(၁)

ရန္ကုန္မွ Vacation ျပန္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္သို႔ သြားလည္မိေသာေန႔က သူမေျပာျပခဲ့ေသာ ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုကို စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားသိလိုက္ရပါသည္။

ဒူဘိုင္းမွ ရန္ကုန္သို႔သြားေသာခရီးတြင္ သူမႏွင့္အတူသြားေသာ ညီမငယ္၏ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ဓါးႏွင့္ခြဲသြားခဲ့သည္႔အတြက္ ခရီးေဆာင္အိတ္မွာ အနည္းငယ္ ျပဲစုတ္သြားျပီး အိတ္အတြင္းမွ ပစၥည္းမ်ား မပါသြားေသာ္လည္း အလြယ္တကူ ဇစ္ဖြင့္လို႔ရေသာ အျပင္အိတ္တစ္ခုထဲတြင္ ထည္႔ထားခဲ့ေသာ ဦးထုတ္တစ္လံုးကိုေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ႏိႈက္ယူသြားခဲ့ပါသည္။

သူမကေတာ့ သူမခရီးေဆာင္အိတ္ကို တမင္တကာ ဓါးျဖင့္ ခြဲခဲ့ေသာ ျဖစ္စဥ္မွာ ဒူဘိုင္းေလဆိပ္တြင္ျဖစ္ခဲ့သလား ခရီးတစ္ေထာက္နားခဲ့ေသာ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္တြင္ ျဖစ္ခဲ့သလား ရန္ကုန္ေလဆိပ္တြင္ ျဖစ္ခဲ့သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားျဖင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ဒူဘိုင္းေလဆိပ္၏ Baggage Handling Procedure မ်ားကို ကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့သူပီပီ ဒူဘိုင္းေလဆိပ္တြင္ လံုးဝ ( လံုးဝ) မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း အေထာက္အထားျဖင့္ သူငယ္ခ်င္း နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၾကားခဲ့ရေသာ သတင္းတစ္ခုအတြက္ ရင္ထဲမွာ မတင္မက် ျဖစ္ျပီးက်န္ခဲ့တာ ေနာက္ရက္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ။။

ဒူဘိုင္းေလဆိပ္တြင္ ခရီးသည္မ်ား Check-In ေကာင္တာမ်ားတြင္ ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ား အပ္ႏွံျပီးေနာက္ပိုင္း ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ား မေတာ္တဆ ပြင့္ထြက္ျခင္း ကြဲထြက္ျခင္း ျဖစ္စဥ္မ်ားရွိခဲ့ပါက သက္ဆိုင္ရာမွ အိတ္ပိုင္ရွင္ ခရီးသည္ကို ျပန္လည္ေခၚယူျပီး မိမိတို႔ ပစၥည္းမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္လည္ စစ္ေဆးေစျပီးမွ ျပန္လည္ထုတ္ပိုးေစေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို မၾကာခဏ ေတြ႔ေနခဲ့ရတာမို႔ ဒူဘိုင္းေလဆိပ္တြင္ လံုးဝ မျဖစ္ႏိုင္လို႔ အတည္ျပဳေပးျပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ အျခားျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိေသာ ေလဆိပ္က ၂ ခုသာ က်န္ေနပါသည္။

တစ္ခုက သူမတို႔ ခရီးတစ္ေထာက္နားခဲ့ေသာ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အမိျမန္မာျပည္…..

(၂)

Boarding Gate မွာတာဝန္က်တဲ့ မနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာေတာ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္တစ္ခုကို Boarding လုပ္ေပးေနတုန္းမွာ Baggage ID ဆိုတဲ့ Comment တစ္ခုေတြ႔ရတာမို႔ သက္ဆိုင္ရာခရီးသည္ကိုေခၚျပီး ေလဆိပ္လံုျခံဳေရးရဲ တစ္ေယာက္အကူအညီနဲ႔ Scan ဖတ္စစ္ေဆးျပီး ခ်ိန္မွာ သံသယရွိတဲ့ Baggage ေတြကို ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္မံစစ္ေဆးတဲ့ လံုျခံဳေရး ရံုးခန္းငယ္ေလးကို ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ လံုျခံဳေရးအရာရွိ ရဲအရာရွိ ေလးေယာက္ခန္႔နဲ႔အတူ အျခား ခရီးသည္ ၂ ေယာက္ကိုပါ ရံုးခန္းေလးထဲတြင္ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ကၽြန္မေခၚသြားတဲ့ ခရီးသည္ကို သူ႔ရဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ျပျပီး သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ ဟုတ္ မဟုတ္ဆိုတာကို အရင္ဆံုးေမးပါသည္။ ခရီးသည္က သူ႔အိတ္ဟုတ္ပါတယ္လို႔ ေျပာခ်ိန္မွာေတာ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ဖြင့္ျပဖို႔ ရဲအရာရွိက ေျပာခဲ့ပါသည္။

ခရီးသည္ကေတာ့ ႏိုင္လြန္ၾကိဳးေတြ အထပ္ထပ္နဲ႔ ငါးဖမ္းပိုက္သဖြယ္ က်စ္လ်စ္ေနေအာင္ ထုတ္ပိုးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႔ ခရီးေဆာင္ အိတ္ကို ၾကိဳးအစြန္းထြက္ေနတဲ့ ေနရာကေနစလို႔ တစ္ရစ္ျခင္း တစ္ထပ္ျခင္း ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ျပီး ေျဖေနခဲ့ပါသည္။

လက္မွာပတ္ထားတဲ့ နာရီကိုၾကည္႔ေတာ့ သူ႔ေလယာဥ္ထြက္ဖို႔အခ်ိန္က ၁၅ မိနစ္ေယာက္သာ လိုပါေတာ့သည္။ သူ႔ကို စိတ္မရွည္တဲ့ ကၽြန္မက ခပ္ျမန္ျမန္လုပ္ဖို႔ ေဘးကေနေလာလိုက္မိေပမယ့္ သူကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ပိုက္ကြန္သဖြယ္ျဖစ္ေနတဲ့ ၾကိဳးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျဖေနခဲ့ပါသည္။

ခရီးသည္က သူ႔အိတ္ကုိ ေျဖၾကည္႔လို႔ရခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခ်င္း ထုတ္ျပခဲ့ပါသည္။အိတ္ရဲ႔ ေအာက္ဆံုးမွာ ထြက္လာခဲ့တာက အမ်ိဳးသားေတြ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ရာမွာသံုးတဲ့ Shaving cream တစ္ဒါဇင္ တိတိနဲ႔ ေရေမြး ၅ ပုလင္း။ Shaving Cream ဗူးေတြက တစ္ဗူးစီကို ၄၄၀ မီလီမီတာစီပါတဲ့ ဗူးေပါင္း ၁၂ ဗူးတိတိ။ ေရေမြးေတြကေတာ့ တစ္ပုလင္းကို ၁၀၀ မီလီမီတာစီပါတဲ့ ေရေမြး ၅ ပုလင္း။ သူသယ္လာခဲ့ေသာ အရည္ပါေသာ အသံုးအေဆာင္မ်ားက စုစုေပါင္း ၆ လီတာ နီးပါးရွိသည္႔အျပင္ ဗူးေတြအားလံုးမွာ မီးေတာက္ပံု အမွတ္အသားေလးေတြပါတဲ့ မီးေလာင္လြယ္တဲ့ အႏၱရာယ္ရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေနတာမို႔ အားလံုးကို ထားခဲ့ဖို႔ လံုျခံဳေရးအရာရွိရဲတစ္ဦးက ေျပာခဲ့ပါသည္။

ပစၥည္းေတြကို အစီအစဥ္တက် ျပန္ထည္႔ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ခရီးသည္က သူ႔ရဲ႔ အိတ္ကို မူလ ပံုစံမပ်က္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ျပီး ခ်ည္ေႏွာင္ေနခဲ့ပါသည္။ မူလပစၥည္းထည္႔တဲ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ အျပင္ အျပင္ကေန ငါးဖမ္းပိုက္ပံုစံျဖစ္ေအာင္ ႏိုင္လြန္ၾကိဳးေတြနဲ႔ ထပ္ျပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခ်ည္ေႏွာင္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

သူ႔ေလယာဥ္က သူ႔ေၾကာင့္ ေနာက္က်ေတာ့မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနတာမို႔ သူ႔ကို စိတ္မရွည္ လက္မရွည္ေလသံနဲ႔ ထပ္ျပီး ေလာလိုက္မိပါသည္။ မလိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ခရီးသည္ေတြကို အာဏာပါဝါ မသံုးတတ္ေပမယ့္ ေလယာဥ္ေတြအားလံုး ထြက္ခြာခ်ိန္တိတိက်က် ထြက္ခြာေရးက ကၽြန္မတို႔ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးရဲ႔ အဓိက တာဝန္တစ္ရပ္ ျဖစ္ေနတာမို႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ကို ေငါက္လိုက္မိသလို ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူက အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါ။

“ေဟး နင့္ကိုေစာင့္ေနတဲ့ ေလယာဥ္က နင္စင္းလံုးငွားလာတဲ့ ေလယာဥ္မဟုတ္ဘူးေနာ္”လို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္ေျပာရင္း ေဘးမွာရွိတဲ့ လံုျခံဳေရးရဲေတြကိုပါ စစ္ကူေတာင္းသလို ၾကည္႔ေတာ့မွ သူက ခပ္ေအးေအးပဲ ကၽြန္မကို စကားတစ္ခြန္းျပန္ေျပာပါသည္။

“ေလယာဥ္ ေနာက္က်မွာထက္ ငါ့ခရီးေဆာင္အိတ္ ပံုစံမပ်က္ပဲ ငါ့အိမ္ကို ေရာက္ဖို႔လိုတယ္…. ငါ့တိုင္းျပည္ရဲ႔ လံုျခံဳေရးစနစ္နဲ႔ ငါ့တိုင္းျပည္က လူေတြအေၾကာင္း နင္တို႔က ငါ့ေလာက္မသိဘူး” ….တဲ့

သူ႔စကားအဆံုးမွာေတာ့ လံုျခံဳေရးရဲေတြေရာ ကၽြန္မပါ ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ခရီးသည္ကိုလည္း စိတ္မေကာင္းျဖင္းမ်ားစြာျဖင့္ သနားၾကင္နာ စိတ္ဝင္သြားမိပါသည္။ သူ႔တိုင္းျပည္ရဲ႔ လံုျခံဳေရးစနစ္ သူ႔တိုင္းျပည္က လူေတြရဲ႔ စာရိတၱေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြားျဖစ္ေနခဲ့တာကို သူေျပာျပမွ ကၽြန္မသိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

သူ႔လိုပဲ အျခားေသာ ခရီးစဥ္ေတြမွာ ခရီးသည္အခ်ိဳ႔ သူတို႔ရဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြကို လံုျခံဳသည္ထက္ လံုျခံဳေအာင္ စိတ္ခ်ရသည္ထက္ စိတ္ခ်ရေအာင္ က်က်နန အထပ္ထပ္ အလြာအလြာ စီမံျပီး ထုတ္ပိုးသြားတတ္တာကို ေတြ႔ရေပမယ့္ ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလို လုပ္ၾကတာလဲ ဆိုတဲ့ အေျဖကို အဲဒီေန႔ကမွ အဆိုပါ ခရီးသည္မွတဆင့္ သိခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မိမိအိမ္နီးနားျခင္းအေပၚ မယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ အိပ္ေကာင္းျခင္း မအိပ္ရေသာ ဒုကၡထက္ မိမိႏိုင္ငံသားမ်ားအေပၚ မယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ ၾကီးစြာျဖစ္ေနရေသာ ေသာကဆင္းရဲကို သူ႔စကားမ်ားမွတဆင့္ ခပ္ေရးေရး သေဘာေပါက္စျပဳလာခဲ့ပါသည္။

(၃)

အာဖဂန္နစၥတန္ ႏိုင္ငံရွိ ကန္ဒါဟာ အေျခစိုက္ အေမရိကန္ စစ္စခန္းကိုသြားမယ့္ ခရီးသည္မ်ားကို check-in လုပ္ေပးျဖစ္တဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ အဲဒီခရီးစဥ္ရဲ႔ VIP ခရီးသည္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ အရာရွိ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ခရီးေဆာင္ ေသတၱာခပ္ရွည္ရွည္ေလးတစ္လံုးမွာ အဖံုးကေနတဆင့္ အလြယ္တကူ ပိတ္လို႔ ဖြင့္လို႔ရေနတဲ့ ခလုတ္ေျခာက္ခုအနက္ တစ္ခုမွ ေခ်ာင္ထြက္ေနခဲ့ျပီး သူကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားျပီး ပိတ္ေနေပမယ့္ ေထာင့္စြန္းတစ္ေနရာက မသိမသာ ပြင့္ေနခဲ့ပါသည္။

ေသတၱာတစ္ခုလံုးပြင့္ထြက္သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပမယ့္ ခရီးသည္မ်ားကို အျမဲအၾကံျပဳေနက် ထံုးစံအတိုင္း အံဖံုးခလုတ္တစ္ခု လြတ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတဲ့ ေသတၱာရဲ႔ လံုျခံဳေရးအတြက္ လိုအပ္မယ္ဆိုရင္ Wrapping Machine မွာျပန္ျပီး ထုပ္ပိုးလို႔ရတယ္လို႔ လမ္းညႊန္ေပးလိုက္မိပါသည္။

ခရီးသည္ကေတာ့ သူ႔ေသတၱာအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ တစံုတရာမျပပဲ ခပ္ေအးေအးပဲ အဆင္ေျပပါတယ္ မလိုပါဘူးလို႔ေျပာျပီး Check-In လုပ္သြားခဲ့ပါသည္။ သူယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ ထားခဲ့ေသာ အနက္ေရာင္ ေသတၱာငယ္မွာ ေသာ့ခတ္ထားျခင္းအလ်င္းမရွိသလို စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း လြယ္တကူ ဖြင့္လို႔ ပိတ္လို႔ရေသာ ခလုတ္ငယ္ ေျခာက္ခုအနက္ တစ္ခုကလဲ က်ိဳးပဲ့လုနီးနီး ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

စစ္မက္ျဖစ္ပြားေနခဲ့ေသာ အာဖဂန္နစၥတန္ ႏိုင္ငံတြင္ ထားရွိေသာ အေမရိကန္အေျခစိုက္ စစ္စခန္းတစ္ခုမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနသူ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးအေနျဖင့္ သူ႔မိခင္ႏိုင္ငံမဟုတ္သည္႔တိုင္ မိခင္ႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳအပ္ေသာ (၄င္းတို႔၏ရန္သူမ်ား ပတ္ပတ္လည္ ဝိုင္းရံေနသည္႔) အရိပ္ငယ္တစ္ခုေအာက္တြင္ သူကိုယ္တိုင္၏လံုျခံဳေရးအတြက္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းမ်ား၏ လံုျခံဳေရးအတြက္ ေသာကစိုးစဥ္းမွ် မရွိခဲ့တာကိုေတာ့ ေလးစားအားက်ဖြယ္ရာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။

ဘယ္လို လူမ်ိဳးကို ႏိုင္ငံၾကီးသားလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါသလဲ။ ဘယ္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးကို ဘက္စံုဖြံ႔ျဖိဳးတဲ့ ႏိုင္ငံလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါသလဲ ဆိုတဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ခရီးသည္တစ္ဦးႏွင့္ ခရီးေဆာင္ ေသတၱာတစ္လံုးက မနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာ သက္ေသျပေပးခဲ့ပါသည္။

(၄)

စိတ္မခ်ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ မိမိတို႔ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြရဲ႔ လံုျခံဳေရးအတြက္ တခ်ိန္လံုးပူပန္ေနရတယ္ဆိုတာ လူေတြရဲ႔ အက်င့္စာရိတၱပိုင္းမွာ ဆိုးရြားစြာ နိမ့္က်ေနခဲ့လို႔ .... အက်င့္စာရိတၱေတြ နိမ့္က်ပ်က္စီးကုန္ၾကတာ ႏိုင္ငံဆင္းရဲလို႔ အလုပ္လက္မဲ့ ဦးေရေတြ တိုးပြားလာလို႔ စီးပြားေရးအေျခအေနေတြ က်ပ္တည္းလို႔ျဖစ္ရတာလို႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ ေကာက္ခ်က္ခ်ေလ့ရွိၾကပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ဆင္းရဲေသာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ လူေတြ အက်င့္စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာမွာ နိမ့္က်ေနၾကတယ္လို႔ ပံုေသနည္းခ်လို႔မရႏိုင္ပါ။ အက်င့္စာရိတၱပိုင္းတိုင္ရာမွာ နိမ့္က်တိုင္း သူခိုးသူဝွက္ရန္ကုိ တခ်ိန္လံုးေၾကာက္လန္႔ေနရတိုင္းလဲ ႏိုင္ငံဆင္းရဲလို႔ တိုးတက္မႈ ေနာက္က်ေနလို႔ အလုပ္လက္မဲ့ လူဦးေရေတြ မ်ားေနလို႔ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ႏိိုင္ငံဟာ အမ်ားနဲ႔ယွဥ္ရင္ တိုးတက္ႏႈန္းေနာက္က်တယ္ ေခတ္မမီဘူး လိုအပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ သူမ်ားေနာက္မွာ က်န္ေနခဲ့တာမ်ားတယ္ဆိုတဲ့ အားမလို အားမရစိတ္ေတြနဲ႔ ဘဝင္မက်ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိိခဲ့ဘူးပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္တစ္ခုနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အဂၤါရပ္ေတြ မရွိေသးဘူးလို႔ ျမင္ေနမိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ေလဆိပ္ဟာ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြရဲ႔ လံုျခံဳေရးအတြက္ေတာ့ ဆိုးဆိုးရြားရြား အေျခအေနမွာ မရွိေသးတာကိုေတာ့ ဝမ္းသာမိရျပန္ပါသည္။

ေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြမွာ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံက နယ္ျမိဳ႔အခ်ိဳ႔ဟာ လံုျခံဳေရးအတြက္ ဆိုးရြားစြာ စိတ္ပူေနရတဲ့ ျမိဳ႔အခ်ိဳ႔ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၀ ဂ်ီဒီပီ စစ္တမ္းမ်ားအရ အိႏိၵယ ႏိုင္ငံသည္ အာရွတိုက္တြင္ တတိယ အခ်မ္းသာဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးမႈ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမႈကို တိုင္းတာေသာ စံခ်ိန္စံႏႈန္းမ်ားကို တစ္ႏိုင္ငံလံုး ထုတ္ကုတ္သြင္းကုန္ စနစ္(GDP) ျဖင့္ တိုင္းတာထားသျဖင့္ တိတိက်က် သိခြင့္ရေနေသာ္လဲ ႏိုင္ငံအတြင္းတြင္ နိမ့္က်ဆင္းရဲေနဆဲျဖစ္ေသာ ေနရာ ေဒသမ်ားစြာ ရွိေနဆဲျဖစ္တာကိုေတာ့ မည္သူမွ မျငင္းႏိုင္ပါ။

ႏိုင္ငံတကာေရာက္ အေျခခံလူတန္းစား အိႏၵိယႏိုင္ငံသားမ်ားကို ျမင္တိုင္းလဲ ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ခဲ့ေသာ သုချမိဳ႔ေတာ္ ကို ျပန္လည္ သတိရေနမိဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

၂၀၁၀ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ထုတ္ကုန္ ( Gross Domestic Products) GDP စစ္တမ္းအရ တရုတ္ျပည္သည္ အာရွတိုက္တြင္ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္ျပီး ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ဒုတိယ အခ်မ္းသာဆံုးေနရာမွာ ရွိခဲ့ပါသည္။ ( ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ စစ္တမ္းအရေတာ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသည္ အာရွမွာ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္ျပီး တရုတ္ျပည္သည္ ဒုတိယအခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ (ကိုပီတာ့ စကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၂၀၁၀ ကမၻာ့ဖလားဟာ တရုတ္ျပည္ကို ပထမေနရာေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္တာပါပဲ။ )

၂၀၁၀ မွာ အာရွမွာ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္လာတဲ့ တရုတ္ျပည္ဟာ ႏိုင္ငံျခား ခရီးသြားေတြအတြက္ လံုျခံဳမႈ အားနည္းျပီး ကမၻာ့ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြား အဖြံ႔ျဖိဳးဆံုးေနရာျဖစ္တဲ့ မဟာတံတိုင္းၾကီး မွာေတာင္ သူခိုး ဓါးျပရန္ကို အျမဲတမ္းေၾကာက္ေနရတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိတယ္လို႔ တရုတ္ျပည္က သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္က ေျပာျပဘူးပါသည္။

ျပီးေတာ့ အာရွမွာ တတိယ အခ်မ္းသာဆံုးႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံကလဲ တရုတ္ျပည္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ထူးမျခားနား ဆိုတဲ့ အေနအထားအခ်ိဳ႔ကို ေတြ႔ေနရပါသည္။

ႏိုင္ငံခ်မ္းသာေနတယ္ ထုတ္ကုန္ သြင္းကုန္ေတြ တေန႔တျခား တိုးပြားလာတယ္ဆိုေပမယ့္ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႔ စာရိတၱပိုင္းမွာ ဖြ႔ံျဖိဳးမႈေတြ အားနည္းေနဆဲဆိုတာကို အာရွအခ်မ္းသာဆံုး ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႔က သက္ေသထူေနခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မေတြ႔ေနခဲ့တဲ့ ႏုိင္လြန္ၾကိဳးေတြရဲ႔ ေနာက္ကြယ္က မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြကို ၾကိဳးစားျပီး ရွာေဖြၾကည္႔မိပါသည္။။ ႏိုင္လြန္ၾကိဳးေတြနဲ႔ ဂ်ီဒီပီ စစ္တမ္းေတြ တိုက္ရိုက္ ပက္သက္မႈ ရွိမရွိ ဆိုတာကို အတိအက် မသိေပမယ့္ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ဆက္စပ္ၾကည္႔မိပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကေတာ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဂ်ီဒီပီ စစ္တမ္းေတြအရ အာရွ ပစိဖိတ္ အခ်မ္းသာဆံုးႏိုင္ငံေတြစာရင္းမွာ နံပါတ္ ၃၁ ေနရာမွာ ရွိခဲ့ပါသည္။ အျခား အာဆီယံ အဖြဲ႔ဝင္ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္တဲ့ ကေမၻာဒီးယားက နံပါတ္ ၃၈ မွာရွိျပီး လာအိုက ၄၂ မွာရွိပါသည္။ အိမ္နီးခ်င္း ကုန္းတြင္းပိတ္ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ နီေပါ ႏိုင္ငံကေတာ့ ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံ ၂၀ မွာ အပါအဝင္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရေအာင္ ႏိုင္လြန္ၾကိဳးေတြနဲ႔ ငါးဖမ္းပိုက္လို အထပ္ထပ္ စည္းေႏွာင္ထားတာကို ျမန္မာျပည္သြားတဲ့ ခရီးသြားေတြဆီမွာ မေတြ႔ရေသးပါ။

ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံ ၂၀ ထဲမွာပါတဲ့ နီေပါ ႏိုင္ငံသား ခရီးသြားေတြ ဆီမွာလဲ မေတြ႔ရေသးပါ။

ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုး နံပါတ္ ၅ ေနရာမွာရွိတဲ့ ဆိုမာလီ ႏိုင္ငံသား ခရီးသြားေတြ ဆီမွာလဲ မေတြ႔ရေသးပါ။

ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုး ၁၀ ႏိုင္ငံထဲမွာ ပါဝင္ေသာ အာဖရိက ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႔ကိုသြားသည္႔ ခရီးစဥ္မ်ားတြင္မႈ ခရီးသြားမ်ား အေနျဖင့္ ၄င္းတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းလံုျခံဳစိတ္ခ်မႈအတြက္ ေသာကမရွိပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ခရီးသြားေနတာကိုေတာ့ အံ႔ၾသဖြယ္ရာ ေတြ႔ျမင္ေနခဲ့ရပါသည္။

ႏုိင္ငံဆင္းရဲမႈနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႔ အက်င့္စာရိတၱ ဆင္းရဲမႈဟာ ဘယ္လိုမွ တိုက္ရိုက္ အခ်ိဳးမက်ႏိုင္ဘူးဆိုတာ စဥ္းစားမိခ်ိန္မွာေတာ့ လူေနခ်ဳံၾကား စိတ္ေနဘံုဖ်ားဆိုတဲ့ ျမန္မာ စကားပံုေလးကို သတိရလိုက္မိပါသည္။

ဆရာမ ခင္ခင္ထူးေရးေသာ ၾကိဳးတန္း ဝတၱဳတိုေလးကို ကၽြန္မ မဖတ္ဖူးခဲ့ပါ။

ၾကိဳးတန္းရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားၾကီးကို ကၽြန္မ မၾကည္႔ခဲ့ဘူးပါ။

သို႔ေသာ္ ဆရာမ ဂ်ဴးေရးခဲ့ေသာ ၾကိဳးတန္းကို ျပန္လည္ခံစားျခင္း ေဆာင္းပါးအရ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးေျပာျပခ်င္ခဲ့ေသာ ၾကိဳးတန္းေလးကို မ်က္စိထဲတြင္ ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း………

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံခ်င္းစီရဲ႔ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမႈကိုတိုင္းတဲ့ ဂ်ီဒီပီ စနစ္ေတြကို ခဏ ေဘးဖယ္ထားလို႔....

ဗလငါးတန္ထဲက စာရိတၱဗလ မ႑ိဳင္ကိုပါ မိမိတို႔ရဲ႔ အသိစိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔ ျမွင့္တင္ႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္

ႏိုင္လြန္ၾကိဳးစေလးေတြ…

ဆရာမ ခင္ခင္ထူး ေျပာတဲ့ ပလတ္စတစ္ ၾကိဳးတန္းေလးေတြ ….

ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကင္းေဝးသြားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။