စာေရးဆရာ စာေရးသူ အႏုပညာခံစားသူ ဖန္တီးသူနဲ႔
သူတို႔ရဲ႔ စားဝတ္ေနေရး ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြက ငယ္ငယ္ကတည္းက လူကို ေတာ္ေတာ္ႏွိပ္စက္
ခဲ့သလိုခုခ်ိန္ထိလဲ တခါတရံ ႏွိပ္စက္ေနတတ္ဆဲပါ....

စာေရးရင္ ထမင္းမ်ားငတ္မလား စာေရးဆရာတိုင္း ထမင္းငတ္သလား ဆိုတာ တခါတရံ မၾကာမၾကာ စဥ္းစားျဖစ္ပါတယ္...

ေသြးေၾကာင္တာ သတိၱနည္းတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ အႏူပညာဖန္တီးသူေတြရဲ႔ ဘဝေတြက ဟိုးအစပိုင္းမွာ ခါးခဲ့ၾကတာမ်ားပါတယ္....

ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ စာေရးသူေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆင္းရဲပင္ပန္းခဲ့ၾကလဲ....
ဘဝကို အခက္အခဲေတြကို ဘယ္လို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကသလဲ စဥ္းစားမိတိုင္း စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ကေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားစျမဲ...

ျပီးေတာ့ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လို အရည္အခ်င္းေတြ ရွိေနသင့္လဲ ဘယ္လို အေတြးအေခၚေတြ ပိုင္ဆိုင္သင့္လဲ ဘယ္လို က်င့္ဝတ္ေတြ ဘယ္လို သိကၡာေတြ လိုက္နာရလဲ.....

စာေရးဖို႔ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္လာဖို႔ ဘယ္လို ေတြးေခၚ စဥ္းစားခဲ့ၾကလဲ အမ်ားေျပာေျပာေနတဲ့ ကုန္ၾကမ္း လို႔ေခၚတဲ့
စာေရးစရာ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ဘယ္လို ရွာေဖြေတြ႔ခဲ့ၾကလဲ....

စာေရးသူတစ္ေယာက္ဟာ အဓိက မျဖစ္မေန လုပ္ေနရမယ့္ အလုပ္တစ္ခုကေတာ့ စာေတြကို အဆက္မျပတ္ေရးႏိုင္ရမယ္ ဆိုတဲ့ဲ့အခ်က္.... ဒါကေတာ့ အေရး အၾကီးဆံုးပါ .. စာေရးပ်င္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥ....

ျပီးေတာ့ ဟိုးအရင့္အရင္က စာေရးဆရာၾကီးေတြ စာေရးတာ ခဲတံနဲ႔ ေရးၾကတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးပါတယ္...
ဆရာေဇာ္ဂ်ီကိုယ္တိုင္ သင္ဖ်ဴးဖ်ာေလးေပၚ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ျပီး ခဲတံကိုက္လို႔ စဥ္းစားလိုက္ စာေရးလိုက္ ေရးခဲ့ေသးတာပဲ...

ခုခ်ိန္မွာကေတာ့ ခဲတံမလို ေဘာပင္မလို... အိုင္တီေခတ္ၾကီးမွာ အစစအရာရာ အင္မတန္အဆင္ေျပေနေလေတာ့....
စာေရးဆရာေတြ အႏုပညာ ဖန္တီးရွင္ေတြ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေပၚလာခဲ့တာ အစီအရီ...

တသက္လံုးက စဥ္းစားလာတဲ့ ျပႆနာရဲ႔ အေျဖကို ခုခ်ိန္မွာ ခပ္ဝါးဝါးေလး ျမင္လာသလိုလိုလဲ ခံစားရပါတယ္...

စာေရးဆရာဆိုတာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္အျဖစ္ တသက္လံုးရပ္တည္ဖို႔ လိုမလို... ဒါကိုလဲ ေရးေတးေတးေလး သေဘာေပါက္လာပါတယ္...

စဥ္ဆက္မျပတ္စာေရးေနသူအတြက္ စာေရးစရာ အေၾကာင္းအရာကလဲ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အလိုလို ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္.... တခါတရံ ေရးဖို႔ အေၾကာင္းအရာေတြ ေခါင္းေတြ ပူထူေအာင္စဥ္းစား ရွာေဖြေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့ပါ...ခံစားမႈ အႏုပညာ ျဖစ္ေလေတာ့ ရင္နဲ႔ ခံစားျပီးေရးမွ ရတာဆိုေတာ့လဲ အဲေလာက္ေတာ့ အခက္အခဲ ရွိတတ္ပါတယ္...

ဘေလာ့ဂါေတြ ေန႔စဥ္ၾကံဳေနရတဲ့ ဒုကၡကလဲ တူတူပါပဲ....
ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ စဥ္းစား ရွာေဖြ မိမိ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး အိပ္ပ်က္စားပ်က္ခံ စာေတြေရး
တခ်ိဳ႔ဆိုလဲ အလုပ္ထဲမွာ စာေတြခိုးေရး ...

ဝါသနာဆိုေတာ့လဲ ဘယ္လိုလူလာဖ်က္ဖ်က္ ဘယ္လို လာတားတား မရေတာ့ပါ... ဒါလဲ မဆန္းပါ...
လူဆိုတာ ခံစားတတ္တဲ့ အမ်ိဳး ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္သိသမွ် နားလည္သမွ် ေတြ႔ၾကံဳသမွ်ကို
အမ်ားကို မွ်ေဝခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးနဲ႔ ဘေလာ့စေပါ့ၾကီး ေပၚမွာ ပရဟိတ လုပ္ေနၾကတာပါ...

အရင့္အရင္ကေတာ့ စာေရးဆရာ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ရွိပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးက စာေရးျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳသူမ်ား( ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လမ္းေၾကာင္းေပၚက လူမ်ား) ျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳရင္း ဝါသနာအရ စာေရးေနသူမ်ားပါ...

ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးၾကသူေတြကေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့သူနည္းပါတယ္...
ေမြးရာပါ ပင္ကိုဝါသနာ နဲ႔ အသက္ေမြးၾကသူေတြမို႔ ဆင္းရဲေနတဲ့သူေတာင္ အႏုပညာ မာနေလးေတြ ကိုယ္စီရွိၾကပါတယ္... ေအာင္ျမင္မႈ တစ္ခုအတြက္ ဘဝေတြကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ျဖတ္သန္းေနၾကသူေတြပါ....
သူတို႔ကေတာ့ စာေရးျခင္းမွာေမြ႔ေပ်ာ္သူ ခံစားျခင္းအႏုပညာျဖင့္ ေလာကကို ၾကည္႔ျမင္တတ္သူ ခံစားထိခိုက္လြယ္လြန္း သူေတြပါ... ကၽြန္မေၾကာက္ေနခဲ့သလို သူတို႔ကေတာ့ ထမင္းငတ္မွာ မေၾကာက္ၾကပါဘူး....

ေနာက္တစ္မ်ိဳး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ အလုပ္ေတြ လုပ္ရင္း စာေရးေနသူေတြ...
သူတို႔ကေတာ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ ေဆးေက်ာင္းသူ ေဆးေက်ာင္းသားေတြ.... အင္ဂ်င္နီယာေလာင္းေတြ သမိုင္းပညာရွင္ေတြ ပညာေရးနယ္ပယ္က ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြ...
စီးပြားေရးနယ္ပယ္က ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြ
အိုင္တီ နည္းပညာရပ္ဝန္းက ပညာရွင္ေတြ...
အႏုပညာရွင္ေတြ သရုပ္ေဆာင္ အဆိုေတာ္ေတြ ဒါရိုက္တာေတြ လူၾကမ္းေတြ...


မိမိေန႔စဥ္ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို မွ်ေဝေပးခ်င္လို႔ အသိပညာေပးခ်င္လို႔ ဝါသနာေလး အရင္းခံျပီး စာေရးၾကပါတယ္.... ေလးစားစရာ အားက်စရာပါ....

ဒီ့ထက္ပိုျပီး ေလးစားအားက်ဖို႔ ေကာင္းတာကေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့ၾကီးေပၚက စာေရးေနသူ ဘေလာဂါ ေမာင္ႏွမမ်ားပါ....

အလုပ္တစ္ဖက္ ေက်ာင္းတစ္ဖက္ အခ်ိဳ႔ဆို မိသားစုတာဝန္ေတြပါ ယူေနရသူေတြပါ...
တကယ္ဆို ကိုယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ အရင္းအႏွီးေတြ အတြက္ ဘာအက်ိဳးအျမတ္မွ မရပဲ အႏုပညာကို ဖန္းတီးေနၾကသူေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ ဘေလာဂါေတြပါ...

အခ်ိန္ကုန္လူပန္း ေျပာေျပာ အရည္မရအဖတ္မရ ေျပာေျပာ ကိုယ့္ဒုကၡကုိုယ္ရွာတယ္ ေျပာေျပာ ....
ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ စာေရးေနသူေတြကေတာ့ အျပဳးံမပ်က္ပါဘူး...
မိမိဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာရပ္ဝန္းေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္....
တေန႔တေန႔ ဘာေတြအသစ္ေရးရမလဲ ေခါင္းေတြ ပူေအာင္ စဥ္းစားၾကပါတယ္...
စာလာဖတ္တဲ့သူေတြကို ဘယ္လိုပံုစံေလးနဲ႔ အသိပညာ ဗဟုသုတ ေပးရမလဲ ဘယ္လို ေျဖေဖ်ာ္ေပးရမလဲ
ဆိုတဲ့ အေတြးေလးေတြနဲ႔ အေကာင္းဆံုးဖန္တီး ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကပါတယ္...

အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေလးေတြနဲ႔ အႏုပညာကို ဖန္တီးၾကပါတယ္...
ေက်ာင္းတတ္ရင္း စာက်က္ရင္း အလုပ္လုပ္ရင္း ကေလးထိန္းရင္း ထမင္းခ်က္ရင္း အခ်ိန္ေတြရရင္ ရသလို စာေတြေရးပါတယ္...
နဂိုက အအိပ္မက္သူေတြ စာေရးဖို႔ၾကေတာ့ ညလံုေပါက္ အိပ္ေရးပ်က္ခံရပါတယ္...
ဒုတိယ အမ်ိဳးအစား စာေရးသူေတြ လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္....

မိမိ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရင္း ဝါသနာအရ တဖက္တလမ္းက စာေရးေနျခင္းပါ...

စာေရးၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကလဲ စံုလွပါတယ္... မိမိျဖတ္သန္းေနတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြကို ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ဆန္းသစ္ေနေအာင္ေရးျပီး စာဖတ္သူေတြကို ေျပာျပတတ္သူေတြပါ....

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ဘဝေတြ မတူသလို အေတြ႔အၾကံဳေတြ မတူတာမို႔ ဘေလာ့ရပ္ဝန္းၾကီးထဲ ဝင္လိုက္တာနဲ႔ ဟင္းပြဲသံုးရာနဲ႔ တည္ထားတဲ့ စားေတာ္ပြဲၾကီးကို ေရာက္လာသလို ခံစားရပါတယ္....

အခ်ိဳ အခ်ဥ္ အငံ အစပ္ အခါး အရသာမ်ိဳးစံု ဟင္းအမယ္မ်ိဳးစံုကို မတူညီတဲ့ အျပင္အဆင္ေလးေတြနဲ႔ ျပင္ဆင္ျပီး တည္ခင္းေပးထားသလိုပါပဲ...

ဒါေတြဟာ စာေရးဆရာေတြနဲ႔႔ စာေရးစရာေလးေတြ သူတို႔ဘဝေလးေတြကို မီးေမာင္းထိုးျပေနသလိုပါပဲ....

စာေရးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ အျမဲတမ္းေတြးေနတတ္တာမို႔ ေရးစရာကေတာ့ မရွားပါးပါဘူး...
ခံစားမႈေပါင္းစံုကို ရသေပါင္းစံုနဲ႔ေပးဖို႔ တင္ျပပံုေလး ကိုစဥ္းစားရတဲ့ အပိုင္းေလးပဲ ရွိပါတယ္...
ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ၾကီးေတြ မဟုတ္ေပးမယ့္ ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္ ရသေလးေတြ ေပၚေအာင္ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ္်ေလးကို လွလွပပေလးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးေနတာပဲ ရွိပါတယ္...
ေစတနာ အျပည္႔နဲ႔ တင္ျပေနၾကတဲ့ ဘယ္လို ဘေလာ့ေလးျဖစ္ျဖစ္ ေလးစားမိပါတယ္ စာေရးေနၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္လဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္..

စာေရးတာဟာ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ ခံစားျပီးေရးထားတဲ့ စာေလးေတြကို ခံစားျပီး ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္...
ကိုယ္မသိတာေလးေတြ သိလာရတဲ့အခါ မွ်ေဝသူေတြကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္...

ေပးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ ရင္းခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္လဲ မိမိေရးမယ္ အေၾကာင္းအရာေလးကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္.. သူတပါးအတြက္ အက်ိဳးမရွိမယ့္ အၾကာင္းအရာတစ္ခုဟာ မိမိကိုယ္တိုင္အတြက္လဲ အက်ိဳးမရွိေစပါဘူး...
ဒါေတြေၾကာင့္လဲ ဟိုးအရင္က စာေရးဆရာေတြဟာ ျပည္သူ႔အက်ိဳးျပဳစာေတြကိုပဲ ေရးေလ့ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္......

အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ စာေပတစ္ခ်ိဳ႔လဲ အြန္လိုင္းေပၚမွာရွိေနတတ္ပါတယ္...
ဒါေပမယ့္ ဝမ္းသာစရာေကာင္းတာက ဘေလာ့စေပ့ါေပၚမွာေတာ့ မရွိပါခဲ့ဘူး...

စာေရးေနတဲ့သူေတြအားလံုးဟာ မိမိေရးတဲ့ စာေတြအတြက္ အျပည္႔အဝ တာဝန္ယူၾကရသူေတြပါ...
ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ ေဝဖန္လာသမွ်ကိုလဲ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္ေတြ ေဘးဖယ္လို႔ လက္ခံသင့္တာကို လက္ခံၾကရပါတယ္...... အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေဝဖန္ခ်က္ေတြ အျမဲတမ္းအတြက္ ရွိမေနတတ္ပါဘူး..

လက္ခုပ္သံေတြၾကားမွာ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုးတစ္ေလေတာ့ ပါလာတတ္ပါတယ္....
ဒါကလဲ ေလာကၾကီးရဲ႔ ဓမၼတာလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္...
အျပံဳးမပ်က္ပဲ ခံယူတတ္ဖို႔ နားလည္ေပးတတ္ဖို႔လဲလိုပါတယ္...

စာေရးေနသူအားလံုး စာေရးစရာေတြ ရွာေဖြေတြ႔ရွိၾကေစဖို႔နဲ႔ မိမိရဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကပါေစ.....