ပထမဆံုးအၾကိမ္ ခ်စ္သူနဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ေန႔ကေပါ့။ ဝတ္စားျပင္ဆင္ျပီးလို႔ ဧည္႔ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖေဖ ကၽြန္မ အနားကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔အက်ီအိတ္ထဲက အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ကို ကၽြန္မလက္ထဲကို ကမ္းေပးရင္း
"ဒီအေၾကြေစ့ေလးကို သမီးရဲ႔ ရွႈးဖိနပ္ေလးထဲမွာ ထည္႔သြားပါ။ အေၾကြေစ့ေလးထြက္က်တဲ့အသံ ခၽြင္ကနဲ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ဖုန္းဆက္ဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔ သမီး" လို႔မွာရွာတယ္။

အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ သမီးကို ရည္းစားမထားရဘူး ရည္းစားနဲ႔ ေလွ်ာက္မလည္ရဘူးရယ္လို႔ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ မတားဆီးခဲ့တဲ့အေဖတစ္ရယ္ေလ။ သမီးတစ္ေယာက္အတြက္ အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကေတြရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ခ်စ္သူနဲ႔ ပထမဆံုး ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ ေန႔မွာတည္းက သိခြင့္ရခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးလာတဲ့ အထိ ကၽြန္မရဲ႔ ေဖေဖဟာ သမီးအေပၚမွာေရာ ေျမးအေပၚမွာပါ တာဝန္ေက်လြန္းခဲ့တယ္။

ျမီးေကာင္ေပါက္ေလးျဖစ္လာတဲ့ သမီးေလးနဲ႔ ျခံထဲမွာ တင္းနစ္ကစားေနတဲ့ အေဖ့ကိုေငးၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မ အေတြးေတြ လြန္ေနခဲ့မိတယ္။
ကၽြန္မ သမီးေလး အရြယ္ေလာက္လို႔ ခ်စ္သူေတြ႔လာခဲ့ရင္ သမီးေလးကို အေၾကြေစ့ေလးတစ္ေစ့ လက္ကမ္းေပးမယ့္သူဟာ သမီးေလးရဲ႔ေဖေဖပဲ ျဖစ္မလား ကၽြန္မရဲ႔ ေဖေဖပဲ ျဖစ္ေနမလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေပါ့....
( အန္းနာ)

၂)
ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အလုပ္တစ္ခုအတြက္ အလုပ္ခန္႔စာရတဲ့ေန႔က ကၽြန္မေပ်ာ္မဆံုး ေမာ္မဆံုး ။ မိသားစုေဆြမ်ိဳးေတြကို ဖုန္းဆက္ျပီး ၾကြားလိုက္ရတာအေမာပါပဲ။

ကၽြန္မေက်ာင္းဆရာမ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေလ။ အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အိပ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။  ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမိဳ႔တျမိဳ႔က အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အိမ္နဲ႔ေတာ့ ခြဲေနရမွာေပါ့။
ေက်ာင္းက စီစဥ္ေပးတဲ့ ဆရာမမ်ားအေဆာင္မွာ ေနရမွာမို႔ လိုအပ္တာေတြ စုေဆာင္းျပင္ဆင္ေနရင္း ကၽြန္မ အလုပ္ရႈပ္ေနသလို ေဖေဖကလဲ တစံုတခုကို အသည္းအသန္စဥ္းစားျပီး အလုပ္ရႈပ္ေလရဲ႔။

ကၽြန္မရဲ႔ အထုတ္အပိုးေတြကို ကားေပၚတင္ေပးျပီး လိုက္ပို႔ခ်ိန္မွာ ေဖေဖက ကၽြန္မကို ကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းဖို႔ ေျပာလာတာမို႔ အံ႔ၾသရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ့စကားကို နားေထာင္ျပီး ကိုယ္တိုင္ပဲ ကားေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ခါတိုင္းဆို ေဖေဖပါတဲ့ ခရီးေတြဆိုရင္ ကၽြန္မ ကားေမာင္းစရာမွမလိုတာ။

"ဒီလမ္းဒီခရီးကို သမီးတစ္ေယာက္တည္း  အျမဲတမ္းအသြားအလာလုပ္ရမွာ ဒီေတာ့ ပထမဆံုးေန႔မွာတည္းက ကိုယ့္အမွတ္အသားနဲ႔ကိုယ္ လမ္းေတြကို မွတ္သားတတ္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းရမယ္..."

ကၽြန္မ တာဝန္က်တဲ့ ျမိဳ႔ေလးကိုေရာက္ေတာ့ အေဆာင္က ကၽြန္မေနရမယ့္ အခန္းနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို စနစ္တက် စစ္ေဆးရင္း ေဖေဖတစ္ေယာက္ အလုပ္ရႈပ္ေနျပန္တယ္။ ခါတိုင္း ကၽြန္မအခန္းထဲကို ဝင္ၾကည္႔ေလ့မရွိတဲ့ ေဖေဖကကၽြန္မရဲ႔ အိပ္ယာကို ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ေပးလို႔ေပါ့။ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး သစ္သီးလွီးတဲ့ ဓါးေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အေရးေပၚသံုးဖို႔ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေလးတစ္လက္ကိုလဲ ခုတင္ေခါင္းရင္းမွာရွိတဲ့ စားပြဲပုေလးထဲက အံဆြဲေလးထဲ ထည္႔ေပးခဲ့ရွာတယ္။
 ျပန္ကာနီး ကၽြန္မ နဖူးျပင္ကို အနမ္းဖြဖြေပးလို႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္မ လက္ထဲကို ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္း ထည္႔ေပးျပန္တယ္။

"ဒီေသာ့ေလးက သမီးရဲ႔ကားအတြက္ ေသာ့အပိုေလး... သမီးရဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွာ အျမဲတမ္းေဆာင္ထားပါ။" ေဖေဖ့စကားအဆံုးမွာ သမီးတစ္ေယာက္အတြက္ စိုးရိမ္တတ္လြန္းတဲ့ ေဖေဖ့ေသာကေတြကို နားလည္ျပီး မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေဖေဖ့ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။

လူေကာင္ေသးေသးညွက္ညွက္ ဆရာမ အသစ္ေလးမို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသားၾကီးေတြၾကားမွာ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတာကလြဲလို႔ ေက်ာင္းဆရာမ ဘဝေလးက ေပ်ာ္စရာအတိ။ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်ာင္းေလးရယ္ ကၽြန္မေနရတဲ့ ဆရာမအေဆာင္ေလးရယ္ကို တစတစနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္ျငိေနေပမယ့္ တစ္လတစ္ၾကိမ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ရေသးတယ္။ တစ္လေနလို႔မွ ကၽြန္မေပၚမလာရင္ ေဖေဖက ဖုန္းေတြဆက္ျပီး အိမ္ျပန္လာဖို႔ ေခၚတတ္တယ္ေလ။

ပထမႏွစ္ စာသင္ႏွစ္ ကုန္ခါနီးတစ္ရက္မွာ စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္စရာေတြ ျပင္ဆင္ေနရင္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ရံုးခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တာကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ သတိမထားမိၾကသလို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ သတိမထားမလိုက္ပါဘူး။

ရံုးခန္းကို ေသာ့ခတ္ျပီး ေက်ာင္းဝင္းထဲက ထြက္လာခ်ိန္မွာ ေမွာင္စျပဳေနျပီ။ ကားပါကင္ဆီကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလး လွမ္းေနရင္း ကၽြန္မရဲ႔ ကားေသာ့ေလး ရံုးခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တာကို သတိရမိေတာ့ ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ရေတာ့တာေပါ့။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကားပါကင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းပလက္ေဖာင္းေပၚက လူငယ္ခ်ာတိတ္တသိုက္ကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူမ်က္လံုးေတြ ျပာေဝသြားသလို ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြလဲ ေအးစက္ေတာင့္တင္းလို႔။

အိုး ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီလူဆိုးခ်ာတိတ္ေလးေတြ ဒီေနရာတဝိုက္မွာ ရွိေနတတ္တာကို ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ေမ့ေလ်ာ့မိပါလိမ့္။ ကၽြန္မသူတို႔ကို သတိထားမိခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔အုပ္စုထဲက ခ်ာတိတ္ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ကၽြန္မကို ေတြ႔သြားျပီး ကၽြန္မဆီကို တည္႔တည္႔မတ္မတ္ေလွ်ာက္လာေနေလရဲ႔။

မသိစိတ္ရဲ႔ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႔ လက္ေတြက ပိုက္ဆံအိတ္ဆီကို ေရာက္သြားျပီး အိတ္ရဲ႔ အျပင္ဘက္က အကန္႔ေလးဆီကို စမ္းၾကည္႔မိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္တည္းက ေဖေဖေပးထားခဲ့တဲ့ ေသာ့အပိုေလးရယ္ေလ။
ေသာ့ေလး လက္ထဲကိုေရာက္လာတာနဲ႔ ရွိသမွ် အားအင္ေတြနဲ႔ ကားဆီကို ေျပးသြားခ်ိန္မွာ ခ်ာတိတ္ေလးေတြကလဲ ကၽြန္မဆီကို ေျပးလာေနေလရဲ႔။

သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ၾကားထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ကားေလး။ ကံေကာင္းေထာက္မလြန္းစြာ ကားေလးဆီက ကၽြန္မက အရင္ေရာက္သြားျပီး ကားတံခါးကို ေသာ့ပိတ္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ေရာက္လာတယ္။ ခ်ာတိတ္ေလးေတြက ကၽြန္မကားကို အေရွ႔ အေနာက္ ေဘးႏွစ္ဖက္ဆီကေန တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ ထုႏွက္ေနၾကေလရဲ႔။

တုန္ရီေနတဲ့ လက္အစံုနဲ႔ ကားစက္ကိုႏိႈးျပီး အရွိန္နဲ႔ ေမာင္းထြက္လိုက္ေတာ့ ကားေရွ႔မွာ ပိတ္ရပ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ ေဘးဘက္ကို လြင့္စင္သြားတာကို ေဘးၾကည္႔မွန္ထဲကေန ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။ အိုး အႏၱရယ္ေကာင္ေလးေတြ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးတယ္ေလ။

တကယ့္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲကအတိုင္း တထပ္တည္းပါပဲလို႔သာ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္....ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေသာ့အပိုေလးက ကၽြန္မကို အႏၱရာယ္ၾကားက ကယ္တင္ခဲ့တယ္ေလ။
အဲ့ဒီေန႔ညက ကၽြန္မ အေဆာင္ကို မျပန္ျဖစ္ခဲ့ဘူး....
ေၾကာက္ရြ႔႔ံထိတ္လန္႔ စိတ္ေတြနဲ႔ ညအေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြက်ရင္း ေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ခရီးကို သံုးနာရီေလာက္ေမာင္းျပီး အိမ္ကို ျပန္သြားတယ္...ျပီးေတာ့ ေဖေဖ့ကိုဖက္ျပီး ငိုလိုက္ရတာေလ...
(တီနာ)

၃)

ကၽြန္မ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက အမွတ္ရစရာ ညေလးတစ္ည ရွိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီညက အေဖ အိမ္ျပန္တာ နည္းနည္းေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တယ္။ အေဖေရာက္လာေတာ့ အေမက ညစာျပင္ဆင္ေပးျပီး အေဖနဲ႔ စကားေတြေျပာေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေဖ့ေဘးမွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ရႈပ္ေနခဲ့တယ္။

ရုတ္တရက္ အေမက အသံခပ္တိုးတိုးေလးနဲ႔ အေဖ့ကို တစံုတခုေျပာလိုက္တာကို သိလိုက္ရတယ္။ အေဖက ထမင္းစားတာကို ခ်က္ခ်င္းရပ္လိုက္ျပီး ကၽြန္မလက္ကေလးကို ခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္လို႔

"သမီး လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္။ သြားတာ လာတာ ေနတာထိုင္တာ ဂရုစိုက္ေနာ္" လို႔ေျပာရွာတယ္။
တဆက္တည္းမွာပဲ ေမေမ့ကိုလည္း ခပ္တိုးတိုးေလးမွာရွာတယ္။
"ကေလးကို ထမီေလးေတြနဲ႔ လိုအပ္တာေလးေတြ ဝယ္ေပးလိုက္ေတာ့ ျပီးေတာ့ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံနဲ႔ေနာ္" တဲ့...

အေဖေတြအားလံုးက သားေတြကို ေယာက္်ားပီသေအာင္ ဓါးခုတ္ လွံထိုး အတတ္ေတြ သင္ေပးခ်င္ၾကတယ္.
သမီးေတြကိုလည္း အေရးေပၚ အေျခအေနမွာ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ေတြကေန ကာကြယ္ေပးခ်င္ၾကတယ္ေလ။

သူတို႔ဟာ ေယာက္်ားသားေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ သမီးေလးေတြကို ေယာက္်ားသားေတြရဲ႔ ရန္ကေန ဘယ္လိုကာကြယ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကို အေမေတြထက္ ပိုလို႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္္က်င္ သိေနၾကတာ မဆန္းလွပါဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔အားလံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ကို မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္စီ ရွိခဲ့ဘူးတယ္.....ရွိေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။။။။

ဖခင္ေတြဟာ သမီးေတြရဲ႔ ပထမဆံုး ခ်စ္သူဆိုရင္ သမီးေတြဟာ ဖခင္ေတြအတြက္ ပထမဆံုး အိပ္မက္ေလးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ႏွင္းနဲ႔မာယာ