ခံုမင္ျမတ္ႏိုးစြာ
ဖက္တြယ္ဖူးခဲ့တဲ့...

မရွိမျဖစ္ အိပ္မက္ေလး
မရွိမျဖစ္ အသံေလး
မရွိမျဖစ္ လက္ကေလးတစ္စံုနဲ႔
မရွိမျဖစ္ ႏႈတ္ခမ္းေလးရယ္
မရွိမျဖစ္ ကတိေလးတစ္ခု
မရိွမျဖစ္ မနက္ျဖန္ေတြရယ္
မရွိမျဖစ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔
မရွိမျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ရယ္
မရွိမျဖစ္ ေကာ္ဖီခါးခါးေတြရယ္
မရွိမျဖစ္ ကိုယ့္အတၱေတြရယ္....

မရွိမျဖစ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့
မင္းမရွိရင္ မျဖစ္တဲ့
ကိုယ့္ကမၻာေလးက လွေနခဲ့ေသးတယ္....

တစတစနဲ႔
ရွိျခင္း မရွိျခင္းေတြ
ႏွိပ္စက္တဲ့ ေန႔ေတြေအာက္
သံစဥ္ေတြ ေဝဝါးလို႕...
ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး မခ်ိဳျမိန္ေတာ့တဲ့ေနာက္

ခါးစျပဳလာတဲ့ အိပ္မက္ေတြရယ္
မလွပေတာ့တဲ့ မနက္ျဖန္ေတြရယ္
မခ်ိဳျမိန္ေတာ့တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြရယ္
အေရာင္ေျပာင္းသြားတဲ့ ကတိစကားေတြရယ္
ႏွလံုးသား ကမ္းပါးကို
တစတစနဲ႔ တိုက္စားသြားလိုက္တာေလ...

ေနာက္ဆံုးေတာ့
မရွိမျဖစ္ ေဖာ္ျမဴလာေတြ
ပ်က္သုဥ္းျပီးေနာက္
မင္းမရွိရင္ ျဖစ္ေသာ
ႏွလံုးသားမရွိေတာ့တဲ့ ငါ...
ျဖစ္သြားတယ္...

ေကာင္ေလးေရ...

သိေနေပမယ့္
ငါ... တိတ္တိတ္ေလးပဲေနမယ္
ၾကားေနေပမယ့္
ငါ...နားေတြပိတ္ထားတယ္
ျမင္ေနေပမယ့္လည္း
ငါ...မ်က္စိစံုမိွတ္လို႔

နင္ ညာရက္ေပမယ့္
ငါမျငိဳျငင္ခဲ့ပါဘူး...

နင္ ဘာေတြေျပာေျပာ
နင္ ဘာေတြလုပ္လုပ္
ငါဟာ
ငါမဟုတ္သလို
မတုန္လႈပ္ခဲ့ပါဘူး...

နင့္ႏႈတ္ခမ္းက
က်လာတဲ့ မုသားေတြ
ေရတြက္ရင္း...

နင္ေပးခဲ့တဲ့
ေသရာပါမယ့္
ဒဏ္ရာေတြေရတြက္ရင္း...

နင္ပါဝင္ခဲ့ဘူးတဲ့
ငါ့ရဲ႔ ေန႔ရက္ေတြထဲ
လြဲမွားစြာ
ရူးသြပ္စြာ
မိုက္မဲလြန္းစြာ
က်ရံႈးေနဆဲ....

ရွတတ ေန႔ေတြ
ခ်ိဳျမိန္မႈေတြ ေဝးေနဆဲ...

ႏြမ္းလ်လ် ေန႔ေတြ
တြယ္တာမႈေတြ ေဝးေနဆဲ...

ခါးသက္သက္ ေန႔ေတြ
ေဖးကူမယ့္သူ ေဝးေနဆဲ...

အမုန္းျမိဳ႔ရ႔ဲ အေဝးမွာ
ခ်စ္သူရဲ႔ အေဝးမွာ
အေဖာ္မဲ့ တမ္းခ်င္းေတြနဲ႔
ခုခ်ိန္ထိ
ငါ တစ္ေယာက္တည္းေလ....

အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းၾကား
ဆံခ်ည္တမွ်င္ပဲျခားတယ္...

ဒီေန႔ခ်စ္ ျပီး
မနက္ျဖန္မွာမုန္းမလား
ရေသးတယ္ခ်စ္သူ

ဒါဟာ
ေခတ္သစ္ စနစ္ရဲ႔
အယူဝါဒ အသစ္

လက္ခံႏိုင္လားခ်စ္သူ
မင္းမၾကိဳက္ခဲ့ရင္လဲ
ေျခဖ်က္ပစ္လို႔ ရေသးတယ္...
အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားမယ္ဆိုရင္ေပ့ါ...

ငါနားလည္တဲ့ အခ်စ္
ငါတန္ဖိုးထားတဲ့ ေမတၱာမွာ

ခရီးမတူရင္
ညႇိသြားလို႔ရတယ္

အစားမတူရင္
ညႇိစားလို႔ရတယ္

အေတြးအျမင္မတူအံုး
ညႇိႏိႈင္းလို႔ရေသးတယ္...

မင္းနဲ႔ငါ့ၾကား
ခ်စ္သူေတြရဲ႔ ၾကား
ဆံခ်ည္တစ္မွ်င္
ခိုင္ျမဲဖို႔အတြက္ေတာ့
နားလည္မႈဆိုတဲ့
ေႏွာင္ၾကိဳးပါးပါးေလးပဲ လိုတယ္...

ေႏွာင္ငင္တြယ္ျငိ
ျမတ္ႏိုးမိတိုင္း
စိတ္ေျပေစဖို႔
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ပ်ိဳးရတယ္။

အလြမ္းေတြ ရဲ႔သက္ေသ
အရမ္းလြမ္းတိုင္း
အလြမ္းေျပဖို႔
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ပ်ိဳးရတယ္။

အရႈံးေတြရဲ႔ သက္ေသ
တစ္ခါရံႈးတိုင္း
မ်က္ရည္စို႔လို႔
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ပ်ိဳးရတယ္။

စိမ္းမဲ့ဟန္ျပင္
သူျငိဳျငင္တိုင္း
ရင္မွာေနာင္တ တသသနဲ႔
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ပ်ိဳးရတယ္

ခုေတာ့
ယုယျမတ္ႏိုး တိတ္တခိုးနဲ႔
သခင္မသိေအာင္ ပ်ိဴးခဲ့တဲ့ ပန္းေတြ
ပြင့္တဲ့ပန္းကပြင့္
လြင့္တဲ့ပန္းက လြင့္
လန္းတဲ့ပန္းက လန္း
ႏြမ္းတဲ့ပန္းက ႏြမ္း
ေဝတဲ့ပန္းကေဝ
ေၾကြတဲ့ပန္းက ေၾကြ

ပြင့္လႊာေတြ
ဝတ္လႊာေတြ
ဝတ္ဆံေတြ
ဝတ္မႈန္ေတြ
တစစီ... တစစီ.... ေၾကြ...

ငါလြမ္းေတာ့လြမ္းတယ္
ဒါေပမယ့္
ငါ့အလြမ္းမွာ
လိပ္စာမရွိ...

ငါတမ္းတေနတယ္
တစ္ေယာက္ေယာက္ကို
ဒါေပမယ့္
ဘယ္သူမွန္းငါမသိ..

ငါ့ရင္ထဲမွာ
ဟာတာတာ
တစ္ေယာက္တည္းကမၻာမွာ
ဘာလိုေနခဲ့လဲ
ငါတကယ္မသိပါ...

ခ်စ္သူ...
ေက်းဇူးျပဳျပီး

ငါ့အလြမ္းေတြကို
အသိအမွတ္ျပဳေပးပါ...

ငါ့အထီးက်န္မႈေတြကို
နားလည္ေပးပါ...

ငါတမ္းတေနတာကို
စာနာေပးပါ...

ငါ့အနားမွာ
အျမဲရွိေနေပးပါ...

သူ မသိႏိူင္ေပမယ့္
ကိုယ္လြမ္းခြင့္ရွိတယ္..

သူ မၾကားႏိူင္ေပမယ့္
ကိုယ္ေျပာခြင့္ရွိတယ္...

သူ မျမင္ႏိူင္ေပမယ့္
ကိုယ္ၾကင္နာခြင့္ရွိတယ္...

သူ မလိုခ်င္ေပမယ့္
ကိုယ္ေပးခြင့္ရွိတယ္...

သူ မလာႏူိင္ေပမယ့္
ကိုယ္ေမွ်ာ္ေနခြင့္ရွိတယ္...

အို..
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေတြ႔ေန
သိေန
ျမင္ေန
ၾကားေနဖို႔ မလိုပါဘူး....

နင္မသိတဲ့ငါ
တိတ္တခိုးေလး ခ်စ္ခြင့္ရွိေသးတယ္.......

နင္ငါ့ ကို အရူးမလုပ္ပါနဲ႔
အခါခါေျပာရင္း
ငါ အခါခါ ႐ႈံးခဲ့တယ္...

နင္နဲ႔ငါ
စကားစစ္ထိုးရင္း
နင့္အလိုက်
ငါ႐ႈံးရျပန္တယ္...

ငါဟာ နင့္အတြက္ပါ
နင္ကေတာ့ ငါ့အတြက္ မဟုတ္
ညီမွ်ျခင္းေတြခ်တိုင္း
ငါ့ထပ္႐ႈံးျပန္ေပ့ါ...

နင့္အတၱနဲ႔ငါ
တစ္ထပ္တည္း မက်တဲ့အခါ
နင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြေအာက္
ဒူးေထာက္လက္ေျမွာက္
ဒါ..
ငါ့က်႐ႈံးျခင္းလား

တကယ္ဆို
ငါဟာ ႐ႈံးျပီးရင္း႐ႈံး
ဆံုးျပီးရင္းဆံုး
နင့္အနားမွာ ခိုဝင္တြယ္ျငိရင္း
အ႐ႈံးေတြ အတိုင္းအဆမဲ့....


၃.၁.၂၀၀၉ စေနေန႔
၅း ၃၀မိနစ္

အရင္အမ်ားႀကီးခ်စ္ခဲ့ဘူးေပမယ့္
အရူးအမူးမျဖစ္ခဲ့...

ရင္မွာအရူးအမူးျဖစ္ခဲ့ေတာ့လဲ
ခ်စ္သူကမခ်စ္ခဲ့.....

ခ်စ္သူကခ်စ္ခဲ့ျပန္္ေတာ့လဲ
အလြမး္ညေတြကႏွိပ္စက္...

အလြမ္းညေတြထဲကလြတ္ေျမာက္ျပန္ေတာ့လဲ
ကံႀကမၼာကရက္စက္...

ခ်စ္သူ...
မင္းထားခဲ့တဲ့ ဒီကမၻာေလးထဲမွာ
ငါတစ္ေယာက္တည္းရူးခဲ့...


သူငယ္ခ်င္းေနျခည္ရဲ႔ ရင္တြင္းျဖစ္စစ္စစ္ေလးပါ။

တကယ္ဆို
ငါမငိုခ်င္ပါဘူး
ေလွ်ာက္ရမယ့္ခရီး
နီးနီးေလးမွမဟုတ္တာ...

အပိုေတြ
ငါမလိုပါဘူး
အေဖာ္ဆိုတာလဲ
မတည္ျမဲတတ္လို႔ပါ...

ဒဏ္ရာေတြ
ျပန္မျမင္ခ်င္ပါဘူး
ငါငိုခဲ့တာ
တစ္ခါမကခဲ့လို႔ပါ...

ေတြးလိုက္ ေငးလိုက္
ေလွ်ာက္လိုက္ နားလိုက္
လဲက်လိုက္ ျပန္ထလိုက္
ေမွာင္လိုက္ လင္းလိုက္
ျပဳးလိုက္ရယ္လိုက္နဲ႔
ငါ.........
အခု ဘယ္မွာလဲ.................

ညေနဆည္းဆာ
ေနေရာင္ကြယ္ေပ်ာက္
မွုန္ရီရီ ျမဴႏွင္းေအာက္
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္တုိင္း
ငါ အိမ္ကိုလြမ္းတယ္။

မပီဝိုးတဝါး
အာရုဏ္ဦးရဲ႔ႏွင္းေတြႀကား
ေရာင္နီပ်ိဳးလို႔
လင္းလုလင္းခင္
မနက္ခင္းလဲ
ငါ အိမ္ကိုလြမ္းတယ္။


တိမ္ခိုးတိမ္လိပ္ တရိပ္ရိပ္တက္
ရွစ္ခြင္ေမွာင္မဲ မိုးေတြသဲလို႔
မစဲတဲ့မိုးေတြႀကား
မပီျပင္ဝိုးတဝါးနဲ႔
ငါ အေမ့အိမ္ကိုလြမ္းတယ္။


ကႏၱာရမွာ မိုးေတြသည္းတုန္းက
လြမ္းရတာေတြကို ရည္ညြန္းပါသည္။

တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္
ေႀကြလြင့္တဲ့ႀကယ္ေတြေကာက္
ေျခသံေတြေမွ်ာ္ေစာင့္ရင္း
မိုးစင္စင္လင္း..........

တစ္စက္ႏွစ္စက္
စီးခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ေျခာက္
ရွတတအလြမး္ေတြပိုက္ရင္း
မိုးစင္စင္လင္း............

တစ္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္
ရက္စက္တဲ့ႏွင္းစက္ေအာက္
အတိတ္ေန႔ေတြျပန္ေတြးရင္း
မိုးစင္စင္လင္း.............

တစ္ရက္ႏွစ္ရက္
ဆံုးစမဲ့လမ္းေတြေလွ်ာက္...........

တစ္ညႏွစ္ည
မက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္ေတြေပ်ာက္...........


ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ကမၻာမွာ
ကာရံမဲ့ခဲ့တာ အေတာ္ႀကာေပါ့................


ခ်စ္ရတဲ့ ညီမေလးထိုက္ထိုက္အတြက္

ႏွလံုးသားႏွင့္ နီးစပ္ခြင့္ကို
သခင့္အေပၚ ရင္ခုန္ေမွ်ာ္ဆဲ
တမ္းတဆဲပါ ေဆြးကမၻာမွာ
ေတြးကာေမွ်ာ္လဲ
အခ်စ္သဲက
ဟိုေဝးဆီမွာ....

ေတြ႔ဆံုရက္ကို လက္ခ်ိဳးလို႔ရည္
ေမွ်ာ္မွန္းစိတ္ကူး ရင္ထဲရူးခဲ့
လြမ္းတဆဲပါ မစြမ္းသာျပီ
ႏွလံုးသားက
ခ်စ္သူဆီမွာ....

ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မင္းနဲ႔ကိုယ္ဟာ
ျပန္ဆံုမယ္ဆိုရင္
ခုဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးေဝး
ကိုယ္တစ္ေယာက္သာမင္းအတြက္ျဖစ္ျပီး
မင္းတစ္ေယာက္သာ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္ေစမွာပါ
ႀကင္နာသူရယ္.....

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္
ဘယ္အရပ္မွာပဲေနေန
ကိုယ့္ႏွလံုးသားက
အႀကင္နာစကားေလးေတြကို
မင္းႏွလံုးသားရပ္ဝန္းဆီ
မွန္းဆလို႔
ေလေျပႏွင့္အတူ အမွာေတာ္ပါးလိုက္ျပီ....................

အရမ္းခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေနျခည္ရဲ႔ ရင္တြင္းျဖစ္ေလးပါ။