ေန႔ကိုလစား လကို ႏွစ္စား အခ်ိန္ရထားၾကီးက တေရြ႔ေရြ႔ခုတ္ေမာင္းေနဆဲ...
ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ပတ္လံုး တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနတဲ့ နာရီလက္တံေတြကလဲ မရပ္မနား...

ဘဝလမ္းပၚမွာေျပးေနတဲ့လူေတြ ေမာလို႔ ခဏနားေနခ်ိန္မွာေတာင္ သူ႔မွာ မရပ္မနား....

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္......
ေက်ာင္းသြားစာက်က္ ကေလးဘဝမွာ အပူအပင္ကင္းေနဆဲကာလ.....
ကိုယ္ကစာေတြ ကဗ်ာေတြ ေအာ္က်က္ေနခ်ိန္မွာ အိမ္ကတိုင္ကပ္နာရီၾကီးက ပံုမွန္လည္ပတ္ေနဆဲ....

ဟိုသိပ္မေဝးတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက...
ဘဝလမ္းေပၚ ေျခစခ်မိကာစ မအူမလည္နဲ႔ အလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔ အိမ္နဲ႔ က်ဴရွင္ေတြၾကားဗ်ာမ်ား ေျပးလႊားေနရတုန္းကလဲ
တိုင္ကပ္နာရီၾကီးက အလုပ္မ်ားလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေနသေယာင္ေယာင္......

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္နွစ္တုန္းကေတာ့
အိပ္မက္လွလွေလးတစ္ခု မထင္မွတ္ပဲေကာက္ရခဲ့သလို

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လတုန္းက
မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ကေလးကို အသက္သြင္းဖို႔ စိတ္ကူးေလးနဲ႔ ရူးေနခဲ့....

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္တုန္းက
အိပ္မက္တစ္ခုက ရုတ္တရက္လန္႔အႏိုးမွာ မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ တစစီတစစီ
က်ိဳးပဲ့ခဲ့သလို......

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္တုန္းက
မွတ္မွတ္ရရ အားရပါးရ ေမာပန္းသြားတဲ့ အထိ ႏွလံုးသားထဲမွာ နာက်င္ခဲ့တဲ့အထိ ငိုခဲ့ျပီး

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့
အပူတကာ့အပူဆံုးမီးေတြ ေလာင္ကၽြမ္းတာခံေနရသလို သံေယာဇဥ္ေတြရဲ႔
ဒုကၡေပးျခင္းေအာက္မွာလဲ အလူးအလဲ က်ရံႈးေနျပန္ပါတယ္.....

ကိုယ့္အတၱ တစ္ခုတည္းအတြက္..........
ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနတာ
လိုခ်င္ခဲ့တာ လိုေနတာ ထပ္လိုအပ္ေနေသးတာ ေတြနဲ႔
ဘဝမွာ ရတာမလို လိုတာမရ
လိုက္ေလေဝးေလ ေျပးေလေမာေလ
အတၱေတြနဲ႔ကိုယ္ တိုက္ပြဲဝင္ေနဆဲကာလေလးေပါ့.....

ေနာက္ႏွစ္လ ေလာက္ဆိုရင္......
ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္.......
ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္......
ေနာက္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ဆိုရင္.....

တကယ္ဆိုရင္ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲေပမယ့္
လူေတြရဲ႔ အတၱေတြ မာနေတြကေတာ့ အျမဲၾကီးျမဲေနတတ္ပါတယ္....

ေလာကၾကီးက ဘာမွမေျပာင္းလဲေပမယ့္
လူေတြက အခ်ိ္န္နဲ႔အမွ် နာရီလက္တံလည္ေနတာနဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲေနတတ္ပါတယ္...

နာရီလက္တံေတြေရြ႔ေနတာကို ၾကည္႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည္႔ေနရင္း.......

ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကို ေျပးျမင္ဖို႔ မ်က္စိကို စံုမိွတ္မိေတာ့...

ဘဝကို အပိုင္းသံုးပိုင္းပိုင္းမယ္ဆိုရင္ ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဆိုတာ ကုိယ့္အတြက္ ဒုတိယအရြယ္ေရာက္ေနျပီ း)

ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဆိုရင္.....

ဘဝမွာ ေမာေမာပန္းပန္း လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြေၾကာင့္ တစတစ တည္ျငိမ္ျပီး အတၱေတြ ေလ်ာ့ကုန္မွာလား....

လူ႔သဘာဝအတိုင္း ပစၥည္းဥစၥာေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနမိမွာလား....
လူ႔သဘာဝအတိုင္းဆိုရင္ အတၱေတြ မ်ားသထက္မ်ားေနမွာလား...

မီးတကာ့မီးေတြထဲက အပူဆံုးမီးျဖစ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြျဖတ္ျပီး
ေသာကေတြနဲ႔ အေဝးမွာ ေပ်ာ္ရြင္ေနမွာလား...
သံေယာဇဥ္ေတြရစ္ပတ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ပီတိေတြနဲ႔ သာယာေနမွာလား....

အရင္ႏွီးဆံုးသူစိမ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘဝခရီးရွည္ၾကီးမွာ အတူတူရွိေနမွာလား....
( ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို အရင္းႏွီးဆံုးသူစိမ္းလို႔ ခံယူ ထင္ျမင္မိပါသည္)
အဆံုးမရွိတဲ့ ဘဝခရီးကို အေဖာ္မပါ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနမိမွာလား....
(တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့ ငံု႔ကို အေဖာ္ေခၚဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္ ေဇာ့္ကိုေတာ့ ေခၚလို႔မျဖစ္။)

အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ေတြၾကားမွာ ရုန္းမထြက္သာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာလား.....

ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အရမ္းစိတ္ဝင္စားခဲ့တဲ့ စီးပြားေရးေလးတစ္ခု လုပ္ဖို႔စိတ္ကူးေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္မွာလား....

မဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးရွည္ေတြထြက္ျပီး အိမ္ရဲ႔ အေဝးမွာ ခုလို အထီးက်န္ေနအံုးမွာလား......

မေရရာလြန္းတဲ့ အိပ္မက္တခ်ိဳ႔ ဆုပ္ကိုင္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္လို႔ရရင္ေတာ့

သိပ္မေဝးလွတဲ့ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ

တသက္လံုးေမာလာခဲ့တဲ့ ဘဝအေမာေတြ ေျပခ်င္ပါတယ္...

တသက္လံုးက လူေတြညာတာကို ခံလာခဲ့ရတာမို႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့
လူလိမ္လူညာေတြနဲ႔ ေဝးခ်င္မိပါတယ္ .....

တသက္လံုးက ကုိယ့္ရဲ႔ ေစတနာ ကို ေစာ္ကားတာ ခံခဲ့ရေတာ့ ေမတၱာေတြ အသိအမွတ္ျပဳတာ မခံခဲ့ရေတာ့
အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ေတာ့လူေတြကို ေစတနာ ေမတၱာေေတြကို စာနာ နားလည္တတ္ေစခ်င္မိပါတယ္....

ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကိုယ္ဟာ သူမ်ားအတြက္ လူျဖစ္ခဲ့တာမို႔ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ လူျဖစ္ေနတဲ့ သူ အနည္းဆံုးတစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေတြ႔ခ်င္ျမင္ခ်င္မိပါတယ္...

လူေတြဟာ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် စိတ္ဓါတ္ေတြ ညစ္ပတ္လာၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္အထိ စိတ္ဓါတ္ေတြ ျဖဴစင္ေနခ်င္ေသးပါတယ္ ကုိယ့္လို ျဖဴေနဆဲ လူတစ္ခ်ိဳ႔ကိုလဲ ေတြ႔ခ်င္ေနမိပါတယ္...

ကုိယ္က ခုခ်ိန္ထိ သူမ်ားဆီက သင္ယူေနဆဲမို႔ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူတပါးကို ျပန္ျပီးသင္ေပးခ်င္ပါေသးတယ္...

အထူးသျဖင့္ ျဖဴစင္တဲ့ အျပစ္မဲ႔တဲ့ ပံုသြင္းရလြယ္တဲ့ ကေလးေလးေတြကိုေပါ့ ( ဒါကေတာ့ ငံုနဲ႔ ရွယ္ယာဝင္ရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ ငံု႔ေက်ာင္းမွာ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း လုပ္မလို႔ပါ)

မိဘမဲ့ကေလးေတြ ခ်ိဳ႔တဲ့တဲ့ ကေလးေတြကို ပညာေရးအတြက္ တတ္အားသေလာက္ ကူညီျပီး ပညာပါရမီ ျဖည္႔ခ်င္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ တေနရာတည္းမွာ အတည္တက် ေနဖို႔ဇာတာပါလာခဲ့ရင္ အမိေျမမွာ ျပန္ျပီး အေခ်ခ်ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည္႔တိုက္ၾကီး အၾကီးၾကီးဖြင့္ျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ စာအုပ္မငွားပဲ စာအုပ္ေတြ ဝယ္စုေနဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္ ( မငွားဘူးဆိုတာက ဘေလာ့ဂါေတြကို ေျပာတာပါ စာအုပ္ေတြ ငွားျပီး ျပန္မရမွာစိုးလို႔ပါ ခီေလာက္တို႔ ေနညိဳတို႔ သမီးပ်ိဳတို႔ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာပဲငွားငွား ျပန္မရမွာ ေသခ်ာတယ္)

ကိုယ္ပိုင္ပုံႏွိပ္တိုက္ေထာင္လို႔ ကိုယ္တိုင္ထုတ္ေဝသူလုပ္ျပီး ကိုယ္ေရးတဲ့စာေတြ သူငယ္ခ်င္း ဘေလာဂါေတြေရးတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စာေတြကို ေဈးႏႈန္းခ်ိဳသာစြာနဲ႔ ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ီေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ေနမလားးးးးး

အေသခ်ာဆံုးကေတာ့ အေမ ေဒၚအမာတို႔ မၾကန္တို႔ လို ေဒါက္တာ မတင္ဝင္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးတုိ႔လို စာေတြမနားမေန ဆက္ေရးေနမယ္ဆိုတာပါပဲ....
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အထိ
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္အထိ
စိတ္နဲ႔ခႏၶာ ျမဲေနတဲ့အထိ စာေေတြ ဆက္ေရးေနမွာပါ....

ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္ေအာင္ Tag လာတဲ့ကိုေနညိဳေရ ေက်းဇူးပါေနာ္....