ႏွင္းနဲ႔မာယာ: Women' World Journal

Showing posts with label Women' World Journal. Show all posts

ေစ်းဝယ္တတ္တဲ့ ေန႔

“ပုဇြန္ ၁၀ ဖိုးေလာက္ ေပးပါ”

ဒီတခါေတာ့ ပုဇြန္ ၁၀ ဖိုးေပးပါလို႔ ေျပာတဲ့ အသံက ပံုမွန္ျဖစ္ေနသည္။ ပထမဆံုးဝယ္တဲ့ေန႔ကလို ယံုၾကည္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့ ေလသံမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့။

စူပါမားကတ္မွာ ေစ်းဝယ္ရသူ ကၽြန္မလို ဟိုမေရာက္သည္မေရာက္ တကိုယ္ေတာ္သမားေတြအတြက္ ထခါတရံမွာ ေစ်းဝယ္ရတာက တိုက္ပြဲတခု။

မိသားစုၾကီးၾကီးက လာသူဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းေနစတုန္းက ေစ်းဝယ္ရတာ အဆင္မေျပ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ တစ္ေယာက္တည္းဆိုေပမယ့္ ပုဇြန္ကို ၂ ကီလိုေလာက္ဝယ္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့သည္။ ေနာက္လဲ စားလို႔ရတာပဲ ေရခဲေသတၱာရွိေနတာပဲဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေစ်းကို အတိုင္းအဆမရွိ ဝယ္ျဖစ္သည္။ တခါတေလ ေစ်းမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ႔ေလတိုင္း ေရခဲေသတၱာအားကိုးနဲ႔ ျမင္သမွ်ေကာက္ထည္႔မိသည္။

ကိုယ့္ရဲ႔မေတာ္ေလာဘေတြရဲ႔ ေနာက္ကြယ္က ရလာဘ္ကေတာ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အမိႈက္ပံုးထဲေရာက္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။

အသားငါးေတြကလဲ လေပါင္းမ်ားစြာ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ အစုလိုက္အပံုလိုက္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေမေျပာတဲ့ သားငါး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဆိုတာကို ေရခဲေသတၱာၾကီးက မသိက်ိဳးကွၽြံျပဴလို႔။

ကၽြန္မ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝမွာ အေမနဲ႔အတူ မနက္ခင္းေစ်းကို စေရာက္ခဲ့တာကို အမွတ္ရမိသည္။ ငါးဆိုင္ အသားဆိုင္ေတြေရာက္တိုင္း အသားငါးေတြ လတ္မလတ္ ၾကည္႔ပံုၾကည္႔နည္းကို အေမက သင္ေပးသည္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေရြးပံုေရြးနည္းကို သင္ေပးသည္။ အေမက ေစ်းဝယ္တဲ့ ေနရာမွာ ေစ့စပ္သည္ သူမ်ားေတြလို ေစ်းဆစ္ မတန္တဆ ေစ်းႏွိမ္တာမ်ိဳးမရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ယူျပီးေစ်းဝယ္တတ္သူ။

ေစ်းထဲမွာ တဆိုင္ဝင္ တဆိုင္ထြက္ သိေအာင္ျပျပီး ပါးစပ္ကလဲ တတြတ္တြတ္သင္သည္။ “ေၾကာင္အတြက္ ေခြးအတြက္ ငါးဝယ္ရင္ ဒီပင္လယ္ငါးဆိုင္မွာဝယ္… ဒီမွာ ငါးေသးေသးေလးေတြ ရွိတယ္ ပင္လယ္ငါးလည္းစံုတယ္။ “

“ငါးကို မဝယ္ခင္ ေသခ်ာကိုင္ၾကည္႔ မာမာေလး မ်က္လံုးၾကည္ၾကည္ စင္စင္ေလး ပါးဟတ္နီနီေလးဆိုရင္ လတ္တယ္. ေပ်ာ့ေနတဲ့ တစစီပဲ့ထြက္ေနတဲ့ငါးဆို အလကားရေတာင္မယူနဲ႔…”

“ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးေတြ ငရုတ္သီးစိမ္းေတြဆို အညွာေလးေတြ စိမ္းေနမွလတ္တာ။ ၾကက္သြန္နီဆိုရင္ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ေျပာင္တင္း လံုးေခ်ာေနတာေလးကိုေရြး အေဟာင္းနဲ႔ အသစ္က ၾကည္႔ရံုနဲ႔သိတယ္ အသစ္ေတြက စိုထိုင္းထိုင္းနဲ႔ အခြံ႔ေတြပြေနတတ္တယ္။”

“ၾကက္သြန္ျဖဴက်ေတာ့ တရုတ္ၾကက္သြန္ျဖဴေတြက အခြံ႔ခြာရတာသာလြယ္တာ တကယ္အရသာရွိတာက ျမန္မာၾကက္သြန္ျဖဴ ေသးေသးေလးေတြ။”

“ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္သင္ရင္ အရြက္ရဲ႔ အရင္းနားကေနသင္ အရိုးတံေတြ မပါေစနဲ႔ ။ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ကေတာ့ ဆူးျပန္သင္ရတယ္ ဒါဆို သမီးလက္ကို အဆူးမဆူးေတာ့ဘူး။ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ကို အေပၚေအာက္ ေဇာက္ထိုးကိုင္ျပီး သင္တာကို ဆူးျပန္သင္နည္းလို႔ေခၚတယ္။”

အေမ့နည္းစနစ္ေတြအတိုင္း လက္ေတြ႔ေစ်းဝယ္ရေတာ့ အစပိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ရသည္။ ေစ်းသည္ေတြက ကေလးေတြျမင္တာနဲ႔ မလတ္တဲ့ ငါးေတြ အတင္းထည္႔ခ်ိန္တတ္သလို တေကာင္ခ်င္း ေရြးေနတာကိုလည္း စိတ္မရွည္ပံုျပတတ္သည္။ တခါတုန္းက ငါးေတြကို တေကာင္ခ်င္းစီ ေရြးေနေတာ့ “အမေလးေတာ္ ငါးေရြးေနတာ ေလျဖတ္ျပီးေသေနအံုးမယ္လ႔ို ေအာ္တာခံခဲ့ရသည္။”

အိမ္က ေၾကာင္နဲ႔ ေခြးအတြက္ ပင္လယ္ငါးေလးေတြ ဝယ္ျပန္ေတာ့ “ ေၾကာင္စာ ေၾကာင္စာနဲ႔ တဆယ္ဖိုးဝယ္ျပီး တမိသားစုလံုးစားေနၾကတာ မသိဘူးထင္ေနလား “ လို႔ ခနဲ႔တာလည္းခံရဘူးသည္။

ၾကက္သား ငါးဆယ္သားဝယ္ေတာ့ ဆိုင္မွာ ရွိသမွ်ၾကက္ရိုးေတြ ထည္႔ခ်ိန္ျပီး ေတြ႔လား အမ်ားၾကီး အပိုထည္႔ေပးလိုက္တယ္ဆိုျပီး ညာခ်တာလည္း ခံရေသးသည္။

အေမ့မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ ေစ်းဝယ္ေပးေနရင္းက အဝယ္ေတာ္ရာထူးက အနားရဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာေလေတာ့ အိမ္နားက မနက္ခင္းေစ်းေလးနဲ႔ ေဝးခဲ့ရသည္။

မိေဝးဖေဝးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနရျပန္ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥအဝဝကို မအားတဲ့ၾကားက အေျပးလုပ္ရသည္။ ေစ်းဝယ္ခ်ိန္မွာ စားခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ ဟင္းခ်က္စရာေတြ တနင့္တပိုး ဝယ္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမခ်က္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ ဟင္းစားေတြက ေရခဲေသတၱာထဲကေန အမိႈက္ပံုးထဲကို ေရာက္တာ မ်ားလာသည္။ အမိႈက္ပံုးနဲ႔ ေရခဲေသတၱာ တစတစနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ျဖစ္လာေပမယ့္လည္း ကၽြန္မက ေစ်းကို အတိုင္းအဆမရွိ ဝယ္ေနဆဲ။

ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အေနၾကာျပီး ေစ်းဝယ္ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္လို႔ ဘယ္ေလာက္ဆုိဆို တကိုယ္စာ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ ေစ်းမဝယ္တတ္ခဲ့တာမ်ားသည္။

မႏွစ္တုန္းကေတာ့ ခရစၥမတ္မေရာက္ခင္ေလးမွာ အိမ္ေရွ႔နားက ဝယ္ေနက် စူပါမားကတ္မွာ ေစ်းဝယ္ျဖစ္သည္။ ၾကက္သြန္နီေတြ ေရြးေနခ်ိန္မွာ ေဘးနားကိုေရာက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ခရမ္းခ်ဥ္သီးတစ္လံုး ငရုပ္ပြ တစ္ေတာင့္ ခရမ္းသီး ႏွစ္လံုးနဲ႔ ငရုပ္သီးစိမ္း ေလးငါးေတာင့္ေလာက္ကိုယူျပီး ေပါင္ခ်ိန္စက္မွာ သြားခ်ိန္ေနတာေတြ႔ရေတာ့ မ်က္လံုးေတြ က်ယ္ထြက္သြားတဲ့အထိ အံ႔ၾသရသည္။

အသားငါးေရာင္းတဲ့ ေကာင္တာေရွ႔မွာရပ္ျပီး ပုဇြန္ တစ္ကီလိုေနာ္လို႔ ကိုယ္က ေျပာေနခ်ိန္မွာ ေနာက္နားဆီက ပုဇြန္ ငါးက်ပ္ဖိုးထည္႔လိုက္ေနာ္လို႔ ေျပာလာသူက ခရမ္းခ်ဥ္သီးတစ္လံုးတည္းဝယ္တဲ့သူ ျဖစ္ေနသည္။

ပုဇြန္ တစ္ကီလိုကို ၃၀ ေပးရတာမို႔ ငါးက်ပ္ဖိုးဆိုရင္ ၁၀ သားသာသာ ။ ေနာက္နားက အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပုဇြန္ ၁၀ ဖိုးခ်ိန္ေပးပါလို႔ ဆိုလာျပန္သည္။

သူတို႔ ေစ်းဝယ္ပံုက ရုတ္တရက္ဆိုရင္ ကပ္းေစးႏွဲသူရယ္လို႔ အထင္ေရာက္စရာရွိသည္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တကိုယ္စာ မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဟင္းလ်ာေတြ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး ေစ်းဝယ္နည္း။ အေလအလြင့္ အနည္းဆံုး ေစ်းဝယ္နည္းလို႔ ဆိုလို႔ရသည္။

ေနာက္တစ္ပါတ္မွာေတာ့ အလုပ္ကအျပန္ စူပါမားကတ္ကိုဝင္ေတာ့ ငရုပ္ပြ တစ္ေတာင့္ မုန္လာဥနီ တစ္ေတာင့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၾကီးၾကီး ၂ လံုး နဲ႔ ပုဇြန္ တစ္ဆယ္ဖိုး စမ္းဝယ္ၾကည္႔သည္။

ပုဇြန္က ႏွစ္ဆယ္သားေက်ာ္ေက်ာ္ရတာမို႔ ႏွစ္ၾကိမ္ခ်က္ဖို႔ လံုေလာက္သည္။ ငရုပ္ပြခပ္ေသးေသး တစ္ေတာင့္က ေန႔စဥ္မနက္စာ ၾကက္ဥေမြေၾကာ္အတြက္ တစ္ပါတ္စာ လံုေလာက္သည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကလည္း ဟင္း ႏွစ္ၾကိမ္ခ်က္ဖို႔ ႏွစ္လံုးထက္ပိုျပီး မလိုတာေသခ်ာသည္။

ပဲျပားက်ေတာ့ ျမန္မာျပည္ထက္ အရြယ္ၾကီးတာမို႔ အရင္ကေတာ့ တစ္ျပားဝယ္ျပီး တဝက္ကိုခ်က္ တဝက္ကို အစိမ္းအတိုင္း ေရခဲေသတၱာထဲျပန္သိမ္း သံုးေလးရက္ၾကာတာ့ အမိႈက္ပံုးထဲပစ္ရတာမ်ားသည္။ အခုေတာ့ ခ်က္မယ့္ေန႔မွာ မထူမပါးလွီးျပီး အားလံုးကိုေၾကာ္ ေလာေလာဆယ္စားမယ့္ တဝက္ကို အရင္ခ်က္ ေၾကာ္ျပီးသားတစ္ဝက္ကို ေရခဲေသတၱာထဲျပန္ထည္႔ေတာ့ အမိႈက္ပံုးထဲထည္႔ရမယ့္ အမိႈက္တစေလ်ာ့သြားသည္။

ၾကက္သားေတြ ဝယ္ျပီးရင္လည္း ေရစပ္စပ္ေလးနဲ႔ ျပဳတ္ေၾကာ္လုပ္ျပီး ေရခဲေသတၱာထဲမွာ တပါတ္ေလာက္ထည္႔ထားျပီး စားခ်င္တဲ့ ေန႔ေတြမွာ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္စားတတ္လာသည္။

ၾကာၾကာထားလို႔ရတဲ့ အာလူးေတြ ၾကက္သြန္ေတြ ဆီသြတ္ဗူးထဲက ပဲေတြကိုေတာ့ လိုအပ္သေလာက္ဝယ္ျပီးသားမို႔ ဟင္းစားေတြ အမိႈက္ပံုးထဲေရာက္မယ့္အေရး ပူစရာမလိုေတာ့။

တပါတ္တစ္ၾကိမ္သာ အသားငါးဝယ္ရတာမို႔ လိုသေလာက္ေလးကို ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး ဝယ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ တစ္လအတြင္း အေလအလြင့္မရွိေအာင္ ေစ်းဝယ္တတ္လာသည္။

ကိုယ္စားႏိုင္သေလာက္ ခ်က္ႏိုင္ သေလာက္ဝယ္တာ ရွက္စရာ မဟုတ္ ဝယ္သမွ်ကို အလ်င္မီေအာင္ မခ်က္ျပဳတ္ပဲ အမိႈက္ပံုးထဲ ပစ္တာကမွ တကယ့္ရွက္စရာလို႔ သိလာခဲ့သည္။

ကၽြန္မတို႔ အမိႈက္ပံုးေတြထဲမွာ စြန္႔ပစ္လိုက္ရတဲ့ အမိႈက္ေတြဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ မေျပာျပေလာက္ေပမယ့္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့မိသားစုဝင္ေတြအတြက္ ဟင္းခြက္ေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္ႏိုင္သည္။

ကမၻာနဲ႔အဝွမ္းမွာ အငတ္ေဘးဆိုဒ္ေနသူေတြကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မကူညီႏိုင္ေပမယ့္ တကိုယ္စာအတြက္ အေလအလြင့္နည္းႏိုင္သေလာက္နည္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္တာကလည္း ကမၻာေျမကို တဘက္တလမ္းက ကူညီရာေရာက္သည္ေလ။

ႏွင္း ( မာယာ)

တကယ့္ကို လွတဲ့သူ

ဆံပင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ရွည္လာျပီ။ ရန္ကုန္က ဆံပင္ညွွပ္ဆိုင္မွာညွပ္ဖို႔ ေနာက္ထပ္ ေျခာက္လေလာက္ေစာင့္ဖို႔ကလဲ မျဖစ္ေတာ့။ ဆံပင္ေတြက ရွည္လဲရွည္ ပံုလဲမက်ေတာ့ ။ ပိုဆိုးတာက ကႏၱာရ တိုင္းျပည္ေလးက ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ဆံပင္ရွည္ၾကီးကို တယုတယ ထိန္းသိမ္းဖို႔မလြယ္။ အဲယားကြန္းထဲမွာ တခ်ိန္လံုးေနရေပမယ့္ သံုးေနရတဲ့ေရေတြက ေန႔ဘက္ဆို ေရေႏြးအိုးထဲက ေရေတြ သံုးေနရသလို ပူစပ္ပူေလာင္။ ေရပူပူေတြနဲ႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ေရခ်ိဳးခဲ့ရတဲ့ ခုနစ္ႏွစ္တာကာလမွာ ထူထဲနက္ေမွာင္လြန္းတဲ့ဆံပင္ေတြ တစတစ ပါးလာလိုက္တာ။

မွန္တင္ခံုေရွ႔က ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ဲျပန္႔ေနတဲ့ ဆံစေတြ တေန႔ကို သံုးၾကိမ္ထက္မနည္း ရွင္းေနရတဲ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အသိဆံုး။

စိတ္ျမန္လက္ျမန္နဲ႔ အခန္းတံခါးေသာ့ခတ္ျပီး ၂ လႊာမွာရွိတဲ့ အလွျပင္ဆိုင္ကို ဆင္းသြားေတာ့ ဆိုင္ဖြင့္စမို႔ ကၽြန္မက ပထမဆံုး ဧည္႔သည္။ ဆံပင္ညွပ္မယ္ ဖေယာင္းသြင္းမယ္ ဘယ္ေလာက္လဲလို႔ ေမးေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့ ေစ်းႏႈန္းက ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို တစ္သိန္းနီးပါး။ အားပါးပါးလို႔ ေအာ္ခ်င္ေပမယ့္ တေလာက ကၽြန္မအေဒၚတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္က မင္းသမီးတစ္ေယာက္ဖြင့္ထားတဲ့ ျဗဴတီပါလာအသစ္မွာ ဆံပင္ ဖေယာင္းသြင္းတာ ရွစ္ေသာင္းကုန္တယ္ဆိုေတာ့ မဆိုးလွပါဘူးရယ္လို႔ အားတင္းရင္း အိုေကလိုက္ရတယ္။

ဖေယာင္းေဆးေတြ အေၾကာင္း ေကာင္းမေကာင္းမသိေလေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဖေယာင္းကိစၥေသေသခ်ာခ်ာ မေမးျဖစ္ေပမယ့္ ဆံပင္ညွပ္တဲ့ ကိစၥကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာရျပန္တယ္။ ငါလိုခ်င္တာ အထပ္ေလးေတြ အဖ်ားခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြနဲ႔ေနာ္ လို႔ေျပာျပီး လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံကို ကတ္တေလာက္မွာျပ ပါးစပ္က တဖြဖြမွာရင္း မ်က္လံုးကလဲ ကတ္ေၾကးကိုင္ထားတဲ့ လက္ရဲ႔ ကၽြမ္းက်င္မႈကို ေလ့လာရျပန္တယ္။ ကၽြန္မက ဆံပင္ညွပ္ျခင္းမွာ အစြဲအလမ္းၾကီးလြန္းသူ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္း ဆံပင္ညွပ္သမားကို တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ စြဲစြဲျမဲျမဲ ညွပ္ခဲ့သူဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ဆံပင္ညွပ္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ့သူေလ။ အခုေတာ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိတဲ့တဲ့ အစဥ္အလာကိုေဖာက္လို႔ အစြဲအလမ္းကို ေဖ်ာက္ရျပန္တယ္။

ကႏၱာရ တိုင္းျပည္ေလးက ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဆိုင္ေတြလိုမဟုတ္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း။ ျမန္မာျပည္မွာ စိတ္အညစ္ရဆံုးက အလွျပင္ဆိုင္ေတြ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ေတြက အလွဖန္တီးသူေတြ အင္မတန္ စကားမ်ားတဲ့ ကိစၥ။

ဆံပင္ညွပ္ရင္း အလွျပင္ရင္း မေျပာခ်င္လဲေျပာ နားမေထာင္ခ်င္လဲ နားေထာင္ေနရတဲ့ ဖန္တရာေတေနတဲ့ အတင္းအဖ်င္းေတြ။ ျမန္မာျပည္ကတင္မက ကမၻာတလႊားက နာမည္ေက်ာ္ေတြရဲ႔ သတင္း အတင္း အဖ်င္းေပါင္းစံု အလွျပင္ဆိုင္ေတြမွာ လက္လီလက္ကား ေရာင္းေနသေယာင္။ ကၽြန္မနဲ႔ခင္မင္တဲ့ အလွျပင္ဆိုင္ဖြင့္ထားတဲ့ အမတစ္ေယာက္ကေတာ့ စကားေျပာျခင္းဟာ မိတ္ေခၚနည္းတစ္မ်ိဳးလို႔ ေျပာေလရဲ႔။ ဆံပင္ညွပ္ရင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္း ဧည္႔သည္နဲ႔ အဆက္မျပတ္စကားေျပာေနရတာကပဲ ဝန္ေဆာင္မႈတမ်ိဳးဆိုလား။

ဆံပင္ေပါင္းေဆးတင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိထားမိတာတစ္ခုက ဒီမွာ သံုးေနတဲ့ ေဆးေတြက အနံ႔အသက္ဆိုးဆိုးဝါးဝါးမရွိ ပံုမွန္ရွိတတ္တဲ့ ခပ္သင္းသင္းအနံ႔ေလးပဲမို႔ ကၽြန္မအတြက္ ျပႆနာမရွိလွ။ ရန္ကုန္က ဆိုင္တခ်ိဳ႔မွာ ရတတ္တဲ့ ေပါင္းေဆးေတြရဲ႔ အနံ႔က ကာယကံရွင္မေျပာနဲ႔ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့သူပါ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားလြန္းတာ။ ဆံပင္ ေပါင္းခံတဲ့သူေရာ ေဘးက ထိုင္ေနတဲ့သူပါ မ်က္ရည္က်ေလာက္တဲ့အထိလည္း ခပ္ရွိန္းရွိန္း ခပ္ျပင္းျပင္း ေတြရယ္။

အေဒၚဆို တခါတုန္းက ဆံပင္ေပါင္းျပီး အိမ္ျပန္ေတာ့ သူ႔အမ်ိဳးသားက သံုးရက္ေလာက္ အိပ္ယာေျပာင္းအိပ္တာကို ေျပာမဆံုးေတာ့။ ဆံပင္မွာ ပါလာတဲ့ အနံ႔ကို မခံႏိုင္တဲ့ ဦးေလးကုိလည္း အျပစ္မဆိုရက္ ဒီအနံ႔ေတြ ဘယ္လို ဆိုးတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႔ဆိုေတာ့ ဦးေလးရဲ႔ ျဖစ္ပံုကို တဟားဟား ရယ္ေနရံုပဲ တတ္ႏိုင္တယ္ေလ။

ဆံပင္ညွပ္ျပီး ေဆးတင္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ လက္သည္းေရာ ေျခသည္းပါ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ ထူးထူးျခားျခား စိတ္ကူးေပၚလာတာမို႔ လက္သည္းေျခသည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္မိျပန္တယ္။

ပလတ္စတစ္ ဇလံုေလးေထာင့္ေလးထဲမွာ ေရခပ္ေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ဆားေလးနည္းနည္းထည္႔ျပီး ကၽြန္မ ေျခေထာက္ကို တယုတယနဲ႔ ေရစိမ္ေပးလာတဲ့ ခ်ာတိတ္မေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ။

သူေျခေထာက္ကို ကိုင္တြယ္ပံုက အခ်ိဳ႔အလွဖန္တီးရွင္ေတြ မ်က္ႏွာကိုင္ကြယ္ပံုထက္ ညင္သာႏူးညံ႔ေနျပန္တယ္။

သူ႔လက္ေခ်ာင္းႏုႏုေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ေျခဖမိုး ေျခဖေနာင့္ေလးေတြကို ဆုပ္နယ္ေပးတာမ်ား တကယ့္ကို ေစတနာအျပည္႔ စိတ္ပါလက္ပါ။ ကၽြန္အေဒၚတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူဆံပင္ဖေယာင္းသြင္းတုန္းက အေတြ႔အၾကံဳေလးကိုေျပာျပတာ စိတ္ပ်က္စိတ္ကုန္စရာ။ ေခါင္းကို ကိုင္တြယ္ပံုၾကမ္းလိုက္တာမ်ား သံုးရက္ေလာက္ ေခါင္းက်ိမ္းေနခဲ့တာဆိုပဲ။

ဆံပင္ေတြကို ေဆးဆိုးျပီး လႊတ္လႊတ္ခ်တာမ်ား ပါးကို လာကပ္တာ တဘတ္ဘတ္နဲ႔ဆိုျပီး ေျပာလဲေျပာရယ္လည္းရယ္။

အလွဖန္တီးရွင္ေတြနဲ႔ သြားဆရာဝန္ေတြရဲ႔ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ဟာ လက္ရဲ႔ ေပါ့ပါးသြက္လက္မႈဆိုတာ သူတို႔မသိေလေရာ့သလား။ ဆံပင္ မ်က္ႏွာေတြကို ကိုင္တြယ္ပံု ညင္သာတဲ့ အလွဖန္တီးရွင္ေတြနဲ႔ဆို ဆံပင္ညွပ္လို႔ ျပီးမွန္းေတာင္မသိလိုက္ရသလို ဆိုတာမ်ိဳး။

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ ဆံပင္ေျဖာင့္တဲ့သူေတြ ဆံပင္မီးကၽြမ္းျပီး ျပတ္ထြက္ကုန္တာမ်ိဳး နားရြက္ကို မီးပူနဲ႔ ကပ္မိတာမ်ိဳး ဆံပင္စက္ဆြဲတာ ၾကမ္းတမ္းလို႔ ဦးေရျပားေတြ က်ိမ္းစပ္နာက်င္ေနတာမ်ိဳးေတြ မၾကားခ်င္မွမဆံုး။

ကၽြန္မရဲ႔ ေျခရင္းမွာ ခံုပုေလးနဲ႔ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေျခသည္းေလးေတြ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးေနတာၾကည္႔မိေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဘူးတဲ့ အေတြးေလးတစ္ခု ဖ်က္ကနဲဝင္လာတယ္။

ေျခသည္းလက္သည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာကို ၾကားဘူးေနတာ ၾကာေပမယ့္ ဘယ္တုန္းကမွ ဆိုင္မွာ မလုပ္ခဲ့။ ကၽြန္မက အားနာစရာမရွိ လူတိုင္းကိုအားနာေနတတ္သူ... အလွျပင္ဆိုင္ေရာက္တိုင္း ကၽြန္မေျခေထာက္ကို ထိုးေပးလိုက္ရမွာ အားနာစိတ္နဲ႔ တပ္ဆုတ္ျပန္ခဲ့ရတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့။

သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူရဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ တပတ္တခါ မျဖစ္မေန ေျခသည္းေလးေတြ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရရွာတယ္။ လူတစ္ကိုယ္ အၾကိဳက္တမ်ိဴးဆိုတာကိုး တခ်ိဳ႔ေကာင္ေလးေတြက ေကာင္မေလးေတြရဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကအစ ဂရုတစိုက္ၾကည္႔တတ္တာမ်ိဳးရယ္။

တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြက်ျပန္ေတာ့ ဒီက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ သိကၽြမ္းျပီး ေမာ္ရိုကန္ေရခ်ိဳးခန္းလို႔ေခၚတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းေလးေတြမွာ ေရခ်ိဳးျပီး ေခ်းခၽြတ္ၾကျပန္တယ္။

ေရေႏြးေငြ႔ေတြလြတ္ထားတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ခံုေလးေတြမွာ ထိုင္ျပီး တကိုယ္လံုးက ေခ်းေတြ တိုက္ခၽြတ္ျပီးရင္ပဲ တကိုယ္လံုးက ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားတယ္လို႔ ေျပာလာေတာ့ ေန႔တိုင္းေရခ်ိဳးရင္း ေခ်းတြန္းေနတဲ့သူအတြက္ ေရခ်ိဳးခန္းသြားဖို႔ လိုေသးလို႔လားလို႔ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေတြးမိျပန္တယ္ေလ။

ေရေႏြးေငြ႔ရဲ႔ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ကိုယ္မွာ ကပ္ျငိေနတဲ့ ေၾကးေညွာ္ေတြက ဖယ္ရွားရလြယ္ကူလာတာေတာ့ အမွန္။ ေၾကးတြန္းတဲ့ တုတ္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ပြတ္တိုက္လိုက္ရင္ေတာ့ ေရေႏြးေငြ႔နဲ႔ ႏူးအိေနတဲ့ အသားေပၚက အေရျပားတစ္ထပ္က အလြယ္တကူ ကြာက်လာတာေပါ့။ အခု ရန္ကုန္မွာလဲ ေရခ်ိဳးခန္းေလးေတြ ေခတ္စားလာတယ္လို႔ဆိုၾကတယ္။

ဆံပင္ေပၚမွာ ေပါင္းေဆးေတြ တင္ထားတာစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္စားေနတုန္းမွာပဲ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ေလးက သိသိသာသာ စည္ကားလာတယ္။

အိုး ကၽြန္မေမ့ေနခဲ့တာပဲ တကယ္ဆို ဒီတိုင္းျပည္ေလးမွာက ေသာၾကာနဲ႔ စေနက ရံုးပိတ္ရက္ပဲ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္မကလဲ ေသာၾကာေန႔မွာမွ ဆံပင္ညွပ္ဖို႔ စိတ္ကူးမိတာကိုး။

ဆိုင္ေလးက မက်ဥ္းမက်ယ္ဆိုေပမယ့္ ဝန္ထမ္း ေျခာက္ေယာက္က လံုးဝ လက္မလည္ေတာ့။ ကၽြန္မအပါအဝင္ အမ်ိဳးသမီး ဧည္႕သည္ ရွစ္ေယာက္ကို တစ္ျပိဳင္တည္း ဝန္ေဆာင္မႈေပးေနတာမ်ား သြက္သြက္လက္လက္။

ကၽြန္မလိုပဲ ဆံပင္ေပၚက ေပါင္းေဆးေတြေျခာက္ေအာင္ ေပါင္းခံေနရင္း ေျခသည္းလက္သည္း ျပဳျပင္သန္႔ရွင္းေနသူက ႏွစ္ေယာက္။ မိန္းကေလးျဖစ္ရတာ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္သားလို႔ ေတြးမိေတာ့ မ်က္ႏွာက မခ်ိဳမခ်ဥ္ျဖစ္ျပီး မျပံဳးပဲ မေနႏိုင္ေတာ့။

ဒါေတာင္ ကၽြန္မက အျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ အလွအပကို စိတ္ဝင္စားလွတာမဟုတ္ေသး။ ဆံပင္ေတြကို တစ္လတစ္လၾကိမ္ေလာက္ Hot Oil လို႔ေခၚတဲ့ treatment ေလာက္သာ လုပ္ဖူးသူ။ ကၽြန္မဆံႏြယ္ေတြက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြမို႔ မျပဳျပင္လို႔ မရလြန္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြက်မွ အလွျပင္ဆိုင္ကို ေျပးရတတ္သူ။

အလုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ တကယ့္ကို မိန္းမ ပီသလြန္းသူေတြရယ္ေလ။ တကိုယ္လံုးကို မလွလွေအာင္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေနၾကသူေတြ။ အေမႊးအမွ်င္ႏုႏုေလးေတြနဲ႔ ခ်စ္စရာ ခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္က်ျပန္ေတာ့ သူမရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚက ေမႊးညွင္းႏုေလးေတြကို မၾကာခဏဆိုသလို ေလဆာနဲ႔ ဖယ္ရွားရတဲ့ ဒုကၡကို ညည္းညဴလို႔မဆံုး။ တကယ္ဆို ဒီအတိုင္းလဲ လွေနတာပဲလို႔ တိုက္တြန္းလို႔လဲမရေတာ့။

ေနာက္တစ္ေယာက္က်ျပန္ေတာ့ ႏွာေခါင္း အေပၚနားမွာရွိေနတဲ့ မွဲ႔ ခပ္ၾကီးၾကီးေလးတစ္လံုးနဲ႔ နားသယ္စပ္က မွဲ႔ေလးတစ္လံုးကို အလွျပင္ဆိုင္မွာသြားျပီး ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ျပန္တယ္။ သူက်ေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ မွဲ႔ ေလးလံုးေလာက္ရွိေနတာမို႔ သေဘာမက်တဲ့ ေနရာက မွဲ႔ေတြကို စိတ္ျမန္လက္ျမန္နဲ႔ကို ရွင္းလင္းလိုက္ေလရဲ႔။

ကၽြန္မတို႔ လူစုမိေလတိုင္းေျပာျဖစ္တာေတြကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ ေရပန္းစားေနတဲ့ ႏွာေခါင္းအလွျပဳျပင္မႈအေၾကာင္းေတြ။ ေလဆိပ္မွာ ခပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္မေလးေတြ ႏွာေခါင္းထိပ္ေလးေတြမွာ ပလာစတာေလးေတြနဲ႔ေတြ႔ေလတိုင္း ေငးေမာစပ္စုရင္း ေဝဖန္ေရးလုပ္ရတာအေမာရယ္။ ႏွာေခါင္းကို ေဆးေလးထိုးျပီး လိုခ်င္တဲ့ေနရာကို ျပဳျပင္တာ သိလား.... ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမရွိဘူး... ေစ်းလဲ အရမ္းမၾကီးဘူးရယ္လို႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းေပးလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကလဲ သူမရဲ႔ ႏွာေခါင္းေလးကို အဖ်ားခၽြန္ခၽြန္ေလးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဖို႔ စိတ္ကူးေနျပန္တယ္။

ရုတ္တရက္ဆိုသလို သူငယ္ခ်င္းခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္ တကိုယ္လံုးက အဆီေတြကို ဖယ္ထုတ္ပစ္လိုက္တာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ပါးစပ္အေဟာင္းသား မေငးေမာပဲ မေနႏိုင္ေတာ့ျပန္။ နဂိုက ခပ္ျပည္႔ျပည္႔ ကိုယ္လံုးပိုင္ရွင္ ေမာ္ရိုကန္သူ အလွပေဂးေလးက လံုးဝ ေသးသြယ္က်စ္သြားပါလား။ ခါးပတ္လည္က အဆီေတြသာမက တင္ပါးနဲ႔ ေျခသလံုးေပါင္တံေလးေတြပါ သိသိသာသာ ေသးသြယ္က်စ္လ်စ္ျပီး လွပသြားလိုက္တာ။ ကုန္က်စရိတ္ကလဲ အံ႕မခန္းပါပဲ။ ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းေလးေထာင္ေက်ာ္ဆိုပဲ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ရွစ္လစာ ဝင္ေငြနဲ႔ ညီမွ်တဲ့ေငြကို ရက္ရက္ေရာေရာ သံုးပစ္လိုက္တာမ်ား။ တကယ္လည္း ရက္ရက္စက္စက္ကို အခ်ိဳးက်က်လွပသြားတာဆိုေတာ့လဲ ကုန္ရက်ိဳးနပ္ေပမေပါ့။

ေဘးနားက အလွျပင္ခံုမွာထိုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ခံေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီးက အသက္ ၆၀ ေက်ာ္နီးပါးရွိေရာ့မယ္။ သူ႔ရဲ႔ လည္ဂုတ္သာသာေလာက္ရွိတဲ့ ဆံပင္ေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ညွပ္ရင္း ဘာအေရာင္ဆိုးရမလဲစဥ္းစားေနေလရဲ႔။ တလက္စတည္းမွာပဲ သူကလဲ ေျခသည္းလက္သည္းေတြ ျပဳျပင္ေနေသးတယ္။

ကၽြန္မရဲ႔ အေမေတြ အေဒၚေတြဆို အသက္ သံုးဆယ့္ငါးလြန္လို႔ ေလးဆယ္ေလာက္ရွိကတည္းက ဆံပင္ညွပ္ဖို႔ေတာင္ ဆိုင္ကို ေျခဦးမလွည္႔ေတာ့။ ဆံပင္ အေရာင္ဆိုးဖို႔ ေျခသည္းလက္သည္းျပဳျပင္ဖို႔ဆို ေဝလာေဝးေပါ့။

တပတ္တခါ တေရာ္ကင္ပြန္းသီးနဲ႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ ဆံပင္ျဖဴငုတ္တိုေလးေတြ ရွင္းလင္း ေျခသည္းလက္သည္းလွွီးတဲ့ အလုပ္ေတြကို အိမ္မွာပဲ ေျပးေျပးလႊားလႊားလုပ္ၾကရွာတာ။ ကၽြန္မတို႔ ညီအမေတြဆိုလဲ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္မွာပဲ ၾကက္ဥအကာေလးေတြ သံပုရာသီးေတြနဲ႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဆံပင္ေပါင္းတင္ခဲ့ေသးတာ။

မ်က္ႏွာကိုေတာ့ သခြားသီးေလးေတြ ပါးပါးလွီးျပီးကပ္တာကလြဲလို႔ ဘာမွမလုပ္ခဲ့တာ ခုခ်ိန္ထိ။ အဘိုးေတြ အဘြားေတြဆိုလဲ ဆံပင္ေတြျဖဴလာတာေတာင္မွ ေဆးမဆိုးပဲ ေနခဲ့သူေတြရယ္။

အခုေတာ့ ေခတ္ေတြက ေျပာင္းလာလိုက္တာ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ လိုက္မမီေတာ့ဘူး။ အသားအေရ ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းစရာေတြကလည္း မ်ားလာလိုက္တာ အသက္အရြယ္အလိုက္ စံုစီနဖာပါပဲ။

ဆံပင္ေပါင္းခံေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ ကၽြန္မကလဲ အေတြးေတြနယ္ခ်ဲလို႔ ကၽြန္မကို ေျခသည္း လက္သည္းေလးေတြ ျပင္ေပးေနတဲ့ ကေလးမေလးကလဲ ႏုႏုရြရြ ခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္တြယ္လို႔။ ေျခေထာက္ႏွစ္ဘက္လံုးကို သန္႔စင္ျပီးခ်ိန္မွာ လိုးရွင္းေလးလိမ္းျပီး ခပ္ဖြဖြေလး ႏွိပ္နယ္ေပးေနတာမ်ား တကယ့္ကို ဂရုတစိုက္။ ကၽြန္မဆိုရင္ေရာ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ရရ ဒီလို ေစတနာအျပည္႔နဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈေပးႏိုင္ပါ့မလားမသိလို႔ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္မိလိုက္ေသးရဲ႔။

အခုေခတ္မွာ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြဆိုျပီး မိန္းကေလးေတြ မေၾကာက္မလန္႔ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြက အမ်ားသားရယ္။ ခ်ာတိတ္မေလးက ေျခေခ်ာင္းေလးေတြျပီးေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ပံုေဖာ္ေပးေနျပန္တယ္။ တခ်က္တခ်က္ ကၽြန္မကို ေမာ့ၾကည္႔ျပီး ျပံဳးျပလိုက္တဲ့ အျပံဳးက တကယ့္ကို ျဖဴစင္လြန္းလွတယ္ သြားေလးေတြကလဲ ေဖြးေဖြးျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔စင္စင္ေလးေတြ။

တကယ္ပါပဲ သမာအာဇီဝအတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို တယုတယ ႏွိပ္နယ္ေပးေနတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ ေရြးခ်ယ္မႈကုိ ကၽြန္မခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ သူ႔လိုပဲ ခပ္လွလွ ေကာင္မေလးေတြက သမာအာဇီဝေပမယ့္ အညွီအေဟာက္ မကင္းတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြကို ေရြးခ်ယ္ေနၾကတာကိုး။ ကၽြန္မလိုပဲ လွခ်င္ရက္ စက္စက္ယို လွသထက္ လွေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြၾကားထဲမွာေတာ့ ဒီေကာင္မေလးကေတာ့ တကယ့္ကို အလွစစ္နဲ႔ လွတဲ့သူေလးပါပဲ။

ႏွင္းနဲ႔မာယာ

ကမၻာတလႊား ခရီးသြား မိခင္ေလာင္းမ်ား

တေလာတုန္းက ကၽြန္မေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္မွာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္ေတြ ကိုယ္ဝန္ ၃၂ ပတ္ဆိုရင္ ေလယာဥ္စီးျပီး ခရီးသြားဖို႔ သက္ဆိုင္ရာဆရာဝန္ရဲ႔ ေထာက္ခံခ်က္လိုပါတယ္ ….ကိုယ္ဝန္ ၃၂ ပတ္ေက်ာ္လာရင္ေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြက လက္မခံပါဘူးလို႔ ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။

အခ်ိဳ႔ကိုယ္ဝန္ေတြဟာ ကိုယ္ဝန္ ခုနစ္လေလာက္နဲ႔ ကေလးေမြးတတ္သလို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္ေတြ ေလယာဥ္နဲ႔ ခရီးသြားခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ မေတာ္တဆ ကေလးေမြးတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။

ဒီရက္ပိုင္းေလးမွာပဲ ကိုယ္ဝန္သက္တမ္း ၂၇ ပတ္ ( ၇ လခန္႔) ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္တစ္ေယာက္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကေလးေမြးလိုက္ရတဲ့ သတင္းေလးကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ေလးကေတာ့ အဲမရိတ္(Emirates) ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႔ ဒူဘိုင္းကေန ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ မနီလာျမိဳ႔ကို သြားတဲ့ ခရီးစဥ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ မိခင္ေလာင္းကေတာ့ အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ ျဖစ္ျပီး သူမအတြက္ ပထမဆံုး ရင္ေေသြး သားေယာက္်ားေလး ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ခရီးဆံုးျဖစ္တဲ့ မနီလာျမိဳ႔ကိုေရာက္ဖို႔ ႏွစ္နာရီခြဲေလာက္အလို အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား ကၽြန္းဆြယ္ရဲ႔ အျမင့္ေပ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေပၚအထက္မွာ ကေလးငယ္ကို ေမြးခဲ့ရပါတယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူမစီးလာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံသူ သူနာျပဳဆရာမေလး ႏွစ္ေယာက္လဲ ပါလာတာမို႔ ေလယာဥ္အိမ္သာထဲမွာ ကေလးေမြးလိုက္ရတဲ့ သူမကို ကူညီေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးငယ္ေလးက အာက္ဆီဂ်င္ျပတ္လပ္မႈေၾကာင့္ တကုိယ္လံုးျပာႏွမ္းေနခဲ့တာမို႔ ေလယာဥ္မွဴးဟာ ကေလးအသက္ကို ကယ္ဖို႔ အနီးဆံုးေလယာဥ္ကြင္းတစ္ခုမွာ ဆင္းသက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

အနီးဆံုးေလယာဥ္ကြင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံကို ေလယာဥ္မဆင္းသက္ႏိုင္ခင္အထိ မိခင္နဲ႔ ကေလးကို ေလယာဥ္ေပၚမွာပဲ ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္ေတြ တပ္ဆင္ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ ကေလးငယ္ အေႏြးဓါတ္ရရွိဖို႔ကိုေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာသံုးတဲ့ LED စာဖတ္ မီးေခ်ာင္း ၂ ခုကို သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။

အေရးေပၚ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈအတြက္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ Tudu ေဆးရံုမွာ ကေလးနဲ႔ မိခင္ကို ပို႔ထားခဲ့ျပီး ေလယာဥ္ၾကီးဟာ မူလဦးတည္ရာႏိုင္ငံ ျဖစ္တဲ့ မနီလာကို ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံက ေဆးရံုမွာေတာ့ မိခင္နဲ႔ ကေလးအတြက္ တပတ္စာ ကုန္က်ေငြဟာ ေဒၚလာ ရွစ္ရာေလာက္သာ က်တာမို႔ ကေလးမိဘေတြအတြက္ ေဆးရံုစရိတ္ ေဒၚလာ ၇၀၀ ေလာက္သာ က်ခံရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးရဲ႔ မိဘမ်ားကေတာ့ အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႔ ခရီးစဥ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့တ့ဲ သားေလးကို အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႔ သေကၤတ ျဖစ္တဲ့ EK လို႔ အမည္ေပးမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုျဖစ္စဥ္ေတြမွာ ကေလးနဲ႔ မိခင္ရဲ႔ အသက္ကို ဦးစားေပးေလ့တဲ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ စရိတ္ကုန္တဲ့အျပင္ ခရီးစဥ္ ေႏွာင့္ေႏွးမႈေတြ ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။ အနီးဆံုးေလယာဥ္ကြင္းမွာ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းျပီး ဆင္းရတဲ့အတြက္ ေလယာဥ္ကြင္း အသံုးျပဳခစရိတ္နဲ႔ ေလယာဥ္ေလာင္စာဆီစရိတ္ေတြကုန္သလို မိမိရဲ႔ ခရီးစဥ္လဲ ေႏွာင့္ေႏွးတတ္စျမဲပါ။ ခရီးသည္ေပါင္း သံုးရာေက်ာ္ပါတဲ့ ေလယာဥ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ရဲ႔ အေရးေပၚအေျခအေနမွာ က်န္တဲ့ ခရီးသည္ သံုးရာေက်ာ္လဲ ခရီးစဥ္ၾကန္႔ၾကာမႈအတြက္ စိတ္အႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ရွားရွားပါးပါး ေလယာဥ္ေပၚမွာေမြးလာတဲ့ ကေလးေတြကို International citizenship ေပးတတ္သလို သက္ဆိုင္ရာေလေၾကာင္းလိုင္းကလဲ ဘဝတစ္သက္သာ ေလယာဥ္ အခမဲ့ စီးခြင့္ ေပးခဲ့ဘူးတဲ့ အစဥ္အလာေတြ ရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲမရိတ္ေလေၾကာင္းလိုင္းကေတာ့ အဲဒီအစီအစဥ္ကို အခုခ်ိန္မွာ ဆက္ျပီး မက်င့္သုံုးေတာ့ပါဘူး။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္အတြင္းမွာလဲ Etihad ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႔ ခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ ေဆးေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ကေလးေမြးခဲ့တဲ့ သတင္းေလးလဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

၂၀၁၀ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းတုန္းကလဲ ဘိုလီးဗီးယားႏိုင္ငံ ေလတပ္က ေျပးဆြဲခဲ့တဲ့ ပုဂၢလိက ေလေၾကာင္းလိုင္းတစ္ခုကေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို အသက္ ၂၁ ႏွစ္ျပည္႔တဲ့ အထိ ေလယာဥ္ အခမဲ့ စီးနင္းခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ အျပင္ ဘိုလီးဗီးယား ႏိုင္ငံမွာ အထက္တန္းအထိ ပညာသင္ၾကားခြင့္နဲ႔ ေလေၾကာင္းပညာသင္ဖို႔အတြက္ ပညာသင္ဆုကိုပါ ေပးအပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ကေလးဟာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ခရီးသြား ဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ သူနာျပဳဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ က်န္းက်န္းမာမာ ေမြးဖြားခဲ့ျပီး ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ ကံထူးရွင္မေလး ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သူမရဲ႔မိဘမ်ားက သူမေမြးဖြားခဲ့တဲ့ TAM လို႔ အမည္ရတဲ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ ကေလးမေလးကို Tami လို႔ အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္ေလးကလဲ ကၽြန္မရဲ႔ ဂ်ဴတီခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္တစ္စင္း အေရးေပၚဆင္းသက္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူနာတင္ကားနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဌာနက ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ အသင့္ေစာင့္ေနဖို႔ သတင္းဝင္လာပါတယ္။ ဆင္းသက္မယ့္ ေလယာဥ္ရဲ႔ ခရီးစဥ္အမွတ္နဲ႔ ပါကင္ နံပါတ္ကို ေမးၾကည္႔ေတာ့ မၾကာေလးခင္ကမွ ကၽြန္မတို႔ ကြင္းကေနထြက္သြားတဲ့ ေလယာဥ္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

ဒူဘိုင္းကေန သီရိလကၤာႏိုင္ငံကိုထြက္ခြာသြားတဲ့ ေလယာဥ္ဟာ နာရီပိုင္းအတြင္း အေရးေပၚ ျပန္ဆင္းလာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကလဲ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ပါသြားတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္တစ္ေယာက္ ဗိုက္နာလာတဲ့ အတြက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေလယာဥ္ အေရးေပၚ ဆင္းသက္ဖို႔အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ဝန္ထမ္းေတြလဲ ပ်ာယာခတ္သြားၾကသလို တာဝန္က် ဂ်ဴတီမန္ေနဂ်ာကလဲ ထံုးစံအတိုင္း စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး စရပါတယ္။ ဗိုက္နာလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခရီးသည္ကို စိစစ္ျပီး လက္ခံခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းကေတာ့ ထိပ္ဆံုးက စစ္ေဆးခံရေလ့ရွိပါတယ္။ ခရီးသြားသူဟာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မွန္းသိရင္ သက္ဆိုင္ရာ ေေဆးရံုက ဆရာဝန္ရဲ႔ ေထာက္ခံစာနဲ႔တကြ ေသေသခ်ာခ်ာ စိစစ္ျပီး လက္ခံရတာမို႔ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးမွာ ခရီးသည္ကို check-in လုပ္ေပးတဲ့ ဝန္ထမ္းက အရင္ဆံုး ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး စစ္ေဆးခံရတာပါ။ အခန္႔မသင့္ရင္လဲ ဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ ထုေခ်လႊာတင္ရတဲ့ အျပင္ သတိေပးစာ ( Warning Letter ) ရတတ္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္မ ညဂ်ဴတီက်တဲ့ ညတစ္ညမွာလဲ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဗိုက္နာလာတဲ့ ခရီးသြားမိခင္ေလာင္းတစ္ေယာက္ကို ေဆးရံုကို ပို႔လိုက္တဲ့ သတင္းကို ၾကားခဲ့ရပါေသးတယ္။ အဲဒီခရီးသည္ကေတာ့ ကူဝိတ္ကေန အာဖဂန္နစၥတန္ကိုသြားတဲ့ ခရီးသည္ပါ။ သူမကေတာ့ ဒူဘိုင္းေလဆိပ္မွာ တေထာက္နားျပီး ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးရမယ့္သူပါ။ မိခင္ေလာင္းဟာ ဒူဘိုင္းကို ေလယာဥ္မဆိုက္ခင္ကတည္းက ဗိုက္နာလာတာမို႔ ေလယာဥ္ဆိုက္တာနဲ႔ ေဆးရံုကို အေရးေပၚ ပို႔ေပးလိုက္ရပါတယ္။ သူမနဲ႔အတူ ခရီးသြားၾကတဲ့ သူမရဲ႔ လူမမယ္ သားသမီး ငါးေယာက္ကိုေတာ့ ေလဆိပ္ ဆိုက္ေရာက္ဌာနက ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းမွာ တာဝန္ယူျပီး ထိန္းေပးထားရပါတယ္။ သားသမီးကုသိုလ္ထူးရွာတဲ့ သူမကေတာ့ သားသမီးေျခာက္ေယာက္ ရွိေနတဲ့ အျပင္ တေထာက္နားတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ေမြးလာတဲ့ ကေလးငယ္ကလဲ သားေယာက္်ားေလး အမႊာႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

သူမရဲ႔ ျဖစ္စဥ္မွာလဲ ေဆးရံုေပၚေရာက္ေနတဲ့ မိခင္ေလာင္း ေဆးရံုက မဆင္းမခ်င္း လူမမယ္ကေလးငါးေယာက္က ေလဆိပ္မွာ ေသာင္တင္ေနမွာမို႔ သက္ဆိုင္ရာ သံရံုးကို အကူအညီေတာင္းရပါေသးတယ္။ သံရံုးကဝန္ထမ္းေတြရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ ကေလးေတြကို တာဝန္ယူျပီး ျပန္ပို႔ေပးမယ့္ ေစတနာ့ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို ညခ်င္းတြင္း ရွာေတြ႔လာခဲ့ပါတယ္။ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း လူငယ္ေလးက ေနာက္ေန႔မနက္ ေလယာဥ္နဲ႔ ကေလးငါးေယာက္ကို ခရီးဆံုးျမိဳ႔ကို လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကေလးအမႊာႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မိခင္ကေတာ့ ေဆးရံုကဆင္းမွ အိမ္ျပန္ခြင့္ရပါတယ္ သူမအတြက္ ကုန္က်ခဲ့တဲ့ ေဒၚလာေသာင္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ ေဆးရံုစရိတ္နဲ႔ အေထြေထြ ကုန္က်စရိတ္ေတြကိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ကူညီပံ႔ပိုးေပးခဲ့ပါတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ မဟုတ္ပဲ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ ဗိုက္နာျပီး ကေလးေမြးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြလဲ မၾကာခဏ ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။ တခါတုန္းကလဲ ေလယာဥ္ထြက္ခြာဖို႔ Boarding လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ဗိုက္နာလာတဲ့ မိခင္ေလာင္း တစ္ေယာက္ကိုလဲ အေရးေပၚအစီအစဥ္နဲ႔ ေဆးရံုကို ပို႔ေပးခဲ့ရဘူးပါတယ္။

အခ်ိဳ႔ မိခင္ေတြကလဲ ေဆးရံုေရာက္တဲ့အထိ မေစာင့္ႏိုင္ၾကလို႔ ေလဆိပ္က်န္းမာေရးဌာနက ေဆးခန္းမွာပဲ ဆရာဝန္ေတြရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ ကေလးေမြးတတ္ၾကပါတယ္။ တခါတေလက်ျပန္ေတာ့လဲ ေလဆိပ္ေဆးခန္းအထိ မသြားႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ရျပန္ပါေသးတယ္။ ေဆးခန္းေရာက္ေအာင္ မသြားႏိုင္တဲ့ မိခင္ေလာင္းေတြကိုေတာ့ ေလဆိပ္ၾကီးရဲ႔ ေရာက္ရာအရပ္မွာ လိုက္ကာေတြ ကာျပီး ကေလးေမြးေပးရတတ္ပါေသးတယ္။

ေလယာဥ္ကြင္းက အမ်ားသံုးအိမ္သာေတြမွာ ေမြးကင္းစကေလးေတြကို စြန္႔ပစ္ခဲ့ၾကတဲ့ မိခင္ေလာင္းေတြရဲ႔ သတင္းေတြကိုလဲ တခါတရံ ၾကားရတတ္ပါေသးတယ္။ လံုျခံဳေရး ကင္မရာ အျပည္႔တပ္ထားတဲ့ ေလဆိပ္တစ္ခုဆိုတာကို ေမ့ေလ်ာ့ျပီး ကေလးငယ္ေတြကို စြန္႔ပစ္ဖို႔ၾကိဳးစားၾကတဲ့ မိခင္ေတြဟာ ေလဆိပ္ထဲကေန ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ေလဆိပ္ အိမ္သာေတြမွာ ကေလးေတြကို စြန္႔ပစ္ၾကသလို ေလယာဥ္အိမ္သာေတြထဲမွာလဲ ကေလးေတြကို စြန္႔ပစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ခရီးသြား မိခင္ေလာင္းေတြရဲ႔ သတင္းေတြကိုလဲ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ၾကားရတတ္ပါေသးတယ္။ Gulf Air ရဲ႔ ေလယာဥ္ အိမ္သာထဲက ကေလးငယ္ေလးကို သန္႔ရွင္းေရးသမားေတြက ေတြ႔ရွိျပီး ေဆးရံုပို႔ခဲ့တဲ့ သတင္းကို ၂၀၁၀ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္က ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကေလးကို စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံသူမိခင္ကို သက္ဆိုင္ရာက ရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္တုန္းကလဲ ဆာမိုရာကေန နယူးဇီလန္ကိုသြားတဲ့ ေလယာဥ္ အိမ္သာထဲမွာ ေမြးကင္းစကေလးငယ္ကို တိတ္တဆိတ္စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ဆာမိုရာႏိုင္ငံသူ မိခင္ေလာင္းအေၾကာင္း သတင္းတစ္ခုမွာ ေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဒူဘိုင္းေလဆိပ္က အိမ္သာထဲမွာ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ကို စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ အီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံသူကိုလဲ လံုျခံဳေရးကင္မရာေတြကေနတဆင့္ ေျခရာခံမိခဲ့ပါေသးတယ္။

မိခင္ေလာင္းေတြဆိုတာ တစ္ေန႔မွာ သခ်ိဳင္းကုန္းကို သံုးၾကိမ္ေလာက္ မ်က္ေစာင္းထိုးရသူေတြလို႔ ေရွးလူၾကီးေတြ ေျပာခဲ့ဘူးပါတယ္။

အသက္နဲ႔ယွဥ္ျပီး စြန္႔စြန္႔စားစား ကေလးေမြးရတဲ့ အလုပ္ကို ခရီးသြားဟန္လြဲ မလြဲသာ မေရွာင္သာလုပ္ႏိုင္တဲ့ မိခင္ေလာင္းေတြဆီမွာ သူမတူတဲ့ မိခင္ေတြရဲ႔ သတၱိထူးေတြနဲ႔ ေမတၱာေတြကို ပီပီျပင္ျပင္ေတြ႔ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လူ႔အသက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပိုင္ရွင္ မိခင္ေလာင္းေတြ ျဖစ္တာမို႔ မလိုအပ္ပဲ မစြန္႔စား သင့္ပါဘူး။ ကိုယ္ဝန္ လရင့္လာရင္လဲ ဘယ္လို ခရီးမ်ိဳးကိုမွ မသြားပဲ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ရင္ မိခင္ေရာ ကေလးေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဘးရန္ကင္းေသာ ခရီးသြားမိခင္မ်ားျဖစ္ၾကေစဖို႔ ဆႏၵျပဳရင္း။

ႏွင္းနဲ႔မာယာ