ကိုေအာင္( ပ်ဴႏိုင္ငံ) တက္ဂ္လာတဲ့ ဘေလာ့ေဒးအတြက္ ပို႔စ္ေလး မစခင္မွာ ဘဝတူ စာေရးသူေတြနဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို အရိုးသားဆံုး ဝန္ခံခ်င္ပါသည္။

“ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ စာေရးေနေပမယ့္
ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ”

သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာမ်ားထဲမွ ဘေလာ့ဂါရယ္လို႔ လူအမ်ားအသိအမွတ္ျပဳခံရေလာက္ေအာင္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖန္းတီးႏိုင္ေလာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ိဳးလဲ ကၽြန္မမွာ မရွိပါ။

တကယ္ေတာ့ ပရိုလို႔ အမ်ားကေျပာေနၾကတဲ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မလို ဝါသနာအရ စာေရးေနသူေတြအတြက္ အေတာ္အတန္ အလွမ္းေဝးေနပါေသးသည္။

ဘေလာ့ဂါရယ္လို႕ သတ္မွတ္ခံရဖို႔အတြက္ ေန႔စဥ္ သတ္မွတ္ထားေသာ စာဖတ္သူ အေရအတြက္ ျပည္႔မီေအာင္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖန္တီးရမည္ေလ.....ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ေလးကို ပံုမွန္ လည္ပတ္ေနေအာင္ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ အျမဲတမ္း ဆန္းသစ္ ေခတ္မီေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမည္။ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးကို လာျပီး အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ဧည္႔ဝတ္ပ်ဴငွာရမည္။

ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္ရင္း ရွားပါးလြန္းတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို မွ်ေဝျပီး စာတိုေပစေလးေတြခ်ေရးေနတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အဲဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည္႔မီေအာင္ မစြမ္းႏိုင္ေသးပါ။

အခ်ိန္ျပည္႔စာေရးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုက ဘဝတိုက္ပြဲေတြၾကားမွာ အိမ္မက္တစ္ခုအျဖစ္သာ ရွိေနပါေသးသည္။
ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါလို႔ ဝန္ခံခဲ့ေပမယ့္ ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဝါသနာအရ စာတိုေပစေတြ ေရးေနသူ မထင္မရွား စာေရးသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ေတာ့ မဝံ႔မရဲ ခံယူထားမိပါသည္။

ဒီတက္ဂ္ပို႔စ္ေလးကို ေရးေနရင္းက ကိုေအာင္က ဘေလ့ာေဒးလို႔ ဆိုထားတာမို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဖတ္ဘူးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ့အခ်ိဳ႔ကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ လိုက္ရွာၾကည္႔မိပါသည္။

သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ၾကားထဲမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ ဘေလာ့ေတြကို အထင္ၾကီး ေလးစားစြာ ေတြ႔ေနရသလို ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ့ေတြကိုလဲ ေတြ႔ရပါသည္။

ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ့ဂါေတြမွာက်ေတာ့ စီးပြားေရး လူေနမႈဘဝ အႏုပညာ ဖက္ရွင္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ အလွအပေရးရာ အခ်က္အျပဳတ္ စသည္ျဖင့္ သီးသန္႔လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚမွာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ပီသစြာ ဘေလာ့ဂင္းလုပ္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါသည္။

ကမၻာနဲ႔အဝွမ္းမွာရွိတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ဘေလာ့ေပၚကေနတဆင့္ သူတို႔တတ္ကၽြမ္းထားတဲ့ အႏုပညာ အတတ္ပညာေတြကို မွ်ေဝေပးေနသူဘေလာ့ဂါ တခ်ိဳ႔ကို အခုလို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

AnaLuiza
Brazil | Arts & Culture
I've started this blog to share the good things people create in arts, science, leisure, ideas, no matter where or when. A dash of humor, a drop of...
Votes (405) | Comments (314) | Followers (320)

Sheridansmith
United Kingdom | Arts & Culture | 20 Followers
I'm a free lance Fashion Stylist, Writer and Illustrator living in London. Please do get in touch if you'd like to discuss personal /... (more)

Pablo
United States | Business | 10 Followers
I am a financial writer and a law advisor. I maintain few sites and blogs. (more)

tast-e
Canada | Life & Lifestyle | 13 Followers
My mantra is to cook with whole ingredients…except for when I bake! I think we all deserve a treat every now and then! (more)


Google ရဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈတစ္ရပ္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ ဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာကတည္းက စျပီး သံုးစြဲခဲ့ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ္ပိုင္ဒိုမိန္းတစ္ခုမဝယ္ပဲ စာမ်က္ႏွာေတြ ဖန္တီးလို႔ရတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါ။

ဘေလာ့ေလာကမွာ စာေတြမေရးခင္ အခ်ိန္ ၂၀၀၈ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတုန္းကေတာ့ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္က သူေရးေနတဲ့ open diary ဆိုျပီး သူ႔ဘေလာ့ေလးကို ဖြင့္ျပဘူးတာမို႔ အသစ္အဆန္း ဒိုင္ယာရီတစ္ခုအေနနဲ႔ စပ္စပ္စုစု ဖတ္လိုက္ေပမယ့္ ဘယ္လိုေရးရတာလဲ ဘာေတြလုပ္လို႔ရေသးလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြေတာ့ မေမးျဖစ္လိုက္ပါ။ သူေရးေနတဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ကို ပိုက္ဆံေပးရတဲ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြလို႔ပဲ ေတြးထင္ခဲ့မိတာလဲ ပါပါသည္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းကစလို႔ ေဖစ့္ဘုတ္ကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မသံုးၾကခင္အခ်ိန္ေတြအထိေတာ့ ဘေလာ့ဆိုတာ အခ်ိဳ႔ေသာ သူမ်ားအတြက္ communication tools, စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ေပါက္စေလးေတြအတြက္ marketing tools, ပညာသင္ၾကားဆဲ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေလ့လာသင္ယူေနသူေတြအတြက္ education tools, ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းေတြကို ျမတ္ႏိုးသူေတြအတြက္ အြန္လိုင္းေပၚက daily diary, တခါတရံ ဘဝမွာ အမွတ္တရေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္တတ္သူေတြအတြက္ေတာ့ open note book ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။

ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ေတြဟာ စာဖတ္သူေတြခ်စ္တဲ့ စာအုပ္စင္ၾကီးေတြလို ကၽြန္မတို႔ စာေရးလိုသူေတြ ကေလာင္ေသြးလိုသူေတြ အတြက္ အလြတ္တမ္း ေလ့က်င့္ကြင္းတစ္ခုလိုလဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ဒီဘေလာ့ဂိုစဖီးယားၾကီးထဲမွာ စာေတြလုိက္ဖတ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ စျပီးသိခဲ့တာက ကိုေနဘုန္းလတ္ရဲ႔ ဘေလာ့ကိုစေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာလ။

ကိုေနဘုန္းလတ္ဘေလာ့ကေနတဆင့္ အျခားဘေလာ့ေတြကို လိုက္ဖတ္ရင္း ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ေလးကို စျပီးေရးျဖစ္တာတာ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔။

ျမန္မာဘေလာ့ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အရွိန္ရေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အျခားစာေရးသူေတြလို ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့တစ္ခု ဖန္တီးခ်င္မိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က စာေရးဖို႔ပဲသိျပီး နည္းပညာပိုင္းေတြ နားမလည္တာမို႔ ဒီဘေလာ့ေလးျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စီနီယာ ဘေလာ့ဂါ အကိုေတြ အမ်ားၾကီးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ကူညီေပးခဲ့ဘူးပါသည္။

စနစ္တက် စာေရးနည္း ပို႔စ္တင္နည္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးခဲ့သလို ဒီဘေလာ့တစ္ခုလံုးျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အစစအရာရာ ကူညီေပးခဲ့တာက ကိုၾကီး My Metro World ပါ။

ပထမဆံုး ဒီဘေလာ့က စာေတြကို လာဖတ္ျပီး အားေပးခဲ့သလို လက္တြဲေခၚခဲ့တာကေတာ့ ကိုေအာင္သာငယ္ ကိုတင့္ထူးေရႊ ကလိုေစးထူး မမသီရိ နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳး ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မပန္ဒိုရာ မေက ကိုရန္ေအာင္ ကိုဖိုးစိန္ မိုမိဂ်ိ မိုးခါး ကိုေနညိဳရင့္ ကိုသီဟသစ္နဲ႔ အျခားအျခားေသာ စာဆက္မေရးျဖစ္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒူဘိုင္းနဲ႔ အဘူဒါဘီမွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုးကို ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြေပၚကေနတဆင့္ တစတစ သိကၽြမ္း ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါေသးသည္။
စာေရးတာ အရွိန္ေလးရလာတာနဲ႔အမွ် ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယားၾကီးကလဲ တေန႔တျခား က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့ပါသည္။

စကၤာပူမွာရွိေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ဂ်ပန္မွာ ရွိေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ဆိုက္ပရပ္စ္ မေလးရွား ထိုင္ဝမ္ ေနာ္ေဝ အေမရိကား အဂၤလန္ ဘာရိန္း ဗီယက္နမ္ လာအို ယိုးဒယားနဲ႔ ျမန္မာျပည္တြင္းက ဘေလာ့ဂါေတြ နဲ႔ တစတစ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါသည္။
အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ စာေရးသူေတြနဲ႔ ညီအမအရင္းတမွ် ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္လာရသလို အျခားအျခားေသာ စာေရးသူ အကိုေတာ္ ေမာင္ေတာ္မ်ားနဲ႔လဲ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပီပီ လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိလာတိုင္း ေန႔မေရြးညမေရြး အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ခံျပီး ကူညီရိုင္းပင္းၾကပါသည္။ ေမးသမွ် စပ္စုသမွ် လူမႈေရး ကိစၥေတြကိုလဲ မညည္းမညဴ ကူညီေပးၾကပါသည္။
ဒီဘေလာ့ေလးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ျပင္ပေလာကမွာ စာဖတ္သူ စာေရးသူမိတ္ေဆြေတြ တိုးပြားလာခဲ့သလို အေတြ႔အၾကံဳ သစ္ေတြလဲ တိုးပြားခဲ့ပါသည္။

ဒီဘေလာ့ေလးေပၚမွာ အမ်ားဆံုးေရးျဖစ္ခဲ့တာက ဒူဘိုင္းသတင္းေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြ ျဖစ္ျပီး ဒီဘေလာ့ေလးရဲ႔ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒူဘိုင္း လူမႈအသိုင္းအဝိုင္းမွာ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားၾကီးတိုးလာတာမို႔ လူမႈေရးကိစၥေတြမွာ ပါဝင္ကူညီခြင့္ရလာခဲ့ပါသည္။

ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ႔ ေရႊေရာင္စဥ္ အြန္လိုင္း ဂ်ာနယ္ကိုလဲ ဝါသနာတူ စာေရးေဖာ္ေတြနဲ႔တြဲျပီး စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ပိုျပီးမွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေစတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုကေတာ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ႔ စာေပေဟာေျပာပြဲ စီစဥ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အျခားႏိုင္ငံေတြက အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြရခဲ့သလို အားေပးကူညီမႈေတြလဲ ရခဲ့ပါသည္။

ဒီေနရာမွာ ထပ္ျပီး ဝန္ခံခ်င္တာတစ္ခုက အျခားဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ကၽြန္မက ဘေလာ့ဂါေတြၾကားမွာ လူမႈေရးအနည္းဆံုး ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ မ်က္စိထဲ ျမင္ျမင္သမွ် ဘေလာ့အသစ္ ဘေလာ့အေဟာင္းေတြ ရွာေဖြျပီးဖတ္ေပမယ့္ စီေဘာက္စ္မွာလဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲသလို ေကာမန္႔ေရးဖို႔လဲ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခ်ီတုန္ခ်တုန္ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

အခ်ိန္ရတာနဲ႔ ဘေလာ့ေပၚတက္ျပီး မ်က္စိထဲ ျမင္သမွ် ဘေလာ့လင့္ခ္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု လိုက္ဖတ္ေနတာမို႔ တခါတရံမွာ စာေရးရျခင္းထက္ စာဖတ္ေနရျခင္းကို ပိုျပီး သေဘာက်မိျပန္ပါသည္။

ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တိုးတက္လာတဲ့ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ မတူညီတဲ့ တင္ဆက္မႈေတြ ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအေခၚ အေရးအသားေတြၾကားမွာ ေမ်ာပါသြားမိတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာလဲ ကိုယ္တိုင္စာခ်ေရးဖို႔ သတၱိေတြ အလိုလို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဝါသနာရွင္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ ေစတနာအျပည္႔နဲ႔ မွ်ေဝေပးေနတဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက စာေတြနဲ႔ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြကို ျပည္တြင္းက ပရိတ္သတ္ေတြ သာမက ျပည္တြင္း ျပည္ပက မီဒီယာေတြ ပါ တစတစ လက္ခံလာခဲ့တာကို သတိထားမိလာပါသည္။

အခုလိုအခ်ိန္မွာ အြန္လိုင္းေပၚက ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႔ စာေပေတြကို အြန္လိုင္းစာေပ အခန္းက႑တစ္ခုအေနနဲ႔ ပံုႏွိပ္စာေပေလာကမွာ အသိအမွတ္ျပဳလာတာကလဲ ကၽြန္မတို႔လို ဝါသနာအရ စာေရးေနသူေတြအတြက္ ဝမ္းသာစရာ သတင္းေကာင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။

တခါတရံမွာေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့စာမ်က္ႏွာေတြကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းက စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ခြင့္မရတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတဲ့ သတင္းေတြကို ၾကားသိရပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့စာမ်က္ႏွာေတြကို ျပည္တြင္းမွာ ဖြင့္လို႔မရတဲ့ အခက္အခဲက ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံတစ္ခုတည္းမဟုတ္တာကိုလဲ ဝမ္းသာစရာ သတင္းအေနနဲ႔ ထပ္မံသိခြင့္ရလိုက္ျပန္ပါသည္။

ျမန္မာ ၊ က်ဴးဘား ၊ ဖီဂ်ီ ၊ အီရန္ ၊ ကဇစၥတန္ ၊ ပါကစၥတန္ ၊ တရုတ္ ၊ ဆီးရီးယား ၊ တူရကီ ႏိုင္ငံေတြမွာလဲ ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖြင့္ဖတ္လို႔မရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ရွိခဲ့ပါသည္။

ဘေလာ့စေပါ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖတ္လို႔ရသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မတို႔စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက ကၽြန္မတို႔ ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားေတြကို သယ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ အျခားေသာ မီဒီယာမ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္။

ဘေလာ့စေပါ့ေတြကို ေသာ့ခတ္ျပီး ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြ ရွိေနေပမယ့္ ပိတ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြကေန ကၽြန္မတို႔ ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားေတြ ခုန္ပ်ံျပီး ထြက္သြားခြင့္ရွိပါသည္။

တကယ္ဆို…
မ်က္စိပိတ္ေနသူေတြကို မ်က္စိဖြင့္ေပးဖို႔…..
အေမွာင္က်ေနတဲ့ ေနရာေတြကို အလင္းျဖန္႔ေပးဖို႔
ပိတ္ေနတဲ့ လမ္းေတြကို ဖြင့္ေပးဖို႔ ….
အျခားအျခားေသာ မီဒီယာေတြလိုပဲ ဝါသနာအရ ဖန္တီးထားတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါေသးသည္။

ဘေလာ့ဂါစစ္စစ္ မဟုတ္တဲ့ ဘေလ့ာစာမ်က္ႏွာ ပိုင္ရွင္ေတြဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ဘဝ သင္ခန္းစာေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ျဖန္႔ေဝႏိုင္ပါေသးသည္။

စာေရးသူနဲ႔ စာဖတ္သူအၾကားမွာ မၾကာခဏ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ မတူညီတဲ့ အယူအဆ အေတြးအေခၚေတြကိုေတာ့ အျခားေသာ စာဖတ္သူေတြက ျဖည္႔စြက္ျပီး ေလ့လာသင္ယူခြင့္ရႏိုင္ေသးသည္ေလ။။။

စာေရးသူ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ အၾကားက ေပါင္းကူးတံတားေလးျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ေလး အဓြန္႔ရွည္ဖို႔...
ဘဝတူ စာေရးသူေတြ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားမ်ား ဖန္တီးႏိုင္ေစဖို႔ ဘေလာ့ေဒးအတြက္ ဆုမြန္ေခၽြရင္း....

ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္ေအာင္ တက္ဂ္လာတဲ့ ကိုေအာင္နဲ႔တကြ ဘေလာ့စေပါ့ေပၚမွာ စာေရးေနၾကတဲ့ စာေရးသူအားလံုးကို ဘေလာ့ေဒးအတြက္ ၾကိဳတင္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစ….

(တစ္ဦးခ်င္းစီ နာမည္တပ္ျပီး ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာခ်င္သလို အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးေတြ ေရးခ်င္ေပမယ့္ ပို႔စ္က ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနတာမို႔ အမည္နဲ႔တကြ မေဖာ္ျပျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမ်ားအားလံုးကို အထူးပဲ အားနာမိပါတယ္။)