အမွတ္ရစရာ ညေလးတစ္ည ရွိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီညက အေဖ အိမ္ျပန္တာ နည္းနည္းေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တယ္။ အေဖေရာက္လာေတာ့ အေမက ညစာျပင္ဆင္ေပးျပီး အေဖနဲ႔ စကားေတြေျပာေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေဖ့ေဘးမွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ရႈပ္ေနခဲ့တယ္။

ရုတ္တရက္ အေမက အသံခပ္တိုးတိုးေလးနဲ႔ အေဖ့ကို တစံုတခုေျပာလိုက္တာကို သိလိုက္ရတယ္။ အေဖက ထမင္းစားတာကို ခ်က္ခ်င္းရပ္လိုက္ျပီး ကၽြန္မလက္ကေလးကို ခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္လို႔

"သမီး လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္။ သြားတာ လာတာ ေနတာထိုင္တာ ဂရုစိုက္ေနာ္" လို႔ေျပာရွာတယ္။
တဆက္တည္းမွာပဲ ေမေမ့ကိုလည္း ခပ္တိုးတိုးေလးမွာရွာတယ္။
"ကေလးကို ထမီေလးေတြနဲ႔ လိုအပ္တာေလးေတြ ဝယ္ေပးလိုက္ေတာ့ ျပီးေတာ့ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံနဲ႔ေနာ္" တဲ့...

အေဖေတြအားလံုးက သားေတြကို ေယာက္်ားပီသေအာင္ ဓါးခုတ္ လွံထိုး အတတ္ေတြ သင္ေပးခ်င္ၾကတယ္.
သမီးေတြကိုလည္း အေရးေပၚ အေျခအေနမွာ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ေတြကေန ကာကြယ္ေပးခ်င္ၾကတယ္ေလ။

သူတို႔ဟာ ေယာက္်ားသားေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ သမီးေလးေတြကို ေယာက္်ားသားေတြရဲ႔ ရန္ကေန ဘယ္လိုကာကြယ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကို အေမေတြထက္ ပိုလို႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္္က်င္ သိေနၾကတာ မဆန္းလွပါဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔အားလံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ကို မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္စီ ရွိခဲ့ဘူးတယ္.....ရွိေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။။။။

ဖခင္ေတြဟာ သမီးေတြရဲ႔ ပထမဆံုး ခ်စ္သူဆိုရင္ သမီးေတြဟာ ဖခင္ေတြအတြက္ ပထမဆံုး အိပ္မက္ေလးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ႏွင္းနဲ႔မာယာ

ေကာင္မေလး သူ႔ျမိဳ႔ကို ျပန္ေရာက္တာ ဒီေန႔ဆိုရင္ ႏွစ္ပတ္တိတိျပည္႔ျပီ။
သူဒီဇာတိျမိဳ႔ေလးကို ခြဲသြားခဲ့တာကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး တိတိက်က် ေျပာရရင္ တစ္ႏွစ္နဲ႔ ဆယ့္တစ္လ။
တစ္ႏွစ္န႔ဲ ဆယ့္တစ္လအတြင္း အရာရာက သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲလို႔...
သူ႔ဘဝ မွာမယံုႏိုင္စရာ ေႀကကြဲစရာ နာက်င္စရာေတြ အျပည္႔နဲ႔ အိမ္ျပန္ခရီးက တကယ့္ကို ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္။

အခု ေကာင္မေလးက အသက္က ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ သူဒီျမိဳ႔ေလးက ထြက္သြားတုန္းက ႏွစ္ဆယ္ခပ္စြန္းစြန္းေလာက္ ျပံဳးေပ်ာ္ျပီးထြက္သြားခဲ့ တာေတြ မေန႔တေန႔ကလို ျမင္ေယာင္ ခံစားေနရဆဲ။

ဒီေန႔ဟာ သူ႔ခင္ပြန္း ကိုႀကီးဆံုးသြားတာ တစ္လျပည္႔တဲ့ ေန႔။
မနက္တုန္းက ရန္ကုန္က လိုက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးနဲ႔ အတူ ေဈးဝယ္ခ်က္ျပဳတ္ျပီး သူတို႔ကိုးကြယ္ေနက် ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ ေန႔ဆြမ္းကပ္ခဲ့ျပီး သူ႔စိတ္ေတြကထိုင္းထိုင္းမွုိင္းမွုိင္း။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကၽြန္းဗီဒိုႀကီးကို ဖြင့္ျပီး သူတို႔ရဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ႀကည္႔ ရင္းအလိုလို
မ်က္ရည္ေတြက်လာျပန္သည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ငိုရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့။

ဓါတ္ပံုေတြ ရွင္းရင္း ဗီရို ေအာက္ဆံုးက အံဝွက္ေလးထဲက စာအိတ္အဝါေရာင္ေလးကို အမွတ္တမဲ့ ေတြ႔ေတာ့ သူနည္းနည္း ထူးဆန္းေနခဲ့သည္။ သူတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေလး။ စာအိတ္ေလးက ေအဖိုးဆိုက္ ခပ္ႀကီးႀကီးေလး။ သူဖြင့္ဖတ္ေတာ့ ေဆးစာရြက္ေတြ ကအထပ္လိုက္ သူနားမလည္ႏိုင္တဲ့ အသံုးအႏွုန္းေတြန႔ဲ ၊ သူနားလည္တာက ေဆးစာရြက္တိုင္းမွာ ေရးထားတဲ့ ကိုႀကီးရဲ႔ နာမည္ရယ္ ရက္စြဲေတြရယ္ မို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကလဲ မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔။
သူသိခဲ့တဲ့ သူနဲ႔ ကိုႀကီးအတူတူ စစ္ခဲ့တဲ့ ေဆးစာရြက္ေတြက သူ႔ရဲ႔ ဖိုင္ႀကည္ႀကည္ ေလးထဲမွာ က်က်နန စီစီစဥ္စဥ္ ရွိေနခဲ့သည္။ ခုေတြ႔တဲ့ စာရြက္ေတြက သူ႔အတြက္ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးခဲ့ တဲ့စာရြက္ေတြ။

စာရြက္ေတြမွာ ျပထားတဲ့ ေန႔စြဲေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္္က စလို႔ ကိုႀကီးမဆံုးခင္ ငါးလ ေျခာက္လေလာက္အထိ လအလိုက္ အစီအစဥ္အတိုင္း။ စာရြက္ေတြဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက သူ႔ကို ေမးခြန္းေတြ တျပံဳႀကီးေမးလာေတာ့ သူသိသေလာက္ရွင္းျပျဖစ္သည္။ တကယ္လဲသူ ဘာမွမသိခဲ့။ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးကလဲ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္မဟုတ္။ ကိုႀကီးရဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ကိုႀကီးနဲ႔ ပက္သက္ျပီးမွ သိခဲ့ရတာ ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ကိုအရမ္းခင္ျပီး သူ႔ရဲ႔ဒုကၡေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးေနတဲ့ ေကာင္မေလး။

သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက စာရြက္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာႀကည္႔ျပီး ရွင္းျပေနတာ အရွည္ႀကီး။
ကိုႀကီးေသြးစစ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြတဲ့။ တီဘီစစ္ထားတာတဲ့။ သူတို႔ လက္မထပ္ခင္ အခ်ိန္ကတည္းက လစဥ္လတိုင္းစစ္ ထားတာတဲ့။ ကိုႀကီးမွာတီဘီ ရွိတယ္ တီဘီေဆးေတြ ေသာက္ရင္းစစ္ထားတာေတြတဲ့။
သူဆက္စပ္ေတြးရင္း ဘာကိုမွန္းမသိ ဝမ္းနည္းနာက်င္လာမိတယ္။

သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ အေႀကာင္းေရာ ကိုႀကီးရာဇဝင္ပါ အကုန္သိခဲ့ သူ။
သူမသိခဲ့တဲ့တစ္ခ်ိဳ႔ ကိစၥေတြေတာင္ သိေနခဲ့သူ။

တကယ္ေတာ့ သူမဘဝမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ သူတို႔အရမး္ခ်စ္ႀကေပမယ့္ မိဘေတြစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သူမကိုႀကီးကိုပဲလက္ထပ္ယူခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အေႀကာင္း ကိုသူတို႔ ျမိဳ႔ကလူေတြ အားလံုးသိသလို ကိုႀကီးလဲ သိခဲ့သည္ သိလွ်က္နဲ႔ မိဘေတြဆီလာျပီးေတာင္းရမ္းခဲ့တာပါ။
သူက ျမဳ႔ိမွာေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ေကာင္ေလးကလဲ အရမ္းကို ေခ်ာေမာတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ သူတို႔ အတြဲကိုေတြ႔တဲ့ သူတိုင္ လည္ျပန္ႀကည္႔ရေလာက္ေအာင္ စြဲေဆာင္မွုရွိခဲ့တဲ့ အတြဲလးပါ။

ခက္တာက သူတို႔ကို သူမရဲ႔မိဘေတြက သေဘာမတူခဲ့ အေႀကာင္းျပခ်က္က ေကာင္ေလးက မင္းသားတစ္ေယာက္လို ေခ်ာေမာလြန္းတာမို႔ စီးပြားရွာဖို႔ စိတ္ဝင္စားမွာမဟုတ္ လက္ေႀကာတင္းမွာ မဟုတ္ပါတဲ့။ နယ္ျမိဳ႔ေလးဆိုေတာ့ အယူအစြဲေတြက ႀကီးလြန္းလွပါသည္။

ဒါေပမယ့္ သူလက္ထပ္ခဲ့တဲ့ ကိုႀကီးက ဆြဲေဆာင္မွုမရွိ မေခ်ာမလွ ရုပ္ဆိုးစာရင္းဝင္ သူ႔ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္္ ခဲ့ပါသည္။ သူလက္ထပ္ျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ သူ႔ေကာင္ေလးက လက္ထပ္သြားခဲ့ပါသည္။

သူတို႔လက္ထပ္ျပီးေတာ့ အစစအရာရာ အဆင္ေျပခဲ့ပါသည္။ သူကေတာ့ ကိုႀကီးေနတဲ့ ရန္ကုန္မွာ လိုက္ေနခဲ့ပါသည္။ ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ခဲ့ပါသည္။ သူလက္ထပ္ေတာ့ ပထမႏွစ္တက္တဲ့ အခ်ိန္မို႔ ရန္ကုန္မွာပဲ အေဝးသင္တက္ခဲ ့ပါသည္။

လက္ထပ္ျပီး ေျခာက္လေလာက္ေနေတာ့ သူကိုယ္ဝန္စရွိပါသည္။ ကိုႀကီးက အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိ ထားခဲ့တာမို႔ သူ႔အတြက္ ကံေကာင္းေနခဲ့ပါသည္။ သူ႔မိဘ အစ္မေတြက နယ္မွာပဲ ကေလးေမြးေစခ်င္တာမို႔ သူ႔အစ္မေတြ သေဘာက် နယ္မွာျပန္ျပီး ကေလးေမြးခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ့သမီးေလးက ကံမေကာင္းခဲ့ပါ။ ေမြးျပီး တစ္ပတ္အႀကာမွာ ဆံုးသြားပါသည္။

ျပႆနာေတြ စခဲ့တာေတာ့ သမီးေလးေမြးျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ။ ကိုႀကီးစျပီးေနမေကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဖ်ားတာႀကာလာေတာ့ ဆရာဝန္က ေဆးစစ္ခိုင္းပါတယ္။ ကိုႀကီးက သိသိသာသာ ပိန္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းပဲ ဂရုစိုက္ျမဲ ခ်စ္ျမဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲပါ။ ဆရာဝန္က ေဆးစစ္ခိုင္းေတာ့ သူနဲ႔ အတူတူပဲသြားစစ္ ပါသည္။ အေျဖသြားယူေတာ့ ကိုႀကီးက သူ႔ ကိုယ္တိုင္သြားယူပါသည္။ သူဘာမွ မျဖစ္ပါတဲ့ တီဘီျဖစ္ေနလို႔ ေဆးေသာက္ရမယ္လို႔ ပဲေျပာပါသည္။ ျပီးေတာ့ ေဆးေတြေသာက္ေနတာပဲေတြ႔ပါသည္။

သိပ္မႀကာခင္ မွာ ကိုႀကီးက သူမကိုပါေခၚျပီး ေဆးခန္းကိုသြားပါသည္။ ျပီးေတာ့ ေသြးစစ္ေပးပါသည္။ ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ ကိုယ္တုိင္က နားမလည္တာမို႔ ကိုႀကီးသေဘာက် မျငင္းခဲ့ပါ။ သူမရဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္သြားယူေတာ့ ကိုႀကီးမ်က္ႏွာေလးမွာ အေပ်ာ္ေတြေတြ႔ရပါသည္။ အဲဒီေန႔က ကိုႀကီး အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ့ပါသည္။ ဘာေႀကာင့္မွန္းမသိ ဘာေတြလုပ္ေနလဲမသိေပမယ့္ နည္းနည္းေလးမွ သံသယမဝင္ခဲ့ပါ။ သူကအရာရာကို ရိုးရိုးသားသားပဲ ေတြးတတ္ပါသည္။ ကိုႀကီး စိတ္တိုင္းက် ဖန္တီးထားတဲ့ ဘဝေလးမွာသူ ေပ်ာ္ေနတတ္ပါျပီ။ သူ႔ရည္းစားေကာင္ေလးကိုလဲ သတိမရေတာ့ပါ။

ဟိုေကာင္ေလးကေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ျပီး အဆင္ေျပမေျပ ေမးတတ္ပါသည္။ ေကာင္ေလးကလဲ ရန္ကုန္သူေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာပါ။ ကိုႀကီးက်န္းမာေရး မေကာင္းတာကိုလဲ ေကာင္ေလးက သိေနပါသည္။

ကိုႀကီး ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး သံုးေလးလေလာက္ႀကာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အေျခအေန ဆိုးလာပါသည္။ ဘုန္းႀကီးဝတ္ခ်င္လို႔ ဆိုျပီး သူ႔ျမိဳ႔ေလး မွာ လိုက္ျပီး ဘုန္းႀကီးဝတ္ပါသည္။ ျပန္ခါနီးမွာ သူ႔ဘက္ကေဆြမ်ိဳး မိဘေတြကို လိုက္ကန္ေတာ့ ခဲ့ပါသည္။

ဒီတစ္ေခါက္ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကိုေဆးစစ္ဖို႔ ထပ္ေခၚပါသည္။ သူကလဲ ေသြးေဖာက္ေပးျပီးတဲ့ အထိ ဘာမွမေမးခဲ့ပါ။ ကိုႀကီးကလဲ ဘာမွမေျပာခဲ့ပါ။ ကိုႀကီးကိုယ္တိုင္က အားျပတ္ေနပါျပီ။ ေနမေကာင္းတဲ့ ႀကားက သူ႔ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖကိုလဲ ကိုႀကီးကိုယ္တိုင္သြားယူပါသည္။ ျပန္လာေတာ့ ျပံဳးလို႔ ေပ်ာ္လို႔။ ျပီးေတာ့ ေဆးမွတ္တမ္းစာရြက္ေလးကို ဖိုင္ေလးထဲထည္႔ ျပီးသိမ္းလိုက္ပါသည္။

တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ကိုႀကီးတို႔သြားစရာ ရွိတယ္ညီမေလးပါလိုက္ခဲ့ ဆိုျပီးသူတို႕ ကားငွားျပီး ေဆးရံုတစ္ ရံုကို ေရာက္ခဲ့ႀကပါသည္။ ကိုႀကီးလက္ထဲမွာ ေဆးမွတ္တမ္းေလးေတြပါတဲ့ ဖိုင္အႀကည္ေလးကိုင္လို႔၊ ကူးစက္ေဆးရံုပါ။ ကိုႀကီးက တီဘီျဖစ္ေနတာမို႔ ဒီေဆးရံုကို လာရတာမဆန္းပါ။ ဆန္းတာက ကိုႀကီးသူ႔ကို ေပးေတြ႔ခဲ႔တဲ့ ဆရာဝန္ပါ။ ဆရာဝန္ရဲ့ အခန္းထဲကို ဝင္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုႀကီးက အျပင္မွာ ေစာင့္ေနခဲ့ပါသည္။ ဆရာဝန္နဲ႔ စကားမေျပာခင္အထိ သူဘာဆိုဘာမွ မရိပ္မိခဲ့။

ဆရာဝန္ေလးမွ သူ႕ကို ေအအိုင္ဒီအက္စ္ အေႀကာင္း အႀကံေပးေဆြးေႏြးလာပါသည္။ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ မ်ားကိုပါ ေျပာျပလာပါသည္။ စိတ္ဓါတ္မက် ဖို႔အားေပးရင္း ကိုႀကီးမွာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါျဖစ္ေနတာပါ ေျပာျပလာပါသည္။ လက္ရွိေဆးမွတ္တမ္းေတြအရ သူမမွာေတာ့ ေရာဂါလကၡဏာ မျပေသးပါ သူမရဲ႔ ေဆးမွတ္တမ္းေတြအားလံုးမွာ HIV negative ပါ။ သူမကိုေတာ့ တစ္လတစ္ခါပံုမွန္ ေသြးလာစစ္ဖို႔ ေျပာပါသည္။ ဆရာဝန္ေလးနဲ႔ ေတြ႔ျပီးအခန္းထဲက ထြက္လာမွ သူမအရာရာကို နားလည္သေဘာေပါက္ ခဲ့ပါသည္။

ကိုႀကီးကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိသူမကိုဘာမွ မေျပာခဲ့ပါ။ သူ႔ဆီမွာ ေျပာဖို႔ခြန္အားေတြ မရွိေတာ့သလို သူ႔ပံုစံက အရုပ္ႀကိဳးျပတ္။ ညစာစားေတာ့ သူမကို စကားတစ္ခြန္းပဲ ေျပာခဲ့ပါသည္။ ကိုႀကီးစိတ္မေကာင္းပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ညီမေလးရဲ့ ေဆးအေျဖေတြ အတြက္ အရမ္းဝမ္းသာပါတယ္ တဲ့။
သူမေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားမိ ခဲ့တာကေတာ့ သမီးေလးကို ေမြးျပီးကတည္းက သူတို႔ အတူတူ မေနျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ကိုႀကီးက သူမကို တကယ့္ ညီမေလးတစ္ေယာက္လို ပဲေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါသည္။
ဆရာဝန္ေတြကလဲ အံ႔ႀသေနႀကပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အနည္းဆံုး ေနာက္ထပ္ ေျခာက္လဆက္တိုက္ ေဆးစစ္ႀကည္႔ ျပီးမွ စိတ္ခ်ရမည္ဟုေျပာပါသည္။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ဆရာဝန္ေတြရဲ့ အႀကံေပးခ်က္အရ ကိုႀကီးကို ေဆးရံုတင္လိုက္ရပါသည္။ ကူးစက္ေဆးရံုမွာပါ။
သူကေတာ့ တစ္ေန႔လံုး ကိုႀကီးအနားမွာ ေစာင့္ေပးရပါသည္။ ညပိုင္းမွာေတာ့ ကိုႀကီးရဲ႔ ညီေလးကေစာင့္ပါသည္။
ေဆးရံုမွာ ကိုႀကီးနဲ႔ ဘဝတူ လူနာေတြအမ်ားႀကီး ထပ္ေတြ႔ ရပါသည္။ ကိုႀကီးကို သူက အားေပးလိုက္။ ကိုႀကီးက သူ႔ကို အားေပးလိုက္။ အထူးသျဖင့္ သူမေဆးစစ္ျပီးတိုင္း အေျဖေတြထြက္လာတိုင္း ကိုႀကီး မ်က္ႏွာေပၚမွာ အျပံဳးေတြ ေဝလို႔ေနပါသည္။ ေဘးနားကုတင္ ကလူနာေတြကလဲ သူမအတြက္ဝမ္းေတြသာလို႔။

ေဆးရံုတက္ျပီး သိပ္မႀကာခင္မွာ ကိုႀကီးဆံုးပါသည္။ ေဆးရံုတက္စဥ္ကတည္းက မခြဲ အတူတူရွိခဲ့တာမို႔ သတိရတိုင္း ကိုႀကီးက ေတာင္းပန္တတ္ပါသည္။ သူမအတြက္လဲ ဆုေတြေတာင္းေပးပါသည္။ သူမကေတာ့ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ပါ ကံႀကမၼာ ကိုပဲအျပစ္တင္မိပါသည္။ အခ်ိန္တိုတိုေလး အတြင္းမွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြ မို႔ အစပိုင္းေလာက္မွာ ခံႏိုင္ရည္မရွိခဲ့ပါ။ ေနာက္ပိုင္း ကိုႀကီးမိဘေတြနဲ႔ သူမဘက္က အသိုင္အဝိုင္းကပါ သူတို႔ ေပၚျငိဳျငင္လာေတာ့ ကိုႀကီးဘက္က မားမားရပ္လို႕ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ပါသည္။

ကိုႀကီးေနမေကာင္း ျဖစ္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း သူမတို႔ စီးပြားေရးပါထိခိုက္လာတာမို႔ ကိုႀကီးဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမေရွ႔ေရးအတြက္ ဘာမွကို မက်န္ခဲ့ေတာ့ပါ။ သူ႔ရဲ႔ တစ္ခ်ိန္က ေကာင္ေလးကလဲ မႀကာခဏ ဆက္သြယ္ခဲ့ ေပမယ့္ သူမဘက္က အဆက္အသြယ္ျဖတ္ခဲ့ပါသည္။ သူကကိုယ့္ကို ထားခဲ့ဘူးတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြေႀကာင့္ ကူညီခ်င္ပံုရပါသည္။ ကိုယ္ကေေတာ့ မိန္းမေကာင္းပီသခ်င္ပါသည္ အမ်ားအထင္လြဲေအာင္ မေနခ်င္ပါ။ ေဝးေဝးကပဲ ေရွာင္ခဲ့ပါသည္။

ကိုႀကီးရက္လည္ဆြမ္းသြပ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ မိဘေတြအိမ္ကို ျပန္ခဲ့ပါသည္။ သူမအိမ္က ထြက္သြားစဥ္က အတိုင္း ျပန္လာေတာ့လဲ ဘာမွျပန္မပါလာခဲ့ပါ။ ေဝဒနာေတြနဲ႔ ဘဝကေပးတဲ့ ဒဏ္ရာေတြသာပါလာခဲ့ပါသည္။
သူမေဆးစစ္ခဲ့တာ ငါးလရွိပါျပီ ေနာက္တစ္ပတ္ႀကာရင္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေဆးထပ္စစ္ရပါမည္။ အရာရာ အတြက္သူမ ခံႏိုင္ရည္ေမြးျပီးသားမို႔ ဘာကိုမွ မေႀကာက္ေတာ့ပါ။

ဒီေန႔ေတာ့ ကိုႀကီးရဲ႔ ေဆးစာရြက္ေတြနဲ႔ အတူ သူမမွာ အေတြး ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔........
ကိုႀကီး သူမကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ညာခဲ့တာလဲ... ဘာေတြေႀကာင့္ညာခဲ့တာလဲ..
အေတြးေတြနဲ႔ အတူ သူမတို႔ အိမ္ေရွ႔ကို လွမ္းႀကည္႔ေတာ့ အိမ္ေရွ႔က အိမ္ေလးက ေသာ့တန္းလန္းေလးနဲ႔...
အဲဒီအိမ္ေလးဟာ တစ္ခ်ိန္က ကိုႀကီးရဲ႔ ခ်စ္သူေကာင္မေလးရဲ့ အိမ္ပါ။
အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါနဲ႔ ခုေတာ့ သူအစ္မေတြရွိတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာမွာ....

ေလာကႀကီးကဆန္းႀကယ္လြန္းပါတယ္.....
ပိုျပီးဆန္းႀကယ္တာက ကံႀကမၼာပါ....

တစ္ခါတစ္ရံ ကံႀကမၼာက လူေတြကို လွည္႔စားတတ္ပါတယ္...
တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ လူေတြက လူေတြကို လွည္႔စားတတ္ပါတယ္...

ကံႀကမၼာရဲ႔ လွည္႔စားျခင္းကို ခံရတဲ့ လူေတြအတြက္ မေထာင္းသာလွပါဘူး...
လူေတြရဲ႔ လွည္႔စားတာကို ခံရတဲ့ လူေတြကေတာ့ ကံေကာင္းတတ္ပါတယ္...........

အဲဒီေကာင္မေလးဟာ ခုခ်ိန္ထိ ေအးေအးေဆးေဆးက်န္းက်န္းမာမာပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးေဆးစစ္ခ်က္မွာလဲ HIV negative ပါ..........
သူက သူ႔ကိုႀကီးအေပၚအရိုးသားဆံုး အျဖဴစင္ဆံုး ခ်စ္ခဲ့သလို
သစၥာအရွိဆံုး ဇနီးတစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
သူမိဘေတြ အတြက္လဲ သမီးလိမၼာျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္..

သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အေႀကာင္းပါ......

ေသာကေတြ ပင္လယ္ေဝခဲ့ရတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ အေႀကာင္းေလးပါ။

ဒီအမ်ိဳးသမီးေလးကို ေတြ႔ခဲ့ရတာ နယ္ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔က ရြာေလးတစ္ရြာမွာပါ။
ကိုယ္သြားလည္မိတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာေပါ့ ရြာဆိုေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႔ ေနရာေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ ေခတ္မီေနပါျပီ။
ျမိဳ႔ နဲ႔ကလဲ အရမ္းမေဝးလွပါဘူး။

ကိုယ္သြားလည္တဲ့ အိမ္က အဲဒီရြာေလးရဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ မူလတန္း ေက်ာင္းေလးရဲ႔ ေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းက တစ္ေနကုန္ေက်ာင္းပါ မနက္ ကိုးနာရီကေန ညေနသံုး နာရီအထိပါ။ ဆရာမေလးေတြကလဲ ရြာအနီးအနားက ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြပါ။ လူႀကီးေတြ ရဲ႔ နားလည္မွုနဲ႔ ဆြဲခန္႔ထားတာပါ။

ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ျမင္ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ ေနရသလို စာအံသံေတြ တစ္ခ်ိန္လံုး ႀကားေနရပါတယ္။ ေတာေက်ာင္းေလး ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသားေလးေတြက မျပည္႔မစံု ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔ တဲ့တဲ့ ႀကားက ပညာလိုခ်င္လြန္းလို႔ လာသင္တဲ့ ကေလးေတြက မ်ားပါတယ္။ ဘဝမ်ိဳးစံု ကိုေတြ႔ရပါတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ အိမ္ရွင္အစ္မနဲ႔ စကားေတြေျပာေနတုန္းမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႔က ျဖတ္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္အစ္မက ႀကည္႔ႀကည္႔ ျပီးမွေျပာျပမယ္ဆိုတာနဲ႔ သတိထားျပီးႀကည္႔မိပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးေလးက သူ႔သမီးေလးကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔တာပါ။ သူ႔သမီးေလးက ရွစ္ႏွစ္ ကိုးႏွစ္ေလာက္ ရွိပါျပီ အေမကေတာ့ ခပ္ငယ္ငယ္ အလြန္ဆုံး ရွိလွ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္။ ပုံစံေလးက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ သူတို႔ပံုစံေတြက သူမ်ားေတြနဲ႔ သိပ္မတူတာ ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္တယ္။ အဓိက ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေလးရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးက ခပ္ေဖ်ာေဖ်ာ့ နဲ႔သူ႔ မ်က္ႏာေပၚမွာ ေသာကရိပ္ တစ္ခ်ိဳ႔ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

ေတာကေက်ာင္းေတြမွာက ကေလးေတြကို မိဘေတြက လိုက္မပို႔တတ္ႀကပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး စိတ္ခ်လက္ခ် လႊတ္လိုက္ႀကတာပါပဲ။ ကေလးေတြဆိုတာကလဲ တစ္လမ္းလံုး ခုန္ေပါက္ျပီး ေဆာ့ခ်င္သလိုေဆာ့ ကဲခ်င္သလိုကဲ။ အမ်ိဳးသမီးေလးကေတာ့ ကေလးကို ေက်ာင္းပို႔ ျပီးျပန္သြားပါတယ္။ သူအေဝးႀကီးကို ေရာက္ေတာ့မွ အိမ္ကအစ္မက ဆက္ေျပာျပပါတယ္။

သူ႔သမီးေလးက သိပ္မႀကာခင္ေလးကမွ သူမ်ားအႏိုင္က်င့္တာကို ခံထားရတာတဲ့။ ရုတ္တရက္ နားထဲမွာ မရွင္းတာမို႔ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးႀကည္႔ရပါတယ္ ။ ကၽြန္မ ထင္တာက ကေလးအခ်င္းခ်င္း ကစားရင္းနဲ႔ အနုိင္က်င့္ ခံရတယ္ ထင္တာပါ။ ကေလးမေလးက ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတာကို။ ဒါေပမယ့္ ကေလးမေလးရဲ႔ အျဖစ္က တစ္မိ်ဳး ကေလးခ်င္းျဖစ္တာမဟုတ္။

သူတို႔က စစ္တပ္ထဲက လိုင္းခန္းေတြ မွာေနတာပါ။ သူ႔အမ်ိဳးသားက ရိုးရိုးရဲေဘာ္။ သူတို႔မွာက ရွစ္ႏွစ္ အရြယ္သမီးေလး တစ္ေယာက္ရယ္ ငါးလေျခာက္လေလာက္ ပဲရွိေသးတဲ့ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
တစ္ရက္ ကေလးမေလး ေက်ာင္းကျပန္လာျပီး ေရခ်ိဳးေနတုန္းမွာ သူတို႔ေဘးက လိုင္းခန္းမွာေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းေခၚပါတယ္တဲ့။

အဲဒီေကာင္ေလးက အသက္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ရွိပါျပီ။ သူ႔အေဖက သူတို႔တပ္ထဲမွာ တပ္ႀကပ္ႀကီးပါ။
အဲဒီေန႔က ေကာင္ေလးက ကေလးမေလးကိုေခၚ အိမ္တံခါးကို ပိတ္ျပီးအႏိုင္က်င့္ပါတယ္တဲ့။ ေကာင္ေလးက အရက္လဲေသာက္ထားပါတယ္တဲ့။ ကေလးမေလးက အရမ္းေအာ္ငိုေတာ့ ေဘးခ်င္းကပ္ အခန္းကလူေတြ ေရာက္လာျပီး တံခါးဖြင့္ခိုင္းပါတယ္။ ေကာင္ေလးက မဖြင့္ေပးေေတာ့ ေဘးျပတင္းေပါက္ကေန ခုန္ေက်ာ္ျပီးဝင္လာႀကပါတယ္။

အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက ငိုေနတဲ့ ကေလးမေလးကိုေခ်ာ့ျပီး သူ႔အိမ္ကို ျပန္ပို႔ေပးပါတယ္။
ကေလးမေလးရဲ႔ မိဘေတြ အျပင္က ျပန္လာေတာ့ ညမိုးခ်ဳပ္ေနပါျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကေလးမေလးရဲ႔ ညီမေလးက ကိုယ္ေတြပူျပီးဖ်ားေနလို႔ ကေလးအေမက ေဆးခန္းကိုသြားေနႀကတာပါ။ မိဘေတြက အိမ္နီးနားခ်င္းေတြေျပာျပလို႔ အေႀကာင္းစံုကိုသိရပါတယ္။ ကေလးမေလးရဲ႔ အေမက ေကာင္ေလးရဲ႔ အိမ္ကို ခ်က္ခ်င္း သြားျပီးတိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးရဲ႔မိဘေတြက ဘာမွအေရးအယူ မလုပ္ပါဘူး။ ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ ေျပရာေျပေႀကာင္းေလးေတာင္ မေျပာပါဘူး။

သူ႔သားက ေသာက္ေနက် မူးေနက်ပါ။ မူးေနလို႔ပါဆိုတဲ့ အေျဖကိုပဲ ေပးပါတယ္။ နည္းနည္းစိတ္တိုေနတဲ့ ကေလးမေလးရဲ႔ အေမက သိပ္ျပီးမေက်နပ္ပါဘူး တပ္က အရာရွိနဲ႔ သြားတိုင္ပါတယ္။ အရာရွိကလဲ အခ်င္းခ်င္းေျပလည္ေအာင္ ညိွႏွဳိင္းပါလို႔ ပဲေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကေလးမေလးရဲ႔ အေမဟာ ေတာ္ေတာ္ ဝမ္းနည္းသြားပါတယ္။ တကယ္မွာ အႏိုင္က်င့္ ခံရတာသူ႔သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပဲ သူတို႔မိသားစု တစ္စုလံုးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူကမွလဲ အေရးမယူပါဘူး။ တရွက္ကေန ႏွစ္ရွက္ျဖစ္ေနပါျပီ။

သူ႔အမ်ိဳးသားကေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေပမယ့္ သူလဲဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔မနက္ သူ႔အမ်ိဳးသား အလုပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးအေမဟာ ဖ်ားေနတဲ့ ကေလးကိုခ်ီ သမီးအႀကီးေလးကိုလက္ဆြဲျပီး ရဲစခန္းကို တစ္ေယာက္တည္း သြားလိုက္ပါတယ္။ သူဟာ ညကလည္းတစ္ညလံုး ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ သူေမြးထားတာက သမီးေလးေတြပါ။ သမီးေလးေတြရဲ႔ အရွက္ သိကၡာ ဒါေတြအတြက္ သူတစ္ခ်ိန္လံုး ရင္ေတြပူေနတာပါ။ သူဆင္းရဲေပမယ့္ သမီးေလးေတြကို အရမ္းခ်စ္ျပီး အရမ္းတန္ဖိုးထားတာပါ။ သူ႔သမီးေလးကို သူမ်ားေစာ္ကားတာေတြ အတြက္သူတစ္စံုတစ္ခု ျပန္ျပီးတံုန္႔ ျပန္ခ်င္ေနပါတယ္။ တရားဥပေဒကို သူအားကိုးခ်င္ပါတယ္။

ရဲစခန္းမွာ အမွူဖြင့္ေတာ့ ဆရာဝန္ရဲ႔ ေဆးစာရမွ ျဖစ္မယ္ဆိုလို႔ ကလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူျပည္သူ႔ ေဆးရံုကို သူဆက္သြားပါတယ္။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲက ကေလးေလးက ကိုယ္ေတြပူျပီး အဖ်ားေတြတက္ေနပါျပီ။ တလမ္းလံုးလည္းငိုလာပါတယ္။ သူကလဲ တစ္မနက္လံုး ဘာမွမစားရေသးပါဘူး သမီးေဇာနဲ႔မို႔ သူအရာရာကိုေမ့ေနတာပါ။ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ သူ႔မွာကႏွလံုးအားနည္းတဲ့ ေရာဂါရွိပါတယ္။

ေဆးရံုမွာေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သူ႔ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္တုန္ေနပါတယ္။ ေဆးရံုက ေဆးစာရလို႔ ရဲစခန္းကို ျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရင္ခြင္ထဲက ကေလးဟာ ငိုရလြန္းလို႔ေမာျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနပါျပီ။ ေဆးရံုနဲ႔ ရဲစခန္းနဲ႔ က ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္မွာရွိတာပါ။ နည္းနည္းလွမ္းပါတယ္။

ဒုတိယအႀကိမ္ ရဲစခန္းကိုေရာက္ေတာ့ သူလည္းပင္ပန္းေနပါျပီ။ ရင္ခြင္ထဲမွာအိပ္ေနတဲ့ ကေလးကို သတိရလို႔ ႀကည္႔မိေတာ့ ကေလးက ျငိ္မ္ေနပါျပီ။ သူကအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ ထင္ထားတာပါ။ အလန္႔တႀကားနဲ႔ ကေလး ႏွာေခါင္းဖ်ားေလးကို စမ္းႀကည္႔ပါတယ္။
ျပီးေတာ့ မသကၤာတာနဲ႔ ကေလးကို လွုပ္ျပီးႏိွဳးပါတယ္။ ကေလးေလးက မလွဳပ္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္မွာေတာ့ အဖ်ားေတြတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသာက ေတြမ်ားေနတဲ့ မိခင္ရဲ႔ ႏို႔ကို အငမ္းမရစို႔ရင္း ကေလးေလးက အသက္ေပ်ာက္သြားတာပါ။ ကေလးအေမမွာေတာ့ တစ္ပူေပၚႏွစ္ပူဆင့္လို႔ အသက္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးကိုပိုက္ျပီး ယူႀကံဳးမရ ငိုပါေတာ့တယ္။ ကံႀကမၼာက သူ႔ဘက္မွာမရွိခဲ့ပါဘူး။

သူတို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မေန႔ကႀကံဳခဲ့ တဲ့ေသာကေတြေဘးခ်ိတ္လို႔ သမီးငယ္ေလးကို သျဂိၤဳလ္ဖို႔ လုပ္ရပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကလဲ သူတို႔မိသားစု ကိုႀကည္႔ျပီး စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ နာေရးမွာ အားတက္သေရာ လာကူညီႀကပါတယ္။ သမီးငယ္ေလးရက္မလည္ ခင္တစ္ရက္မွာ ေတာ့ သမီးႀကီးကို ေစာ္ကားထားတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႔ အေမကလာျပီး ရက္လည္မွာသံုးဖို႔ ဆီတစ္ပိသာ နဲ႔ ႏို႔ဆီသံုးဗူ လာေပးပါတယ္။ မျပန္ခင္မွာေတာ့ ရဲစခန္းမွာဖြင့္ထားတဲ့ အမွဳကို ပိတ္ေပးဖို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ အရာရွိကလဲ ေသးတဲ့ အမွဳကို ပံုႀကီးမခ်ဲ႔ ဖို႔ရယ္ ေျပလည္ေအာင္ ေစ့စပ္ျပီး အမွဳ ပိတ္ဖို႔ရယ္ ကို လူႀကံဳနဲ႔ ေျပာခိုင္းျပန္ပါတယ္။
ကေလးတို႔ အေမကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာလိုက္ပါဘူး။

ကေလးငယ္ေလးရက္ လည္ျပီးေတာ့ သမီးႀကီးေလးကို သူ႔အေမက ေက်ာင္းျပန္ပို႔ပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာ ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ျပီး သူ႔သမီးေလးအမွဳ အတြက္တတ္ႏိုင္သေလာက္ အကူအညီေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းပါတယ္။
ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကလဲ ကိုယ္လြတ္ရံုးပါတယ္။
သူတို႔ေက်ာင္းမွာျဖစ္တဲ့ ကိစၥမဟုတ္လို႔ သူကူညီလို႔ မရပါတဲ့။အျပင္မွာျဖစ္တာမို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ရွင္းပါတဲ့။ တကယ္ေတာ့ သူကတစ္ကိုယ္ေကာင္းသမားပါ ဒီေနရာမွာ သူ႔တပည္႔ေလးကို လစ္လ်ဴရွဴလိုက္ပါတယ္ ။ ဒီကိစၥ အတြက္ တပ္ကလူေတြကလဲ အထက္အထိေရာက္မွာ စိုးလို႔ ႀကိဳးစားျပီးဖံုးဖိေနတာကို သူသိပါတယ္။ သူကေနတဆင့္ အထက္ ကိုေပါက္ႀကား ျပန္ရင္လည္း သူေအးေအးေဆးေဆး ေနလို႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တပ္ကလူေတြ သူ႔ကို အျမင္ေစာင္းမွာ ေႀကာက္ေနပါတယ္။

ျပႆနာက တိုးလို႔တန္းလန္းနဲ႔ ေရွ႔လည္းမေရာက္ ေနာက္လဲမေရာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ကေလးမေလးရဲ႔ အေမကေတာ့ သူ႔သမီးေလးကို မ်က္ေစ့ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ပံုမွန္လိုက္ပို႔ လိုက္ႀကိဳပါတယ္။ ေန႔လည္ထမင္းစာခ်ိန္ဆို ပုံမွန္ ထမင္းလာပို႔ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ ေန႔လည္မွာေတာ့ ကေလးအေေမနဲ႔ ကၽြန္မစကားေတြ ေျပာျဖစ္ႀကပါတယ္။ သူ႔ကိုသနား သလို စာနာမိတာမို႔ ကၽြန္မဘာမွမေမးပါဘူး ကၽြန္မက ဧည္႔သည္ဆိုတာ သူသိပါတယ္။ သူ႔ဒုကၡေတြကို ေျပာျပရမွာလဲရွက္ေနတဲ့ပံုပါ ။ ကၽြန္မေရွ႔မွာပဲ သူ႔သမီးေလးကို ထမင္းခြံ႔ေကၽြးေနပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အိမ္ရွင္အစ္မက စကားလမ္းေႀကာင္းေပးပါတယ္။ ရဲစခန္းကိစၥ ဘယ္လိုေနသလဲ ဆိုေတာ့ သူကအသက္မပါသလို ျပံဳးပါတယ္။

ဘာမွမထူးျခားပါတဲ့။ ဘယ္သူကမွလဲ မဆက္သြယ္လာပါဘူးတဲ့။ သူလဲဘာမွ ဆက္မလုပ္တတ္ေတာ့ပါတဲ့။ အရာရာျပီးသြားျပီ လို႔ထင္ပါတယ္တဲ့။ သူတတ္ႏိုင္တာက သူ႔ရဲ႔ တစ္ဦးသည္းေသာ သမီးေလးကို ကိုယ္နဲ႔ မကြာေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ပါပဲတဲ့။ သူကေနာက္ထပ္သား သမီးမရႏိုင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ဒီက်န္ေနတဲ့ သမီးေလးက သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္ အသက္ပါပဲတဲ့။ မဆံုးသင့္ပဲ ဆံုးသြားတဲ့ သမီးေလးအတြက္ေတာ့ ခံစားေနရဆဲပါပဲတဲ့။


ေလာကႀကီးကပဲ မတရားတာလား......
လူေတြကပဲ မတရားတာလား.........
ကံႀကမၼာကပဲမတရားတာလား..........

သမီးကိုခ်စ္တဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့

လူေတြကလဲ ရက္စက္
ကံႀကမၼာကလဲ ရက္စက္
ေလာကႀကီးကလဲ ရက္စက္ ခဲ့ပါသည္...........

တကယ့္ကို ရက္စက္ခဲ့ပါသည္...

ဒုတိယ ခ်ာတိတ္ေလးကို ေတြ႔ခဲ့တာက တာေမြအဝိုင္း ကားမွတ္တုိင္မွာပါ။

အခ်ိန္က ညကိုးနာရီ ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒီတစ္ခါလဲ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနျပန္ပါတယ္။
ကိုယ္ကလဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္န႔ဲ ဘစ္ကားကို စိတ္မရွည္ လက္မရွည္ ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။
ကားဂိတ္က လူေတြအားလံုး မိုးေတြစိုလို႔ ရႊဲလို႔ိိိ။ ညမိုးခ်ဳပ္ေလ ကားကရွားေလပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခ်ာတိတ္ေလးကကိုယ့္ အနားကိုေရာက္လာတာပါ ။ သူကေတာ့ အသက္ ကိုးႏွစ္ ၁၀ႏွစ္ ္ဝန္းက်င္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ အမိုးမရွိ အကာမရွိ တကိုယ္လံုးရႊဲရႊဲစိုလို႔ အသားေတြေတာင္ ျပာႏွမ္းေနပါျပီ။
ကိုယ့္ဆီမွာ ပိုက္ဆံလာေတာင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မစြာေတးက ငါ့တို႔မွာေတာင္ ဘစ္ကားခမရွိလို႔ စိတ္ညစ္ေနတာ ဆိုျပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။

သူက သူငယ္ခ်င္းကို မႀကည္႔ပဲနဲ႔ ကိုယ့္ကို ေသခ်ာႀကည္႔ျပီး တကယ္လားလို႔ ေမးလာပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကိုသနားတာရယ္ စြာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္တိုတာရယ္ ေပါင္းျပီး နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မစြာေတးကပဲ အင္းဟုတ္တယ္ ငါတို႔ကို ကားချပန္ေပးမွာလားဆိုျပီး စပ္စုေနပါတယ္။

ခ်ာတိတ္ေလးက ဘယ္ေလာက္ေပးရမွာလဲ ဆိုျပီး ျပန္ေမးလာေတာ့ ကၽြန္မကပဲ ေလးဆယ္ေလလို႔ ဝင္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ခ်ာတိတ္က သူ႔လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့ ငါးဆယ္တန္အႏြမ္းေလးကို သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေသခ်ာျဖန္႔ျပီး ေပးလာပါတယ္။ ငါးဆယ္တန္ေလးက ေရေတြ ရႊဲရႊဲစိုလို႔ ။
ကၽြန္မက လွမ္းမယူေသးပဲ သားကဘယ္လို ျပန္မွာလဲ လို႔ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေတာင္းလိုက္ဦးမယ္
လို႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက မရည္ရြယ္ပဲ သူ႔ကို စလိုက္တာပါ။ သူကေတာ့ တကယ္ထင္ေနပါတယ္။

သူ႔ကိုႀကည္႔ျပီး သနားလြန္းလို႔ ငိုခ်င္လာပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္ေလးက တကယ့္ကို ျဖဴစင္လြန္းပါတယ္။
သူ႔ရဲ႔ အေတြြး အျမင္ေလးက လက္ရွိသူ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ဘဝနဲ႔ေတာင္ မတန္ပါဘူး။
တစ္ေန႔ကို ဘယ္ေလာက္ရွာေပးရလဲလို႔ေမးေတာ့ ႏွစ္ရာတဲ့ ႏွစ္ရာမွ မရရင္ သူ႔အေမက သူ႔ကိုရိုက္ပါတယ္တဲ့။
သူကေတာ့ ႏွစ္ရာမျပည္႔မခ်င္း ႀကိဳးစားရွာရမွာပါတဲ့။ မရတဲ့ အဆံုးမွာမွ အရိုက္ခံပါမယ္တဲ့။
သူကလဲ ေျမာက္ဒဂံုမွာေနတာပါ။ အေဝးႀကီးကို ျပန္ရမွာပါ။ အခ်ိန္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ေနပါျပီ။
ကားေတြကလဲ တစတစ က်ဲလာပါျပီ။

ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားလိုက္ပါတယ္။ သူလိုေနတဲ့ တစ္ရာ့ ငါးဆယ္ကို ထပ္ေပးရင္ေကာင္းမလား ဘာလုပ္ေပးရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာကိုပါ။

သူ႔မိဘေတြကလဲ သားသမီးေတြကို ဘာလို႔ ရက္စက္ႀကတာလဲ.. တကယ္ဆိုရင္ မိုးထဲေလထဲမွာ အမိုးမရွိ အကာမရွိ.. ႏွာေစး ေခ်ာင္ဆိုး ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ကေတာ့သူတို႔ ဘာလုပ္ေပးမွာလဲ စံုလ႔ိုပါပဲ။ ျပီးေတာ့ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္လဲမဟုတ္ မိုးတြင္းတတြင္းလံုး။ သားသမီးေတြ အခ်ိန္လြန္လို႔မွ အိမ္ျပန္မေရာက္ရင္လဲ စိတ္မပူတတ္ႀကဘူးလား။႔႔ ေႏြးေထြးမွူေေတြ မရွိႀကတာလား သားသမီးကို မခ်စ္ႀကတာလား။
မိဘအရင္းေတြမွ ဟုတ္ရဲ႔လား စံုလို႔ပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္္မသူ႔ကို ေနာက္ထက္ ငါးဆယ္ထပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္ျပန္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ တရားမေဟာခဲ့ပါဘူး။ က်န္တဲ့ တစ္ရာကေတာ့ သူ႔မိဘရဲ႔ အပိုင္းပါ။ မိုးေတြရႊဲရႊဲစိုျပီး တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ အခ်ိန္မေတာ္ ျပန္လာမယ့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို သူတို႔ ဘယ္လိုဆီးႀကိဳမွာလဲ။ ႀကိမ္လံုးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဆီးႀကိဳေနမွာလား..........

အေတြးေတြ တသီတတန္းနဲ႔ အဲဒီညက ထမင္းမစားပဲ အိပ္ယာဝင္ခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေတြးေတြး ရင္ထဲမွာ နာနာက်င္က်င္ခံစားရပါတယ္။
လမ္းေပၚကကေလးေတြရဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြ အတြက္ရင္ေလးရပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ
သူ႔ကိုေတြ႔ခဲ့တာ မိုးေတြအရမ္းရြာတဲ့တစ္ေန႔
ကၽြန္မအလုပ္ကအျပန္ ဘစ္ကားေပၚမွာ ကၽြန္မစီးမိတဲ့ကားကဒိုင္နာကား
ရုံးဆင္းခိ်န္မို႔ လူကအျပည္႔ ကံေလးကေကာင္းေနေတာ့ ထိုင္စရာေနရာတစ္ေနရာရတယ္။
နဝေဒးရုပ္ရွင္ရံုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေဘးမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လာရပ္တယ္။
မိုးေရေတြစိုလို႔ ဆံပင္ေတြေတာင္ ဦးေရျပားမွာကပ္ေနပီ။ သူ႔အသက္ကအလြန္းဆံုးရွိလွရွစ္ႏွစ္ကိုးႏွစ္
ဝတ္ထားတဲ့အဝတ္အစားေတြကလဲ မိုးေရေတြရႊဲရႊဲစိုလို႔။ သူ႔ပံုစံေလးကႏြမ္းပါးေပမယ့္ ကေလးပီပီ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက အေရာင္ေတာက္လို႔။ သူ႔လက္ထဲမွာေတာ့ ေရေတြရႊဲေနတဲ့ပုိက္ဆံေတြကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ႀကည္႔ရံုနဲ႔ သူဘယ္သူဆိုတာလူတိုင္းခြဲျခားသိ ႀကတယ္။ ကၽြန္မက ကေလးဆိုရင္ ပုခက္ထဲက ကေလးကစလို႔ လမ္းေဘးက ကေလးအဆံုးစိတ္ဝင္စားတဲ့သူ။
ဘယ္ကိုသြားမွာလဲလို႔ကၽြန္မကပဲ စေမးလိုက္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္မကို လူထူးလူဆန္းတစ္ေယာက္လို ိုႀကည္႔ပါတယ္။ ပီးေတာ့ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်ပဲ ျပန္ေျပာပါတယ္ အဝိုင္းမွတ္တိုင္မွာ သူ႔အစ္ကိုကိုဝင္ေခၚျ႔ပီး အိမ္ကိုျပန္မွာတဲ့။ ဒဂံုမွာေနတာလို႔မေမးပဲနဲ႔ဆက္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မကလဲ ေမးခြန္းေတြစထုတ္ပါတယ္။ သူကလဲ ရိုက္စစ္စရာမလိုပါပဲ စီကာပတ္ကံုးေျပာျပေနတာ မသိရင္ ႏိုင္ငံေက်ာ္အဆိုေတာ္ေတြကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေနသလိုပါပဲ။ ေဘးနားမွာထိုင္ေနတဲ့လူတစ္ခ်ိဳ႔ နဲ႔ ေရွ့မွာရပ္ေနႀကတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ မသိမသာ အကဲခတ္ စပ္စုေနတာသတိထားမိေပမယ့္ သူေျပာေနတဲ့ေႀကာင္းအရာေတြကို ပဲစိတ္ဝင္စားေနမိတယ္။ သူက နဝေဒးလမ္းဆံုမွာေတာင္းစားေနတာ သူ႔အစ္ကိုက အဝိုင္းမွတ္တိုင္မွာ ေတာင္းစားေနတာ အိမ္ေထာင္က်ေနတဲ့ သူ႔အစ္မကသူ႔အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ့အတူ အမွုိက္ေတြေကာက္ျပီး ေရာင္းစားေနတာ သူ႔အစ္မကေမြးတဲ့ ေျခာက္လသမီးေလးကို ေဆြမ်ိဳးမကင္းတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္က တစ္ေန႔ ၅၀က်ပ္ေပးျပီး ငွားထားတာ( အဲဒီေျခာက္လသမီးေလးကိုျပျပီးေတာင္းစားတာလို႔လဲ ရွင္းျပပါတယ္)။ သူ႔အေမနဲ့အေဖကလဲ အမိွဳက္ပံုေတြက ပစၥည္းအတိုအစေတြ ေကာက္ျပီးျပန္ေရာင္းစားပါေသးတယ္။ သူတြက္ျပတဲ့ သူ႔မိသားစုတစ္ေန႔ုဝင္ေငြကလဲမနဲလွပါဘူး အဲဒီအခ်ိန္တုန္း ကအစိုးရဝန္ထမ္းေတြရဲ႔ ဝင္ေငြရ႔ဲ ၂ဆေလာက္ ရိွေနပါတယ္။ သူေျပာတာေတြနားေထာင္ျပီးေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ တရားစေဟာပါတယ္ ေတာင္းစားတာ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ေႀကာင္း ငယ္တဲ့အရြယ္မွာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ ႀကီးလာရင္မေကာင္းတဲ့ေႀကာင္း ကေလးနားလည္ႏိုင္မယ့္ စကားလံုးေတြနဲ႔ ဆံုးမလိုက္ပါတယ္။ သူေလးက ျငိမ္ျငိမ္ေလး နားေထာင္ျပီး ကၽြန္မကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အမူအယာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပပါတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးကားေပၚကဆင္းခါနီး အသက္မရွူစတမ္းစကားေတြေျပာသြားေသးတယ္။ သူ႔ညီမေလးက အခုသူငယ္တန္းတက္ေနတာရယ္။ သူ႔ညီမေလးအတြက္ သူကေန႔တိုင္းမုန္႔ဘိုးေတြေပးေနတာရယ္။ ညီမေလးကိုပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ ေက်ာင္းထားေပးမယ္ဆိုတဲ့ေႀကာင္းေျပာေနတာမ်ား
အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႔မာန္အျပည့္နဲ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာင္းစားေနေပမယ့္ ေနာက္ႀကီးလာရင္ ေစ်းေရာင္းစားမယ္ဆိုတာေတြေရာ။ သူေျပာသြားတဲ့ေနာက္ဆံုးစကားစုက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္မနားထဲကမထြက္ေတာ့ပါ။ သူနဲ႔သူ႔မိသားစုက ေတာင္းစားေနေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွသူမ်ားပစၥည္းမခိုးဘူးတဲ့။


ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ႀကယ္တစ္ပြင့္ဆိုရင္ သူလိုႀကယ္ပြင့္ေလးေတြလမ္းေပၚမွာဘယ္ေလာက္မ်ားရိွေနမလဲ။
ကၽြန္မစိတ္ကူးနဲ႔တြက္ေနမိပါတယ္။ သူ႔ညီမေလး အေႀကာင္းေျပာျပေနရင္း သူ႔ညီမေလးအေပၚထားတဲ႔ေမတၱာ နဲ႔ ေစတနာကိုျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မဖတ္ဖူးတဲ့ chicken Soup series ထဲက a brother like that ဆိုတဲ့ story ေလးကိုေျပးျမင္မိပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ဘာသာျပန္ျပီးမူရင္းနဲ့တြဲျပီးတင္ ေပးပါ့မယ္။ ဆရာေဖျမင့္ ကေတာ့ ျမန္မာဘာသာျပန္ထားျပီးပါျပီ။