၁။ စကားနည္းနည္းပဲေျပာျပီး မ်ားမ်ား နားေထာင္တတ္လာတယ္။

၂။ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနရတာကို ပိုျပီး သေဘာက်လာတယ္။

၃။ မရႏိုင္တဲ့ အရာေတြအေပၚ တက္မက္စိတ္ေတြ သိသိသာသာေလ်ာ့က်သြားခဲ့တယ္။

၄။ တခါတရံမွာ စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲ အသံတိတ္ နားလည္ေပးတတ္လာတယ္။

၅။ အမွန္တရားကို အမွန္တရားလို႔ ေျပာခြင့္မရွိတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ပါးစပ္ပိတ္ျပီး ဥေပကၡာ ျပဳတတ္လာတယ္။

၅။ ေလာဘေတြ သိသိသာသာ ေလ်ာ့က်လာေပမယ့္ ေဒါသေတြကေတာ့ သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့တယ္။

၆။ သူတပါးအေရးကိစၥေတြကို စိတ္မဝင္စားေတာ့သလို ကိုယ့္အေရးကိစၥေတြကိုလဲ စိတ္ဝင္စားမႈ ေလ်ာ့က်လာတယ္။

၇။ မျမဲျခင္းတရား မရွိျခင္းတရား ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးျခင္းတရားေတြနဲ႔ ေနသားက်လာခဲ့တယ္။

၈။ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့စာေတြ ေရးရတာထက္ သူမ်ားေရးတဲ့စာေတြကို ဂရုတစိုက္ဖတ္တတ္လာတယ္။

၉။ မလိုအပ္ပဲ အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္ေတြ မဝယ္မိေအာင္ မလိုတဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြ မသံုးမိေအာင္ ေစ့စပ္ေသခ်ာလာခဲ့တယ္။

၁၀။ သူမ်ားရဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို မခိုးယူခဲ့သလို ကိုယ့္ရဲ႔ အခ်ိန္ေတြကိုလဲ သူမ်ားကိုေပးဖို႔ တြန္႔တိုလာတယ္။

၁၁။ အခ်စ္ဆိုတာ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ဝတၱဳေတြထဲမွာပဲ လူစိတ္ဝင္စားေစတဲ့ အရာတစ္ခု ဆိုတာကို လက္ခံယံုၾကည္လာခဲ့တယ္။ ( အေပါဆံုး ေရာင္းကုန္… အခ်ိဳဆံုးမုသားထဲမွာ အခ်စ္က ထိပ္ဆံုးမွာ ေနရာယူပါတယ္)

၁၂။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ကိုယ္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ေလာက္အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ လူေတြဆီက ေလ့လာသင္ယူတတ္လာတယ္။

၁၃။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြထက္ သဘာဝ ေလာကၾကီးကို ပိုျပီး ျမင္တတ္ၾကည္႔တတ္လာတယ္။ ဆိုးရြားပ်က္စီးေနတဲ့ လူေတြကိုမႏွေျမာပဲ ဆိုးရြားပ်က္စီးေနတဲ့ သဘာဝတရားေတြကို ႏွေျမာစိတ္ပိုလာတယ္။

၁၄။ စကားမ်ားမ်ားေျပာလာတဲ့ လူေတြကိုေတြ႔ရင္ သူတို႔မ်က္လံုးေတြကို တည္႔တည္႔ၾကည္႔ျပီး လူလိမ္ ဟုတ္ မဟုတ္ အကဲခတ္ ဆံုးျဖတ္တတ္လာတယ္။

၁၅။ လူေတြကို ျမင္ယံုနဲ႔ အားနာ သနားျပီး အလြယ္တကူ အကူအညီေပးတတ္တဲ့ အက်င့္ကို သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ႏိုး လို႔ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ေျပာပစ္ဖို႔ ဝန္မေလးတတ္ေတာ့ပါ။( အလုပ္ထဲမွာ အကူအညီ ေတာင္းသူတိုင္းကို ႏိုးလို႔ ခ်က္ခ်င္း မျငင္းႏိုင္ရင္ အလုပ္ျပဳတ္ဖို႔ လမ္းက မ်ားသထက္မ်ားပါသည္။)

၁၆။ ခ်ဳိခ်ဳိသာသာျပံဳးဖို႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းစကားဆိုဖို႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာဖို႔ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဴက္ အိပ္ဖို႔ သိသိသာသာ ဝန္ေလးတတ္လာခဲ့တယ္။

၁၇။ ဆံုးရံႈးျခင္းေတြက လူေတြကို ပိုျပီး တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ေစတယ္ဆိုတာကို နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္။ ( ဆံုးရံႈးရတာမ်ားေလ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္လာေလ)

၁၈။ အခ်ိန္တစ္ခုက အေတြးအေခၚတစ္ခု ဘဝတစ္ခု ယံုၾကည္မႈတစ္ခုကို အလြယ္တကူနဲ႔ ေျပာင္းလဲ ေစႏိုင္တာကို နားလည္လာခဲ့တယ္။

၁၉။ နာက်င္ျခင္းေတြကို အသိစိတ္က ေမ့ေလ်ာ့ထားႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ မသိစိတ္က မၾကာခဏ သတိေပးေနသလို တခါတေလမွာ အိပ္မက္ထဲအထိ ဆြဲေခၚလာတတ္တာကို လက္ခံလာတတ္ခဲ့တယ္။

၂၀။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ေၾကာက္စိတ္ေတြက လူကို ႏွစ္ၾကိမ္ႏွစ္ခါ ေသေစႏိုင္တဲ့ အရာေတြဆိုတာ လက္ခံလာတတ္ခဲ့တယ္။

၂၁။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ေနာင္တ မရမိေအာင္ ေနတတ္လာခဲ့တယ္။

၂၂။ ေမတၱာတရားေတြ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ အေဝးဆံုးမွာ ေနသားတက်ျဖစ္ေနခဲ့သလို ခြဲခြာျခင္းေတြအတြက္ အသင့္ ျဖစ္ေနတတ္ခဲ့ျပီ။ ( အေရာင္မ်ိဳးစံုေသာ ခ်စ္ျခင္းေတြအတြက္ ငိုျပီးေတာ့လဲ နားလည္တတ္လာသလို ရယ္ေမာျပီးလည္း နားလည္တတ္ခဲ့ျပီးျပီ…)

၂၃။ ေပးလိုက္ရတိုင္းလဲ အခ်စ္မဟုတ္သလို ယူခြင့္ရတိုင္းလဲ အခ်စ္မမည္ပါ…. အခ်စ္သည္ အခ်စ္ သက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အေပးအယူ အတိမ္အနက္ အနိမ့္ အျမင့္ အတက္အက် သည္ အခ်စ္ကို တိုင္းတာေသာ ယူနစ္မ်ားမဟုတ္ပါ။

၂၄။ ျပီးျပည္႔စံုတဲ့ မိသားစုဘဝ... ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ဆိုတာ လူတုိင္းအတြက္ အျမဲတမ္းမရွိႏိုင္တာကို နာနာက်င္က်င္ ခံစား နားလည္ တတ္လာခဲ့တယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီစာမ်က္ႏွာ ၃၃ ကလို႔ တမ္းတ တိုင္တည္ရာ ျမတ္ႏိုးခ်စ္ခင္ရာ တန္ဘိုးထား ေလးစားရာ ဖခင္တစ္ေယာက္ ကၽြန္မ အနားမွာ မရွိေတာ့ပါ။