သူေနတဲ့ေနရာက ဗြီဗီြအိုင္ပီရပ္ကြက္။
တိတိက်က်ေျပာရရင္ေနျပည္ေတာ္ကဝန္ႀကီးအိမ္ယာ။
သူကေတာ့ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ဘဘ။
သူ႔အိမ္ကလိုက္ကာေတြလဲဖို႔သြားေတာ့အခ်ိန္က မနက္ပိုင္း၁၀နာရီေလာက္။ လိုက္ကာေတြတပ္ေပးမယ့္လူေတြကိုဝင္ေခၚျပီး ဘဘအိမ္ကိုသြားေတာ့ အိမ္မွာမီးပ်က္ေနတယ္။
အဓိကကမီးလာမွ Ray ေတြ Ring ေတြတပ္လို႔ရမွာ လုပ္ေပးမယ့္အဖြဲ႔ကရန္ကုန္ကတကူးကလာရတာ။
မီးလာရင္ေတာ့၂နာရီေလာက္လုပ္လိုက္ရင္ပီးတယ္လို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၂ နာရီေလာက္ေစာင့္ျပီးတဲ့အထိမီးကမလာဘူး။ ဟိုအဖြဲ႔ကလဲ မနက္ကမွရန္ကုန္ကေရာက္တာဆိုေတာ့ ပင္ပန္းေနႀကျပီ။ အလိုက္မသိတဲ့ကၽြန္မက အိမ္ေစာင့္ဦးေလးႀကီးကို မီးစက္မရွိဘူးလားေမးဖို႔ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ဘဘရဲ႔အရွိန္အဝါကို အားနာတာနဲ႔မေမးျဖစ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ေန႔မွလာမယ္လို႔ခ်ိန္းျပီးျပန္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ၁၁နာရီေလာက္ထြက္ခဲ႔ျပန္တယ္။ ကၽြန္မသိသေလာက္ ေနျပည္ေတာ္ မွာကမီးလံုးဝမပ်က္တတ္ဘူး။
ကၽြန္မေနခဲ့တဲ့၆လေလာက္အတြင္းမီးပ်က္တာမေတြ႔ခဲ႔ဘူး။ ကၽြန္မလဲလိုက္ကာတပ္ေပးမယ္႔အဖြဲ႔ကို သတၱိရွိရွိနဲ႔အာမခံျပီး ေခၚသြားလိုက္တယ။္ အဲဒီေန႔ကလဲ၃နာရီေလာက္ေစာင့္ခဲ႔ရတာသာအဖတ္တင္တယ္ မီးမလာျပန္ဘူး။ အျပန္လမ္းမွာ အဲဒီအဖြဲ႔က မနက္ျဖန္ျပန္ဖို႔စီစဥ္ထားတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘဘအိမ္က ဦးေလးႀကီးကိုမီးလာတဲ႔အခ်ိန္ဖုန္းဆက္ဖို႔မွာခဲ့တာမို႔
ေနာက္ထပ္ပင္ပန္းမွာမပူရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔ေန႔လည္က်ေတာ ့မီးလာတယ္လို႔ ဖုန္းဆက္လာတာနဲ႔ဟိုအဖြဲ႔ကိုေႀကာင္းႀကားေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကမအားတာနဲ႔ ရံုးကအျခားညီမေလးတစ္ေယာက္ကိုလႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ၃ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ကၽြန္မတို႔ လိုက္ကာတပ္ပြဲႀကီးေအာင္ျမင္စြာနဲ့ျပီးသြားပါတယ္။
အဲဒီဘဘကေတာ့ ေနျပည္ေတာ္တခြင္လွ်ပ္စစ္မီးေတြထိန္ထိန္ျငီးေနေအာင္ အလင္းေရာင္ေတြေပးေနတဲ့
လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားဝန္ႀကီးဌာနက ဝန္ႀကီးပါ။ သူေနတဲ့ ေနရာေလးက အင္မတန္လွပသာယာတဲ့ ေတာင္ကမူေလးေတြ ေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ဝန္ႀကီးအိမ္ယာမွာပါ။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္မီးပ်က္ပါတယ္။
ခါတိုင္းအိမ္မွာမီးပ်က္ရင္ညည္းမဆံုးတဲ့ကၽြန္မ ေနျပည္ေတာ္ကျပန္ေရာက္ျပီးမွ မီးပ်က္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ မီတာခသက္သာတယ္ လို႔ႀကံဖန္ပီးေတြးတတ္ေနပါျပီ။ အခုေရျခားေျမျခားကိုေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မီးခလုတ္ေတြ မလိုအပ္ပဲဖြင့္ထားတဲ့ပန္ကာေတြ ေစ့ေစ့စပ္စပ္န ဲ့လိုက္ပိတ္တတ္ေနပါျပီ။ ေရဖိုးမီးဖိုးေျပစာေတြေရာက္လာတိုင္း ျမန္မာေငြနဲ႔တြက္ပီး ရင္ေမာရလြန္းလို႔ပါ။ ကၽြန္မထက္ပိုသိတတ္လြန္းတဲ႔အခန္းေဖာ္ညီမေလးတစ္ေယာက္လဲရွိပါတယ္။ သူကေတာ့မီးေတြလိုက္ပိတ္ရတာ အက်င့္ပါေနျပီေျပာရင္း ေတြ႔သမွ်ပိတ္သြားလိုက္တာ တစ္ခါတစ္ေလ ခ်က္ရင္းတန္းလန္းထမင္းအိုးေတြ ပါပိတ္သြားလို႔ မႀကာခဏစိတ္ညစ္ေနရပါတယ္။

မလိုအပ္ပဲ အမိွုက္ပံုးထဲေရာက္သြားတဲ့ဆန္ေစ့ေလးေတြ အမွတ္တမဲ႔ ဖြင့္ထားမိလို႔ဖိတ္စင္ေလလြင့္သြားတဲ့ ေရစက္ေရေပါက္ေတြ ကိုလဲ တစ္ခ်ိန္တုန္းကစည္းမဲ့ကမ္းမဲ႔ သံုးမိခဲ႔တဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားေတြလိုပဲ အရမ္းကို ႏွေျမာမိပါတယ္။
ႏွမ္းတစ္ေစ့နဲ႔ဆီမျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ႏွမ္းေစ့ေလးေတြ စုလိုက္ရင္ေတာ့ ဆီပင္လယ္ႀကီးျဖစ္လာမွာပါ။