ကၽြန္မ မၾကာခဏဆိုသလို ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ေဝဒနာတစ္ခုကို ေျပာပါဆိုရင္ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ စိတၱဇေဝဒနာ တစ္ခုပဲရွိတယ္ လို႔ေျပာလို႔ရပါသည္။ ခုတေလာမွာေတာ့ အဲဒီေရာဂါက သိသိသာသာ ဆိုးရြားစျပဳလာပါသည္။
မရႏိုင္တာကိုမွ ပိုလိုခ်င္တတ္တာ လူ႔သဘာဝတစ္ခု ျဖစ္သလို တားျမစ္ပိတ္ပင္ထားတဲ့ အရာေတြကိုမွ မက္ေမာတတ္တာလဲ လူေတြရဲ႔ အတၱပဲျဖစ္ပါသည္။

တေလာဆီက ကြန္ျပဴတာကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ မရပ္မနားသံုးျဖစ္တဲ့ ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ မ်က္လံုးကိုက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာမွ စာေတြမဖတ္ရမွာစိုးတဲ့ စိတၱဇက သိသိသာသာ ျပဴထြက္လာခဲ့ပါသည္။ အလုပ္ကျပန္ေရာက္ေပမယ့္ ကြန္ျပဴတာကို ဆက္ျပီး ဖက္တြယ္ေနတတ္တဲ့ အက်င့္အတိုင္း ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္ထားေပမယ့္ စာေတြဖတ္လို႔မရေအာင္ မ်က္လံုးေတြကိုက္ျပီး မ်က္ရည္ပူေတြစီးက်လာခဲ့ပါသည္။

ဖတ္ေနက်စာေတြကို ဖတ္လို႔ရလိုရျငားၾကိဳးစားျပီး ဖတ္ၾကည္႔ေပမယ့္ ေခါင္းကိုက္ျပီး ဇက္ေၾကာတက္တဲ့ ေဝဒနာေတြသာ တိုးလာေပမယ့္ စာေတြကို အာရံုစိုက္ျပီး ဖတ္လို႔မရတာမို႔ ျမန္မာပီပီ မ်က္စိေဝဒနာကုစားဖို႔ ေဆးျမီးတိုေတြကို အေျပးအလြားစဥ္းစားမိပါသည္။

စာမဖတ္ပဲ မေနႏိုင္သူမို႔ စာျပန္ဖတ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ အျမန္ဆံုး အထိေရာက္ဆံုး မ်က္စိကုထံုးေတြကို စဥ္းစားေတာ့ မ်က္စိထဲျမင္လာမိတာက ကြမ္းရြက္နဲ႔ သခြားသီး ျဖစ္ေနတာမို႔ ပိုျပီးထိေရာက္မယ့္ ကြမ္းရြက္ကို ဦးစားေပးျပီး ရွာပံုေတာ္ဖြင့္မိပါသည္။ ကၽြန္မေနတဲ့ ေနရာမွာ ကြမ္းရြက္ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မလိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွာလို႔မရခဲ့တာမို႔ အလြယ္တကူ ဝယ္လို႔ရတဲ့ သခြားသီးနဲ႔ ယာယီကုစားျပီး အခ်ိန္ယူျပီးေသာက္ရတဲ့ အဂၤလိပ္ေဆးဝါးအခ်ိဳ႔ကို မျဖစ္မေန ေသာက္ခဲ့မိပါသည္။

မ်က္မွန္တပ္ရမွာကို စိတ္မပူေပမယ့္ လတ္တေလာ ရက္ပိုင္းေလာက္ၾကံဳေနရတဲ့ စာဖတ္လို႔မရတဲ့ ဒုကၡဆိုးကိုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္တုန္လႈပ္သြားမိပါသည္။
ငယ္စဥ္ကတည္းက စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနရရင္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ ေလာကၾကီးကို ေမ့တဲ့အထိ စာဖတ္ျခင္းကို စြဲလမ္းခဲ့ပါသည္။ ဆရာျမသန္းတင့္ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ေလရူးသုန္သုန္ ဝတၱဳရွည္ၾကီးကို အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔ မအားတဲ့ၾကားက ေလးရက္အတြင္းျပီးေအာင္ ဖတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က “နင္လဲ ဒါနဲ႔ပဲေသမွာပ”ဲ လို႔ေျပာခဲ့တာကို ကၽြန္မမေမ့ခဲ့ပါ။

ေဝဒနာခံစားေနရတဲ့ ပထမတစ္ရက္မွာ စဥ္းစားမိတာက ဒီစာေတြ မဖတ္ရရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲဆိုတဲ့ အေတြးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ဒီစာေတြ မဖတ္ရလို႔ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူးလို႔ ေလာကၾကီးမွာ စာမဖတ္ပဲ အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူေတြအမ်ားၾကီး ရွိေနတာပဲလို႔ အားတင္းျပီး တစ္ရက္တိတိ စာမဖတ္ပဲေနျဖစ္ပါသည္။ တစ္ရက္လံုးလံုး ဘေလာ့မွာလဲ မဖတ္ ေမးလ္ထဲက စာေတြကိုလဲ မဖတ္ ဂူဂယ္ရီဒါထဲက စာေတြကိုလဲမဖတ္ Buzz မွာမွ်ေဝထားတဲ့ စာေတြလဲမဖတ္ အိပ္ယာေပၚမွာ အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ စာအုပ္ေတြကိုလဲ မဖတ္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာလဲ စာမဖတ္လို႔ ဘာမွမျဖစ္ လို႔အားတင္းလိုက္ေပမယ့္ ေခါင္းအံုးေဘးမွာ ရွိေနတဲ့ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြထဲက တစ္အုပ္ကိုေတာ့ ႏွေျမာတသစြာ ကိုင္ၾကည္႔ျပီး ျပန္ခ်ထားလိုက္ရပါသည္။ ကြန္ျပဴတာကိုေတာ့ ဆယ္မိနစ္ထက္ပိုျပီး မသံုးမိေအာင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကိဳးစားမိတဲ့ေန႔လဲျဖစ္ပါသည္။ အဲဒီေန႔အထိ မ်က္လံုးကိုက္တဲ့ ဒဏ္က အနည္းငယ္ဆိုးဝါးေနခဲ့ပါသည္။

တတိယေန႔ မွာေတာ့ အလုပ္မွာ ၁၂ နာရီနီးပါး ကြန္ျပဴတာကို ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကည္႔လာတဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ အိမ္က ကြန္ျပဴတာကို မၾကည္႔မိေအာင္ အၾကည္႔လြဲထားရင္း အိပ္ယာေပၚမွာ ေနရာယူထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို စုစည္းျပီး သိမ္းလိုက္မိပါသည္။
ေလာေလာဆယ္ စိတ္ကိုအလိုလိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အသိနဲ႔ ဘဝမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စာအုပ္ေတြကို ဥေပကၡာျပဳမိတဲ့ ေန႔လဲျဖစ္ပါသည္။

မ်က္လံုးကိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီေဝဒနာကို ေပ်ာက္ေအာင္မကုႏိုင္ခင္မွာ ဒီစာအုပ္ေတြနဲ႔ ေဝးမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ လက္လွမ္းလို႔မမီႏုိင္မယ့္ အေဝးကို စာအုပ္ေတြကို ပို႔လိုက္မိပါသည္။

ဖတ္လက္စတန္းလန္းစာအုပ္ေတြအျပင္ Desktop မွာ သိမ္းထားတဲ့ ေရးလက္စတန္းလန္းျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာကိုလဲ ျပန္မစဥ္းစားမိေအာင္ ထပ္ျပီးၾကိဳးစားရပါသည္။

စာအုပ္ေတြကို သိမ္းျဖစ္ေပမယ့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ၾကားမွာ သိမ္းထားခဲ့မိတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးတစ္ခုကေတာ့ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွစြာနဲ႔ အိပ္ယာေပၚမွာ က်န္ေနခဲ့ပါသည္။ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ စာရြက္ေလးေတြကို ျမင္ျမင္ခ်င္းမွာပဲ အဲဒီစာရြက္ေလးနဲ႔ စာရြက္ေလးထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက ေခါင္းထဲကို အေျပးအလြားဝင္လာၾကပါသည္။

ကၽြန္မအရမ္းႏွစ္သက္မိတဲ့ Jeffery Deaver ရဲ႔“The Death of Reading” ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ “Missing in Desert” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ ျပီးေတာ့ စာတမ္းဖတ္ပြဲတစ္ခုရဲ႔ အစီအစဥ္ေတြပါတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးကို လေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ယာေဘးမွာထားျပီး အိပ္မိတဲ့အထိ အဲဒီစာရြက္ေလးေတြက စြဲေဆာင္မႈရွိခဲ့ပါသည္။

စာဖတ္ဖို႔ မဖတ္ဖို႔ မသိစိတ္နဲ႔ အသိစိတ္ လြန္ဆြဲေနခ်ိန္မွာ ဒီစာရြက္ေလးကို ျပန္ေတြ႔မိတာမို႔ ဝမ္းနည္းတဲ့စိတ္ကို ဘယ္လိုမွထိန္းလို႔မရခဲ့ပါ။
“Death of Reading” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို မဖတ္မိခင္တကည္းက စာအုပ္ေတြ စာေပေတြကို ကၽြန္မဘယ္ေလာက္အထိ စြဲလမ္းခဲ့တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္လဲ သိေနခဲ့ပါသည္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စာမေရးပဲ ေနႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ စာမဖတ္ပဲေနလို႔မရအာင္ကို စာဖတ္သူဘဝကို ခံုမင္လွပါသည္။

စိတ္ညစ္စရာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာေတြရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ စာအုပ္ေတြက ကၽြန္မကို ႏွစ္သိမ္႔မႈေပးခဲ့ဘူးပါသည္။
ဘဝလမ္းေပၚမွာ မၾကာခဏ ျပိဳလဲခဲ့ဘူးသလို ကၽြန္မလဲက်တိုင္းလဲ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္လို မၾကာခဏ ထူမေပးခဲ့ဘူးပါသည္။

ေဆာက္တည္ရာမရ စိတ္ေတြကစဥ္႔ကရဲ ျဖစ္ခဲ့စဥ္ကလဲ အဲဒီစာအုပ္ေတြကိုပဲ ေဆးဝါးတစ္မ်ိဳးလို မွီဝဲခဲ့ရဘူးပါသည္။
လူေတြရဲ႔ ဥေပကၡာျပဳျခင္းကို ခံရတိုင္းလဲ စာအုပ္ေတြက ကၽြန္မရဲ႔ အေဖာ္အျဖစ္ သစၥာရွိ ေပးခဲ့ဘူးပါသည္။
တြယ္ရာမဲ့ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာမွာလဲ စာအုပ္ေတြက ကၽြန္မကို အရိပ္မိုးျပီး အေဖာ္ျပဳေပးခဲ့ဘူးပါသည္။
ကၽြန္မအတြက္ အခ်ိန္တိုင္းမွာ စာဖတ္ခ်င္စရာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကလဲ မရိုးႏိုင္ေအာင္ ရွိေနတတ္ပါသည္။
ပ်င္းလို႔ အားေနလို႔ စာဖတ္တယ္ ဆိုျခင္းထက္ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ စာဖတ္ပါသည္။

ေပ်ာ္ရႊင္မိတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ စာဖတ္သလို ေဒါသထြက္မိတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာလဲ စာဖတ္ပါသည္။
စိတ္ဓါတ္က်မိတဲ့ အခ်ိန္ ဝမ္းနည္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ စာအုပ္ဖတ္ျပီး အာရံုေျပာင္းဖို႔ ၾကိဳးစားမိပါသည္။
တခါတရံ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေတြ႔ႏိုင္မယ့္ လူေတြကို သတိရမိရင္ စာဖတ္ပါသည္။
ျပီးေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို နာနာက်ည္းက်ည္းမုန္းမိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ စာေတြကို သည္းၾကီးမည္းၾကီး ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ စာဖတ္ပါသည္။
မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပင္းျပင္းျပျပ သတိရတိုင္းလဲ စာဖတ္ျဖစ္ပါသည္။

သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ အေဝးမွာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အသံတိတ္ အေဖာ္မ်ား မ်ားျဖစ္သလို ငယ္စဥ္ကတည္းက နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တြယ္တာခဲ့တာမို႔ ဒီစာအုပ္ေတြကို ေတာ္ရံုသတၱိနဲ႔ ေက်ာခိုင္းဖို႔ မလြယ္ဘူးဆိုတာကို ကၽြန္မသိခဲ့ေပမယ့္ အခုလို မသိမသာ ဥေပကၡာျပဳဖို႔ၾကိဳးစားရလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့မိပါ။

သက္ရွိ သက္မဲ့ ရန္သူျဖစ္ေစ မိတ္ေဆြျဖစ္ေစ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဥေပကၡာျပဳဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူးတာမို႔ ဥေပကၡာတရားက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စိမ္းေနခဲ့ပါသည္။ သူတပါး ဥေပကၡာျပဳတဲ့ ဒဏ္ကိုမၾကာခဏဆိုသလို ခံစားနားလည္ေနခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မခံစားရတဲ့ နာက်င္မႈမ်ိဳးကို သူတပါးကို မခံစားေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ရန္သူျဖစ္ေနတဲ့သူကိုေတာင္မွ ကၽြန္မ ဥေပကၡာျပဳဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူးပါ။

ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့ အသံတိတ္အေဖာ္မြန္ေတြကို ဥေပကၡာျပဳျခင္းမဟုတ္ေသာ္လဲ လတ္တေလာခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာေတြ သက္သာေစဖို႔အတြက္ သူတို႔ကို အခိုက္အတန္႔ ယာယီ ခဏေမ့ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးေတြ တစစ္စစ္ကိုက္ေနတဲ့ၾကားက မရည္ရြယ္ပဲ ျပန္ျပီး ဖတ္လိုက္မိတဲ့ စာပိုဒ္ေလးက ကၽြန္မရဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ ေတြေဝေစခဲ့ပါသည္။ အသက္တမွ် စြဲလမ္းခဲ့ရတဲ့ စာေရးျခင္း စာဖတ္ျခင္းေတြကို ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာမွ စြန္႔လြတ္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ အစြဲအလမ္းက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပန္ေပၚလာခဲ့ပါသည္။

ကဗ်ာစာရြက္ေလးကို ကိုင္ထားရင္းက “ကၽြန္မ မ်က္လံုးထဲက စီးက်ေနခဲ့တာ မ်က္ရည္စက္ေတြမဟုတ္ပဲ ေသြးစက္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဒီစာအုပ္ေတြကို မဖတ္ပဲ စြန္႔ပစ္ရက္ပါ့မလား” လို႔ ရူးသြပ္စြာ ထပ္စဥ္းစားမိျပန္ပါသည္။
တခါတရံမွာ စာအုပ္ဖတ္ဖို႔သက္သက္ ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့ျပီး ထမင္းစားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္ကလြဲျပီး သံုးေလးရက္လံုးလံုး စာအုပ္ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ရက္ေတြကို မၾကာခဏ ျပန္သတိရမိပါသည္။

အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖတ္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ အခု ကၽြန္မ ျပန္ဖတ္မိတဲ့ “Death of Reading” မွာ
“Now, if people are no longer going to read
Then writers are something that nobody needs.
This made my heart tremble and made my hand shake
And I considered what others jobs I might take.”
ဆိုတဲ့ စာပိုဒ္ေလးမွာ စာေရးသူ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာက်င္မႈေတြကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ပံုတူကူးယူျပီး ခံစားခဲ့ဘူးပါသည္။
ဒီစာပိုဒ္ေလးက သူ႔ခံစားမႈေတြနဲ႔ တုန္ရီေနသေယာင္ေယာင္….

ကဗ်ာစာသားေတြေရးေနတဲ့ သူ႔ရဲ႔ လက္ေတြတုန္ရီေနခဲ့သလို သူ႔ရဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြနဲ႔ တုန္ရီေနခဲ့မွာေသခ်ာပါသည္။
သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ နာက်င္ ခံစားေနရမလဲ... သူခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ အတိမ္အနက္ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခားျပီး ကၽြန္မ မေျပာႏိုင္ပါ ….

ကၽြန္မရဲ႔ ရင္ထဲကေနပဲ သူနဲ႔ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားၾကည္႔လိုက္မိပါသည္။ စာေရးသူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေစတနာနဲ႔ သူခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာေတြကို သူ႔လို စာေရးသူေတြကပဲ ထပ္တူထပ္မွ် ပုံစံတူခံစားႏိုင္မွာေသခ်ာပါသည္။
ခ်စ္တတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႔ မ်က္ဝန္းထဲက စကားလံုးေတြကို သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကသာ ပီပီျပင္ျပင္ ဘာသာျပန္ႏိုင္မွာ ေသခ်ာေနသလိုမ်ိဳး။

အျခားစာပိုဒ္တစ္ခုမွာေတာ့
PlayStations, Facebook, Big-screen TVs
And mobile phones smarter than I’ll ever be,
We pray at the alter of our brand-new God,
Who’s powerful and wise and whose name is iPod. လို႔ ေမးခြန္းထုတ္ထားပါသည္။

iPod iPad iPhone ေတြက သူေျပာသလိုပဲ စြမ္းအားၾကီးမားလွစြာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္သြားျပီလားလို႔လဲ သူ႔ခံစားခ်က္ကို စာနာစြာေတြးလိုက္မိပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ကိုးကြယ္အားထားရာ အရွင္သခင္ရဲ႔ ေနရာကို သူတို႔ေတြ တကယ္ပဲ ေရာက္ေနၾကျပီလား မသိပါ။

Play Station ေတြ တေန႔တျခားတိုးပြားလာတဲ့ အြန္လိုင္းကစားနည္းေတြ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြ အိုင္ပက္ေတြရဲ႔ ဆြဲေခၚရာကို မသိမသာပါသြားသူေတြကို ကၽြန္မ သတိမထားမိခင္ အခ်ိန္ကတည္းက Jeffery Deaver ကေတြ႔ရွိခဲ့ျပီးျပီဆိုတာ ေသခ်ာေနပါသည္။

“Life was much easier when apple and blackberry were just fruits.” လို႔ေျပာထားတာတဲ့ စာတမ္းေလးကိုလဲ ေျပးျမင္မိပါသည္။

သူနဲ႔ထပ္တူထပ္မွ် ပံုတူခံစားေပးဖို႔ဆိုရင္ သူ႔လို ေစတနာ ေမတၱာေတြ သူ႔လို ခံစားခ်က္ေတြ သူ႔လို အႏုပညာေတြကို ရင္းႏွီးေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ ေရွ႔မွာ စာေရးသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ပီပီျပင္ျပင္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္မွာ သူရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနေတြကို ကၽြန္မတို႕ မသိႏိုင္ မျမင္ႏိုင္ပါ။ သူရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ သူေက်ာ္လြားျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနေတြကို ကၽြန္မတို႔ေတြ မသိႏိုင္ မျမင္ႏိုင္တာေသခ်ာပါသည္။

ဘယ္သူေျပာခဲ့မွန္းမသိေပမယ့္ “စာေရးသူဘဝဆိုတာ အင္မတန္ အတၱနည္းတဲ့သူေတြမွ ရႏိုင္တဲ့ ဘဝမ်ိဳးလို႔” တခါတုန္းက မွတ္ခဲ့ဘူးပါသည္။

ဒါေပမယ့္ စာေရးသူဆိုတာ စာဖတ္သူပရိတ္သတ္ေတြရဲ႔ အားေပးမႈနဲ႔ အျပည္႔အဝရပ္တည္ေနရတဲ့ လူတန္းစားတစ္ရပ္ျဖစ္တာမို႔ စာဖတ္သူေတြ စာမဖတ္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ကို ေတြးျပီးေၾကာက္ေနတာ သိပ္ေတာ့မဆန္းလွပါ။
အထူးသျဖင့္ အခုလို အင္တာနက္ကိုသံုးျပီး ဖတ္ခ်င္တဲ့စာေတြကို ဖတ္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းစရာမလိုပဲ ရွာေဖြျပီး ဖတ္လို႔ရေနတဲ့ အေနအထားမွာေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ေပးျပီး ဖန္တီးေနရတဲ့ စာေရးသူေတြအေနနဲ႔ Printing လုပ္ထားတဲ့ သူတို႔စာအုပ္ေတြအတြက္ စိုးရိမ္ေသာက ျဖစ္တတ္ၾကတာလဲ သိပ္မဆန္းလွပါ။

ကၽြန္မနားေထာင္ခဲ့ဘူးတဲ့ စာေပေဆြးေႏြးပဲ တစ္ခုမွာလဲ Book Club Fun အဖြဲ႔အစည္းေလးတစ္ခု တည္ေထာင္ဖို႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာကို အမွတ္ရမိပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ေတြကို စာခ်စ္သူေတြကိုမွ်ေဝခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာမို႔ သူတို႔ရဲ႔ ေစတနာကို အသိအမွတ္ျပဳမိပါသည္။

ဒါေပမယ့္ အြန္လိုင္းမွာ စာေပါင္းစံုကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ဖတ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လူတိုင္းမအားလပ္ႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတဲ့ အေရွ႔မက် အေနာက္မက် ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ စာၾကည္႔တိုက္ဆန္ဆန္ လူမႈေရးအဖြဲအစည္းေလး တစ္ခုျဖစ္လာဖို႔အတြက္ အင္မတန္ စိတ္ရွည္သည္းခံရမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ျပန္စဥ္းစားမိပါသည္။

အခ်ိန္ရွားပါးမႈ ျပႆနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတာမို႔ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ စာအုပ္ထူထူေတြကိုင္ျပီး ဖတ္ေနႏိုင္တဲ့လူတန္းစားတစ္ရပ္ဟာ လူလတ္ပိုင္းနဲ႔ လူၾကီးပိုင္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးပြဲ တက္လာၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ၾကည္႔ရံုနဲ႔ ေသခ်ာေနခဲ့ပါသည္။

စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ဖို႔အတြက္ စာအုပ္ဖိုးကို စျပီး ရင္းႏွီးရမယ္ ျပီးေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ ေနရာတစ္ခုေပးရမယ္….ခရီးသြားရင္းအပ်င္းေျပဖတ္ဖို႔ ဝယ္တယ္ဆိုရင္လဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးတစ္ခုလို ေနရာေပးျပီး သယ္ရမယ့္ ဒုကၡတစ္ခုကလဲရွိေနတာမို႔ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔ အလြယ္တကူ အသံုးျပဳေနရတဲ့ အြန္လိုင္းမွာ လိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ရွာေဖြျပီး စာဖတ္ဖို႔ကို ပိုျပီး စိတ္ဝင္စားၾကတာမဆန္းလွပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ခုေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ ခရီးသြားသူေတြရဲ႔ လက္ထဲမွာ စာအုပ္ေတြေတြ႔ရတာထက္ အိတ္ေဆာင္ကြန္ျပဴတာ ခပ္ပါးပါးေလးေတြကို ေတြ႔ရတာမ်ားပါသည္။ ေရာက္ရာအရပ္မွာ အဆင္ေျပသလို အသံုးျပဳလို႔ရေနတဲ့အတြက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ထက္ မ်ားစြာ အသံုးတည္႔တဲ့ အိတ္ေဆာင္ကြန္ျပဴတာ ေသးေသးေလးေတြက စာအုပ္ေတြရဲ႔ ေနရာကို အျပည္႔အဝ ယူသြားၾကပါသည္….

ဒါေပမယ့္ အစဥ္အလာမပ်က္ ရထားေပၚမွာ ကားေပၚမွာ ေလဆိပ္ေတြမွာ စာအုပ္ကိုင္ထားတဲ့သူေတြကို ျမင္တိုင္း Jeffery Deaver ကိုယ္စား ကၽြန္မ ဝမ္းသာေနမိပါသည္။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလဲ ဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ ခရီးတို ခရီးရွည္ ဘယ္ေနရာသြားသြား စာအုပ္ေတြ ထည္႔သြားတတ္ပါသည္။ ေက်ာင္းတက္စဥ္အခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြ အျပင္ အျခားႏွစ္သက္မိတဲ့ စာအုပ္ခပ္ပါးပါးေလးေတြကို သယ္သြားေလ့ရွိပါသည္။

ျပီးေတာ့ ဘူတာရံုေတြ ေလဆိပ္ေတြမွာ စာဖတ္သူေတြ စာအုပ္ေတြကို စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္ဖတ္ေနတာေတြတိုင္းလဲ ကၽြန္မကို အျမဲေနာက္ေျပာင္ေနက် သူငယ္ခ်င္းမေလးေျပာေနက် စကားကို သြားသတိရမိပါသည္။

“သူငယ္ခ်င္းေရ နင့္စာအုပ္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုသိုလ္ထူးတယ္ ကားစီးလိုက္ ရထားစီးလိုက္ ေလယာဥ္စီးလိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းေနမွာရွာပဲ နင္အဲဒီစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေရာဖတ္ျဖစ္လို႔လား” လို႔ အျမဲေျပာတတ္ေပမယ့္ သူမကိုယ္တိုင္လဲ သြားေလရာ ေနရာတိုင္းကို စာအုပ္ထူၾကီးေတြ သယ္သြားတတ္သလို ကၽြန္မေရာက္ေနတဲ့ ေနရာတိုင္းကိုလဲ ဖုန္းဆက္ျပီး သူမဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း လွမ္းၾကြားေလ့ရွိပါသည္။

အခုဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မစာအုပ္ေတြက ကားစီးရံုသက္သက္ ရထားစီးရံုသက္သက္ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းကို သူမကိုေတြ႔ရင္ ေျပာျပျဖစ္မွာေသခ်ာပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဝးေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မရဲ႔ အိပ္ဖန္ေစာင့္ ကၽြန္မရဲ႔ သစၥာရွိေသာ အသံတိတ္ အေဖာ္မြန္ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုသိၾကရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ကၽြန္မရဲ႔ စာအုပ္ေတြကို မနာလိုျဖစ္ၾကမွာေသခ်ာပါသည္။

ျပီးေတာ့ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာဖတ္ျခင္းကို စြန္႔လြတ္ဖို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူးဆိုတာကို Jeffery Deaver သိေအာင္ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။