ျဖစ္စဥ္(၁)

သင္တန္းတစ္ခုကအျပန္ ေျမနီကုန္းလမ္းဆံုမွာ ေန႔လည္စာဝင္စားမိတဲ့ ေန႔လည္တစ္ခုမွာ အျဖဴအစိမ္းဝတ္ထားတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ စံုတြဲေလးတစ္တြဲ ခပ္တိုးတိုးေလး ကၽိတ္ျပီး ရန္ျဖစ္ေနသံကို ကၽြန္မရဲ႔ ေနာက္နားဆီက ၾကားလိုက္မိပါသည္။

ထိုင္ခံုခ်င္းေက်ာခ်င္းကပ္အေနအထားမို႔ သူတို႔ကို ကၽြန္မေတြ႔ရပါ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးရဲ႔ အသံနည္းနည္းေလး က်ယ္လာတာမို႔ သူတို႔ထပ္ေျပာေနတဲ့စကားလံုးေတြကို မၾကားခ်င္ပဲ ၾကားေနရပါသည္။

“နင္ငါ့ကို အဲလိုခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ့ဖဲ့ မေျပာနဲ႔ နင့္မွာလဲ အမေတြရွိတယ္ နင္ကိုယ္ခ်င္းစာပါ”
ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးရဲ႔ အသံေနာက္မွာ
“ငါ့အမေတြက နင့္လိုမဟုတ္ဘူး နင္နဲ႔အရမ္းကြာတယ္... သူတို႔က နင့္ထက္တန္ဘိုးရွိတယ္ ဒီဇာတ္လမ္းကို ငါကစတာမဟုတ္ဘူး နင္ကစတာ ” ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႔ စကားလံုးေတြက သူတို႔ထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲကိုေက်ာ္ျပီး ကၽြန္မတို႔ထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲဆီကို လြင့္လာခဲ့ပါသည္။

အဲဒီေကာင္ေလးေျပာတဲ့ တန္ဘိုး ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္က ကၽြန္မရဲ႔ ေနာက္ေက်ာကေနျပီး ရင္ထဲအထိလာရိုက္တာမို႔ သူေျပာတဲ့ တန္ဘိုးဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ သူ႔ေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုမ်ားတိုင္းတာလိုက္ပါလိမ့္လို႔လဲ မဆီမဆိုင္ ေတြးလိုက္မိပါသည္။
သူ႔ေသြးသားေတြ ျဖစ္တဲ့ အစ္မေတြက တန္ဘိုးရွိျပီး သူ႔ေဘးက သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးက သူ႔အတြက္ ဘာလို႔ တန္ဘိုးမဲ့ေနရတာလဲ ဆိုတာကိုလဲ မဆီမဆိုင္ေတြးလိုက္မိပါေသးသည္။

မိန္းကေလးနဲ႔ ေယာက္က်ားေလးမွာ မိန္းကေလးက စျပီး ခ်စ္မိတဲ့အတြက္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ သိကၡာ တန္ဘိုးေတြ က်ဆင္းေစခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ေကာင္ေလးအေနနဲ႔ အဲလို မ႑ပ္တိုင္ တက္ျပစရာ မလိုေလာက္ဘူးလို႔ထင္မိပါသည္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ အျဖဴအစိမ္းယူနီေဖာင္းေလးေတြနဲ႔မို႔ သူတို႔ရဲ႔ မရင့္က်က္မႈကို သူတို႔ေျပာဆိုေနတဲ့ စကားလံုးေတြက ေဖာ္ျပေနတယ္ဆိုတာကိုလဲ ေဘးလူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သေဘာေပါက္မိပါသည္။

ဒါေပမယ့္ အသိမၾကြယ္ေသးတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာတဲ့ တန္ဘိုးဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုေတာ့ ကၽြန္မနားထဲမွာ စြဲေနေအာင္ မွတ္ထားလိုက္မိပါသည္။

ျဖစ္စဥ္(၂)

အလုပ္ကအျပန္ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ လာၾကိဳေနက် ေမာင္ေလးက သူ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုပါ ေခၚလာတာမို႔ အနားမွာရွိတဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္မွာ ထိုင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ပါသည္။

သူေခၚလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး ေမာင္ေလးနဲ႔အတူူ အလုပ္သစ္တစ္ခုမွာ အလုပ္သင္ သင္တန္းတက္ေနသူမ်ားလဲ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္မကို ေမာင္ေလးလာၾကိဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီႏွစ္ေယာက္လဲ ထပ္ပါလာျပန္ပါသည္။ ဒီတၾကိမ္မွာေတာ့ လက္ခ်င္းတြဲထားၾကတာမို႔ သူတို႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားတာ ျမန္လိုက္တာလို႔ ေတြးလိုက္မိေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ မေမးလိုက္ပါ။ သူတို႔အားလံုးက ဆယ္တန္းေအာင္ကာစ အလြန္ဆံုးရွိမွ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ အရြယ္ေတြ…ဒီ့ထက္ေတာ့ မပိုၾက။

ေကာင္မေလးကေတာ့ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ခပ္ျမင့္ျမင့္ သြက္သြက္လက္လက္ေလးမို႔ ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပိုျပီး ရင့္က်က္ေနသလို ခံစားမိပါသည္။
ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာ ေမာင္ေလးနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး ကၽြန္မကို လာၾကိဳခ်ိန္မွာေတာ့ ခါတိုင္းလိုက္လာေနက် ေကာင္မေလးမပါလာခဲ့ပါ။

“ဒီေန႔ ဟိုေကာင္မေလးမပါဘူးလားလို႔” ေမာင္ေလးကိုေမးေတာ့ “မပါဘူး”လို႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာတာမို႔ သူ႔ကို ဆက္မေမးျဖစ္ေတာ့။
အိမ္ေရာက္ျပီးမွ သတိတရနဲ႔ ေမာင္ေလးကို ထပ္ျပီး စပ္စုေတာ့ သူတို႔ျပတ္သြားၾကျပီလို႔ ေျပာပါသည္။ “ဟဲ့ ထူးဆန္းလိုက္တာ ေတြ႔ျပီး ၇ ရက္အတြင္း ရည္းစားျဖစ္တယ္ ေနာက္ ၇ ရက္ေနေတာ့ ျပတ္တယ္ ဘာလို႔ ျပတ္သြားတာလဲ “ လို႔ ေဝဖန္ေတာ့ ခ်ာတိတ္က ေဒါသထြက္ေနတဲ့ပံုစံနဲ႔ “ဟိုေကာင္ ေသာက္ခ်ိဳးမေျပဘူး ေသာက္က်င့္မေကာင္းဘူး” လို႔ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ေဝဖန္လာပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ေမးခြန္းကို မေျဖခ်င္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ “မေျပာခ်င္ဘူး ေျပာစရာ ေကာင္းတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး မၾကီးရဲ႔ “ လို႔ ေျပာေနျပန္တာမို႔ အတင္းစပ္စုေတာ့လဲ” ဒီလိုေကာင္ေတြကို သတ္ပစ္ခ်င္တယ္ ႏွမသားခ်င္းမစာနာဘူး ” လို႔ပဲ တရစပ္ေျပာေနျပန္ပါသည္။

“ခက္ေရာ ဘယ္လိုမစာနာတာလဲဟ” လို႔ အတင္းအၾကပ္လိုက္ေမးေတာ့ မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္ ပံုစံနဲ႔ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ရွင္းျပလာပါသည္။

“ ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ အလုပ္နားရက္မွာ ေကာင္မေလးကို ဟိုတယ္ေခၚသြားတယ္ …. ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္တယ္…. ေကာင္မေလးက အရင္ရည္းစားေတြေခၚတိုင္းလဲ အဲလို လိုက္သြားေနက် လို႔ အဲ့ေကာင္ကေျပာတယ္ … ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ တန္ဘိုးထားစရာ တစက္မွမရွိဘူးလို႔ သင္တန္းမွာ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းကို ေလွ်ာက္ေျပာေနတာဆိုးတယ္ “

ေမာင္ေလးေျပာေနတဲ့ စကားလံုးေတြၾကားမွာ ကၽြန္မ မ်က္စိလည္သြားမိပါသည္။ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သာသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ အဲေလာက္ေတာင္ တိုးတက္ေခတ္မီေနၾကပီလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ သိပ္မဆန္းဘူးဆိုတဲ့ အေျဖပဲထြက္လာပါသည္။

တခါတုန္းက ဟိုတယ္တစ္ခုမွာ ဧည္႔သည္ေတြအတြက္ က်သင့္ေငြေတြ ရွင္းေပးေနဆဲမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးသာသာ စံုတြဲတစ္တဲြ မွတ္ပံုတင္ကိုယ္စီကိုင္ျပီး အခန္းယူေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။ သူတို႔ပံုစံေတြက ကိုယ့္ကုိယ္ကို ယံုၾကည္ခ်က္အျပည္႔ရွိတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြရဲ႔ ပံုစံေတြေပါက္ေနတာမို႔ အျပစ္ကင္းစင္ဆဲ ႏုနယ္ပ်ိဳပ်စ္ဆဲျဖစ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႔ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ေလးေတြကို ႏွေျမာတသစြာနဲ႔ အၾကည္႔လဲြခဲ့ဘူးပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ တန္ဘိုးထားလို႔မရေအာင္ ဆိုးရြားေနတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ သိပ္မေက်နပ္လွပါ။

သူကိုယ္တိုင္ကလဲ သူ႔ခ်စ္သူကို တန္ဘိုးမထားႏိုင္ပဲ ေကာင္မေလးကို တန္ဘိုးမဲ့ေအာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္က အဆိုးဆံုးလုပ္ရပ္ဆိုတာ သူသိသင့္ပါသည္။
သူေျပာတဲ့တန္ဘိုးကို သူဘယ္လို ေပတံနဲ႔ တိုင္းခဲ့သလဲဆိုတာ ကၽြန္မ မသိပါ။ ေမာင္ေလးေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ ကၽြန္မနားထဲမွာ ခါးေနခဲ့ပါသည္။

“အဲဒီေကာင္မေလးက မိဘနဲ႔အေဝးမွာ သူ႔အဘြားနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း လာေနေတာ့ မိန္းမေကာင္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး “ တဲ့။

သူေျပာသလိုေကာင္မေလးက တကယ္ပဲ ပ်က္စီးေနခဲ့သလား သူ႔ပါးစပ္ထဲေရာက္မွ ေကာင္မေလးဘဝ အဖတ္ဆည္မရေအာင္ ပ်က္စီးသြားသလားဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မမသိခဲ့ပါ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေကာင္မေလးအလုပ္က ထြက္သြားျပီဆိုတဲ့ သတင္းနဲ႔အတူ အဲဒီေကာင္မေလးကိုလဲ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မမေတြ႔ရေတာ့ပါ။

တကယ္လို႔မ်ား ေကာင္မေလးကိုေတြ႔ခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ေျပာေနၾကတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ တန္ဘိုးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကၽြန္မေက်နပ္တဲ့အထိ ေမးခြန္းေတြထုတ္ျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

သူတို႔ေျပာသလိုသာ ေကာင္မေလးက တကယ္မ်ား ဆိုးသြမ္းခဲ့ရတယ္ဆိုရင္ ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္တဲ့ အရြယ္မွာ သူမကို အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေအာင္ အေရာင္ဆိုးပစ္သူ ေကာင္မေလးကို စိတ္လိုက္မာန္ပါ အမွားေတြ က်ဴးလြန္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ထက္ပိုတဲ့ ေယာက္်ားေတြ ရွိခဲ့မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနပါသည္။

ျဖစ္စဥ္(၃)

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ညသန္းေခါင္ ၁ နာရီ အိမ္ျပန္ဖို႔ ဖယ္ရီေစာင့္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႔ေကာင္ေလးလာၾကိဳတာမို႔ သူ႔ခ်စ္သူကားေပၚတက္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးကို လက္ျပျပီး ေငးက်န္ခဲ့ပါသည္။

ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ေနာက္ထပ္ကားတစ္စီးထပ္ဆိုက္လာျပီး သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ပါသြားျပန္ပါသည္။ ညဘက္အိမ္ျပန္ခ်ိန္တိုင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အျမဲတမ္းလိုလို လာၾကိဳေနတတ္တာမို႔ ေနာက္ဆံုးေရာက္လာမယ့္ ဖယ္ရီေစာင့္ရသူက ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

ဒုတိယကားနဲ႔ လိုက္သြားတဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူမရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြျပည္႔စံုဖို႔ ရည္းစားေတြကို အသံုးခ်ေနသူလို႔ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ပါသည္။ သူမကိုလာၾကိဳတတ္တဲ့ကားေတြ တေန႔တမ်ိဳး မရိုးရတာကိုလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက သိထားၾကပါသည္။

ဖယ္ရီကလဲ ေနာက္က်ေနတာမို႔ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေယာက္က်ားေလး ၄ ေယာက္ၾကားမွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနတုန္းမွာ သူတို႔ဆီက စကားလံုး ျပင္းျပင္းေတြကို စျပီးၾကားလိုက္ရပါသည္။

“နင္တို႔မိန္းကေလးေတြက ကားျမင္ရင္ အကုန္လိုက္တာပဲ လူလဲမေရြး အခ်ိန္ ေနရာလဲ မေရြးဘူး အႏၱရာယ္လဲ မျမင္တတ္ၾကဘူး“ လို႔ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေဝဖန္လာတာမို႔
“ နင္ဘာစကားေျပာတာလဲ” လို႔ ျပန္ေအာ္မိတာကို မွတ္မိပါသည္။

သူတို႔ေျပာတဲ့စကားထဲမွာ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ဝက္မွန္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေဝဖန္တာမ်ိဳးကိုေတာ့ လက္မခံခ်င္ခဲ့ပါ။ ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းျပီးရမ္းတာမ်ိဳးကိုလဲ မၾကိဳက္တာမို႔ သူတို႔နဲ႔ မၾကာခဏ စကားအေခ်အတင္ ျဖစ္ရပါသည္။

ကၽြန္မေအာ္သံေၾကာင့္ သူတို႔ေခတၱ အသံတိတ္သြားေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီကိစၥကိုပဲ အက်ယ္တဝင့္ ထပ္ျပီး ေဆြးေႏြးၾကျပန္ပါသည္။
မဟာပုရိသ ဝါဒီကို လက္ကိုင္ထားၾကသူေတြ ပီသစြာ မိန္းကေလးေတြ တန္ဘိုးမဲ့လြန္းတဲ့ ကိစၥေတြကို ဗာရာဏသီခ်ဲ႔လာပါသည္။
ကၽြန္မမၾကိဳက္မွန္းသိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ကၽြန္မကို စခ်င္ေနာက္ခ်င္စိတ္နဲ႔ တမင္ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္ဆိုတာကို သိေနတာမို႔ အစပိုင္းမွာေတာ့ သည္းခံျပီး နားေထာင္ေပးလိုက္ပါသည္။

“ပိုက္ဆံေလာက္ကိုပဲ ကြက္ျပီး ျမင္တတ္ၾကတယ္ အခ်စ္ေတြ သိကၡာေတြ ကိုယ့္က်င့္တရားေတြ ဘာမွမၾကည္႔ၾကဘူး”
“ မိဘဆိတ္ကြယ္ရာေရာက္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထိန္းၾကဘူး…. ေယာက္်ားေလးေတြသူတို႔ကို အေပ်ာ္သေဘာထားတာ အျပစ္မရွိ လြယ္လြန္းတဲ့ မိန္းကေလးေတြကပဲ အျပစ္ရွိတယ္”
“မိန္းကေလးေတြက လြယ္တယ္ ….ေပါတယ္.... တန္ဘိုးမရွိ...”

သူတို႔အားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အားရပါးရ ေဝဖန္ေရးလုပ္ေနၾကတာကို ၾကာၾကာ သည္းမခံႏိုင္တဲ့ အဆံုးမွာေတာ့
“နင္တို႔ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာလို႔ ျပီးျပီလား.. ျပီးရင္ ငါေျပာမယ္” လို႔ ဝင္ေျပာလိုက္ေတာ့မွသူငယ္ခ်င္းေတြ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ကၽြန္မကို ေဆြးေႏြးဖို႔အလွည္႔ ေပးလာခဲ့ပါသည္။

“နင္တို႔ေျပာတာ မွန္သင့္သေလာက္မွန္တယ္…. ငါမျငင္းဘူး… အိုေကေနာ္….ဒါေပမယ့္ နင္တို႔သိထားဖို႔က ဘယ္မိခင္ကမွ သူတို႔ရဲ႔ သမီးေတြကို မိန္မဆိုးေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေမြးဖြားခဲ့တာမဟုတ္ဘူး… ဘယ္မိန္းကေလးကမွ မိန္းမဆိုး မိန္းမပ်က္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြမရွိၾကဘူး”

“မိန္းကေလးေတြ စိတ္ဓါတ္ပ်က္စီးကုန္တယ္ဆိုတာ လူေတြက ဖ်က္စီးလို႔…. တန္ဘိုးေတြက်ကုန္တယ္ဆိုတာ လူေတြက ခ်ပစ္လိုက္လို႔ ….တန္ဘိုးမရွိဘူးဆိုတာ လူေတြက တန္ဘိုးမထားလို႔…… ေနာက္ဆံုး လမ္းေပၚေရာက္ကုန္တယ္ဆိုတာ လူေတြက ပို႔လိုက္လို႔…အိုေကတယ္ေနာ္ အဲဒီသူေတြက ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ငါအေထာက္အထားနဲ႔ေျပာျပမယ္ ” လို႔ေျပာျပီး သိပ္မၾကာခင္က ဖတ္ထားမိတဲ့ Women Magazine မွာပါတဲ့ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံက ေလလြင့္ အမ်ိဳးသမီးေစာင့္ေရွာက္ေရး ေဂဟာက အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို သူတို႔ကို ျပန္ေျပာျပခဲ့မိပါသည္။

“ေယာက္်ားေတြေဖာက္ျပန္ျပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္.... ယူထားတဲ့ သားမယားေတြကို အေထာက္အပံ႔မေပးဘူး… အိမ္ထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ထားတယ္ … မိန္းမက သည္းမခံႏိုင္လို႔ ကြာရွင္းေပးဖို႔ေျပာရင္ သားသမီးေတြအတြက္ စရိတ္ေတာင္းရင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေစာ္ကားတယ္…. တခါတေလမွာ အက္စစ္နဲ႔ပက္တယ္ … ဒီလိုနဲ႔ အဖိႏွိပ္ခံ မိန္းကေလးေတြ ငတ္မြတ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ လမ္းေပၚကိုေရာက္လာၾကတယ္..…အဲဒီသတင္းေတြကို ကမၻာကသိတယ္…. ဒါေပမယ့္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႔ အေျခခံအေၾကာင္းတရားေတြကို နင္တို႔မသိၾကဘူး “

“ျပီးေတာ့ “ ကၽြန္မရဲ႔စကားမဆံုးခင္မွာပဲ ဖယ္ရီကားကေရာက္လာတာမို႔ အဲဒီေန႔က ေဆြးေႏြးပြဲက တစ္ဝက္တစ္ပ်က္နဲ႔ ရပ္သြားခဲ့ပါသည္။

သူတို႔ေျပာခ်င္တဲ့ တန္ဘိုးေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေျပာခ်င္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာခြင့္ရလို႔ ေက်နပ္မိေပမယ့္ သူတို႔ တခ်ိန္လံုးခလုတ္တိုက္ေနခဲ့တဲ့ တန္ဘိုးဆိုတဲ့ စကားလံုးအတြက္ေတာ့ သိပ္ျပီး မေက်နပ္ခဲ့ပါ။

ျဖစ္စဥ္(၄)

ေန႔လည္ခင္းအလုပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကၽြန္မလုပ္ရမယ့္ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ကို သိလိုက္ရတာမို႔ သက္ဆိုင္ရာေကာင္တာကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မထက္ေစာျပီးေရာက္ေနတဲ့ စီနီယာ ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ကို ေကာင္တာမွာ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ခရီးသည္ေတြ တစတစမ်ားလာခ်ိန္မွာ ထံုးစံအတိုင္း Seating plan အတြက္ ဦးစားေပးေရြးခ်ယ္ရမယ့္ သူေတြရွိမရွိ သိခ်င္တာမို႔ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြထဲကိုၾကည္႔မိေတာ့ အကုန္လံုးနီးပါးက မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ခရီးသည္ ၂၀၀ ေက်ာ္မွာ ေယာက္က်ားေလးက မျဖစ္စေလာက္ မပါသေလာက္ နည္းလြန္းေနတာမို႔ သာမာန္ထက္ထူးျခားတဲ့ အေနအထားပဲလို႔ သတိထားလိုက္မိပါသည္။

ေနာက္ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာတဲ့ အထိ အမ်ိဳးသား ခရီးသည္ေလးငါးေယာက္ထက္ ပိုျပီးမေတြ႔ရတာမို႔ မေနႏိုင္လြန္းစြာနဲ႔ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္မိပါသည္။

“တခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ ဒီေန႔ခရီးစဥ္ ဘာထူးေနလဲမသိ ေကာင္မေလးေတြအားလံုးက ငယ္ငယ္ေလးေတြ ရက္ရက္စက္စက္လွၾကတယ္ေနာ္ “ လို႔ေမးေတာ့
သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မကို ေကာင္းခ်ီးေပးလာပါသည္။

“နင္ကငတံုးပဲ… ျမင္တာနဲ႔သူတို႔ဘာေတြဆိုတာ မသိဘူးလား” တဲ့
“ဘာေတြလဲ ငါတကယ္မသိတာဟ”လို႔ျပန္ေျပာေတာ့
“အကုန္လံုးက Dancer ေတြနဲ႔ entertainer ေတြ.. ဒီအခ်ိန္ ဒီလမွာ သူတို႔အတြက္ ဒီမွာ အလုပ္မရွိဘူး… ဒါက သူတို႔အိမ္ျပန္နားတဲ့အခ်ိန္” လို႔ရွင္းျပေတာ့မွ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ဥပုဒ္လေရာက္ျပီဆိုတာကို သတိရလိုက္မိပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ႏုပ်ိဳလွပလြန္းတဲ့ အေရာင္စံု အေသြးစံု ေကာင္မေလးေတြကိုေတာ့ မစပ္စုပဲမေနႏိုင္ပါ။ မိန္းကေလးခ်င္းေတာင္ ေငးယူရတဲ့ ငယ္ရြယ္ပ်ိဳမ်စ္တဲ့ အလွပိုင္ရွင္ေတြကို ရာနဲ႔ခ်ီျပီး အစုအေဝးလိုက္ေတြ႔ရတာ ပထမဆံုးအၾကိမ္လဲ ျဖစ္ပါသည္။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆီမွာရွိသင့္တဲ့ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ႔မႈေတြ ေယာက္်ားေလးေတြ စြဲမက္ၾကတဲ့ ကိုယ္ဟန္အမူအယာေတြပိုင္ဆိုင္ထားၾကသလို မိန္းမပီသလြန္းစြာ ျခယ္မႈန္းထားၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခရီးသည္ေတြ ကုန္စျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ့ အျခားေကာင္တာသံုးခုက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္တာပိတ္ျပီး နားေနခန္းသြားဖို႔ျပင္ေနတာေတြ႔လိုက္တာမို႔

“ေဝး ငါ့ကို တစ္ေယာက္တည္းထားခဲ့ေတာ့မွာလား ေကာင္မေလးေတြကိုမေစာင့္ေတာ့ဘူးလား “
လို႔ေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ႏွာေခါင္းရႈံ႔ျပီး “Useless Entertainer ေတြကို ဝန္ေဆာင္မႈေပးဖို႔တာဝန္ကို နင္ပဲဆက္ယူေတာ့ေလ ဒီဖလိုက္ကိုလဲ နင္ပဲပိတ္လိုက္ေနာ္ ” လို႔ေျပာျပီး သူတို႔ထြက္သြားၾကပါသည္။

ဒီေလယာဥ္ခရီးစဥ္အတြက္ ခရီးသည္မကုန္ခင္ ေကာင္တာပိတ္ၾကျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္မထက္နာရီဝက္ေလာက္ပိုျပီး နားရမယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ သူတို႔လူလည္က်ျခင္းကို အျပစ္မျမင္မိပါ။ သူတို႔သံုးသြားတဲ့ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းအတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္းရပါသည္။

“အသံုးမက်တဲ့ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေတြ “လို႔ ေျပာေနၾကေပမယ့္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေတြ ဝန္ေဆာင္မႈေပးေနတဲ့တဲ့ ကလပ္ေတြ ဘီယာဘားေတြကို သူတို႔မသြားပဲေနႏိုင္ၾကလို႔လားလို႔ ေမးခ်င္ပါသည္။

Entertainer ေတြရွိတဲ့ Entertainment City ေတြမွာ အေပ်ာ္လာရွာၾကတဲ့လူေတြအားလံုးနီးပါးဟာ ဘာလို႔မ်ားေယာက္်ားေတြျဖစ္ေနရတာလဲဆိုတာကိုလဲ ေမးခ်င္ပါသည္။

ႏိုက္ကလပ္ ဘီယာဘား အႏွိပ္ခန္း ကာစီႏိုကလပ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ေရာ သူတို႔ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲဆိုတာ သိခ်င္ပါသည္။

ဒီလုပ္ငန္းနဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳေနသူေတြကို ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္လို႔ ရင့္ရင့္သီးသီးေျပာေနၾကေပမယ့္ သူတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကိုေတာင္ သူတို႔ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုတည္းအတြက္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ အသံုးခ်ေနၾကတာကို ျပန္ျပီးမျမင္ႏိုင္ၾကတာဟာ သူတို႔ရဲ႔ အတၱေတြပဲလား....

ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္လို႔သူတို႔ေျပာေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြမွာေရာ တန္ဘိုးေတြမရွိႏိုင္ဘူးလား… သူတို႔အတြက္ တန္ဘိုးမရွိႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေတြရဲ႔ ဝင္ေငြနဲ႔ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနတဲ့ မိသားစုဝင္ေတြအတြက္ ဒီမိန္းကေလးေတြမွာ တန္ဘိုးတစ္ခုေတာ့ ရွိႏိုင္ပါသည္။

ျပီးေတာ့ သူတို႔ဒီဘဝကိုေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းေတြလဲ လံုေလာက္စြာရွိေနမွာလဲ ေသခ်ာပါသည္။ သူတို႔ကို ဒီလို အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈ နယ္ပယ္ထဲကို တြန္းပို႔ခဲ့သူေတြဟာ တခ်ိန္တခါက သူတို႔ေရြးခ်ယ္ခဲ့ဘူးတဲ့ လင္ေယာက္်ားေတြလဲ ျဖစ္ႏိုင္သလို ဆင္းရဲငတ္မြတ္မႈဒဏ္မခံႏိုင္ၾကတဲ့ သူတို႔ရဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးသည္…..

ဆင္းရဲငတ္မြတ္မႈဒဏ္နဲ႔ ဘဝရဲ႔ အတိတ္ဆိုး အရိပ္ဆိုး ကံၾကမၼာဆိုးေတြကသာ မိန္းကေလးေတြကို ဘဝဆိုးေတြေရာက္ေအာင္ပို႔ေပးတတ္တဲ့ အဓိက တရားခံေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ သူတို႔သိေစခ်င္ပါသည္။

ႏိုက္ကလပ္တစ္ခုရဲ႔ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ငိုေၾကြးေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္မိခင္ လင္ေယာက္်ားရ႔ဲ စြန္႔ပစ္ခံ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ဖြင့္သံေတြကို ၾကားခဲ့ဘူးသူမို႔ သူတို႔ရပ္တည္ေနတဲ့ ဘဝၾကမ္းၾကမ္းေတြကို ကၽြန္မနားလည္ႏိုင္သလို သူတို႔ကို တန္ဘိုးခ်ပစ္ခဲ့သူေတြကိုလဲ နားလည္ေစခ်င္မိပါသည္။

မိခင္အိုနဲ႔ လူမမည္သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ပညာမတတ္သူပီပီ ဒီဘဝကို ေရြးခဲ့မိေပမယ့္ သူမကိုယ္တိုင္ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပဲ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ငိုေၾကြးေနခဲ့တယ္ဆိုတာ သိခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္လဲ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အကူအညီမေပးႏိုင္ခဲ့တာမို႔ သူတို႔ဘဝေတြကို စာနာနားလည္ႏိုင္ရံုသာ တတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေျပာသြားတဲ့ အသံုးမက်ဘူးလို႔သူေျပာခဲ့တဲ့ စကားက ဘာကိုရည္ရြယ္ၾကလဲလို႔သိခ်င္မိပါသည္။ ကၽြန္မျမင္ခဲ့ေတြ႔ခဲ့သလို သူတို႔ျမင္ေတြ႔ခြင့္ စာနာခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္…

သူတို႔မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ဒီလို ဘဝလမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြကို ေရြးေလွ်ာက္ေနသူေတြ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ဒီလို ပစ္ပစ္ခါခါ ေျပာရက္မယ္လို႔ မထင္မိပါ။

ကိုယ့္တန္ဘိုးကို ကိုယ္ထိန္းရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေတြရွိေနေပမယ့္ တခါတရံမွာ ကိုယ့္တန္ဘိုးကို ကိုယ္တိုင္မသတ္မွတ္ခင္ သူတို႔ေတြက သတ္မွတ္ပစ္လိုက္ၾကတာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါသည္။

ျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတဲ့ မတူညီႏိုင္ၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ တန္ဘိုးေတြကို အေရးတယူ ေစာင့္ၾကည္႔ တိုင္းတာေပးေနၾကတဲ့ သူတို႔ေပတံေတြရဲ႔ အထူအပါးကိုလဲ စိတ္ဝင္စားေနမိပါသည္။