အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္...
တိတိက်က်ေျပာရရင္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမေလး ႏွစ္ေယာက္...
သြားအတူ လာအတူ စားအတူ မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္
မအားတဲ့ၾကားက ေျပးေတြ႔ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေမး ခံစားခ်က္ေတြဖလွယ္...

မူၾကိဳေက်ာင္းမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို စျမံဳျပန္ရင္း စိတ္ေကာက္ျပီး ရန္ျဖစ္တဲ့ အထိ အြန္လိုင္းမွာ လြမ္းျဖစ္ႀကေသးတယ္...

မူလတန္းတုန္းက လူၾကီးေတြ ဘယ္သြားသြား ေနာက္ကေန ႏွစ္ေယာက္အတူ
တေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ခဲ့ၾက...
အလယ္တန္းေရာက္ေတာ့ က်ဴရွင္တတ္တဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စမ္းေရ တြင္းေလးေတြ ေလွ်ာက္ႏိႈက္ခဲ့ၾက...
အထက္တန္းမွာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းစူ စိတ္ေကာက္ျပီး မာနေတြ ျပိဳင္ၾကရင္း မေနႏိူင္လြန္းသူက ျပန္ေခၚရင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မ်က္ရည္ေတြ ဝိုင္းလို႔....

အတူတူၾကီးျပင္းခဲ့ေပမယ့္ ပံုစံခ်င္းကေတာ့ တျခားစီ တစ္ေယာက္က ျဖဴျဖဴ ေသးေသး တစ္ေယာက္က ညိဳညက္ညက္ နဲ႔ ကဗ်ာဆန္တဲ့ ဆံႏြယ္ေတြရဲ႔ ပိုင္ရွင္ မေခ်ာေလး။ အေတြးအေခၚေတြကလဲ မတူ မိန္းမပီသပံုခ်င္းလဲမတူ ဘယ္ေနရာမွမတူ....

တခါတရံ အညိဳေလးက ေဈးဝယ္ရင္း အရမ္းေဈးဆစ္ေနရင္ အျဖဴမေလးက အားေတြနာျပီး ေဈးသည္ကို မရဲတရဲေလး ျပံဳးျပလို႔ ႏွာေခါင္းေလးတရံႈ႔ရံႈနဲ႔ ျဖစ္ေနေပမယ့္
အညိဳေလးက မိန္းမ ပီပီသသ ဘုရားပန္းေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန လဲရင္း ဘုရားပန္းအိုးေတြ ေသာက္ေတာ္ေရခြက္ေတြ တိုက္ခၽြတ္ ေဆးေၾကာေနတိုင္းလဲ အျဖဴမေလးက အားက်ဂုဏ္ယူေန တတ္ျပန္ေသး....

နင္က ပိုေခ်ာတာ ငါက နင့္ေလာက္မလွဘူး.. နင္က ငါ့ထက္ပိုျပီး မိန္းမပီသတယ္ ငါကေတာ့ ခ်ာတူးလန္ေနတာ နင္က ငါ့ထက္ပိုေတာ္တာ ငါကေတာ့ ည႔ံခ်က္က ကမ္းကုန္ေရာ ဘာညာနဲ႔ ...
အျပိဳင္အဆိုင္ ခ်ီးမြမ္းခန္းေတြ ဖြင့္ရင္း ေတြ႔တဲ့ ေနရာမွာ ေက်ာက္ရုပ္လို ရပ္ျပီး အလြမ္းသယ္တတ္ လြန္းသူေလးေတြ....

အလုပ္ခြင္ေတြ ဝင္ေတာ့လဲ တခါတရံ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ တခါတရံ လေပါင္းမ်ားစြာ ခြဲခြာရင္း ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနမွ ျပန္ေတြ႔ ျပန္လြမ္း အလြမ္းေတြ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ စကားေတြ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ေဖာင္ေတြဖြဲ႔...

တစတစ အခ်စ္ေတြကို ခံစားမိလာခ်ိန္မွာလဲ အခ်စ္ကို ခံယူပံုခ်င္းက မတူ နားလည္ပံုခ်င္းကမတူ... ဒါေပမယ့္ အခ်င္းခ်င္း အားေပးႏွစ္သိမ့္ မ်က္ရည္ေတြ သုတ္ေပးရင္း ရင္ခ်င္းနီးလာသလို ပိုျပီး တြယ္တာ တတ္လာျပန္တယ္...

အညိဳမေလးက အခ်စ္ကို ရုပ္ဝတၱဳေတြ လိုပဲ ခံစားနားလည္ျပီး ကိန္းဂဏန္းေတြကို တြက္ေနခ်ိန္မွာ...
အျဖဴမေလးက အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္ခံစားျပီး ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး မ်က္ရည္ေတြက်ေနတတ္သည္။

အညိဳမေလးက ခ်စ္သူေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ အေရြးရခက္တိုင္း သူ႔ရဲ႔ ေငြေၾကးဆိုတဲ့ ေပတံၾကီးနဲ႔ တိုင္းေနတတ္ သလို မိိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝမွာ ေငြရွိတဲ့ ေငြရွာႏိုင္တဲ့ ေယာက္်ားကိုရမွာ ရင္ေအးရမွာ ေမတၱာေတြ အခ်စ္ေတြက ေငြရဲ႔ အေနာက္မွာ ပါလာမွာ ဘာညာနဲ႔ မဟာစီမံကိန္းဆြဲေနခ်ိန္မွာ

အျဖဴမေလးကေတာ့ ကဗ်ာေတြ စာေတြေရးရင္း ခ်စ္သူကို လြမ္းေနတတ္ တမ္းတေနတတ္သလို အခ်စ္ဆိုတာ
ရယူေနမွ ပိုင္ဆိုင္ေနမွ ျပည္႔စံုတာမဟုတ္ ေငြရွိယံုနဲ႔ အခ်စ္ကို ဖန္တီးလို႔မရ ေပးဆပ္ျခင္း နားလည္ျခင္းက ခ်စ္ခ်င္း မည္တယ္လို႔ တီးတိုးရြတ္ေန တတ္သူ....

အိမ္ေထာင္ဘက္ေရြးဖို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ တိုင္ပင္ျဖစ္ၾကတိုင္းလဲ အညိဳေလးရဲ႔ ေပတံေအာက္မွာ စံခ်ိန္စံညႊန္းမီသူ မရွိသလို အျဖဴမေလးအတြက္ကလဲ သူ႔အိမ္ေထာင္ဖက္ေလာင္းက ကဗ်ာေတြ စာေတြထဲမွာပဲ ရွိေနျပီး အျပင္မွာေတာ့ တကယ္ရွိမေနျပန္ပါ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္လာတာနဲ႔ အမွ် ႏွစ္ေယာက္စလံုးကလဲ စိတ္တိုင္းက် ခ်စ္သူ ဘဝအေဖာ္ကို မေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေခါင္းေတြမာေနဆဲ အေတြးေတြ ေခါင္ေနဆဲ....
သူတို႔ဘူတာရံုေတြမွာ ဆိုက္လာတဲ့ ရထားေတြကလဲ တစီးျပီးတစီး လာနားလို္က္ ျပန္ထြက္သြားလိုက္နဲ႔ သူတို႔ကို ခ်န္ထားခဲ့စျမဲ...

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း အားေပးရင္းႏွစ္သိမ့္ရင္း တိုင္ပင္ရင္း ရန္ျဖစ္ရင္း ေအာ္လိုက္ၾက ငိုလိုက္ၾက စိတ္ေကာက္လိုက္ၾကနဲ႔ အပ်ိဳၾကီးေတြ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာ ခုခ်ိန္ထိ.....
သူတို႔ထက္ အရင္အိမ္ေထာင္က်ျပီး သာယာေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ ဘယ္အခ်ိန္ေတြ႔ေတြ႔ အားနည္းခ်က္ေတြကို ေထာက္ျပလို႔ ေလွာင္ေျပာင္ေနတတ္သလို...

သူတို႔နဲ႔ တြဲခဲ့ေပမယ့္ လြဲခဲ့ေလသူေတြကလဲ အားနာပါးနာ မခ်ိတခ်ိ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ တတ္သလို တခါတရံ ပိုင္ရွင္ေတြ ေဘးမွာ ပါလာရင္လဲ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္လို႔ အျပံဳးမပ်က္ ျဖတ္ေက်ာ္သြားတတ္ပါေသးသည္....

ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ပင္လယ္ေတြျခား မိုင္တိုင္ေတြျခားေနေပမယ့္ အရင္လို ခ်စ္ခင္တြယ္တာေနျမဲ ......