ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းက အျငင္းပြားစရာ တခ်ိဳ႔ရွိေနခဲ့တာမို႔ သမိုင္းအေထာက္အထား ခိုင္လံုစြာနဲ႔ ကိုးကားေျပာဆိုခဲ့ၾကသလို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆန္းစစ္ေဝဖန္ခဲ့ၾကတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ပထမ အျငင္းပြားၾကတာကေတာ့ ပတၱျမားငေမာက္ဟာ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္ ၅ဆက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ ျပည္မင္း ( ၁၆၆၁-၇၂) လက္ထက္ တုန္းက ခ်င္းတြင္းရြာသား ငေမာက္က ဆက္သခဲ့တာမို႔ ငေမာက္ပတၱျမားလို႔ ထင္ရွားလာတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆန္းစစ္ေဝဖန္သံုးသပ္ခ်က္ေတြအရ ဒီပတၱျမားဟာ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္က မျဖစ္ႏိုင္ပါ ကုန္ေဘာင္မင္းဆက္ ဗဒံုမင္းလက္ထက္မွာ ဆက္သရရွိခဲ့တာလို႔ အခိုင္အမာ ေျပာဆိုအတည္ျပဳၾကပါတယ္။

ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ ပါးစပ္ရာဇဝင္ကိုေတာ့ ဒီလိုေလးေတြ႔ရွိ မွတ္သားရပါတယ္။

အမည္မသိ ျမန္မာ မင္းတပါးလက္ထက္က ေက်ာက္တလံုးရြာသား တစ္ေယာက္က မိုင္းလံုသြားတဲ့ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ၾကီးမားတဲ့ ပတၱျမားေက်ာက္တံုးၾကီးကို ေကာက္ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။
အသိဥာဏ္ပညာ နည္းပါးတဲ့ ေက်းေတာသားျဖစ္တာမို႔ ေက်ာက္တံုးၾကီးကို ခြဲလိုက္မိတာ သံုးပိုင္းတိတိ ကြဲသြားခဲ့ပါတယ္။

တစ္တံုးကိုေတာ့ ခိုးသူေတြက ေတြ႔သြားပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္တံုးကေတာ့ ရတီရွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိပါတယ္ အဲဒီပတၱျမားကိုေတာ့ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ေကာက္ရသြားပါတယ္။ တတိယ ပတၱျမားကေတာ့ ကာလကတၱားကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ပေလာင္အမ်ိဳးသမီး ရခဲ့တဲ့ ပတၱျမားကေတာ့ အင္မတန္ အရည္အေသြးေကာင္းပါတယ္။ အေရာင္အဝါ ေတာက္ပလြန္းတာမို႔ ညအခ်ိန္မွာေတာင္ ပတၱျမားက ထြက္တဲ့ အလင္းေရာင္နဲ႔ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးဟာ ခ်ည္ငင္ဗိုင္းငင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက နားမလည္ပဲ ပတၱျမားၾကီးကို ငပိ ဆီ စတဲ့ စားကုန္ေတြနဲ႔ လဲလိုက္တာ ခ်င္းတြင္းက ကုန္သည္တစ္ေယာက္ဆီကို ေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။

အဲဒီကုန္သည္ဆီကေနတဆင့္ ပတၱျမားၾကီးဟာ ငေမာက္ၾကီးထံကို ေရာက္ျပန္ပါတယ္။ ငေမာက္ၾကီးကေတာ့ ပတၱျမားၾကီးကို ဗဒံုမင္းထံ ဆက္သလိုက္ပါတယ္။ ငေမာက္ၾကီးလဲ ျမိဳ႔စားအျဖစ္ ခ်ီးေျမာက္ခံရပါတယ္။ ငေမာက္ၾကီးဆက္တဲ့ ပတၱျမားျဖစ္လို႔ ငေမာက္ပတၱျမားလို႔ အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဗဒံုမင္းကလဲ ငေမာက္ပတၱျမားၾကီးရဲ႔ သတင္းကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စံုစမ္းပါတယ္။ ေျခရာ ထပ္ေကာက္ပါတယ္။ ပေလာင္အမ်ိဳး သမီးနဲ႔ သူမရဲ႔ ရြာအေၾကာင္းကို သိရေတာ့ တစ္ရြာလံုးကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီရြာကလဲ အေလာင္းစင္ဆိုျပီး နာမည္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခိုးသူတို႔ရသြားတဲ့ ပတၱျမားကိုလဲ ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပတၱျမားကိုေတာ့ သူခိုးလက္ရ ျပန္ရတာမို႔ ေစာရသူခိုးလို႔ အမည္ေပးပါတယ္။ ေစာရသူခိုးကေတာ့ ငေမာက္ေလာက္ အရြယ္အစား ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အေလးခ်ိန္ကိုေတာ့ တိတိက်က် မေတြ႔ရပါဘူး။

ကလကတၱား ေရာက္သြားတဲ့ ပတၱျမားကိုလည္း နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းခဲ့ပါတယ္။ တတိယ ပတၱျမားကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျပန္လည္ရွာေဖြျပီး ျပန္ရတာမို႔လဲ ကုလားျပန္လို႔ ဘြဲ႔နာမည္ တပ္ခဲ့ပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ ဒီငေမာက္ ပတၱျမားကိုေတာ့ ဗဒံုမင္း လက္ထက္ကစလို႔ နန္းစဥ္ရတနာ အျဖစ္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း လာခဲ့တာ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခ်ိန္အထိ မေပ်ာက္မပ်က္ခဲ့ပါဘူး။

သီေပါမင္း ပါေတာ္မူျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ပတၱျမား ငေမာက္ဟာ သီေပါမင္းလက္ထဲပဲ ပါသြားသေယာင္ေယာင္ အဂၤလိပ္ေတြကပဲ ယူသြားသေယာင္ေယာင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႔ သတင္းပါေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။

ပတၱျမား ငေမာက္နဲ႔ အဖိုးတန္ရတနာေတြ အေၾကာင္း သိခဲ့သူေတြက လိုက္လံ စံုစမ္းရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။
သီေပါမင္းပါေတာ္မူျပီး စစ္သိမ္းပစၥည္းေတြ ထုခြဲေရာင္းခ်တဲ့ စာရင္းထဲမွာလဲ ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။

အဂၤလိပ္ေတြ ေပးလာတဲ့ စာရင္းအရ အဂၤလန္ကို တင္ပို႔လိုက္တဲ့ ရတနာ ပစၥည္းေတြ စာရင္းထဲမွာလဲ ငေမာက္က ေပ်ာက္ေနျပန္ပါတယ္။

နန္းစဥ္ရတနာေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို သိေနတဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အတြင္းဝန္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာ့နန္းတြင္းကို ေရာက္ခဲ့ဖူးသူ ႏွံစပ္ခဲ့ဖူးသူေတြ ျဖစ္တဲ့ ဆာအက္ရွလီဒီဒင္၊ ကာနယ္ယူးလ္ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေခၚယူျပီး ေတာ့ ရတနာေတြရဲ႔ သတင္းကို စံုစမ္းေဆြးေႏြးခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ သတင္း တိတိက်က် မရခဲ့ပါဘူး။

သီေပါမင္း နဲ႔ ကာနယ္စေလဒင္ တို႔ၾကား ေပ်ာက္ေနတယ္လို႔ ပဲ မွတ္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။

ပတၱျမား ငေေမာက္ရွာပံုေတာ္ ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ကို ေနာက္ပို႔စ္ေလးမွာ ဆက္ဖတ္ပါ။