အပိုင္းတစ္ (သူမႏွင့္ အလြမ္းအိမ္)

ဒီျမိဳ႔ေလးကို ေျခခ်မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ သူမကို လာေစာင့္ၾကိဳေနသူ တစ္ေယာက္မွ ရွိမေနခဲ့သလို ေအးစက္စက္ဆီးၾကိဳလာတဲ့ ဒီျမိဳ႔ေလးရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲကို မရဲတရဲေလး တိုးဝင္မိခဲ့ေပမယ့္ သူမရင္ထဲမွာ ေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ လစ္ဟာေနခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ဆို သူမလာခဲ့တဲ့ ဒီခရီးေလးကလဲ မေရမရာ အေတြးေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို လာေစာင့္ၾကိဳတဲ့ခရီးေလး ျဖစ္ေနတာမို႔ သူမကိုဆီးၾကိဳမယ့္သူမရွိေနတာလဲ မဆန္းလွပါ။

ဆိုင္ကယ္တကၠစီတစ္စီးနဲ႔ သာမန္ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္လို ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူမကို အ႔ံၾသဝမ္းသာစြာ ဆီးၾကိဳႏႈတ္ဆက္မယ့္ အိမ္နီးနားခ်င္း မိတ္ေဆြဆိုတာကလဲ အိမ္ေအာက္ထပ္က ဆရာမေလးနဲ႔ ကေလးေတြကလြဲလို႔ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကလဲ ရွားပါးေနျပန္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ သည္အခ်ိန္က သူမ ဒီျမိဳ႔ေလးကို လာေနက်အခ်ိန္မဟုတ္ခဲ့သလို သူမခ်စ္ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကလဲ ဒီအခ်ိန္မွာ သူမလာမယ္ဆိုတာကို မသိႏိုင္ခဲ့တာမို႔ အိမ္မက္ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနသလို စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ခရီးတိုေလးလဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

သည္ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ သူမခ်စ္တဲ့ အမိေျမကို ေခတၱခြဲခြာျခင္းတစ္ခုအတြက္ အလြမ္းေျခရာေတြေကာက္ဖို႔ အတြက္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ခရီးေလးတစ္ခုျဖစ္ေနေပမယ့္ သူမ်ားဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ရွိေနမလား ဆိုတဲ့ မရဲတရဲ အေတြးတစ္ခု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခု အိပ္မက္တစ္ခုနဲ႔အတူ ေျခခ်မိစဥ္မွာေတာ့…..
……………………………………………………………………………………………………………

အိမ္ေရွ႔ကိုေရာက္ေရာက္ျခင္း ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ တံခါးႏွစ္စံုက သူမကိုအရင္ဆံုး ဆီးၾကိဳေနခဲ့ပါတယ္။
သူမေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ခင္းျဖစ္ေနတာမို႔ သူမတို႔ အိမ္ကိုငွားေနတဲ့ ဆရာမေလးက ေက်ာင္းကိုေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ တအိမ္လံုး ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ အခ်ိန္မို႔ ဆရာမေလးရဲ႔ အခန္းကလဲ ေသာ့ခေလာက္ေလးတန္းလန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနသလို သူမရဲ႔အခန္းကလဲ သူမမွတ္မိေနတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ခပ္ၾကီးၾကီးနဲ႔ သူမကို ေအးစက္စက္ႏႈတ္ဆက္ေနပါတယ္။

အသင့္ပါလာတဲ့ ေသာ့ကိုဖြင့္လို႔ ေလွကားေတြတထစ္ခ်င္းနင္းျပီး တက္လာေတာ့ ေလွကားထစ္ေတြ ကၽြန္းေလွကားရဲ႔ လက္ရန္းေတြမွာ ခါတိုင္းေတြ႔ေနက် ဖုန္ထူထူေတြကို မေတြ႔ရတာမို႔ ရင္ထဲက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးက မရဲတရဲ ျပန္ဝင္လာပါတယ္။ အိမ္မွာ တစ္ခုခုေတာ့ ထူးျခားေနေတာ့မယ္ဆိုတာ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ အေျပးအလႊားအိမ္ေပၚကို တက္ခ်င္ေပမယ့္ လက္ထဲမွာပါလာတဲ့ ခရီးေဆာင္လက္ဆြဲအိတ္ေၾကာင့္ သူမထင္သလို ခရီးမေပါက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

အိမ္ေရွ႔ဧည္႔ခန္းက ဆက္တီခံုေပၚမွာ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေနရာခ်ျပီး အိမ္ေရွ႔ခန္းကို ျခံဳငံုအကဲခတ္လိုက္ေတာ့လဲ အိမ္ေရွ႔ခန္းေလးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔ ေဝးေနျပန္ပါတယ္။
ပိုျပီးေသခ်ာေအာင္ ဘုရားစင္ေရွ႔ကို သြားျပီးၾကည္႔ေတာ့ ဘုရားပန္းအိုးထဲမွာ သေျပပန္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို မႏြမ္းတႏြမ္းေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
မၾကာေသးခင္ကမွ တစ္ေယာက္ေယာက္လာျပီး ရွင္းလင္းထားသလို ေသေသသပ္သပ္ က်က်နနနဲ႔ သူမရဲ႔ဧည္႔ခန္းေလးကလဲ လွပေနဆဲပါ။


ဒါဆို ျပီးခဲ့တဲ႔ႏွစ္ သၾကၤန္ရက္ေတြက သူဒီကို လာခဲ့သလို သိပ္မၾကာေသးခင္ကာလတစ္ခုမွာလဲ သူလာသြားခဲ့တယ္ဆိုတာ သူမ ခန္႔မွန္းလို႔ ရေနျပန္ပါသည္။

တိတိက်က်ေျပာရရင္ သူမ ဒီအိမ္ေလးကို မေရာက္တာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး တကယ္တန္းမွာ သူမလာသင့္တဲ့ အခ်ိန္ မျဖစ္မေန လာရမယ့္ အခ်ိန္က ျပီးခဲ့တဲ့ သၾကၤန္ရက္ေတြျဖစ္ေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သူမ မေရာက္လာႏိုင္ခဲ့သလို အခု ေရာက္လာတဲ့ အခိ်န္ကလဲ သူမလာရမယ့္ အခ်ိန္ထက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်ေနခဲ့ျပီမို႔ အေျပာင္းအလဲ အခ်ိဳ႔ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ရွာေဖြဖို႔ သူမျပင္ဆင္လာခဲ့ျပီး အရာရာအတြက္ အဆင္သင့္လဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

သူမအိမ္ေလးကို သူမကိုယ္စား ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္သူက သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒီေလာကၾကီးမွာ သူ႔အတြက္ သူမဟာ အရာရာထက္ အေရးထားရလြန္းသူေလး ျဖစ္ေနသလို သူမကို ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ အတြက္ကိုလဲ သူဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး လည္ပင္းရွည္မတတ္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရသူလဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

မနီးမေဝး နယ္စပ္ျမိဳ႕ေလးမွာ မိသားစုရဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို တာဝန္ယူထားရသူပီပီ သူမတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္ျပီး ေလးႏွစ္အၾကာ သူေက်ာင္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူဟာ ဒီျမိဳ႔ေလးကို စျပီးခြာခဲ့တာမို႔ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူေရာ သူမပါ ဒီျမိဳ႔ေလးရဲ႔ ဧည္႔သည္ေတြျဖစ္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

သူမကေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝ ကတည္းက ဒီျမိဳ႔ေလးကို စတင္ေက်ာခိုင္းခဲ့တာမို႔္ ဒီျမိဳ႕ေလးက သူမရဲ႔ ငယ္ဘဝတစ္စိတ္တစ္ေဒသ ျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ သူ႔နဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဒီေဒသဟာ သူမအတြက္ စိမ္းလြန္းေနျပန္ပါတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဆံုဆည္းျခင္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းထက္ ကံဆိုးျခင္းေတြကို ျဖစ္ေစခဲ့မယ္ဆိုတာ ၾကိဳတင္သိခဲ့ရင္ သူတို႔အတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းေတြ ခြဲခြာေနရျခင္းေတြကသာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႔ လက္ေဆာင္ေတြ ဆိုတာ ဟိုးတုန္းက သိခြင့္ရခဲ့ရင္….

ငယ္သူမို႔ မသိခဲ့ပါလို႔ မေျပာခ်င္ခဲ့သလို ၾကိဳတင္သိခဲ့ေပမယ့္လဲ မရုန္းခဲ့မိတာကိုပါ သူမဝန္ခံဖို႔ လက္ခံဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါျပီကိုေလးရယ္။

………………………………………………………………………………………………………

သူတို႔ ခ်စ္သူေတြအျဖစ္ လက္တြဲျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ေေကာင္ေလးေရာ သူမကိုယ္တိုင္ပါ ဒီေမြးရပ္ေျမေလးမွာ ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္လို ေခတၱခိုနားရံုကလြဲလို႔ အရင္လို အၾကာၾကီးေနခြင့္မရေတာ့ပါ။

စကားမ်ားမ်ားမေျပာတတ္တဲ့ သူမရဲ႔ခ်စ္သူဆီက သတင္းစကားေတြကို အျမဲမၾကားရေပမယ့္ ရံဖန္ရံခါ လက္ခံရရွိခဲ့တဲ့ ဖုန္းေခၚသံတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ အတူ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ သူမတို႔ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာကလဲ အင္မတန္ကို ရွားပါးေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ဆီက ဖုန္းေခၚသံေတြ မၾကားခဲ့ရသလို ျပီးခဲ့တဲ့ေႏြတုန္းကလဲ သူမ မလာႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုလဲ သူ႕ကို မေျပာျဖစ္ခဲ့တာမို႕ သူမတို႔ၾကားမွာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး အဆက္အသြယ္ေတြ ျပတ္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ အခုခ်ိန္ သူရွိေနေသးမလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးနဲ႔ အိမ္ေရွ႔ဝရန္တာတံခါးမၾကီးကို ဖြင့္ျပီး ေခါင္းရင္းဘက္က သူ႔အိမ္ဘက္ကိုလွမ္းေမွ်ာ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူရဲ႔အိမ္ေရွ႔က ေသာ့ခေလာက္ၾကီးနဲ႔အတူ အိမ္ေရွ႔အိမ္ေနာက္ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ရွိရွိသမွ်ေသာ ျပတင္းေပါက္ေတြက ပိတ္လ်က္သား အိမ္မွာ ဘယ္သူမွရွိမေနဘူးဆိုတဲ့ လကၡဏာကို ျပေနပါတယ္။

ဒီတခါေတာ့ လြဲေနျပန္ျပီေပါ့ ကိုေလးရယ္လို႔ အသံတိတ္ညည္းညဴမိရင္း အခ်ိန္လြန္ေနာင္တ အခ်ိဳ႔နဲ႔အတူ ဆက္တီခံုေပၚ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ထိုင္မိေတာ့ မ်က္ရည္စက္အခ်ိဳ႔က မရည္ရြယ္ပဲ ပါးျပင္ေပၚတလိမ့္လိမ့္ စီးက်လာပါတယ္။

ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ သူနဲ႔ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ရွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ တစ္ေယာက္တေျမစီ ခြဲခြာေနရျခင္းက ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ ေဝဒနာေတြနဲ႔အတူ နာက်င္ေစခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ခုလိုအျမဲတမ္း ေဝးေနၾကျခင္းအတြက္ ကိုယ္စီထားရွိခဲ့တဲ့ နားလည္မႈေတြ တစတစေလ်ာ့ပါးလာခဲ့တာ သူမမျငင္းႏိုင္ခဲ့သလို ကိုေလးကေရာ…..

ဒီေျမဒီေရမွာ ကိုေလးနဲ႔ ဆံုဆည္းခဲ့ေပမယ့္ ဒီေျမက သူမအတြက္ ေခတၱယာယီ ကြန္းခိုရာ ေနရာေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနခဲ့တာ အစြဲအလမ္းတစ္ခုနဲ႔အတူ ခ်စ္သူရွိေနတဲ့ေျမကို ေရာက္လာတိုင္း သူမေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြက တပတ္ဆယ္ရက္ထက္မပိုခဲ့တာ ဆံုေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ တစ္ႏွစ္မွာ ဆယ္ရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုသာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ရွိေနခဲ့တာ …..

ကိုယ္တိုင္ကလဲ ကိုယ့္ရဲ႔အလုပ္ေတြပစ္ျပီး ကိုေလးရွိတဲ့အရပ္မွာ အေျခမခ်ႏိုင္ခဲ့သလို ကိုေလးအေနနဲ႔ကလဲ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြၾကား မိရိုးဖလာစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြၾကားက ရုန္းထြက္ျပီး သူမဆီအေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့တာ သူမတို႔ အခ်ိန္ေတြအၾကာၾကီး ခုလိုေဝးဖို႔ ျဖစ္ေနေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ေစ့စပ္ဖို႔ ညိွႏိုင္းဖို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက မၾကိဳးစားခဲ့တာကလဲ ေနာက္ဆံုးထြက္လာမယ့္ အေျဖတစ္ခုကို ၾကိဳသိေနလို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုကလြဲလို႔ ဘာမွရွိမေနခဲ့ပါ။

ဒါေတြၾကိဳသိေနရက္နဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားမိတဲ့ ေႏွာင္ၾကိဳးေတြက ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္အထိ ျမဲေနျပန္တာလဲ ကိုေလးရယ္ သံေယာဇဥ္ေတြ ေမတၱာေတြ ဒီ့ထက္ပိုခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေတြၾကားက ဘယ္သူကမွ ရုန္းထြက္ဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့သလို လမ္းခြဲျခင္းေတြမရွိတဲ့ အဆံုးမဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြကိုပဲ မက္မက္ေမာေမာ ဖက္တြယ္ထားၾကတာကလဲ တူေနၾကျပန္ပါတယ္။

……………………………………………………………………………………………………..

ညေနေစာင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ဧည္႔ခန္းနံရံမွာ အသင့္ရွိေနတဲ့ ကိုေလးတို႔အိမ္က ေသာ့ေလးကိုယူလို႔ ကိုေလးတို႔အိမ္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့မိပါတယ္။

အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားအကြာအေဝးက မေျပာပေလာက္ေပမယ့္ ကုန္းအတက္ ေျပေျပေလးကိုလွမ္းတက္လာရင္းက ကတၱရာခင္းထားတဲ့ ဒီလမ္းက်ဥ္းေလးကို မေက်မနပ္နဲ႔ အလိုမက်ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

တကယ္ဆို ဒီလမ္းက်ဥ္းေလးကို ေျမနီလမ္းေလး အျဖစ္သာ သူမျမတ္ႏိုးခဲ့တာပါ။ ရြ႔ံဆန္ဆန္ ခပ္ေစးေစး ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေျမသားေလးေတြကိုပဲ သူမခ်စ္ခဲ့တာေလ။

ဒီလမ္းေလးကို နင္းေလွ်ာက္မိတိုင္း ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ေျမသားေရာင္စံုေလးေတြနဲ႔ ကစားခဲ့တာကိုလဲ ခပ္ေရးေရး သတိရေနသလို သူမခ်စ္တဲ့ ေျမသားေရာင္စံုေလးေတြကို သူမလိုပဲ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလဲ ရႊံ႔ေျမေစးေစးေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ သူ႔ခံစားခ်က္ေလးကို ထုတ္ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညေနခင္းေလးကို လြမ္းဆြတ္ေနရင္း….

ဘယ္ေလာက္ပဲေပ်ာ့တဲ့ ေျမသားပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ထက္မာေက်ာတဲ့ ေက်ာက္ခဲေတြ အထပ္ထပ္လႊမ္းလို႔ ကတၱရာေစးေတြနဲ႔ ဖံုးအုပ္လိုက္ေတာ့ တစတစပိက်လာတဲ့ ေျမလႊာေတြ အထပ္ထပ္ေအာက္မွာ လူမျမင္သူမျမင္ ေပ်ာက္ဆံုးလို႔သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။

ကိုေလးေရ တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ခ်စ္ျခင္းတရားတစ္ခုကေရာ မတူညီႏိုင္ခဲ့တဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ ကြဲလြဲေနေသးတဲ့ ႏွစ္ဘက္ အသိုင္းအဝိုင္းရဲ႔ သေဘာထားေတြ ေဝးေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြရဲ႔ ဖိစီးမႈေတြ အျခား မျမင္ရတဲ့ အတားအဆီးေတြ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဖံုးလႊမ္းေနပါေစ ပေရာဂေတြအျဖစ္ အေရာင္မေျပာင္းေစခ်င္ေသးပါဘူး မေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္ေသးပါဘူး။

ကိုေလးေနတဲ့အိမ္ေရွ႔ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမအလြတ္နီးပါးရေနတဲ့ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္က အရင္ကအတိုင္း ဘာမွမေျပာင္းလဲခဲ့။

ေသာ့ကိုကိုင္ရင္း အိမ္ထဲဝင္သင့္ မဝင္သင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ေနမိေပမယ့္ ခ်စ္သူရဲ႔အိမ္ဆိုတဲ့ အသိေလးက သူမရဲ႔ေတြေဝျခင္းေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့တာမို႔ ခ်စ္သူရဲ႔ အိမ္ထဲကို ခ်စ္သူမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ သူမေရာက္ခဲ့သလို…..

အိမ္ရဲ႔ အခင္းအက်င္း အျပင္အဆင္ကလဲ အရင္ကအတိုင္း ဘာမွမေျပာင္းလဲ လူမရွိေနေပမယ့္ အိမ္ထဲမွာ ေတာ့ အထားအသိုက သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေသေသသပ္သပ္။

အိမ္ေရွ႔ဧည္႔ခန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္မိေတာ့ သူဘယ္အခ်ိန္တုန္းက ေနာက္ဆံုးေရာက္လာခဲ့တာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးဝင္လာျပန္ပါတယ္..

အေျဖတစ္ခုကို သိခ်င္လြန္းစြာနဲ႔ ထမင္းစားခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္က သူ႔အခန္းေလးကို စပ္စုခ်င္ေပမယ့္ တခါမွ မဝင္ခဲ့ဘူးတာမို႔ စိတ္ထဲမွာ မရဲတရဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

တံခါးလက္ကိုင္ဖုေလးကို အသာလွည္႔မိေတာ့ သူ႔အိပ္ခန္းတံခါးက အလြယ္တကူပဲပြင့္သြားခဲ့ပါသည္။ သူမထင္ထားသလို သူ႔အိပ္ခန္းက ေသာ့ခတ္မထားခဲ့ပါ။

သူ႔အိပ္ခန္းေလးကလဲ အခန္းပိုင္ရွင္ ရွင္းသန္႔ခန္႔ျငားလွတဲ့ ေကာင္ေလးလိုပဲ ေသေသသပ္သပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလးမို႔ သူ႔အခန္းထဲကို ဝင္ၾကည္႔မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ကိုပိုလို႔လြမ္းဆြတ္မိလာရပါသည္။

အခန္းေထာင့္က သူ႔စာၾကည္႔စားပြဲေလးေပၚမွာလဲ သူမနဲ႔မရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္အခ်ိဳ႔က ခုခ်ိန္ထိ အစီအရီေနရာယူထားသလို စားပြဲေထာင့္တစ္ေနရာမွာလဲ သူမခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ဘူးတဲ့ အျပာေရာင္ စားပြဲတင္နာရီေလးကလဲ အရင္အတိုင္းမေျပာင္းမလဲ….

နာရီေလးကို အမွတ္တမဲ့ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔မိေတာ့ နာရီလက္တံေတြက ထူးထူးျခားျခား ရပ္တန္႔ေနတာကို သူမအံ႔ၾသစြာေတြ႔ရပါတယ္။
နာရီရဲ႔ညာဘက္ေထာင့္ေလးက ရက္စြဲေလးကိုထပ္ၾကည္႔မိေတာ့ ဧပရယ္လ ၂၅ ရက္ေန႔မွာ ရပ္တန္႔ေနခဲ့ပါတယ္……

ဒါဆိုျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရက္ေတြမွာ ဧပရယ္၂၅ ရက္ေန႔အထိ သူဒီအိမ္ေလးမွာရွိေနခဲ့တာေပါ့… သူမကိုေစာင့္ေနခဲ့တာေပါ့…
သူဘယ္ေန႔အထိ သူမကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သလဲ…. ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက လာေစာင့္ေနခဲ့တာလဲ…

သိခ်င္လြန္းတဲ့ ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာနဲ႔ သူ႔စာၾကည္႔စားပြဲအံဆြဲေလးကို ဖြင့္ၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ဒိုင္ယာရီ အနက္ေရာင္ေလးနဲ႔အတူ အနီေရာင္ဗူး ဝိုင္းေသးေသးေလးတစ္ဘူးကိုပါ ထပ္ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

ဗူးအနီေလးထဲကို စိတ္ဝင္တစားဖြင့္ၾကည္႔မိေတာ့ ဗူးနီနီေလးထဲမွာက သူမအရမ္းျမတ္ႏိုးမိခဲ့ဘူးတဲ့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ဒီဇိုင္းလက္ရာေလးနဲ႔ ပလက္တီနံ လက္စြပ္ေလးႏွစ္ကြင္း …..
လက္စြပ္ေလးရဲ႔အတြင္းပိုင္းမွာလဲ သူမတို႔ရဲ႔နာမည္ အတိုေကာက္ အဂၤလိပ္စာလံုးေလးေတြကို မထင္မွတ္ပဲထပ္ေတြ႔ရခ်ိန္မွာေတာ့…….

ဆက္ပါအံုးမည္...
စာဖတ္သူမ်ားရဲ႔ မ်က္စိက်န္းမာေရးကို စာနာတဲ့ အတြက္ ဒီဝတၱဳရွည္ေလးကို အပိုင္းသံုးပိုင္းခြဲျပီး တင္မွာျဖစ္ပါေၾကာင္း အားနာစြာ အသိေပးအပ္ပါတယ္။