Home is where the heart and Soul should be…
A House without heart is not a home…
Home Sweet home…. စသျဖင့္
အိမ္ရဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေတြ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို ဘာသာစကားေပါင္းစံုနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကပါသည္။

လူသားေတြပီပီ အိမ္မွာေနစဥ္ကာလေတြမွာ အိမ္ရဲ႔ တန္ဘိုးေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကေပမယ့္ အိမ္ရဲ႔ လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈ ေအးျမတဲ့ အေငြ႔အသက္ အိမ္ရဲ႔ အရိပ္ေတြကို အိမ္ရဲ႔ အေဝးဆံုးကိုေရာက္သြားမွ ထိထိရွရွခံစားတတ္ၾကပါသည္။ ျပီးေတာ့ အမွတ္ရစရာေတြရွိရင္ အိမ္ကို လြမ္းတတ္ျပီး အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္ေနတတ္တာက သဘာဝတစ္ခုလိုျဖစ္ေနပါသည္…

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အိမ္အေဝးကိုေရာက္ေနသူတိုင္းအတြက္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တိုင္းဟာ ဘုရားသခင္ေပးတဲ့ ဆုလာဘ္တစ္ခုလို ရွားပါးအဖိုးတန္လွပါသည္။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အိမ္နဲ႔ မၾကာခဏ ေဝးေနခဲ့ဘူးပါသည္။ တပတ္ ဆယ္ရက္ ခရီးတိုေလးေတြကစလို႔ လနဲ႔ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးလဲ ခြဲေနခဲ့ဘူးပါသည္။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ခြဲခြဲ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ျပီး မိသားစုဆီျပန္ေရာက္စျမဲ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြက ကၽြန္မအတြက္ ကၽြန္မကို ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာကို အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သတိမထားမိခဲ့ပါ။

အခုခ်ိန္အထိလဲ အိမ္မခင္တဲ့ကကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို သိပ္မေတြးတတ္ သိပ္မေမွ်ာ္တတ္တာမို႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေမွ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ကိုတခ်ိန္လံုး လြမ္းေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္မက သိုးမည္းတစ္ေကာင္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ေနာက္ဆံုး ေလဆိပ္တစ္ခုရဲ႔ ျပည္ပ ထြက္ခြာမွာ ခရီးသည္ေတြကို ဝန္ေဆာင္မႈေပးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနရတဲ့ အထိ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မ မစဥ္းစားမိေသးပါ။ ခရီးသြားေတြ အဆင္ေျပဖို႔ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ေနတာပဲလို႔ သေဘာထားျမဲ။ ခရီးသည္ေတြကိုလဲ မေလ့လာခဲ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြကိုလဲ လိုက္ျပီးမဖမ္းတတ္ခဲ့ သူတို႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကိုလဲ မဖတ္တတ္ခဲ့ပါ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႔မွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ခရီးသြားေတြဆိုတာ အိပ္မက္ေတြ ေပြ႔ပိုက္ျပီး အိမ္ျပန္ၾကသူေတြ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ အထပ္ထပ္ဆြဲရာကို အေျပးအလြားလိုက္ေနသူေတြနဲ႔တူပါသည္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ရွည္ၾကီးကို အခ်ိန္ၾကာၾကာ မက္ခဲ့ၾကသူေတြပီပီ သူတို႔ အိမ္မက္ေတြကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ တက္ၾကြေနၾကသူေတြလဲ ျဖစ္ပါသည္။

ခရီးသြားေတြ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစံုကလဲ ရွိေနပါသည္။ သာမန္ ႏွစ္ပတ္လည္ခြင့္ျပန္သူေတြ အလုပ္ကိစၥေတြနဲ႔ ျပန္သူေတြရွိသလို သာေရး နာေရး လူမႈေရးေတြေၾကာင့္ အိမ္ျပန္သူေတြလဲရွိပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ဆီကုိ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ခရီးသြားေတြကို ထပ္ျပီးခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ အေနာက္တိုင္းသားခရီးသည္ေတြက သံေယာဇဥ္ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုး ကင္းစြာခရီးသြားေလ့ရွိၾကတာကို ေတြ႔ရပါသည္။
အေနာက္တိုင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔ခရီးသြားတိုင္း တစ္ကိုယ္စာ အသံုးအေဆာင္ပစၥၫ္းအနည္းအက်ဥ္းသာ သယ္ယူသြားေလ့ရွိတာမို႔ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည္႔ၾကည္႔ သူတို႔ဟန္ပန္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိပါသည္။

အေရွ႔တိုင္းသားေတြကေတာ့ သံေယာဇဥ္ အမွ်င္အတန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပြ႔ပိုက္ျပီး ရိုးရာ ဓေလ့အစဥ္အလာ မ်ားစြာ သယ္ေဆာင္ျပီး ခရီးသြားေလ့ရွိၾကပါသည္။
ကၽြန္မ တခါေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုရီးယား ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔အိမ္သူသက္ထား ထည္႔ေပးလိုက္တဲ့ ကိုရီးယား ခ်ဥ္ဖတ္ (ကင္းမ္ခ်ီ)အတြက္ ေပါင္ပိုေၾကး ေဒၚလာ ၅၀၀ ေက်ာ္ကို အျပံဳးမပ်က္ပဲ ေပးခဲ့ဘူးပါသည္။ တကယ္ဆို သူသယ္လာတဲ့ စားစရာရဲ႔ ထုတ္လုပ္မႈ ကုန္က်စရိတ္က ေဒၚလာ ၁၀၀ ေတာင္မရွိပါ။

အာရွတိုက္သား အိမ္ျပန္သူ ခရီးသည္အမ်ားစုက သံေယာဇဥ္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြလို႔ ေျပာစမွတ္ျပဳရေအာင္ မိသားစုေတြအတြက္ ဝယ္လာတဲ့ အမ်ိဳးအမည္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို သယ္ေဆာင္သြားေလ့ရွိၾကပါသည္။

အိမ္ျပန္ၾကသူ သူတို႔ေတြနဲ႔ ပဋိကၡအမ်ားဆံုး ျဖစ္ရတာက ကၽြန္မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြ ျဖစ္ပါသည္။
အေသးဖြဲဆံုးနဲ႔ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာက ကၽြန္မတို႔ဆီက ပစၥည္းခ်ိန္တဲ့ စက္ကိစၥ။ သူတို႔ဆီက ေန႔စဥ္ၾကားေနရတဲ့စကား ေန႔စဥ္စကားမ်ားရတဲ့ ျပႆနာက နင္တို႔ ေပါင္ခ်ိန္စက္က မွားေနတာ ငါ အိမ္မွာခ်ိန္တာကြက္တိ ဒီေရာက္မွ ပိုသြားတာ မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ရီရခက္ ငိုရခက္ ေစာဒက တက္မႈေတြ။

သတ္မွတ္ အေလးခ်ိန္ေတြထက္ပိုေနတာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္လဲ သိေနၾကသလို အဲဒီအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကိုလဲ မေပးခ်င္ၾက။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံမွာေတာ့ သူတို႔ ဝယ္လာတဲ့ ၁၀ တန္ပစၥည္း အတြက္ ႏွေျမာတြန္႔တိုျခင္းကင္းစြာ ေပါင္ပိုေၾကးကို ၁၀၀ ေလာက္ေပးျပီး သယ္သြားသူေတြလဲဒုနဲ႔ေဒး။

သူတို႔ေပးတတ္တဲ့ ဆင္ေျခေတြက သူတို႔အတြက္ မရိုးတဲ့ ဆင္ေျခဆိုေပမယ့္ ေန႔စဥ္ၾကားေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ကေတာ့ ထပ္ကာထပ္ကာ ရစ္ျပီးနားေထာင္ေနရတဲ့ ဓါတ္ျပားခ်ပ္ေတြလို ျဖစ္ေနပါသည္။ ငါမဂၤလာေဆာင္ဖို႔ျပန္တာ ငါ့သတို႔သမီးေလာင္းအတြက္ ဒါေတြမပါလို႔မျဖစ္ဘူး... ပိုက္ဆံလဲမေပးခ်င္ဘူး ကူညီပါအံုး လို႔ေတာင္းပန္ၾကသလို… ငါအလုပ္ျပဳတ္လို႔ျပန္တာပါ ပိုေနတာေတြေတာ့ မထားခဲ့ပါရေစနဲ႔ ဒါေတြက ငါ့မိသားစုအတြက္ပါ ငါေနာက္ဆို ဒီကို လာရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး ကူညီပါအံုး လို႔ေျပာေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြ။

"ႏိုး"ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ "ေဆာရီး"ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တေန႔တေန႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျပာမိမွန္း မသိေအာင္ကို ျငင္းရခုန္ရေပမယ့္ သူတို႔ဆီက ကၽြန္မသင္ယူမိတာက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေမ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့တဲ့ မိသားစု သံေယာဇဥ္နဲ႔ သူတို႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူေတြအေပၚထားရွိတဲ့ အေလးေပးဂရုစိုက္မႈေတြ အမွတ္တရရွိမႈေတြ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မမိသားစုက ကၽြန္မဆီက ဘာေတြ ေမွ်ာ္ေနမလဲဆိုတာကို ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဘူးေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည္႔ဖို႔ စိတ္ကူးတစ္ခုရလာပါသည္။ ကၽြန္မ ေလ့လာခံစားမိရသေလာက္ လူၾကီးေတြက အိမ္ျပန္လာမယ့္သူေတြဆီက ေမတၱာကို ေမွ်ာ္ေနတတ္ၾကျပီး ကေလးေတြကေတာ့ လူၾကီးေတြ ဝယ္လာမယ့္ လက္ေဆာင္ကိုေမွ်ာ္ေနတတ္ၾကပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရ မိဘေတြရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ခရီးသည္တစ္ေယာက္ဆီမွာ ကၽြန္မေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။
ခရီးသည္ေတြကို Check –In လုပ္ေပးေနတဲ့ တစ္ရက္မွာ ကၽြန္မေဘးနားမွာ ထိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လင္မယား၂ ေယာက္နဲ႔ စကားအေခ်အတင္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ သူတို႔ ျပႆနာျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေကာင္တာမွာက လူလဲရွင္းေနတာမို႔ သူတို႔ရဲ႔ ျပႆနာကို ေသေသခ်ာခ်ာ လဲနားေထာင္လိုက္ရပါသည္။

အဲဒီခရီးသည္ လင္မယားဆီမွာ ကေလးစီး စက္ဘီးတစ္စီးဖိုးအတြက္ ေပါင္ပိုခေပးဖို႔ အခက္အခဲျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ပိုေနတာကလဲ ၁၀ ကီလိုတိတိဆိုေတာ့ ေလယာဥ္ရဲ႔ Safety Reason အတြက္ ကၽြန္မတို႔ဘက္က သူ႔ကို ကူညီေပးလို႔မရပါ။ ကၽြန္မတို႔ဘက္က စည္းကမ္း ေဘာင္ထဲက အလြန္ဆံုးကူညီေပးႏိုင္တာက ပံုမွန္ဆိုရင္ ၃ ကီလိုထက္မပို။

သူငယ္ခ်င္းက သာမန္ခရီးသည္ေတြအတြက္ စိတ္မရွည္တတ္ေပမယ့္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းပန္အကူအညီေတာင္းေနတဲ့ လင္မယားကိုေတာ့ စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး ရွင္းျပေနခဲ့ပါသည္။ “မင္းစက္ဘီးရဲ႔ တန္ဘိုးက ဘယ္ေလာက္လဲ” လို႔ သူငယ္ခ်င္းက ေမးေတာ့ “၂၀၀” လို႔ ကေလးအေဖက ေျဖပါသည္။ “မင္းရဲ႔ ၂၀၀ တန္ စက္ဘီးအတြက္ ေပးရမယ့္ ေပါင္ပိုေၾကးက ၃၈၀ က်မယ္ မင္းရဲ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးရဲ႔ တစ္ဝက္စာ ေလာက္ရွိတယ္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ထားခဲ့လုိက္ပါ “လို႔ ေျပာျပေတာ့ ကေလးအေဖက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စဥ္းစားျပီးမွ “ငါ့သားေလးကို ေမြးျပီးကတည္းက ငါတို႔ထားခဲ့ရတာ အခုဆို သားနဲ႔ မေတြ႔ရတာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ ဒါေလးေတာ့ သယ္သြားခ်င္ပါတယ္ နည္းလမ္းမရွိေတာ့ဘူးလား”လို႔ အပ္အက္အက္ေလသံေလးနဲ႔ ျပန္ေမးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလဲ အသံတိတ္သြားခဲ့ပါသည္။

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းဆီက အေျဖတစ္ခု တိုးတိတ္စြာထြက္လာပါသည္။ “မင္း ပစၥည္းမပါတဲ့ အျခားခရီးသည္ကိုေစာင့္ျပီး အကူအညီေတာင္းၾကည္႔ပါ ငါတတ္ႏုိင္တာ ငါ အၾကံေပးႏိုင္တာ ဒါပဲရွိတယ္ ငါ့မွာလဲ မင္းလိုပဲ သား ၂ ေယာက္ရွိတယ္ မင္းကို ကူညီခ်င္ေပမယ့္ ငါအလုပ္ေတာ့ အျပဳတ္မခံႏိုင္ဘူး။ တကယ္ဆို ဒီလို အၾကံဥာဏ္မ်ိဳးေပးဖို႔ေတာင္ ငါတို႔အတြက္ အခြင့္အေရးမရွိခဲ့ပါဘူး ငါ့ကို နားလည္ပါ”…တဲ့။

တကယ္လဲ သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ မွန္ပါသည္ ကၽြန္မတို႔ လိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြမွာ အဲဒီအခ်က္ေတြလဲ ပါခဲ့ပါသည္။ Airlines ေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လိုၾကားခံ ဝန္ထမ္းေတြၾကားမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ ဒီလို အခက္အခဲေတြေတြကိုေတာ့ ခရီးသည္ေတြ သိႏိုင္မွာမဟုတ္ပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အျခားခရီးသည္တစ္ေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းက အကူအညီေတာင္းေပးလိုက္ျပီး သူတို႔လင္မယားရဲ႔ အခက္အခဲလဲ ေျပလည္သြားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက အျမဲတမ္းၾကားေနရတတ္တဲ့ “ဒါငါ့ျပႆနာမဟုတ္ဘူး မင္းတို႔ျပႆနာ မင္းတို႔ကိစၥ မင္းတို႔ရွင္း”ဆိုတဲ့ စကားသံေတြ “မင္းတို႔မေပးႏိုင္ရင္ ငါတို႔အိတ္ထဲက စိုက္ေပးရမွာလား”ဆိုတဲ့ စိတ္မရွည္တဲ့ အသံေတြအစား အဲဒီေန႔က ၾကားရတဲ့ သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ထဲက ထြက္က်လာတဲ့ သူ႔ရဲ႔အသံကို ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ စြဲျမဲေနတဲ့အထိ မွတ္မိေနခဲ့ပါသည္။
ျပီးေတာ့ ခရီးသြား ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေမတၱာတရားကိုလဲ ခရီးသည္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ
ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသည္ ...…..

အဲဒီေန႔ကေတာ့ သားသမီးသံေယာဇဥ္နဲ႔ ဘဝကို ရုန္းကန္ေနတဲ့ ဖခင္ေတြရဲ႔ ေမတၱာတရားကို ခရီးသြားတစ္ဦးဆီက သင္ယူခြင့္ရတဲ့ ေန႔လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ထိထိရွရွ ခံစားမိခဲ့တဲ့ အျခားအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကိုလဲ သိပ္မၾကာခင္ေလးက ထပ္ျပီး ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။
သာမန္ သံေယာဇဥ္ထက္ပိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား ကို ခရီးသြားတစ္ေယာက္ဆီမွာ ေလးစားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေလးလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အဲဒီညက ကၽြန္မက Boarding Gate မွာတာဝန္က်ေနတာမို႔ ခရီးစဥ္တစ္ခုအတြက္ ခရီးသည္ေတြရဲ႔ Boarding Pass ေတြကို စက္နဲ႔ scan ဖတ္ေပးေနခဲ့ပါသည္။ ခရီးသည္တစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ႔ boarding Pass ကို ကမ္းေပးရင္း သူ႔ပစၥည္းတစ္ခု ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မေရာက္ သိခ်င္တယ္ စစ္ေပးပါလို႔ ေျပာလာတာမို႔ ထံုးစံအတိုင္း ကြန္ျပဴတာဆီက မ်က္လံုးမခြာမိသလို သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာမၾကည္႔ပဲ ဘာပစၥည္းလဲလို႔ ျပန္ေမးလိုက္ပါသည္။ Coffin လို႔ မပြင့္တပြင့္ ျပန္ေျဖလာေတာ့မွ သူ႔ကိုအလန္႔တၾကား ျပန္ေငးၾကည္႔ရင္း ဒီလူစိတ္မွမွန္ရဲ႔လား အရက္မ်ားမူးေနလားမသိလို႔ သံသယ ဝင္သြားမိတာမို႔ သူ႔ရဲ႔ Check-In Information ေတြကို ရွာၾကည္႔ေတာ့ သူနဲ႔အတူ Coffin တစ္ခုတကယ္ပဲ ပါေနခဲ့တာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

“ငါ့မိန္းမရဲ႔ အေလာင္း ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ျပီးမွ ငါေလယာဥ္ေပၚ တက္ပါရေစ”လို႔ ခပ္တိုးတိုးေတာင္းပန္လာတဲ့သူ႔ကို ခဏေစာင့္ခိုင္းျပီး ေလယာဥ္ေပၚကို Coffin ေရာက္မေရာက္ ေသခ်ာေအာင္ေမးေပးခဲ့ေပမယ့္ Load Controller ဆီက အေျဖခ်က္ခ်င္းမရခဲ့ပါ။ “ဟိုဘက္ေဘးနားမွာ ခဏေစာင့္ေနပါ ငါေမးထားတယ္”လို႔ ေျပာျပီး အျခားခရီးသည္ေတြကို ဆက္ျပီး Boarding လုပ္ေပးရင္း သူ႔ကို ကၽြန္မေမ့သြားခဲ့ပါသည္။

ခရီးသည္ေတြကုန္လို႔ ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ျပတဲ့အတိုင္း "System Boarding Over" လို႔ သတင္းပို႔မိမွ ကၽြန္မမွာတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ရပ္ေစာင့္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္မမွာတဲ့အတိုင္း တကယ္ပဲ ေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ သူ႔ကို အားနာစြာနဲ႔ပဲ Load Controller ကိုထပ္ဆက္သြယ္ျပီး Coffin ေရာက္ေနျပီလားလို႔ ေမးမွ ေရာက္ေနပီဆိုတဲ့ အေျဖကိုၾကားရတာမို႔ သူ႔ကို ေသခ်ာ ရွင္းျပျပီး ေနာက္ဆံုးမွ ေလယာဥ္ေပၚတင္ေပးလိုက္ရပါသည္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႔ဆီက ျပန္ရခဲ့တဲ့ "Thank you" ဆိုတဲ့ စကား ဘယ္ႏွစ္ခြန္း ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာကို မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ရီေဝေနတဲ့ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲက အမည္ေဖာ္ျပဖို႔ ခက္လွတဲ့ အရိပ္ေတြကို ကိုေတာ့ ကၽြန္မမွတ္မိေနခဲ့ပါသည္။

အင္မတန္ရိုးစင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုဆိုေပမယ့္ ဘယ္လို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လို ဘဝမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ ခ်စ္သူကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ဂရုစိုက္တတ္တဲ့ အေလးထားတတ္တဲ့ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ကို တိုက္ဆိုင္မႈ မရွိေပမယ့္လဲ ကၽြန္မ သတိတရရွိေနခဲ့ပါသည္။

အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြအတြက္ “ေအးအတူ ပူအမွ်” “ ဆိုးတူေကာင္းဘက္” ဆိုတဲ့ စကားေတြထက္ ပိုျပီးေလးနက္တဲ့ စကားလံုးတစ္ခုကို သူ႔အတြက္ ရွာေဖြၾကည္႔မိပါသည္။ သူ႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို ဆက္ခံစားဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိေတာ့ရွာတဲ့ အေသေစာတဲ့ သူ႔ရဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကိုလဲ စာနာသနားမိခဲ့ပါသည္။

တကယ္ဆို ကၽြန္မေေန႔စဥ္ ေတြ႔ေနရတဲ့ ခရီးသည္ေတြက ကၽြန္မကို သံေယာဇဥ္နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြအေၾကာင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြရဲ႔ အေရးပါပံုေတြ အေၾကာင္းကို မရိုးႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့ၾကပါသည္။

ျပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ အေၾကာင္း… ကၽြန္မတို႔ မသိႏိုင္ မခံစားႏိုင္ေပမယ့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူေတြကို အေလးထား အေရးေပးတတ္ဖို႔လိုတဲ့အေၾကာင္းကိုလဲ သူတို႔ဆီက ကၽြန္မ သင္ယူခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခရီးသြားေတြရဲ႔ ရင္ထဲကို ဝင္ျပီးခံစားတတ္လာခဲ့သလို သူတို႔ မ်က္လံုးေတြထဲက အရိပ္ေတြကိုလဲ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္တတ္လာခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ ကၽြန္မကို သင္ေပးခဲ့တဲ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ အေရးပါပံုကိုလဲ ပိုျပီး သိလာတာမို႔...

သံေယာဇဥ္ေတြ ထုတ္ပိုးသယ္ေဆာင္ျပီး ခရီးသြားၾကသူေတြ ရင္ထဲက သံေယာဇဥ္ အပိုင္းအစေတြကို ခရီးဆံုးေရာက္တဲ့အထိ သယ္သြားႏိုင္ဖို႔….

ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာမွ လြင့္စင္ေပ်ာက္ပ်က္သြားပဲ မိသားစုခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ခိုင္ျမဲေစဖို႔……

ေဘးမသီရန္မခ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ လွပေစဖို႔….
ဆုမြန္ေခၽြရင္း….

ဒီပို႔စ္ေလးကေတာ့ ခရီးသြားမ်ားၾကားက ခရီးသြားတစ္ဦးအတြက္ လက္ေဆာင္ပါ…..